Krabbel van de vertaler: Jahaa, dit hoofdstuk draait om geheimen. Maar je snapt zeker wel dat ik daarover écht niets meer kan verklappen… ;-)

- Hoofdstuk vijf -
Geheimen

Het was avond en een paar minuten voor acht. Harry en Ron zaten in de gemeenschappelijke ruimte van Griffoendor en vermaakten zichzelf met het tekenen van poppetjes, die ze betoverden zodat ze bewogen. Een hele bladzijde was gevuld met Snaaien die achterna werden gezeten door Harry en Ron, die zelf door Beukers achterna werden gezeten. Op een ander blad had Ron zichzelf getekend, verwikkeld in een gevecht met een machtige tovenaar en hard bezig om een mooie jonkvrouw te redden van een draak. Hij wilde net een identieke tweelingzus naast de prinses maken, toen hij Hermelein van de trap af zag komen, onderweg naar de Dikke Dame. Ron keek geïrriteerd.

"Hermelien, moet je nou echt elke avond huiswerk maken in de bibliotheek?" zei Ron.

"Ja", zei Hermelien onbuigzaam. "Je weet hoeveel tijd het kost om alles af te krijgen. Ik werk tenminste volgens een planning en doe niet alles op het laatste moment, zoals jij." Dat over die planning was helemaal waar, maar het was natuurlijk niet de bibliotheek waar ze elke avond heen ging.

"Sinds wanneer kan je niet meer gewoon in de gemeenschappelijke ruimte je huiswerk maken?" vroeg Ron beschuldigend.

"Ik moet me kunnen concentreren Ron."

"Daar heb je toch nog nooit eerder problemen mee gehad?"

"Ik wil ook dingen op kunnen zoeken, dus ik ga naar de bieb." Met die woorden, verliet ze de ruimte.

"Ik zeg het je, hier is iets niet in de haak," zei Ron tegen Harry. Harry haalde zijn schouders op.

"Je weet hoe ze is, als zij elke avond naar de bibliotheek wil, heb ik daar geen problemen mee."

"Maar ze maakt ook veel huiswerk in haar slaapzaal, dat heeft Ginny me verteld. Sinds wanneer doet ze daar huiswerk? Ze werkt er uren aan, en dan gaat ze ook nog eens naar de bieb? Je maakt me niet wijs dat het zoveel werk is. Er is iets aan de hand."

Harry dacht hier even over na, en zei toen: "Vraag het haar dan gewoon."

Ron snoof. "Ja, zodat ze lekker op me kan gaan fitten zeker? Daar heb ik echt geen zin in."

Ron keek neer naar zijn krabbels op het papier voor hem en zag dat Harry er druk mee bezig was geweest toen hij niet had gekeken. In plaats van Ron die de beeldschone prinses redde, struikelde Ron er nu over bovenmaatse voeten terwijl de prinses de tovenaar gepassioneerd zoende.

"Heel grappig," zei hij tegen Harry en hij stond op.

Hermelien was met een drafje onderweg naar de Kamer van Hoge Nood, en ze voelde zich een beetje ongemakkelijk. Ron had duidelijk in de gaten gehad hoeveel tijd ze de afgelopen weken zogenaamd in de bibliotheek had doorgebracht. Ze zou binnenkort een veiligere manier moeten bedenken om Draco te ontmoeten.

Ze ging de Kamer binnen en vond Draco daar zittend op het bed, het bed dat een paar dagen geleden voor het eerst was verschenen, misschien om hun gezoen en geknuffel wat comfortabeler te maken.

"Hoi Draco," zei ze. Hij keek naar haar en een lach krulde zijn lippen. "Hoi Hermelien."

Hij pakte haar hand en trok haar naast zich op het bed. Ze gingen op hun ruggen liggen en Hermelien liet haar hoofd op zijn borst rusten.

"Weet je dat ik al verliefd op je ben sinds de eerste keer dat ik je zag?" zei Hermelien. Draco glimlachte. "Ik ook."

"Echt?" zei Hermelien, en ze lachte een wrang lachje. "Je had dan een bijzondere manier waarop je dat liet zien."

Draco bloosde. "Ik weet het… het spijt me", zei hij.

Hermelien zuchtte zachtjes. "Ik wou dat we het niet geheim hoefden te houden", zei ze. "Maar als mijn vrienden er achter komen, dan… weet je wel…"

"Ik weet het, voor mij is het hetzelfde."

"Ik ben blij dat we de Kamer van Hoge Nood hebben. Ik weet niet wat anders zouden moeten. En het is trouwens niet de eerste keer dat hij van pas komt."

Hermelien stuurde het gesprek opzettelijk in de richting van de Kamer. De laatste tijd dacht ze vaak na over die dag dat ze tegen Draco was opgebotst. Ze vroeg zich steeds af waar hij de Kamer voor had willen gebruiken. Ze wilde het al een tijdje aan hem vragen, maar ze wist niet zo goed hoe. Ze besloot dat ze het net zo goed nu kon doen.

"Draco… weet je nog die keer dat we tegen elkaar opbotsten op de gang? Ik bedoel, natuurlijk weet je dat nog, maar… ik vroeg me af… ik kwam net de Kamer uit, en jij was onderweg naar binnen… dus… waar wilde je de Kamer voor gebruiken?"

Ze voelde Draco scherp inademen.

"Ik wilde gewoon… even naar iets kijken… iets wat ik in de Kamer had staan."

"Wat had je er staan dan?" vroeg Hermelien.

"Oh… niks bijzonders hoor… gewoon iets waar ik mee bezig ben… ik ben iets aan het repareren", antwoordde hij.

Nu werd Hermelien nieuwsgierig. Toen ze Draco hadden afgeluisterd in de Verdonkeremaans Straat, hadden ze hem horen zeggen dat hij iets wilde gaan repareren.

"Nou…" zei Hermelien. "Wat dan?"

Draco ademde nog een keer diep in. Hermelien duwde zichzelf omhoog op haar elleboog en keek op hem neer met vragende ogen. Haar andere hand lag op zijn schouder.

"Hermelien…" zei hij. "Dat kan ik je nu niet vertellen… het spijt me."

Hermelien's hart bonkte hard in haar borstkas. Waarom vertelde hij het haar niet? Moest ze zich hier zorgen over maken? Ze keek hem strak in de ogen. "Zeg me alsjeblieft dat het niet iets ergs is."

Draco liet zijn hoofd opzij vallen en keek met een uitdrukkingsloos gezicht weg van haar. "Ik kan het je gewoon niet vertellen nu", zei hij met een lege stem. "Dat kan gewoon niet."

Hermelien bleef naar hem kijken, maar hij liet zijn ogen niet de hare ontmoeten. Na een tijdje legde ze haar hoofd weer op zijn borst. Een ongemakkelijke stilte vulde de Kamer. Hermelien probeerde te besluiten wat ze moest doen, wat ze moest voelen. Toen Draco zijn hand op haar middel legde, stond ze op en liep ze weg.

Ze had amper de deur achter zich dichtgedaan toen ze een bekende stem hoorde, die haar ogen deed samenknijpen alsof iets haar pijn deed.

"Ik dacht dat je naar de bieb was?"

Het was Ron.

"Wat doe je hier Ron?"

Ron deed alsof hij haar niet hoorde en hij hervatte zijn beschuldigende toon. "Je zei dat je naar de bieb was."

"Ja, nou, ik wilde hier nog even wat boeken inkijken. Je weet wel, die spreukenboeken van de Kamer die we vorig jaar ook bij Harry's lessen gebruikten." 'Alles in orde,' dacht Hermelien. 'Rustig blijven, er is niks aan te merken op dit verhaal. Hier kan hij iets tegenin brengen.'

"Klets niet uit je nek Hermelien, je was niet in de ruimte die we vorig jaar gebruikten. Tenzij je er de meisjesversie van hebt gevraagd!" zei Ron terwijl hij naar de deurklink wees. Hermelien keek er naar en zag tot haar afgrijzen de kleine hartjes die haar al eerder waren opgevallen.

Nu had hij haar echt klem…