Krabbel van de vertaler: Nu zit Hermelien ernstig in de problemen… Kan ze haar geheim nog bewaren of wordt ze gedwongen Ron in vertrouwen te nemen? Hoe ver zal ze gaan voor haar geheime liefde?

Hoofdstuk 6
Dame, Boer en Heer

Hermelien's hersens draaiden op volle toeren en haar gedachten vlogen zo hard door hoofd dat ze ongrijpbare vegen werden. Hoe kon ze zichzelf in vredesnaam hieruit redden? Ze kon het niet meer ontkennen, er waren geen smoesjes die hier zouden helpen. Maar ze kon het niet vertellen, dat kon gewoon niet! Ron zou nooit meer tegen haar spreken, niet na alle vernederingen die hij door Draco had moeten doorstaan. Harry zou samenspannen met Ron, dat wist ze maar al te goed, dat was al eerder gebeurd in haar derde jaar op Zweinstein. Maar ze wilde haar vrienden niet kwijt, echt niet!

En Draco zou nu elk moment uit de Kamer kunnen stappen. De onmogelijkheid van dit alles deed haar hart zo snel kloppen dat ze licht in haar hoofd werd. Wanhoop prikte in haar ogen.

En toen wist ze het. Ze wist de oplossing. Het was zo laag, dat ze misselijk werd van walging, haar maag leek tegen haar keel te duwen. Maar ze had geen keus…

Hermelien liet het prikken haar ogen de baas worden en haar zicht werd wazig van het traanvocht. Kleine zouten stroompjes gleden naar beneden over haar gezicht, de wanhoop duwde ze met gemak haar ogen uit.

"Oh Ron, het spijt me zo dat ik tegen je heb gelogen", zei ze en ze keek naar hem op met een trillende lip. Hermelien zag hoe de woede die Ron had opgebouwd terwijl hij buiten de Kamer op haar had staan wachten, veranderde in een verraste, niet-begrijpende blik. Dit was haar bedoeling geweest, jongens wisten niet hoe ze moesten omgaan met huilende meisjes, en ze wist dat Ron al helemaal niet zou weten hoe hij moest omgaan met een huilende Hermelien. Ze wist dat ze dit nog ietsje verder door moest zetten, zodat Ron geen vragen meer zou hebben als hij was bijgekomen van de schok van haar huilen. Schuld brandde gloeiend heet in haar, terwijl ze het spreken hervatte.

"Ik voel me alleen af en toe", ze haalde haar neus op, "zo eenzaam". Ze durfde hem niet in de ogen te kijken, de leugen was te goedkoop. Maar ze voelde Ron op haar af komen, hem onzeker zijn hand op haar schouder leggen in een poging haar te troosten. Hermelien legde haar hoofd op zijn borst en draaide hem zachtjes weg van de deur.

"Sinds Viktor en ik uit elkaar zijn", snikte ze, terwijl ze haar gezicht in de zwarte plooien van Ron's gewaad begroef, "moet ik af en toe gewoon huilen, ik kan er niets aan doen, en ik wil niet dat de anderen het zien". Ze voelde Ron zijn arm bewegen, twijfelend.

"Stil maar", zei Ron en hij legde eindelijk zijn arm om haar schouder, licht bevend. "Daar hoef je je niet voor te schamen. Huil maar". Hermelien gooide er nog een paar snikken tegenaan en zag toen Draco in haar rechter ooghoek. Hij haastte zich de gang uit.

"Maar… je zegt toch niets tegen Harry?" zei ze terwijl ze hem aankeek, haar wangen nog vochtig.

"Nee, nee, maak je daar maar geen zorgen over". Ron probeerde er bij te glimlachen, maar voelde zich veel te ongemakkelijk en nerveus om dat klaar te kunnen spelen.

"Bedankt Ron, echt heel erg bedankt." Hermelien gaf hem een waterig lachje en depte haar ogen en wangen met haar gewaad droog. "Laten we nu maar weer terug naar de toren gaan…"

In stilte liepen ze terug. Hermelien probeerde haar gezicht er weer normaal uit te laten zien, anders zouden mensen vragen gaan stellen, en Ron was nog steeds verbluft over het feit dat hij net Hermelien in zijn armen had gehad. Hermelien begon zich steeds schuldiger te voelen en nadat ze de Dikke Dame waren gepasseerd, zei ze snel tegen Ron dat ze naar bed ging en haastte ze zich de trap op naar de slaapzaal. Toen ze daar was liet ze zichzelf op haar bed vallen en drukte ze haar gezicht hard in haar kussen. Nu stroomden er gemeende hete tranen uit haar ogen die de stof van het sloop nat maakten. Ze had nooit gewild dat de dingen zo zouden lopen. Een leugentje over naar de bibliotheek gaan, dat was niet zo erg, maar nu had ze niet alleen met woorden gelogen, maar ook met haar hele lichaam. En deze leugen was bedoeld geweest om Ron diep te raken, met zijn gevoelens te spelen. Hermelien had het wel gezien, toen ze met Viktor was, de jaloezie van Ron. En soms gewoon kleine dingetjes die Ron deed, al jaren zag ze ze, kleine dingetjes die zijn ware gevoelens voor haar verraadden. Hermelien had geweten, zodra ze aan huilen had gedacht, dat Ron dat niet zou kunnen weerstaan, dat zijn woede in haar tranen op zou lossen.

En toen die leugen, haar hoofd tegen zijn borst… zo laag… hem laten geloven dat er een kans was dat zij misschien wel hetzelfde voor hem voelde als hij voor haar.

Dit had niet mogen gebeuren. Al die jaren waarin ze aan haar vriendschap met Ron had gebouwd, nu, voor wat gerotzooi in het donker, verraadde ze het allemaal! Deze prijs wilde ze niet betalen. Tegelijk wist ze, dat dit niet alleen om het gerotzooi ging: Draco was de enige manier waarop ze een kant van zichzelf kon uitdrukken die niemand anders haar toestond.

Toen maakte de herinnering van wat er zich buiten de kamer had afgespeeld, plaats voor wat er binnen was gebeurd. Draco had iets voor haar verborgen gehouden. Hij had botweg geweigerd haar te vertellen waar hij mij bezig was. En het was iets belangrijks, iets verkeerds, ze had het gezien aan de manier waarop hij haar maar niet in de ogen keek toen ze wachtte op zijn uitleg. Waarom nam hij haar niet in vertrouwen! Hermelien sloeg op het hout van haar hemelbed.

Wat had ze voor hem wel niet op het spel gezet? Zij had zelfs een vriend verraden, maar hij was blijkbaar niet bereid om zulke risico's te nemen. Was Draco niet van plan evenveel in hun relatie te investeren als zij? Blijkbaar niet, zei een stemmetje zacht in Hermelien's hoofd en het maakte dat ze zich leeg voelde, alsof alles plotseling uit haar was gestroomd. Blijkbaar niet… Ze ging zitten, met haar rug tegen het uiteinde van haar bed. Dan was het duidelijk. Ze zou niet meer met hem afspreken. Niet morgen, niet overmorgen, niet de dag daarna, geen enkele dag daarna. Met een verdoofd gevoel kleedde ze zich uit, liet ze zich onder dekens glijden en viel ze in een lege slaap.

De volgende dag voelde Hermelien zich triest, zowel over haar verraad als over haar beslissing, maar het voelde alsof die twee elkaar een soort van rechtvaardigden. Voor allebei had ze haar opofferingen gemaakt.

Tijdens Toverdranken voelde ze Draco's blik in haar rug branden, dwars door alle paarse stoom die uit de ketels dampte heen. Toen ze allebei Elfeneitjes gingen halen voor de toverdrank die ze moesten maken, kruisten Draco's en Hermelien's blikken elkaar even. Draco's ogen smeekten om iets van vergiffenis om wat hij gisteren had gedaan en om een verklaring van wat hij buiten de Kamer had gezien, maar Hermelien's blik bestond uit een mengsel van woede en spijt. Ze keek snel weg, woog onverschillig de eitjes af en haastte weg naar haar ketel. Ze liet de eitjes erin plonzen. De vloeistof in de ketel had zilver moeten worden, maar Hermelien's paarse brouwsel werd alleen maar een grijzig roze.

"Je had ze per tweetal moeten toevoegen", zei Harry tegen haar terwijl hij in zijn oude voddige exemplaar van Toverdrankleer voor Gevorderden keek.

"Nee, dat moet helemaal niet! Het is alleen maar die Prins van jou die dat zegt. Hoe vaak moet ik het nou nog zeggen, je moet niet naar hem luisteren. Joost mag weten wie hij is! Ik dacht dat je dat toch wel had geleerd van ons tweede jaar!" beet ze hem toe.

"Ik zie niet in hoe dat ik nu eindelijk eens goede cijfers haal voor Toverdranken problemen kan veroorzaken. Perfecte toverdranken kunnen maken is niet een talent wat we allemaal hebben, Hermelien", zei Harry.

"Ja, dat boek is echt handig!" viel Ron hem bij. Hermelien voelde een vlaag schuldgevoel opkomen en besloot verder haar mond maar te houden.

Die avond zat ze in de gemeenschappelijke ruimte met Ron en Harry en hielp ze hen met hun huiswerk. Hermelien voelde zich alsof ze hen wat schuldig was, dat ze moest investeren in hun vriendschap. Vrienden zijn hield ook geven in en ze had het gevoel dat ze bar weinig had gegeven de laatste tijd. Eerst corrigeerde ze hun Astronomie opstellen ("Nee Ron, Neptunus is niet oranje"), en daarna speelden ze een spelletje, ook al had ze eigenlijk nog wat huiswerk van haarzelf liggen dat ze nog over wilde kijken.

Harry had een Dreuzel kaartspel van Hermelein behekst en ze speelden er Pesten mee. Het was erg leuk, Harry en Hermelien probeerden het spel uit te leggen aan Ron, die dit Dreuzelspel nog nooit had gespeeld, en ze lachten met zijn drieën over de gillende protesten van de dame als je haar bovenop een boer legde en haar goedkeurende opmerkingen als je een koning op haar legde.

Om acht uur voelde Hermelien een triest verlagen. Ze dacht na over hoe Draco in de Kamer op haar zou wachten en steeds teleurgestelder werd naarmate de tijd verstreek en zij niet binnenkwam. Maar daar moest ze niet aan denken. Ze lachte de gedachte weg bij een schel gilletje van de dame: ze had tenslotte de juiste keuze gemaakt.

Krabbeltje achteraf: Ik zou het op prijs stellen als je zou vertellen wat je er van vindt. Verder nodig ik je uit om een kijkje te nemen op het "Nederlandse Harry Potter Fanfiction" forum of de C2 met dezelfde naam, waar alles draait om Nederlandse HP fanfic en de schrijvers daarvan. Suggesties of vragen over het verhaal, forum of de C2 kan je kwijt in een review of een persoonlijke berichtje naar mij (via de profiel pagina). Bedankt voor het lezen!

In het volgende hoofdstuk blijken de zaken toch minder simpel dan Hermelien ze nu bekijkt...