Krabbel van de vertaler: Uit elkaar? Dat kan toch zomaar niet? Draco begrijpt er niets van en wil Hermelien spreken. Zij probeert dat echter te vermijden… Er blijkt nog meer tussen hen in te staan dan ze ooit had kunnen denken.

Hoofdstuk zeven
Meer dan het hoofd aankan

Draco voelde zich verschrikkelijk. Het was nu vier dagen geleden, dat het gebeurd was. En het was zo snel gebeurd… het ene moment had Hermelien nog tegen hem aan genesteld gelegen, en het volgende moment was ze al de deur uit geweest. En dat allemaal omdat hij haar niet had willen vertellen waar hij mee bezig was? Dit was iets dat hij voor zich moest houden, kon ze dat dan niet begrijpen? Het was een belangrijke taak waar hij mee bezig was, een taak die aan hem alleen was toebedeeld. Hij wilde laten zien wat hij waard was, en hij moest het doen voor zijn familie…

Als Hermelien eens wist wat hij doormaakte, maar hij kon het haar niet vertellen. Als hij het haar vertelde… het zou allemaal voorbij zijn.

Op het moment dat ze was weggelopen, had Draco het gevoel gehad dat een sterke hand zijn hart had omsloten en er in kneep. Dit was nu al dagen geleden, en Draco kon het niet verdragen. Hij moest met haar praten, zorgen dat ze het begreep. Maar ze liet hem niet dichtbij komen, dus wat moest hij nu doen? Hoe kon hij haar te spreken krijgen zonder dat haar vrienden, die haar de hele dag omringden, hem zagen?

"Hermelien, wat is er?" vroeg Ginny, terwijl ze Hermelien achterna liep de slaapzaal in. "Je ziet er zo chagrijnig uit…"

"Oh?" zei Hermelien, terwijl ze probeerde oprecht verbaasd te klinken. Ginny had het altijd snel door als Hermelien zich niet zo goed voelde, en het verraste Hermelien dan ook helemaal niet dat Ginny haar erop aansprak. Ze hadden altijd alles met elkaar besproken, maar dit kon ze niet aan Ginny vertellen. Trouwens, het was toch voorbij met Draco. Waarom zou ze haar vriendschap met Ginny op het spel zetten om een ex vriend?

Hij was eigenlijk zelfs amper een vriend geweest; veel verder dan wat gerotzooi waren ze nooit gekomen…

"Ja, zo zie je er zeker uit," zei Ginny.

"Oh? Nou, het gaat echt prima met me, dus maak je maar geen zorgen. Ik ben een beetje moe, misschien is dat wat je ziet."

Ginny keek haar sceptisch aan. "Je hebt toch niet weer ruzie met Ron he? Ik zweer het je, dat joch moet echt een keer wat verstand krijgen."

Hermelien snoof instemmend. "Dat moet hij zeker. Maar ik heb geen ruzie met hem."

"Wat is er dan, Hermelien? Je bent chagrijnig, ik zie het echt wel hoor."

"Het gaat prima, echt!"

Ginny keek haar nog even aan. Het was duidelijk dat ze Hermelien niet geloofde. "Nou…" zei ze, "vertel het me als je er klaar voor bent." En toen liep ze de slaapzaal uit.

Hermelien voelde zich schuldig, maar het was echt het beste zo.

En nog een les Toverdranken brak aan. Hermelien zag nu op tegen elke les die ze samen met Draco had. Telkens als het even kon, flitste zijn blik snel haar kant op en smeekte hij haar in stilte om hem te ontmoeten, met hem te praten. En ze deed alles om die blikken te ontwijken. Zo zou het ook voor hem makkelijker zijn. Ze wilde het niet nog moeilijker voor hem maken door hem hoop te geven, zelfs al had hij haar gekwetst door haar niet in vertrouwen te nemen. Ze wilde hem zo snel mogelijk vergeten zodat ze weer gelukkig kon zijn.

Deze les moesten ze een toverdrank maken die 'Memoriam Effluosis' heette. Het was een toverdrank die oude vergeten herinneringen weer naar boven kon brengen, vaak afkomstig uit iemands jeugd. De drank was erg moeilijk te maken, en misschien niet erg nuttig; willekeurige herinneringen die boven kwamen drijven hielpen je eigenlijk nergens mee, maar leuk was het wel. Ze moesten allemaal de toverdrank van hun buurman of buurvrouw testen toen het bereiden klaar was. Zoals gebruikelijk, was het de meeste mensen niet gelukt om de drank correct te maken en de resultaten waren dan ook vermakelijk. Toen Harry iets van Rons toverdrank nam, begon hij zich allemaal dingen te herinneren waarvan hij vrij zeker wist dat hij ze nooit had meegemaakt, van het eten van een levende kikker tot het overnemen van Engeland door zijn politieke bekwaamheid en uitzonderlijke charisma.

"Het lijkt er op dat je teveel Ginko Biloba hebt gebruikt. Dit ingrediënt stimuleert het brein en is essentieel om deze toverdrank te laten werken, maar de hoeveelheid die jij hebt gebruikt lijkt meer te zijn dan het hoofd aankan. Zoals je kan zien, is Harry's brein te veel gestimuleerd, waardoor hij zich dingen 'herinnert' die niet werkelijk gebeurd zijn," zei Slakhoorn toen hij Rons toverdrank besprak.

Natuurlijk was Harry's toverdrank perfect, met dank aan de Halfbloed Prins, en toen Hermelien een slokje nam, kwam lang vergeten herinneringen meteen weer naar boven. Ze herinnerde zich hoe ze in een wandelwagen had gezeten en werd voortgeduwd door haar moeder over de markt op een zonnige dag. Ze herinnerde zich hoe ze grappige gesprekjes opnam met een bandrecorder met vriendinnen. Ze herinnerde zich hoe ze er onterecht van werd beschuldigd dat ze iemand had gepest toen ze tien was, en hoe ze daarvoor was gestraft. Het was erg leuk eigenlijk, al die herinneringen zorgden ervoor dat Hermelien zich helemaal nostalgisch voelde.

De bel ging en iedereen haastte zich naar buiten, op weg naar de Grote Hal voor de lunch. "Ik ga naar de bieb jongens, ik zie jullie weer na ons tussenuur," zei Hermelien tegen Harry en Ron. "Ga je niet lunchen?" vroeg Harry haar.

"Nee, ik heb niet zo'n honger."

Het was waar. Ze had helemaal niet zo'n honger gehad de laatste tijd, met al die zorgen in haar kop. Ze begon in de richting van de bibliotheek te lopen, haar gedachten nog steeds bij de lang verloren herinneringen. Plotseling werd haar gedachtegang verstoord door een sterke hand die haar een leeg klaslokaal in trok. Voordat ze goed en wel wist wat er gebeurde, stond ze voor Draco, die haar aankeek met een uitdrukking die ze niet van hem kende: een mengsel van angst en frustratie.

"Hermelien…" zei hij, "wat is er aan de hand? Waarom wil je niet met me praten?"

Hermelien was overdonderd door hoe plots dit alles gebeurde. Ze staarde alleen maar naar hem.

"Hermelien, het spijt me dat ik je niet kan vertellen waar ik mee bezig ben, maar vind je het niet een beetje overdreven om me er om dood te zwijgen? Kunnen we het er niet tenminste over hebben?"

Nu werd Hermelien een beetje boos. "Het er over hebben? Het waar precies over hebben? Als je me je 'grote geheim' niet wil vertellen, waar moet we het dan over hebben?"

"Je zou tenminste kunnen luisteren naar de reden dat ik het je niet kan vertellen. Misschien heb ik er wel een hele goede reden voor!" antwoordde hij haar verhit.

"Ik luister…" zei Hermelien boos en ze vouwde haar armen ongeduldig over elkaar voor haar borst.

Draco zweeg even en dacht na over hoe hij het uit zo leggen.

"Ik kan het je niet vertellen omdat… het iets is wat heel belangrijk voor me is en… het is iets wat ik voor mezelf moet houden tot het klaar is. Trouwens… als ik het je zou vertellen… ik denk niet dat je het zou begrijpen."

Hermelien zag er eruit alsof ze niet bepaald onder de indruk was. "Oké… iets wat je voor jezelf moet houden… dat wist ik al," zei ze, wild gebaren makend in haar nog altijd toenemende woede.

"En iets dat ik niet zou begrijpen? Denk je dat dat voldoende reden is om het niet te vertellen? Zo werkt het niet Draco! Je kan geen dingen voor me verborgen houden omdat ik ze niet zou begrijpen!"

Draco pufte. "Nou…" zei hij kwaad, "wat wil je dan dat ik doe?"

Hermelien keek alsof hij net iets heel doms had gezegd. "Ik dacht dat ik dat wel duidelijk had gemaakt. Als dingen voor me verzwijgt, is het voorbij. Zo kunnen we niet samen zijn, Draco. Ik wil dat je het nu tegen met vertelt, of ik ga nu die deur uit, net zoals de vorige keer."

Er was tweestrijd in Draco's ogen te lezen en Hermelien zag het. Ze zag dat hij het overwoog, maar dat de beslissing hem veel moeite kostte. 'Misschien moet ik hier gewoon niet eens op wachten. Als het hem zoveel inspanning kost om het me te vertellen, laat dan maar. Hij moet eerlijk tegen me kunnen zijn.'

Ze wilde zich net omdraaien en weglopen, maar haar innerlijke stemmetje was nog niet uitgesproken. 'Maar misschien moet ik hem een kans geven. Ik geef zoveel om hem, ik moet het niet zo makkelijk opgeven. Gun hem dan tenminste deze kans…'

Draco stond met zijn rug naar haar toegekeerd, zijn vuisten gebald, en het leek alsof zijn besluit hem fysieke kracht kostte. Toen draaide hij zich abrupt om. "Goed," zei hij, "ik vertel het je."

Hermelien ging op een tafel zitten en Draco deed hetzelfde tegenover haar.

"Het is een taak die ik doe…" zei hij, zijn stem nu kalm en bijna beschaamd, alsof hij verwachtte dat ze hem elk moment kon slaan om wat hij zo zou gaan zeggen.

"Het is voor de Heer van het Duister…"

Hermeliens hart sloeg een slag over, nee, tien slagen… "Wat?" zei ze vol ongeloof. Haar stem beefde.

"Mijn vader zit in de gevangenis en… hij heeft gefaald als Dooddoener… dus wil de Heer van het Duister nu dat ik iets voor hem doe."

Geschokt bedekte Hermelien haar mond met haar hand. "Draco…" zei ze, "Draco, je mag niet…"

"Ik moet wel Hermelien," zei Draco.

"Nee, dat hoef je niet!" antwoordde Hermelien hem meteen. "Je bent niet verplicht om te doen wat hij het je opdraagt. Je kan ook weigeren. Ik weet het, het is eng, maar… Perkamentus zal zorgen dat je veilig bent, dat zal hij doen… als je nu niet weigert kom je de rest van je leven niet meer van Hem af… als je niet…"

"Ik moet het doen Hermelien!" schreeuwde Draco wanhopig, terwijl hij opstond. Hij begon heen en weer te ijsberen voor haar neus.

"Ik moet het doen! Als ik het niet doe, vermoordt hij mijn familie!" Hermeliens ogen werden nog groter van schok dan ze al waren. Ze stond ook op en tranen kwamen in haar ogen. "O mijn God, Draco…" fluisterde ze. Langzaam begon ze naar hem toe te lopen, maar hij zette een paar stappen achteruit. En toen sprak hij vier verschrikkelijke woorden:

"Ik moet Perkamentus vermoorden."

Hermeliens hart bevroor en ze viel stil midden in een stap. 'Dit is een grap. Dit is een nachtmerrie. Dit is allesbehalve waar."

"Ik moet Perkamentus vermoorden, of de Heer van het Duister vermoordt mijn familie… Ik heb geen keus."

Al het bloed vloeide weg uit haar gezicht en Hermelien voelde zich vreemd verdoofd. 'Dit is allesbehalve echt."

Krabbel achteraf: Ik wil je graag nogmaals wijzen op de verzamelbak voor Nederlandse Harry Potter Fanfiction en het forum met dezelfde titel, waar je alles over dit onderwerp kan bespreken, je verhalen aan kan prijzen, tips kan geven en vragen en nog veel meer. Op de pagina van de C2 staat ook de link naar het forum, dus via de volgende link kun je beiden vinden: www fanfiction net c2 31973 3 0 1 (voer op de spaties de juiste leestekens in (deze site plaatst geen directe links)).

Bedankt voor het lezen van de hoofdstuk, ik zou het leuk vinden als je laat weten wat je er van vindt. In het volgende hoofdstuk zien we wat Hermelien doet met deze boze droom. En Ginny laat haar maar niet met rust…