- Hoofdstuk negen -
Nieuw Begrip

Die drie woorden hingen een tijdje in de lucht. Hermelien keek niet op, maar ze voelde Ginny's ogen op zich.

"Je hebt wat met Draco? Je bedoelt, hij is je vriendje?" vroeg Ginny kalm maar met een geschokte uitdrukking op haar gezicht.

"Ja."

Er was nog een moment stilte waarin Ginny Hermeliens gezicht bestudeerde.

"Je meent dit echt, of niet soms?

Hermelien had er nu al spijt van dat ze het Ginny had verteld. Ginny zou nu elk moment beginnen met lachen of schreeuwen. Of misschien zou ze gewoon weglopen. Maar ze zou het zeker niet begrijpen.

"Je hebt wat met Draco?" herhaalde Ginny met een ongelovig lachje. Hermelien zei niets.

"Hebben we het hier over dezelfde Draco? Draco Malfidus? Volbloed Draco? Meneer – ik ben superieur aan jou wat je ook mocht kunnen – Draco? Is dat de Draco waar we het hier allebei over hebben?

Hermelien voelde zich gekwetst en boos tegelijk. Een deel van haar wist dat Ginny het volste recht had zo te reageren, maar het maakte haar niet uit. Ze was moe, zowel fysiek als mentaal, en ze had er geen zin in om Ginny over zich heen te laten lopen.

"Ja! Die ja! Is daar iets mis mee?"

"Is daar iets mis mee? Had ik dat niet al duidelijk gemaakt? Hoe kun je omgaan met iemand die het pesten van anderen, waaronder jou, tot een kunst verheft!"

"Zo simpel ligt het niet. Hij is anders dan hij lijkt Ginny!"

"Oh echt? Hoe anders dan?" vroeg Ginny uitdagend. "Vertel me niet dat onder zijn ruwe buitenkant een zachtaardige en lieve jongen zit die over zijn haat voor jou en 'Modderbloedjes' in het algemeen is heen gekomen, en nu zelfs van je heeft leren houden."

"Zo eenvoudig zit het allemaal niet in elkaar. Hij heeft me nooit gehaat. Het deed maar alsof. Net zoals ik deed alsof ik geen gevoelens voor hem had. Ik weet dat hij niet bepaald perfect is… maar er zit zeker een goede kant in hem. Als ik bij hem ben is hij aardig en lief en… nou, ik ben verliefd op hem Ginny. En hij is verliefd op mij, is dat niet waar het om gaat?"

Ginny zuchtte diep, en kon blijkbaar niet besluiten of ze dit moest beschouwen als verheldering, of moest wegwuiven en Hermelien voor gek verklaren. Ze nam even wat tijd voor ze boos zei:

"En al die dingen die hij Harry heeft aangedaan dan? Hem bang maken door verkleed als Dementors het Zwerkbal veld op te lopen, hem uitdagen voor een duel en dan niet op komen dagen maar Vilder er op af sturen, en die gebroken neus waar je me over had verteld? Je zei dat Draco Harry's neus had gebroken op de Zweinstein Express, weet je nog?"

Hermelien sloeg haar ogen neer. "Ik weet het… maar… het meeste ervan was niet echt schadelijk toch? Zo zijn jongens nou eenmaal… hij is een paar keer wat te ver gegaan maar… ik weet zeker dat hij daar wel overheen zal groeien. Ik keur het niet goed, echt niet. Maar ik wil hem een kans geven."

Ze keken elkaar nog even aan.

'Ze neemt het best goed op…' dacht Hermelien. 'Ze is er duidelijk niet blij mee, maar ze is ook nog niet gaan schreeuwen.'

"Godsamme Hermelien!" riep Ginny uit met nieuw gevonden ergernis. "Ik kan dit gewoon niet geloven! Hoe lang speelt dit al?"

"Nou… dat hangt er vanaf wat je precies bedoelt… we hebben sinds een paar maanden wat met elkaar maar… ik voel al veel langer veel voor hem…"

"Veel langer? Hoeveel langer?" vroeg Ginny. Ze werd rood. Ze was relatief kalm gebleven tot nu toe, maar om een of andere reden werd ze nu echt boos.

"N… nou…" stotterde Hermelien. "Eigenlijk al sinds… de eerste keer dat ik hem zag…"

"En wanneer wou je mij dit gaan vertellen?" schreeuwde Ginny, haar ogen vlammend.

"Nou ik dacht al dat je het niet zou begrijpen!" zei Hermelien, half bozig, half verontschuldigend. Haar gedachten gingen ineens terug naar toen Draco haar had geprobeerd uit te leggen waarom hij haar zijn geheim niet kon vertellen.

"Als ik het je zou vertellen… ik denk niet dat je het zou begrijpen." Had hij gezegd. "Ik zou het niet begrijpen?Denk je dat dat voldoende reden is om het niet te vertellen? Zo werkt het niet Draco! Je kan geen dingen voor me verborgen houden omdat ik ze niet zou begrijpen!"

Hermelien voelde ogenblikkelijk schaamte opborrelen.

"Je had het me moeten vertellen Hermelien! Je hebt me niet eens de kans gegeven om het te proberen te begrijpen! Eerlijk gezegd denk ik dat ik het toen een stuk beter had begrepen dan nu!"

"Ik weet het… je hebt gelijk… Ik had het je moeten vertellen-"

"Ja, dat had je moeten doen ja!" onderbrak Ginny haar. Haar kaken waren op elkaar geklemd en Hermelien dacht te zien dat haar ogen waterig waren.

"Jij bent de laatste waarvan in dit verwacht had Hermelien. Ik had nooit gedacht dat jij me zo zou kwetsen! Ik ben moe; ik ga naar bed. Welterusten." Ze draaide zich om en ging de trap op.

"Ginny het spijt me! Alsjeblieft!" riep Hermelien haar na.

"Laat maar," zei Ginny meedogenloos, en ze liet Hermelien in haar eentje in de gemeenschappelijke ruimte staan.

Hermelien begon zacht te huilen. Ze voelde zich extreem schuldig over het feit dat ze Ginny gekwetst had en het enige wat ze nu nog wilde was het goedmaken. Maar dat zou nog even moeten wachten; ze kon moeilijk midden in de nacht Ginny's slaapzaal binnenstormen en haar eruit slepen; ze zou de anderen wakker maken. Dus ze ging ook naar bed.

'Waarom moet dit allemaal zo moeilijk zijn? Waarom kan ik niet gewoon wat hebben met Draco zonder al deze problemen?'. Ze begreep Draco nu wel beter; waarom hij haar niet had verteld over zijn geheime taak. Het was precies dezelfde reden die Hermelien had om haar vrienden niets over haar gevoelens voor Draco te vertellen; omdat ze bang was dat ze het niet zouden begrijpen. Het was misschien niet een erg goede reden, maar toch de reden dat ze allebei hun geheimen bewaard hadden. Ze vroeg zich af waarom mensen als zij en Draco zulke dingen moesten doorstaan, waarom alles zo moeilijk voor ze moest zijn. Hermelien huilde zachtjes, de pijn van haar geheimen voelend en de ruzie met Ginny hard op haar drukkend. Op dit moment was het enige wat ze wilde in Draco's armen liggen… Eindelijk viel ze in slaap.

Ondertussen lag Ron wakker in zijn bed. Hij dacht aan Belinda Broom.

Ze deed een beetje raar de laatste tijd; ze lachte de hele tijd als ze bij hem in de buurt was, en ze lachte om elke grap die hij maakte. Dit speelde al een tijdje, maar Ron had het tot vandaag nog niet echt doorgehad. Ron was nu eenmaal niet zo snel, en Belinda had er flink wat moeite in moeten steken voordat hij het begreep. Haar acties waren steeds duidelijker geworden, tot ze vandaag uiteindelijk in het voorbijgaan had gezegd: 'Je bent zo'n suffie," hem op de wang had gekust en hem achter had gelaten met een gezicht zo rood als zijn haar.

Nu lag hij in bed en eindelijk viel het kwartje.

'Ze zou me toch niet leuk vinden?' dacht hij.

'Echt niet. Waarom zou ze me ineens leuk vinden na al die jaren?' Het leek niet waarschijnlijk.

'Maar toch… er was dat hele gedoe op het Ministerie vorig jaar. Ik ben nu eigenlijk ook een beetje een held… misschien heeft dat haar eindelijk de ogen geopend… misschien heeft ze nu eindelijk door dat ik iets waard ben…'

Ron moest een beetje blozen, toen hij dacht aan wat er nu allemaal mogelijk was. Als ze hem echt leuk vond dan zou hij haar misschien wel uit kunnen vragen of zoiets…

De volgende morgen werd Hermelien langzaam wakker. Ze opende haar ogen en gaapte, maar halverwege haar gaap herinnerde ze zich haar ruzie met Ginny. Ze voelde zich onmiddellijk weer slecht en vroeg zich af wat er nu zou gaan gebeuren. Ze kleedde zich aan en ging naar beneden om te ontbijten. Hermelien ging naast Harry en Ron zitten, die tegenover Ginny zaten. Hermelein keek voorzichtig naar haar, hopend dat Ginny haar geen dodelijke blik of iets dergelijks zou toewerpen. Ze was aangenaam verrast toen Ginny zwak, maar onmiskenbaar naar haar glimlachte. Hermelien at snel haar ontbijt op en hoopte dat Ginny er ook niet al te lang over zou doen. Toen ze allebei klaar waren, leunde Hermelien naar voren en fluisterde ze: "Kunnen we even praten, alsjeblieft?"

Ginny knikte. Ze gingen de Grote Hal uit en gingen naar een stil hoekje. Hermelien keek naar Ginny met een uitdrukking van schaamte.

"Ginny, het spijt me zo, ik wilde je geen pijn doen… ik wou het je vertellen, echt, maar ik kon het niet. Ik was zo bang voor wat je zou zeggen…"

Ginny beet op haar lip en fronste. "Het is goed. Ik ben niet echt boos meer. Ik kan ook wel begrijpen waarom je het niet aan me had verteld, maar ik voel me nog steeds een beetje gekwetst… en nogal geschokt… dat snap je toch wel?"

"Ja, natuurlijk snap ik dat… maar zou je alsjeblieft Draco en mij het voordeel van de twijfel willen gunnen?" smeekte Hermelien.

Ginny keek haar aan met een serieuze blik en ademde diep in. Toen knikte ze. "Maar wanneer vertel je het aan Ron en Harry?"

Hermelien keek geschokt. "God!" zei ze. "Het was al moeilijk genoeg om het jou te vertellen!"

"Nou, je zal het ze toch een keer moeten vertellen, of niet soms?"

Hermelien zuchtte diep. "Ik weet het. Ik ben er alleen nog niet klaar voor nu, denk ik… ik zal erover nadenken."

Maar ze wist dat ze het ze niet kon vertellen. Niet in de nabije toekomst. Er zou enorm veel gedonder zijn als het zou vertellen, en daarvan had ze momenteel al meer dan genoeg. Ze wilde er niet eens over nadenken nu. Dus besloot ze dat ze dat niet zou doen.

Toen ging de bel, die aankondigde dat het tijd was voor de les.

Hermelien keek naar Ginny. "Ik ben zo blij dat je niet boos op me bent!" zei ze met een opgeluchte lach op haar gezicht. Ginny stapte naar haar toe en omhelsde haar. "Je bent altijd een goede vriendin geweest. Je verdient het niet om bij de eerste moeilijkheden gedumpt te worden. Nu moeten we naar de les."

"Oké, tot later."

"Tot later."

Hermelien voelde zich een stuk beter nu ze het weer had goedgemaakt met Ginny. Ze had nu iemand waarmee ze over haar geheim kon praten. Ze wist dat ze Draco had, maar toch, dat ze met Ginny kon praten zorgde ervoor dat ze zich een stuk minder eenzaam voelde.

Krabbel van de vertaler: In het volgende hoofdstuk mondt al dit emotionele drama uit in actie! Wantrouwen leidt tot pijn aan alle kanten, wanneer het komt tot een duel! Bepaalde mensen krijgen vermoedens die het Hermelien en Draco heel lastig kunnen gaan maken...