I'm back! yeah! :D

oke mensen, dit is dus de herschreven versie van Who is the one en deze gaat af zijn, beloofd! :D

voor diegene die Who is the one niet hebben gelezen,het verhaal gaat over Nessie en op een dag komen de Volturi op haar school, ze kan het verassend goed met hen vinden en houd dit verborgen voor haar familie. Niet veel later komen er nieuwelingen op school en ze zijn niet menselijk, maar wat zijn ze wel?

dus voila, hier is de proloog en n heb ik nog maar 1 ding te zeggen: enjoy!

Proloog

Het leek wel gisteren.

De dag dat ik hen voor het eerst zag.

Onwezenlijk mooi, onbekend, maar toch ergens bekend.

Die dag wist ik niet dat ik zou moeten kiezen. Tussen wat? De twee belangrijkste jongens in mijn leven.

Hij hield me gevang, een strijd tussen leven en dood. Niet het leven van mezelf, maar van iemand van wie ik hield.

Het was gek, van twee jongens houden, ook al hadden ze me allebei onmenselijk veel pijn gedaan. Pijn die niet te vergeten viel, behalve met de dood. Maar dat wou ik niet, ik wilde leven, maar het zag ernaar uit dat hij me ging vermoorden.

Hoe kon hij zeggen dat hij van me hield en me toch dit aandoen? Hoe? Ik snap het niet, maar ik zou het toch zo graag willen weten. Ik zou zo graag willen weten wat er in zijn hoofd omgaat, hoe ik zijn pijn kan verzachten.

Ik weet dat dit hem pijn doet, ik kan het aan hem zien en toch stopt hij er niet mee. Nee, wat hij wil, is wraak en het ziet ernaar uit dat het hem nog gaat lukken ook.

God, waar blijft mijn redding? Dat gebeurt toch altijd in sprookjes? Ik dacht dat mijn leven er een was, maar blijkbaar is het eerder een horrorverhaal.

God, laat me vandaag niet sterven! Ik weet dat ik niet altijd perfect ben geweest, maar god alstublieft, ik ben nog niet klaar om te sterven.

De tranen stroomden over haar wangen terwijl ze smekend naar haar kidnapper keek. Zijn koude, zwarte ogen gleden zoekend over haar lichaam, alsof hij iets zocht, iets waarvoor ze het waard zou zijn om nog te leven, maar ze wist al dat ze ging sterven. ze zag het aan zijn blik. Ze las in zijn ogen pijn en verraad.

Ze had het niet willen doen. Ze had hem niet willen verraden op de ergst mogelijke manier. Het was tegelijkertijd het beste moment uit haar leven en het slechtste. Ze had hem pijn gedaan en nu moest ze ervoor boeten. Ze had zijn hart kapot gemaakt en nu ging hij haar leven afpakken. Toch had ze er geen spijt van.

Traag liep hij op haar af, als een dier dat wist dat zijn prooi geen kant meer op kon. Vlak voor haar stopte hij en raakte haar wang lichtjes aan.

"Waarom?" Zijn stem was zacht en liefdevol. Ze keek hulpeloos in zijn ogen, hierop kon ze echt geen antwoord geven.

"Alsjeblieft, doe het niet." Haar stem was zwak, net als haar smeekbede. Ze had er haar al bij neergelegd.

Ze zag een korte aarzeling in zijn ogen, die al even snel vervangen werd door vastberadenheid. Snel haalde hij uit en raakte haar vlak in haar gezicht.

Ze sloeg tegen de grond.

Haar hoofd bloede.

Toen werd alles zwart.

Duuuuuuuus, wat vonden jullie ervan? :D

wie reviewt krijgt een koekje! :D

Lots of love, Boo.001 x3