Για άλλη μια φορά ευχαριστώ αφάνταστα όσους διάβασαν την ιστορία και την αγάπησαν όσο εγώ!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην φίλη μου Κάτια η οποία από αυτό το κεφάλαιο ανάλαβε την επιμέλεια της ιστορίας και την κάνει σαφώς ποιο ευανάγνωστη.

Αυτό το κεφάλαιο απλά το αφιερώνω στις αγαπημένες μου Μαρία, Κάτια και Ελένη που βίωσα από κοντά τον ''ενθουσιασμό'' τους με τις σκηνές σεξ στο Twilight.

Κάτι σημαντικό για αυτό το κεφάλαιο είναι να τονίσω πως οι ερωτικές σκηνές που περιγράφονται είναι άκρος ακατάλληλες για άτομα κάτω των 13ων. Επίσης ακατάλληλο και για όσους πιστεύουν ότι είναι αρκετά σκληρό για τα δικά τους γούστα.

Επίσης λόγο των σκηνών υπάρχει και ένα κομμάτι από την οπτική γωνία της Ρένεσμι κάτι που ελπίζω να απολαύσετε.

Ελπίζω να απολαύσετε το τρίτο κεφάλαιο! Καλή Ανάγνωση!

Κεφάλαιο 3: ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

-Μπέλλα-

Μόλις βγήκε από το σπίτι η Μαίρη, άρχισε η προετοιμασία της οικογένειας μου για το ολιγοήμερο ταξίδι ούτως ώστε να φέρουν και να προειδοποιήσουν τους φίλους μας. Εγώ με τον Έντουαρντ ήμασταν αγκαλιασμένοι στον καναπέ, καθώς ο Κάρλαιλ με την Έσμι μας πλησίαζαν. Οι υπόλοιποι ήρθαν και αυτοί κοντά εκτός την Ρένεσμι. Εκείνη καθόταν στην πόρτα περιμένοντας τον Τζέικομπ που δεν είχε φανεί ακόμα.

«Λοιπόν τα πράγματα θα γίνουν έτσι όπως κανονίσαμε. Εσείς πρέπει να βρίσκεστε εδώ και με την φρουρά των Λύκων δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Καλό θα ήταν στο σπίτι να μείνουν και ο Τζέικομπ με την Ρένεσμι. Εμείς θα κάνουμε ότι έχουμε να κάνουμε και θα γυρίσουμε όλοι σύντομα.» ο Κάρλαιλ ανακοίνωνε το σχέδιο ξανά.

«Πότε θα φύγουμε;» ρώτησε ο Τζάσπερ.

«Σε λίγες ώρες. Μόλις αρχίσει να χαράζει είναι η κατάλληλη ώρα.» η Έσμι φαίνεται πως είχε μάθει τόσο καλά τον Κάρλαιλ που ήξερε την απάντηση πριν καν την ανακοινώσει ο ίδιος.

«Τέλεια.» η Ρόζαλι πήρε τον Έμμετ και πήγαν πάνω στο δωμάτιο τους. Το ίδιο και οι υπόλοιποι. Στο δωμάτιο μείναμε μόνο εγώ, ο Έντουαρντ και η Ρένεσμι η οποία μας πλησίασε.

«Μαμά, μπαμπά φοβάμαι.»

«Δεν χρειάζεται να φοβάσαι τίποτα Ρένεσμι. Δεν θα αφήσουμε κανέναν να πειράξει εσένα και την οικογένεια μας.» ο Έντουαρντ μας πήρε μια αγκαλιά και τις δύο.

Από έξω έφτασαν στα αφτιά μου τα βαριά βήματα του Τζέικομπ να πλησιάζουν. Ήμουν σίγουρη ότι οι λύκοι είχαν περιφρουρήσει το σπίτι.

«Νομίζω πως έρχεται ο Τζέικομπ.» η Ρένεσμι ακούγοντας τα λόγια μου ξέφυγε από την εμάς και πρόλαβε τον Τζέικομπ στην πόρτα. Του άνοιξε και έπεσε στην αγκαλιά του. Ο Τζέικομπ την σήκωσε ψηλά και της έδωσε ένα φιλί. Μετά από ένα λεπτό την κατέβασε κάτω, την πήρε από το χέρι και πλησίασε στο σημείο από το οποίο είχαμε αποσυρθεί εγώ και ο Έντουαρντ για να τους δώσουμε λίγο χώρο.

«Όλα πήγαν μια χαρά. Το σχέδιο μας τέθηκε ήδη σε λειτουργία. Τώρα είμαστε περισσότεροι Λύκοι από την προηγούμενη φορά και μάλιστα περισσότεροι νέοι. Έχουμε κυκλώσει το σπίτι σε περίμετρο ενός χιλιομέτρου και τρεις από εμάς κάνουν περιπολίες σε ακτίνα 4 χιλιομέτρων γύρω από το σπίτι. Ό,τι και να περάσει θα μας ειδοποιήσουν.» έσκυψε και έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο της Ρένεσμι. «Είμαστε ασφαλείς αγάπη μου. Τίποτα δεν θα αφήσω να σε αγγίξει. Οι υπόλοιποι που είναι;» ο Τζέικομπ έκανε ένα γύρο με τα μάτια του και κατάλαβε ότι ήμασταν μόνοι στο δωμάτιο.

«Ετοιμάζονται, είναι μέσα. Θα πάνε όλοι να βρούν και να προειδοποιήσουν τους φίλους μας. Είμαστε σίγουροι ότι θα έρθουν, γιατί πλέον είναι και αυτοί στόχος τους. Όσοι δεν είναι ήδη τα θύματά τους.» στην σκέψη και μόνο αυτής της πιθανής ιστορίας άρχισα πάλι να φοβάμαι για το τι μπορεί να συμβεί αν κανένας δεν μπορέσει να μας βοηθήσει.

Άρχισε να ξημερώνει. Εγώ και ο Έντουαρντ ήμασταν μόνοι μας στο σαλόνι. Ο Τζέικομπ και η Ρένεσμι πήγαν πάνω να κοιμηθούν λίγες ώρες.

«Η Ρένεσμι πλέον καταλαβαίνει πολλά. Αγαπάει πολύ και εμάς και τον Τζέικομπ. Φοβάται πολύ Έντουαρντ». Είχα γύρει το κεφάλι μου στο στήθος του και έβλεπα τα χρυσαφί μάτια μου στα μεγάλα και όμορφα δικά του.

«Μπέλλα, η Ρένεσμι είναι μισός βρικόλακας. Δεν έχει τις δυνατότητες τις δικιές μας. Είναι φυσιολογικό να φοβάται. Το θέμα είναι… και εσύ φοβάσαι…» ο Έντουαρντ έσκυψε και με φίλησε. Χάιδεψε το μάγουλο μου και τα μακριά μαλλιά μου. Σηκώθηκε από τον καναπέ και ήρθε από πάνω μου. «Σ' αγαπάω Μπέλλα. Πάντα θα σε αγαπώ. Κανένας αρχαίος βρικόλακας δεν θα το σταματήσει αυτό. Στο υπόσχομαι.» Τα χέρια του μπλέχτηκαν πίσω από τα μαλλιά μου και το δικό μου χέρι χάιδεψε το στήθος του. Χαθήκαμε ο ένας στο βλέμμα του άλλου και έπειτα έκλεισα τα μάτια μου. Τα χείλη του άγγιξαν απαλά τα δικά μου. Ένιωθα το δυνατό του σώμα του πιο καυτό από ότι συνήθως.

Ξαφνικά σταμάτησε και σηκώθηκε, με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του, κοιτάζοντας προς τη σκάλα. «Ήρθε η ώρα».

Σηκωθήκαμε όρθιοι και προχωρήσαμε προς τα εκεί. Όλοι κατέβαιναν κάτω. Ήρθε η ώρα να φύγουν. Ο Κάρλαιλ μας πλησίασε.

«Πρέπει να φύγουμε εμείς. Θα επικοινωνούμε τηλεφωνικώς. Ελπίζω όλα να πάνε καλά». Η Έσμι φίλησε την Ρένεσμι, χάιδεψε το πρόσωπο μου και μαζί με τον Κάρλαιλ μας προσπέρασαν και βγήκαν έξω. Το ίδιο έκανε και η Ρόζαλι χαμογελώντας μας. Ο Έμμετ κοντοστάθηκε για λίγο και κοίταξε εμένα, τον Εντ και την Ρένεσμι, η οποία βρισκόταν στην αγκαλιά του Τζέικ.

«Εσείς οι τέσσερις προσέξτε μην μας διαλύσετε το σπίτι όσο θα λείπουμε. Ξέρετε τι εννοώ». Είπε ο Έμμετ κλείνοντας το μάτι προς το μέρος μας και βάζοντας δυνατά τα γέλια. Ο Τζάσπερ γελώντας και αυτός αποχώρησε μαζί του από το σπίτι.

Η Άλις με αγκάλιασε σφιχτά. «Μπέλλα ξέρω πως νιώθεις. Όλα θα πάνε καλά όμως. Θα σε ενημερώνω για οτιδήποτε μπορεί να συμβεί στο μέλλον». Μας χαμογέλασε και έφυγε και αυτή. Η οικογένεια μας μοιράστηκε σε δύο αυτοκίνητα. Στο ένα ο Κάρλαιλ με την Έσμι που πήγαιναν Βραζιλία και στο άλλο, το αμάξι της Άλις, οι υπόλοιποι που πήραν το δρόμο προς Ευρώπη. Ο ήχος από τα αμάξια τους έσβησε από τα ευαίσθητα αφτιά μου σε λίγα δευτερόλεπτα.

Όλα πήραν τον δρόμο τους λοιπόν. Από την μια μέρα στην άλλη όλα θα μπορούσαν να αλλάξουν ακόμα και τρεις αιώνες μετά.

«Εμείς θα πάμε πάνω». Η Ρένεσμι έπιασε το χέρι του Τζέικ και ανέβηκαν μαζί τις σκάλες.

Μείναμε ξανά μόνοι εγώ και ο Εντ. Μου είχε λείψει τόσο πολύ…

«Τι λες να κάνουμε και εμείς το ίδιο;» ο Έντουαρντ με πήρε αγκαλιά και άρχισε να ανεβαίνει τις σκάλες για το δωμάτιο μας. Έσβησα κάθε σκέψη. Ήμουν για άλλη μια φορά μόνο εγώ και αυτός.

-Ρένεσμι-

Ο Τζέικομπ μπήκε μετά από εμένα στο δωμάτιο και έκλεισε την πόρτα. Από την τζαμαρία του δωματίου μας, άρχισαν να ξεπροβάλλουν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου λούζοντας το χώρο. Έκατσα στο μεγάλο μας κρεβάτι και ένιωθα εξουθενωμένη. Ο Τζέικομπ ήρθε και έκατσε δίπλα μου. Με κοίταξε με τα όμορφα μάτια του και μου έπιασε το χέρι.

«Τι είναι αγάπη μου;»

Εγώ αντί να του απαντήσω, τον ακούμπησα απαλά στο μάγουλο. Φοβόμουν πολύ. Δεν μπορούσα να το κρύψω άλλο. Φοβόμουν περισσότερο για εκείνον. Δεν θα άντεχα να τον χάσω. Εδώ και τρεις αιώνες είμαι παντρεμένη με τον Τζέικομπ. Είναι ο άνθρωπος που αγαπώ, είναι αυτός που θυμάμαι από τις πρώτες μέρες της ύπαρξης μου. Είναι η ίδια μου η ζωή. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει περίπτωση, αν κάτι πάει στραβά, να χάσω αυτόν και όλη μου την οικογένεια χωρίς λόγο. Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να βοηθήσω στην όλη κατάσταση.

«Αλήθεια Τζέικομπ, μπορώ να κάνω κάτι και εγώ σε όλο αυτό;» απομάκρυνα το χέρι μου σιγά-σιγά από το μάγουλό του και εκείνος άνοιξε τα μάτια του.

«Νομίζω πως κάτι θα κάνεις. Είναι καλύτερα όμως αυτό να το συζητήσεις με τους γονείς σου. Αυτοί είναι οι ειδικοί πάνω σε αυτό το θέμα. Ρένεσμι, είσαι για μένα ό,τι πιο πολύτιμο έχω. Η κάθε σκέψη στο μυαλό μου, εδώ και τρεις αιώνες. Σημαίνεις τα πάντα για μένα από τη μέρα που γεννήθηκες. Υπάρχουμε ο ένας για τον άλλο. Δεν θα επιτρέψω να καταστρέψει κανείς αυτό που έχουμε και βέβαια δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να σε αγγίξει». Ο Τζέικομπ με έπιασε από την μέση και με έφερε ακόμα πιο κοντά του. «Θα είσαι για πάντα η γυναίκα μου».

Το χέρι μου μπλέχτηκε γύρω από τα μαλλιά του. Εκείνος με ξάπλωσε απαλά στο κρεβάτι, ενώ ερχόταν ταυτόχρονα από πάνω μου. Τα ένα του χέρι κρατούσε την μέση μου σφιχτά, κάνοντας το κορμί μου να ακουμπάει στο δικό του. Με το άλλο μου χάιδεψε τα μαλλιά και άρχισε να με φιλάει. Το χέρι που χάιδευε τα μαλλιά μου, γλίστρησε πιο κάτω και πέρασε από όλο το σώμα μου, για να καταλήξει να χαϊδεύει τους γοφούς μου.

«Σ' αγαπώ Τζέικομπ». Ένιωσα τα καυτά του χείλη στο λαιμό μου. Έσβησα κάθε σκέψη στο μυαλό μου, κάθε συναίσθημα στην ψυχή μου, καθώς ένιωθα την γλώσσα του να περνάει από το στήθος μου στην κοιλιά μου. Ήμουν μόνο για αυτόν. Έκλεισα τα μάτια μου…..

-Μπέλλα-

Άρχισε να βραδιάζει. Η πρώτη μέρα από την απουσία της οικογένειας μας σχεδόν έφτασε στο τέλος της. Ήμουν στην αγκαλιά του Έντουαρντ και βλέπαμε μαζί το ηλιοβασίλεμα από την τζαμαρία του τεράστιου σπιτιού μας. Όλες αυτές τις ώρες είχα σβήσει κάθε σκέψη και κάθε φόβο που ένιωθα μέσα μου.

«Έντουαρντ, θυμάσαι την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα ενώ ήμουν θνητή;» τον κοίταξα στα μάτια και του χαμογέλασα. Εκείνος απλά μου ανταπέδωσε το χαμόγελο και με φίλησε πεταχτά στα χείλια. Εγώ άνοιξα την ασπίδα μου και του έδωσα όσες θολές εικόνες είχα από το παρελθόν μου, πριν γίνω βρικόλακας. Του έδειχνα το πόσο υπέροχα αισθανόμουν. Το πόσο ευτυχισμένη ήμουν. Το πόσο μοναδική ένιωσα το επόμενο πρωί και ας ήμουν καλυμμένη με πούπουλα. Έκλεισα ξανά την ασπίδα μου για να δώσω την αίσθηση ότι τέλειωσε.

Εκείνος το μόνο που έκανε ήταν να με πάρει και να με τοποθετήσει στο μεγάλο κρεβάτι. Άρχισε να με φιλάει με πάθος. Εγώ με μια απότομη κίνηση γύρισα και βρέθηκα από πάνω του. Τα χείλη μας ενώθηκαν ξανά, ενώ με βιαστικές κινήσεις ξεκούμπωσε το φουστάνι μου. Οι ράντες μου έπεσαν, αγγίζοντας απαλά τους ώμους μου και ο Έντουαρντ κατέβασε με τις άκρες των δαχτύλων του το φουστάνι κατά μήκος του σώματός μου, αφαιρώντας το. Έσκυψα και το τέλειο κορμί μου ακούμπησε το δικό του. Με το ένα χέρι ξεκούμπωσα το πουκάμισό του, ενώ με το άλλο τον κρατούσα κολλημένο στα χείλη μου.

«Είσαι το πιο όμορφο πλάσμα που υπάρχει στη γη Μπέλλα». Ο Έντουαρντ ανασηκώθηκε και με αγκάλιασε με τα δυνατά του χέρια. Χάιδεψα το σμιλεμένο του στήθος, ενώ τα χείλη μου ακούμπησαν απαλά τις άκρες των αφτιών του και ένιωσα να τον διαπερνάει ένα ρίγος. Ο Έντουαρντ σηκώθηκε όρθιος απότομα, τυλίγοντας τα πόδια μου γύρω από τη μέση του και με κόλλησε στον τοίχο. Τα γυμνά, άσπρα κορμιά μας, είχαν γίνει ένα για ακόμα μια φορά. Άρχισε να με φιλάει με πάθος, ενώ ταυτόχρονα χάιδευε τους γοφούς μου, επιταχύνοντας τον ρυθμό του.

Αστραπιαία λύγισε τα γόνατά του, αφού ακούμπησε το σκληρό κορμί μου με φόρα στο μαρμαρένιο πάτωμα της κρεβατοκάμαρας μας και επανατοποθέτησε το σώμα του ανάμεσα στα ανοιχτά γόνατα μου. Δάγκωσε το κάτω χείλος μου απαλά, ενώ εγώ άγγιζα με τα δυο μου χέρια τον λαιμό του, θέλοντας να τον φιλήσω ξανά! Άρχισε να επιβραδύνει το ρυθμό της ένωσής μας και ένιωσα τη γλώσσα του να ακουμπάει στο στήθος μου, κάνοντας μου έρωτα. Έκλεισα τα μάτια μου απολαμβάνοντας την κάθε στιγμή και παραδόθηκα ολοκληρωτικά σε εκείνον. Στον παντοτινό έρωτά μου…

Τέλος 3ου κεφαλαίου

Ελπίζω να σας άρεσε και να μην προσπέρασα και ούτε να απογοήτευσα κανέναν που στο μυαλό του είχε κάπως διαφορετικά τις ερωτικές σκηνές ανάμεσα στον Τζέικομπ και την Ρένεσμι.

Τέλος, για ακόμα μια φορά ευχαριστώ την φίλη μου Κάτια που πήρε την επιμέλεια και απογείωσε την ιστορία!

Ποια τα νέα των Κάλλεν από την Ευρώπη; Ποιους κατάφεραν να εντοπίσουν; Ποια επίσκεψη στους Κάλλεν κάνει τα δυο ζευγάρια να αναστατωθούν ξανά;

Η ιστορία συνεχίζεται…