«Καλημέρα,πατέρα,μητέρα.»Αποκρίθηκε ο μεγαλύτερος του αδερφός.

Tα μάτια του ήρωα μας γούρλωσαν σαν άκουσε την φωνή του αγαπημένου του αδερφού.Πικρά δάκρυα έτοιμα να κυλήσουν από τα μαύρα σαν το κατράμι μάτια του.

Ο Ιtachi χαμογέλασε μόλις είδε το μικρό του αδερφό και έσκυψε και του χάιδεψε παιχνιδιάρικα τα μαλλιά.

«Καλημέρα μικρέ μου αδερφέ.»Είπε σαν κάθισε δίπλα του.

«Καλημέρα!»Απάντησε με ενθουσιασμό ο Σασούκε και τότε σκέφτηκε κάτι «Νii-san?Μπορείς να μου δείξεις πώς να χρησιμοποιώ το kunai σήμερα;Σε παρακαλώ;» τον ρώτησε μάλλον τον ικέτεψε θα ταίριαζε καλύτερα.

Ο Itachi δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται από την πρόταση του μικρού του αδερφού κοίταξε προς τον αρχηγό της οικογένειας και εκείνος του απάντησε με ένα νεύμα που σήμαινε «Άντε πήγαινε.»

Τότε χαμογέλασε το 11χρόνο αγόρι και κάλεσε τον Σασουκε κοντά του και του ακούμπησε το μέτωπο.

Τα μάτια του μικρότερου άνοιξαν διάπλατα σε αυτήν του την κίνηση.

«Σασούκε συγνώμη,άλλα θα έρθεις μαζί μου τώρα.» Του έκλεισε το μάτι.

Το πρόσωπο του Σασούκε έλαμψε μονό μιας μόλις τα λόγια του αδερφού του ήχησαν στα αυτιά του.

«Πάμε!»Φώναξε χαρούμενα και άρπαξε το χέρι του και με γοργά βήματα σύντομα είχαν φτιάσει στο σημείο εξάσκησης για τα kunai.

«Ωραία,τώρα που είμαστε εδώ ας αρχίσει το μάθημα.»Είπε Ο Itachi σοβαρά.

Τότε πήρε ένα kunai στο χέρι του και το έριξε στο στόχο και πέτυχε το κέντρο με ευκολία.

«Τέλειο!Δώσε μου να προσπαθήσω!»

«Εντάξει,αλλά πρόσεχε μπορεί να χτυπήσεις.» Τον προειδοποίησε ο Ιtachi.

O Σασούκε χαμογέλασε με αυτοπεποίθηση να γεμίζει τα μάτια του και με μια γρήγορη κίνηση έριξε το kunai και πέτυχε το στόχο ακριβώς στο κέντρο.

Ένα χειροκρότημα ήχησε στο δάσος και ο Σασούκε γύρισε να κοιτάξει τον μεγαλύτερο του αδερφο,που χειροκροτούσε με περηφάνια.

«Νii-san!Τα κατάφερα!Τα κατάφερα!»Φώναξε χαρούμενα.

«Μπράβο Σασούκε είμαι περήφανος,για σένα.»Είπε ο Itachi και τον αγκάλιασε σφιχτά.

Ο Σασουκε έκπληκτος από τα λόγια του,αλλά και από την χειρονομια του έμεινε εκεί με ανοιχτό το στόμα και τα μάτια του τρεμόπαιξαν σαν να ένιωσε ένα περίεργο συναίσθημα.Είχε το όπλο στο χέρι αυτό το θανατηφόρο όπλο και θα μπορούσε να δώσει ένα τέλος σε όλα αυτά.

'Σκότωσε τον!' Φώναξε μια σκοτεινή και μοχθηρή φωνή μέσα στο κεφάλι του, για μια στιγμή ήταν έτοιμος να βυθίσει το μαχαίρι μέσα στο σώμα του αδερφού του,αλλά γρήγορα συνειδητοποίησε τι έγκλημα ήτα έτοιμος να διαπράξει.Η ανάσα του έγινε κοφτή σαν φόβος γέμισε την καρδιά του και πόνος τα σωθικά του.

Το μαχαίρι έπεσε στο έδαφος με ένα ντουπ.

Τα μαύρα σαν την άβυσσο άρχισαν να κλείνουν σιγά σιγα,όλα έγιναν πιο θολά το τελευταίο πράγμα που άκουσε πριν βυθιστεί στο σκοτάδι ήταν η φοβισμένη και τρομοκρατημένη φωνή του αδερφού του να φωνάζει το όνομά του.

Ο Itachi είδε τα μάτια του αδερφού του να κλείνουν σαν το πρόσωπο του αγαπημένου μιρκού του αδερφού παραμορφώθηκε από τον πόνο.

«Σασούκε!»Φώναξε προσπαθώντας να καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε στον αδερφό του.

Όταν δεν πήρε απάντηση πανικός τον κυρίευσε τον πήρε στους ώμους του και άρχισε να τρέχει πιο γρήγορα από τον κεραυνό.

Μπήκε μέσα στο δωμάτιο της μάνας του λαχανιάζοντας.

Η μητέρα γύρισε να τον κοιτάξει με αποτέλεσμα να αντικρίσει τους δύο γιούς της η ανάσα της κόπηκε σαν είδε τον Σασούκε λιπόθυμο στα χέρια του μεγαλύτερου του αδελφού.

«Ιtachi!Τι έπαθε ο Σασούκε;!»Ρώτησε η φοβισμένη μητέρα τότε είδε ένα κόκκινο υγρό να κυλάει από το αριστερό μάτι του γιού της.

Τον πήρε στην αγκαλιά της προτού o Itachi μπορούσε να πει οτιδήποτε και φώναξε «Fugaku!Ένα γιατρό γρήγορα το μικρό μου πεθαίνει!»

Ο Ιtachi δεν μπορουσε να μην γελάσει λιγάκι στην υπερβολικη συμπεριφορά της μητέρας του,αλλά ανυσηχία γέμισε τν καρδιά του για ακόμη μια φορά.

'Τι σου συνέβη Σασούκε;' Σκέφτηκε.

Τέλος