Catherine klopte op de deur van de ziekenhuiskamer. Geen antwoord. Zachtjes ging ze de kamer binnen. De geheimzinnige vrouw lag op het bed en staarde zonder enige uitdrukking naar het plafond. Cath pakte een stoel en ging naast het bed zitten. Ze klikte het apparaatje in haar zak aan. Het gesprek werd vanaf nu opgenomen.
"Hoe gaat het?"
"Best." De stem van de jonge vrouw klonk breekbaar en zeker niet best. Ze had een Nederlands accent. Ze zag er uit alsof ze elk moment kon gaan overgeven.
"Hoe gaat het met je been?"
"Goed, de kogel heeft niks belangrijks geraakt. ik mag naar huis…"
Een pijnlijke stilte viel. Het meisje in het bed glimlachte verwrongen:
"Nou ja, huis…"
"Je wordt straks opgehaald. We zullen je voorlopig in hechtenis moeten nemen."
"Waar is Charlie?" Ze ging ineens overeind in bed zitten en keek Catherine met grote ogen aan.
"Waar is Charlie, alsjeblieft…" Ze greep Catherine's hand.
"Charlie is veilig bij mijn collega's."
Het meisje liet zich weer zakken en ademde moeilijk.
"Ik moet hem zien."
"Dat kan straks, ik wilde nog wat vragen stellen en…"
"Ik heb de moord gepleegd, Charlie heeft er niks mee te maken."
"Oké…. Wat is je naam?"
"Ik ben een zwerfster en ik liep die loods toevallig binnen met mijn vriendin. Ik weet haar echte naam niet, maar we noemen haar Luis. We zagen de kluis, eenmaal binnen in viel de deur dicht. We raakten in paniek en we kregen ruzie. Toen stak ik haar neer met het mes dat ik altijd bij me draag om me te beschermen. De rest weet u."
Het meisje keek Catherine strak aan. Haar lippen waren dun. Het verhaal klonk als een opgedreund versje. Catherine zuchtte.
"Wat is je naam?"
Een vage glans ontstond in de ogen van het meisje.
"Hij noemde me Darla…"
"Wie is hij?"
Darla's ogen werden fel.
"Stop!"
Warrick, Grissom en Nick zaten rond de tafel en hielden een bespreking.
"Waar is Sara?" vroeg Nick
"Nog steeds bij dat jongetje."
"Het lukt haar niet zijn vertrouwen te winnen en op mij reageerde hij al helemaal slecht," verzuchtte Nick. "Hij gilde aan een stuk door."
Grissom knikte. "Bij mij precies hetzelfde."
"Wat moet die jongen allemaal wel niet mee hebben gemaakt," zei Warrick. Hij staarde nadenkend voor zich uit. "We kunnen zo ook geen doktersonderzoek bij hem doen."
"Ik maak me zorgen," Grissom leek het oprecht te menen. "Hij heeft nog niks gedronken, niks gegeten en hij heeft vannacht geen oog dicht gedaan."
Warrick's ogen lichtten op.
"Wacht, ik heb een idee, geef me een half uurtje."
Hij stond op en rende de kamer uit.
Nick en Grissom staarde hem na.
"Wooow… dat moet wel een geniaal idee zijn," glimlachte Nick.
Greg stormde de kamer binnen.
"Oké, dit geloven jullie niet! Ik wil straks echt promotie."
Grissom lachte: "Jaja..."
"Die vingerafdrukken, die van de buitenkant van de kluis hè?"
"To the point, Greg," zei Nick ongeduldig.
"Ze zijn allemaal van vermiste meisjes, tussen het jaar 1993 en 2006. De meisjes werden allemaal op hun 15e ontvoerd." Greg keek trots.
Grissom ging half overeind staan. Nick's mond hing open.
"Wat?"