Hoofdstuk 3: Ontmoet de Wemels
Ondertussen in de Griffoendor leerlingenkamer, kwam een opgewonden Ginny op de groep af.
"Hey Harry! Ron! Hermelien! Kijk!" Ginny hield een foto omhoog van een jong, roodharig meisje met een rond gezicht. "Dit is mijn dochter Justy! Is ze niet schattig?"
Hermelien keek aandachtig naar de foto. "Ze is inderdaad nogal schattig. Hoe oud is ze?"
"Drie," kwam het antwoord.
"Wacht eens even," zei Ron plotseling. "Je hebt een dochter? Wie is de vader!"
"Oh. Dat is… nou ja… Marcel," zei Ginny met een klein stemmetje.
"MARCEL!"
Mack besloot dat dit het beste moment was om te beginnen met praten. "Hoi Tante Ginny! Mijn naam is Mack. Ik ben Ron's zoon."
"Leuk je te ontmoeten, Mack. En wie is jouw moeder?" vroeg Ginny beleefd.
"Hermelien," zei Mack trots, omkijkend naar zijn moeder.
"Nou, ik kan niet zeggen dat ik die niet aan zag komen." Ginny draaide zich om naar haar broer. "Ron, je moet echt eens opschieten en haar mee uit vragen."
Ron grimaste terwijl Hermelien bloosde en Mack and Gabe grinnikte.
"En jij, Harry?" vroeg Ginny. "Ik neem aan dat hij daar jouw zoon is."
"Ja," antwoordde Gabe, Harry geen kans gevend om het te ontkennen.
"Oh. Wie is de moeder? Is het dat meisje die je al een hele tijd leuk vindt? Cho?"
"Nee," was Harry's antwoordt, terwijl hij Gabe aankeek alsof dat zijn schuld was. Gabe trok een gezicht toen Cho's naam genoemd werd.
"Nou, wie dan wel?" vroeg Ginny verwachtingsvol.
"Hij heeft geen moeder." Harry's hersenen werkten op volle toeren om met een acceptabele verklaring te komen. "Ik…eh…heb hem geadopteerd?"
"Ik heb twee vaders!" zei Gabe luid, zodat niemand Harry's slappe excuus hoorde.
Harry keek zijn zoon boos aan. " Hij weet niet waar hij het over heeft, hoor. Ik bezweer, hij is gestoord."
Ginny, samen met een aantal andere Griffoendors, leek nogal geamuseerd.
"Twee vaders?"
"Harry?"
"Wacht, betekent dat niet dat…"
"Ik wist niet dat Harry een nicht was!"
"Goed gedaan, Harry!"
"Dus Harry, wie is de gelukkige die van achteren wordt genomen?" grapte Simon.
Natuurlijk was Gabe meer dan bereid om daar antwoord op te geven. "Het is Draco M-mumfmmh."
Gabe keek boos naar Harry, wiens hand over zijn mond was geslagen.
"Zei hij nou net Draco Malfidus?" vroeg Simon ongelovig.
"Hey Harry, waarom maak je geen kennis met de rest van onze familie?" zei Ginny snel, terwijl ze Harry en Ron meesleurde naar het groepje roodharige kinderen dat hij eerder had gezien. Gabe ging ook mee, omdat zijn hoofd nog steeds klem zat tussen Harry's handen.
De drie jongens en Hermelien werden plotseling omringd door een koor van "Oom Ron!"'s en "Tante Hermelien!"'s. De "Oom Harry!"'s leken de meeste enthousiaste van de drie begroetingen te zijn, al kon Harry zich niet voorstellen waarom. Hij zou immers getrouwd zijn met die ene persoon die de familie Wemel het meeste haatte.
Toen het later werd kwam Harry erachter dat Ron en Hermelien naast Mack nog drie kinderen hadden en dat er een vierde op komst was. Mack had schijnbaar Hermelien's hersenen geërfd, Ginny's scherpe denkvermogen en een klein beetje van het vermogen van de tweeling om in de problemen te raken. Het enige wat hij van Ron scheen te hebben was zijn uiterlijk en zijn trouw aan zijn vrienden.
En wat zijn eigen familie betreft, Harry kwam er al snel achter dat Gabe geen enig kind was. Hij had ook nog een tweeling, twee meisjes, en een zoon.
De tweeling, Jasmine en Rose, waren erg netjes en aristocratisch, zoals een Malfidus hoorde te zijn. Maar trap daar niet in, had Gabe gezegd. Op het eerste gezicht zou je zeggen: een identieke tweeling in twee verschillende kleuren. Als je ze voor het eerst echt ontmoette zou je denken: identieke persoonlijkheden in verschillende uitvoeringen. En dan leerde je ze echt kennen, maar dan was het al te laat. Ze zouden het volgende semester naar Zweinstein komen.
De jongste zoon, Lief, was de baby van de familie. Hij zat vol leven en energie en wilde constant aandacht van zijn oudere broer en zussen. Hij aanbad Gabe praktisch en moest nog beslissen op welke vader hij het meest wilde lijken, omdat hij ze constant allebei tevreden wilde stellen. Hij zou, net als zijn zussen, het volgende semester naar Zweinstein komen.
Toen Harry vroeg hoe dat mogelijk was, antwoordde Gabe simpelweg, "Toverdrank ongelukje" en zei verder niets meer.
Gabe, leek het tot op heden, leek meer op Harry. En hij zat, zoals al bekend was, ook nog eens in Griffoendor en niet in Zwadderich, hoewel Harry's humeur daardoor niet beter werd.
Oom Fred en Oom George hadden het op de een of andere manier voor elkaar gekregen om een andere identieke tweeling te vinden en op hun verliefd te worden. Het resultaat was dat ze allebei een identieke tweeling hadden, twee jongens en twee meisjes, die er op de een of andere manier uitzagen alsof ze een vierling zouden kunnen zijn. Hun namen waren John, James, Jessie en Janet en ook in hun geval leek de appel niet al te ver van de boom te zijn gevallen. Harry had het vermoeden dat Fred en George ze deze namen gewoon hadden gegeven om te zien hoeveel chaos ze konden veroorzaken in hun leven en de kinderen deden er alles aan om hun vaders wensen uit te laten komen.
Percy (de kinderen weigerden hem Oom te noemen, vanwege zijn verraad van Oom Harry, jaren eerder) moest nog kinderen krijgen, en ook nog iemand om verliefd op te worden. "Net goed voor hem, had hij Harry en de familie maar niet moeten verraden," had een helft van een van de tweelingen gemompeld, hoewel Harry echt niet kon zeggen welke.
Oom Bill, jaagde nog steeds op schatten, maar nu samen met zijn Amerikaanse Dreuzel vrouw. Hun kind, Thomas (nu 16 jaar oud), ging in de zomer mee op hun zoektochten en kwam altijd terug met opwindende verhalen om zijn familie te vermaken en de meisjes om zijn vinger te winden.
Oom Charlie was getrouwd met Fleur Delacour en ze woonden nu samen in Frankrijk, met twee kinderen die daar op school zaten.
Oma en Opa Wemel stonden er altijd op dat Kerst bij hen thuis gevierd werd, hoewel het letterlijk onmogelijk was geworden om de gigantische familie in het Nest onder te brengen. Dus op een gegeven moment had Draco hen de Malfidus villa gegeven en het zo gespeeld dat ze het huis aannamen ("WAT!" was Ron's reactie geweest toen hij dit hoorde.) Natuurlijk had Draco volgehouden dat hij het alleen gedaan had omdat hij er niet tegen kon om met de Kerst in een volgestampt huis te zitten.
Op dit moment vroeg Harry zich af waar zij dan woonde en vroeg dit hardop.
"Als Malfidus het huis niet meer heeft, betekent dat dan dat we op het Grimboudplein wonen?"
"Nee, daar woon ik," zei Mack, niet echt oplettend.
"Wij wonen in Goderics Eind. We zijn de eigenaren van al het land daar, pap," zei Gabe trots.
Maar Harry was geschokt. Niet alleen was hij getrouwd met Draco Malfidus, maar hij had ook een complete familie en woonde gelukkig op een groot stuk land. En niet zomaar een stuk land, maar Goderics Eind. De plaats waar zijn ouders geleefd hadden, hem opgevoed hadden en waren gestorven.
Harry realiseerde zich dat Gabe serieus was geweest toen hij had gezegd dat hij van Malfidus hield, gezien de plaats van hun huis. Toen hij daar zo zat, kon Harry zich niet voorstellen dat hij Malfidus ooit in de buurt van zijn ouders huis zou laten komen.
Door deze gedachte moest Harry zuchtte en hij legde zijn hoofd in zijn handen. Het Lot had zijn toekomst zeker overhoop gegooid.
"Ahem."
Harry keek op en zag een nogal ongelukkige Gabe voor hem staan met zijn handen over elkaar.
"Pap, kan ik even met je praten?"
"Noem alsjeblieft niet zo," zei Harry terwijl hij opstond om Gabe te volgen.
Toen ze in een rustig hoekje stonden draaide Gabe zich om en keek zijn vader aan.
"Pap, ik snap echt niet waarom je je gedraagt alsof dit het einde van de wereld is."
Harry keek zijn zoon boos aan. "Ik weet zeker dat jij dat ook zou doen als er plotseling een kind opduikt dat je verteld dat jij zijn vader bent en dat je gelukkig gay bent met je grootste rivaal in een niet-zo-heel-ver-weg toekomst.
"Nou, aangezien ik bi ben- ja pap, dat heb je goed gehoord, ik ben bi- zo ik niet zo heel erg geschokt zijn, EN voor de bestwil van mijn kind zou ik de rivaliteit lang genoeg opzij zetten om eens goed te kijken naar de persoon met wie ik geacht wordt de rest van mijn leven door te brengen. JIJ, aan de andere kant, bent te duf dat je je ogen niet kunt openen dat Vader een knappe vent is en dat hij trots op je is, pap. Hij is verschrikkelijk trots op je en op alles dat je hebt gedaan. En ik ook."
"Trots op me! Malfidus trots op me! Bij Merlijns ballen, Gabe! Was je er net niet bij in de gang? Hij haat me! En meestal omdat hij jaloers op me is! Hoe-."
"Hiya Gabe! Heb jij…oh god…jij…jij bent Harry Potter!"
"Ja, Krauwel, dit is mijn vader. Nee, mijn andere vader is er niet op het moment. En begin nu alsjeblieft niet over het feit dat je hen allebei als sex goden beschouwd," zei Gabe, een walgend gezicht trekkend toen hij 'sex goden' zei. "Als je ons nu met rust zou willen laten, mijn vader en ik moeten ergens over praten."
"Is dat Kasper Krauwel's zoon?" vroeg Harry nieuwsgierig toen de jongen weg was.
"Ja. Zijn vader is de baas over jouw fanclub, zijn oom is de baas over Vaders fanclub en hij is de baas over mijn fanclub. De hele situatie is nogal irritant, eigenlijk," zei Gabe op een verveeld toontje. "Ik heb een keer de fout gemaakt om hem te negeren toen hij tegen me aan het praten was. Toen ik weer begon te luisteren realiseerde ik me dat het onderwerp op de een of andere manier op natte dromen terecht gekomen was en dat hij maar door ging over jou en Vader. Echt, ik heb in mijn hele leven nog nooit ergens zo van gewalgd."
Harry kon er niets aan doen, hij grinnikte. Gabe scheen ook een beetje Malfidus in zich te hebben en dat was erg goed voor zijn volwassenheid en algehele houding. Harry vroeg zich even af of Gabe hierdoor misschien een gespleten persoonlijkheid had.
Harry besliste om van het moment gebruik te maken en Malfidus een beetje belachelijk te maken. "Maar Gabe, ik dacht dat je zo trots was op je ouders en alles dat we gedaan hebben."
Gabe zag eruit alsof hij elk moment kon gaan kotsen. "Dat ik trots op jullie ben wil nog NIET zeggen dat ik het leuk vind om te luisteren naar iemand rare dromen over jullie! Ugh! Nu heb dat beeld in mijn hoofd! Goderich! Ik ga nu maar mijn ogen uitkrabben! Hartstikke bedankt, pap!"
Toen hij dat gezegd had stormde Gabe naar de toiletten, waarschijnlijk om precies te gaan doen wat hij net gezegd had. Op dat moment vroeg Harry zich toch wel af hoeveel van die krokodillentranen die hij eerder gezien had eigenlijk echt waren.