Zoals ik in het vorige hoofdstuk al zei, ben ik dus aan een studie Engels begonnen. Inmiddels heb ik mijn bachelor diploma al gehaald, er twee vertaalcursussen opzitten, en ben ik bezig aan een master Engelstalige Letterkunde. Ik ben op een gegeven moment gestopt met schrijven en toen eigenlijk van af verdwenen. Ik ben nu voor een mastervak onderzoek aan het doen naar fanfiction en ik zag dit verhaal weer staan. En toen dacht ik dus, waarom eigenlijk niet af vertalen? Dus ik ga mijn best doen, maar ik beloof niets. In ieder geval is hier het volgende hoofdstuk.

HOOFDSTUK 5: DU S'

Draco staarde een hele tijd naar de onderkant van zijn hemelbed, terwijl hij dacht aan wat hij tijdens het avondeten gehoord had. Hij zuchtte. Gabriel was hier nog geen dag en hij kon nu al zweren dat de jongen hem met al het nieuws dat over hem heen werd geladen grijze haren ging bezorgen.

Draco sprong plotseling van zijn bed en snelde naar de spiegel om zijn kruin te onderzoeken voor tekenen van grijs haar. Na enkele minuten klonk er een zucht van verlichting toen bleek dat hij er geen kon vinden.

Terwijl hij terug liep naar zijn bed begon Draco een lijst te maken van de dingen die hij tot dusver had ontdekt.

In de toekomst dachten mensen dat hij een flikker was.

Hij fronste. Hij was niet homoseksueel, maar bi. Echt waar, mensen moet het verschil tussen die twee dingen leren.

Als beiden geslachten hem aantrekkelijk vonden, wie was hij dan om hen hun wensen te ontzeggen? Het hele bi gedoe was eigenlijk begonnen als een ongelukje. Hij had wat teveel gedronken op een Zwadderich feestje in zijn zesde jaar en Benno Zabini (de Dorian Gray die hij was) had hem terug gelokt naar de slaapzalen en had Draco de meest fantastische pijpbeurt ooit gegeven.

Toen hij weer nuchter was had hij het afgedaan als een ééns-en-nooit-weer, maar enkele mannen later had hij zijn besluit genomen. Jongens konden beter pijpen dan meisjes, simpelweg omdat ze beter wisten wat ze aan het doen waren en hoe het voelde.

Maar nu werd hij er van beschuldigd een echte nicht te zijn. Ik bedoel, echt waar, hij was een Malfidus, bij Merlijns baard! Er werd van hem verwacht dat hij zou afstuderen, een carrière zou beginnen, een volbloed heks zou kiezen om mee te trouwen en dan een erfgenaam produceren dat de familienaam zou voortzetten. Om die reden had hij nog nooit echt seks gehad met de mannen die hij uitkoos. Hij gebruikte ze alleen voor hun monden en handen.

'En om de kwelling te zien die ze voelen voor en na ik ze gebruikt heb,' voegde Draco daar nog aan toe.

Maar dat gaf nog niemand het recht hem een flikker te noemen. Iedereen wist dat hij tijd vrijmaakte om met de meisjes die zich aan zijn voeten worpen te flirten en ze te versieren! Op het moment had hij iets met vijf meisjes tegelijkertijd en geen van hen wist iets over de andere vier. Dat was iets om best wel trots op te zijn.

'Waar was ik ook weer? Oh ja, ik weet het weer.'

Hij had een zoon.

Op zich was dat fantastisch nieuws. Het betekende dat hij uiteindelijk geslaagd was in wat er van hem verwacht werd: een erfgenaam produceren.

Dat zou er op zijn minst voor moeten zorgen dat zijn vader trots was, al was hij er misschien niet blij mee. Zo lang het eindresultaat hetzelfde is, maakt het niet uit hoe het gedaan is. Toch?

Zijn zoon heette Gabriel.

Best een leuke naam, ook al was het geen tovenaarsnaam. Malfidus besloot dat hij het desondanks een mooie naam vond.

Gabriel. De naam had een soort klasse en leek respect af te dwingen. En respect zou hij hebben als iedereen hem niet Gabe zou noemen.

Eerlijk waar, als hij gewild had dat mensen zijn zoon Gabe zouden noemen had hij de jongen die naam wel gegeven, of niet dan? Maar nee, dat had hij niet gedaan. Hij had hem Gabriel genoemd, een goede, respectvolle naam. Waarom de jongen zou toelaten dat iedereen hem Gabe noemde kon Draco zich niet voorstellen.

Het was waarschijnlijk Potters schuld.

Gabriel was een derdejaars Griffoendor.

Ook dat was Potters schuld. Het Malfidus geslacht had altijd Zwadderaars voortgebracht en het feit dat zijn zoon in Griffoendor zat was bijna godslastering.

Malfidus kreunde. De familie zag hem hierdoor waarschijnlijk als het zwarte schaap. Verdomd Bliksemhoofd. Net wat hij nodig had. Onterfd door zijn familie alleen om opgescheept te zitten met twee domme, goedzakkerige idioten.

Hij was getrouwd met niemand minder dan die vervloekte Harry Potter.

Waarom hij ooit met de Gouden Jongen zou trouwen kon hij zich niet voorstellen. Misschien was het wel een soort straf voor het worden van een Doodsdoener (want dat ging hij zeker doen) en zich aansluiten bij de Heer van het Duister. Maar dan zou Potter net zo gemarteld worden als Draco, dus dat kon niet kloppen.

Maar waarom trouwen? Voor zover hij wist waren man/man relaties wel geaccepteerd in de tovenaarswereld, maar werden ze wel stil gehouden. Draco was van mening dat trouwen luidruchtig was. Had Patty's rotjoch niet iets gezegd over het feit dat Gabriel bekend was vanwege zijn vaders? Dat was zeker luidruchtig.

Misschien waren ze wel getrouwd omdat ze echt 'zo verliefd' waren als Gabriel had gezegd. Ha. Dat was een goede grap.

Een deel van hem gaf om Gabriel.

Dit was duidelijk geworden tijdens zijn onverwachte uitbarsting na zijn confrontatie met Potter en verraste zelfs hemzelf.

Ouderlijk instinct, misschien? Maar technisch gezien had hij het kind nog niet eens gehad, dus waar kwam dat gevoel dan vandaan? Misschien alleen vanuit de kennis dat hij een zoon had.

Draco vroeg zich al snel af hoe sterk dit instinct in de toekomst zou zijn en of het vaderlijke instinct van zijn eigen vader op dit moment net zo sterk was. Het kon gewoon een Malfidus ding zijn.

Draco glimlachte. De zachtere kant van de Malfidussen. Geen wonder dat hij zo trouw was aan zijn ouders.

Hij werd gezien als de verdomde moeder in de relatie.

Nou ja, niet echt, maar toch! Ook dit was Potters schuld.

Draco was opgevoed met waardering voor de fijnere dingen in het leven en kon niet begrijpen waarom zijn eigen vlees en bloed niet ook zo werd opgevoed. Het moest daarom wel Potters schuld zijn dat de familie zich niet aan de aristocratische standaarden hield.

Waarom was hij ook weer met Potter getrouwd? Oh ja. Liefde. Ha.

De volledige naam van zijn zoon was Gabriel Harry Malfidus-Potter.

De achternaam was makkelijk genoeg te begrijpen. Draco wist dat hij nooit zijn achternaam zou opgeven en het leek erop dat Potter er net zo over dacht. En dat was dat.

De doopnaam was wat Draco echt dwarszat. Harry. Verliefd of niet, de naam 'Harry' was gewoontjes en Draco kon zich niet voorstellen waarom hij akkoord was gegaan met die naam als doopnaam.

De naam 'Draco', daarentegen, was stijlvol en gracieus. Dat niet alleen. Het woord draco was Latijns voor draak en dat, mijn vriend, betekent macht, respect en kracht. Drie kwaliteiten waarvan Draco graag dacht dat hij ze bezat.

Misschien was hij wel dronken toen de naam 'Harry' was voorgesteld.

Hij en Potter waren 'zo verliefd.'

Draco dacht hier bijna een uur over na. Uit alle dingen waar hij tot nu toe over na had gedacht was dit de meest verwarrende. Hoe kon hij nu van iemand houden als hij niet eens geloofde dat die emotie bestond?

Hij was zeventien jaar oud en had nog nooit iets gevoeld wat ook maar in de buurt kwam van liefde. Hij was zelfs nog nooit een beetje verliefd geweest. Het was best moeilijk om dat gevoel te ervaren omdat alles in zijn wereld om materialisme draaide en hij alles wat hij wilde hebben had gekregen of makkelijk kon grijpen.

Hij hield eigenlijk niet eens echt van zijn ouders. Voor hen voelde hij iets waar meer leek op loyaliteit.

Draco besloot uiteindelijk verder te gaan. Hoe moest hij iets proberen te doorgronden als het in zijn hoofd niet eens bestond?

Uiteindelijk verslaat Potter de Heer van het Duister.

Draco grijnsde terwijl hij zich afvroeg of het te laat was om nog van kant te wisselen. Waarschijnlijk wel.

Zelfs als hij dat deed zou hij het waarschijnlijk niet overleven. Hij zou niet alleen de woede van zijn vader moeten trotseren, maar ook die van de Heer van het Duister.

En de Heer van het Duister kennende zou hij Draco opsporen en vermoorden, dan zijn moeder vermoorden omdat zij min of meer neutraal bleef, dan zijn vader vermoorden zodra hij de kleinste fout maakt en daarna elke andere Malfidus vermoorden simpelweg omdat hij ze dan allemaal zou beschouwen als verraders.

Ja, het was zeker voor zijn eigen bestwil om zijn sympathie aan de kant van de Heer van het Duister te houden. Hij wist tenminste dat hij het dan zou overleven.

Gabriel zag eruit als een mix van hem en Potter.

Het was bijna onmogelijk om te zeggen op wie hij meer leek. De jongen had Draco's huidskleur en gezichtsvorm, maar Potters lengte en onbedwingbare haar.

Als Draco het zich goed herinnerde waren zijn ogen zilver met een ring felgroen rond de pupil. Hoogst ongebruikelijk.

Gabriel was een ketelbaby.

Dat verklaarde wel waarom hij eruit zag alsof Draco en Potter waren samengesmolten.

'Moet wel betekenen dat ik de toverdrank perfect gemaakt heb' dacht Draco zelfvoldaan.

Maar waarom zou hij de moeite nemen om negen maanden lang een complexe toverdrank te brouwen als een net zo makkelijk een willekeurig meisje zwanger kon maken? Het zou honderd keer makkelijker zijn en hem een boel werk schelen.

En waarom zou hij in hemelsnaam Griffel om hulp vragen? Dat moest wel Potters schuld zijn.

En dan was Sneep er nog. Hij zal hem wel met behulp van chantage hebben gedwongen mee te helpen, want Draco kon zich geen andere manier voorstellen waarop de Toverdrank leraar ermee zou instemmen mee te werken aan een negen maanden durend project, zeker als er stukjes Potter in het spel waren.

Draco had een onheilspellend gevoel dat bijna alles terug geleid kon worden naar dat hele liefdesgedoe.

Verdomme.