dit verhaal Start precies na deel 7 , nog geen 19 jaar later , uit de ogen van Ginny

'Mam…mam…weet jij waar Harry is?' vroeg ik. 'Nee…sorry Ginny , maar Anderling zei dat hij moest rusten. Hij is immers zes maanden weg geweest en dat zal vast geen pretje voor 'm zijn geweest. Maar waarom wil je dat weten?' antwoordde mijn moeder verward.'Ehm…zomaar'. Ze moest eens weten… als zij wist dat ik met Harry had flipt ze 'm totaal. Ze vind nu na 7 jaar waarschijnlijk Ron belangrijker dan Harry en dat alleen omdat hij Ron heeft meegenomen op zijn reis , maar even ter zake. Ik zou nu natuurlijk naar de slaapzaal kunnen gaan , maar ik kan Harry maar beter even laten. Hij is vast verschrikkelijk moe na zijn reis. Hé? Is dat nou…Marcel? Wat is hij nou aan het doen. Hij ziet er nogal gefrustreerd uit.'Marcel! Wat ben je aan het…?'

'O , hoi Ginny. Heb jij Luna gezien?'

'Ja , ze staat daar aan de andere kant van de zaal'.

'Dank je Ginny. O ja , Madame Pleister zei dat Harry naar de ziekenzaal moet komen. Ze mompelde iets met 6 maanden en vast ziektes opgelopen'.

'Ik zal het hem zeggen Marcel. Ga jij nou maar naar Luna toe'. Yes , eindelijk een excuus om naar Harry te gaan. Ondertussen was ik al minstens drie trappen opgelopen en kon ik elk moment bij de Dikke Dame aankomen.'Wachtwoord?' vroeg de Dikke Dame net iets blijer dan normaal. 'O ja , ik heb het net veranderd , maar deze moet je wel weten…vooral jij'. Voegde ze er nog blijer aan toe. Ik hoefde niet lang na te denken. Wat zou het in deze situatie anders moeten zijn? 'Harry Potter?"zei ik fluisterend. De poort ging voor me open en ik zag Anderling in de kamer staan ijsberen. 'Hallo Juffrouw Wemel. Wat was u van plan hier te doen als ik vragen mag?'

'Madame Pleister wil Harry even nakijken en ik denk Hermelien en Ron ook'.

'Laat ze maar slapen en breng ze morgen maar. En gaat u ook maar slapen Juffrouw Wemel. Drie maanden in een hangmat slapen ligt vast niet zo fijn'. Ik knikte alleen maar en dacht er niet eens aan om te vragen hoe zij wist dat ik in de Kamer van Hoge Nood op een hangmat had moeten slapen. Toen ik in de meisjesslaapzaal kwam zag ik Hermelien slapen en sloop ik langzaam langs haar heen naar mijn bed. Ik lag een beetje voor me uit te dromen. Morgen zou ik Harry echt weer kunnen zien en echt van hem kunnen houden. Hoe zou het zijn om hem echt weer te kunnen omhelzen? Ik wilde nu naar hem toegaan en ik wou dat hij me vasthield en troostte. Dat hij zou laten zien dat hij van me hield… dat hij zou zeggen dat hij van me hield. Dat zes maanden afstand niets aan onze liefde had gedaan. Mijn moeder kwam de kamer binnen lopen en ik deed snel alsof ik sliep. 'Ginny , Ginny' fluisterde ze zachtjes. Toen ze wist (of eigenlijk dacht) dat ik sliep ging ze naar beneden. Ik sprong uit mijn bed en liep half de trap af. Net zover tot ik mijn moeder kon horen praten. 'Ze slaapt al' hoorde ik haar zeggen. 'Nou goed dan , maar weet je zeker dat zij niets wist over Harry? Ik weet niet of hij het zelf wil vertellen , het moet vast een moeilijke periode voor hem zijn geweest en van een schilderij dat ze hadden meegenomen heb ik gehoord dat Harry nog al bezorgd was om Ginny nadat Ginny het zwaard van Griffoendor had gestolen. Het kon zijn dat Ginny en Harry zeg maar… een setje waren' zei de vertrouwde stem van Anderling. 'Wat?' zei mijn moeder geschokt. Ik kon mijn lachen haast niet inhouden. 'Ginny en Harry? Nee…zo laag zou Ginny nooit zinken' zei mijn moeder. 'Hij heeft ons anders wel allemaal gered' zei Anderling nors. Ze begonnen te ruziën over Harry en ik ging weer naar mijn bed. Onderweg dacht ik over wat Anderling had gezegd. Harry was bezorgd om me geweest. Hield hij nog van me , of was dat alleen voor Ron? Ik stapte weer in bed en dacht er verder niet meer over na. Ik sliep bijna meteen , omdat ik zo moe was.