Een kortere dit keer ,maar dat maakt het hopelijk nog net zo leuk.
George stond op en liep de grote zaal uit. Ik ging hem meteen achterna. 'George , wees alsjeblieft weer jezelf… jij bent de enige die het leuk kan maken. Ik weet dat je hem mist , maar…'
'Ja wrijf het er nog even in. Bedankt. Hoe zou jij je voelen als Harry er nu niet meer was? Nou?' zei hij bot tegen me. 'Verschrikkelijk' zei ik langzaam en zacht , want ik wist immers hoe het voelde om Harry echt voor altijd te moeten missen. Eerst was hij zes maanden weg geweest en toen hij eindelijk terug was was ik alweer in de waan dat hij dood was. Hij pakte mijn schouder en we liepen naar de leerlingenkamer van Griffoendor. Toen we binnen kwamen zagen we Hermelien in een stoel zitten. Ze huilde. 'Wat is er?' vroeg George geschokt. 'Ron z-z'n sch-schouder. Hij moest weer ge-ge-ge…' toen brak ze weer in tranen uit. Na een paar minuten was Hermelien weer enigszins tot rust gekomen. 'Vertel nu rustig vanaf het begin wat er is gebeurd' zei George rustig. 'nou…' begon Hermelien 'toen Ginny me vanochtend wakker maakte en ik naar Ron ging verging hij van de pijn in zijn schouder. Jullie weten wat er gebeurd is hè?' vroeg ze tussen neus en lippen door. 'Nee' antwoordde George en ik in koor. 'O , ik dacht dat jullie dat wel zouden weten vanwege 'met het oog op Potter' en zo , maar dan begin ik wel nog eerder. Jullie weten wel dat er is ingebroken op het ministerie ongeveer één maand nadat wij waren vertrokken. Dat waren Harry , Ron en ik. Toen we daar weg wilden gaan hebben we eerst alle anderen laten gaan en hadden we zelf niet veel tijd meer. We waren vermomd als drie mensen van het ministerie en we werden achterna gezeten. Toen we door de openhaard gingen kwamen voor het grimboudplein neer en hebben we waarschijnlijk het huis van Sirius aan onze achtervolger verraden , maar we konden daar niet blijven. Toen ben ik naar het bos verschijnseld waar ik met m'n ouders altijd kwam. Daar kwam ik er achter dat Ron versprokkeld was en Harry bewusteloos op de grond lag. Na een paar minuten kwam Harry alweer bij en we hebben geprobeerd Ron te verzorgen. Na een tijdje konden we weer verder en Ron ook , maar nu zijn ze er dus achter gekomen dat Ron's arm niet goed is terug gegroeid. Ze moesten het net opnieuw… breken en met het geschreeuw van Harry daar ook nog bij kon ik gewoon niet blijven' ze stopte abrupt , want ik trok weer wit weg. 'Ginny! Ginny! Ademen!' schreeuwde Hermelien. 'Het komt echt wel goed met Harry!' probeerde ze me gerust te stellen. Voor mij was het echter al te laat. Ik moest en zou nu meteen naar Harry gaan. Ik stond meteen op , maar werd tegengehouden door twee paar handen. Ik probeerde me los te wurmen , maar tevergeefs. De handen bleven me vasthouden en George en Hermelien bleven me gerust stellen met : 'Het komt goed Ginny' , 'Er is niets aan de hand Ginny' en allemaal van dat soort dingen. Tot ik het uiteindelijk opgaf. Ik zakte neer in een stoel en begon te huilen. 'Snappen jullie dan niet hoe dit is?' vroeg ik. 'Weten jullie niet dat ik daar gewoon heen móét gaan?' Ik was zo moe van het tegenstribbelen van net dat ik niet eens doorhad dat ik in slaap viel op de stoel.