Een korter deel en het lijkt misschien een soort van einde ,maar dit is nog lang niet het eind.
Ik schrok me rot en keek wie tegen me had geschreeuwd. Het was Hermelien en ze had tranen in haar ogen. 'Begrijp je het dan niet? Hij doet zichzelf nog iets aan. Alleen vanwege jou! Je moet naar hem toe!´ zei ze. Ik begreep er niets van en keek haar verbaasd aan. Ron kwam de grote zaal uit en keek me aan. ´Wat doe jij hier nog?' zei hij nors. 'Ik snap het niet. Hij… hij houdt serieus nog van me?' ik was verbaasder dan ik had verwacht. Na alle wat ik hem had aangedaan. Na onze ruzie… 'Ja , wat dacht je dan? Dat hij zonder rede steeds bij je bleef? Hij was in de war tijdens die ruzie , oké? Luister Ginn , hij houdt echt van je. Wacht niet tot hij het zelf zegt , want hij heeft je nu nodig' zei Hermelien nog steeds boos. Ik begon te rennen. Door het portretgat en naar de jongensslaapzaal. Harry was niet in zijn kamer ,maar zijn bezem was wel weg. Nee ,nee ,nee! Was het enige wat ik kon denken. Was hij weg gegaan? Zijn bezem! Zijn bezem was weg! Ik rende zo snel ik kon naar de meisjesslaapzaal en pakte mijn bezem. Ik liep zo snel ik kon naar buiten en vloog weg om Harry te zoeken. Ik moest en zou Harry vinden. Ik was echt stom geweest en moest alles nu rechtzetten. Ik vloog zo snel dat ik niet eens zag dat er iemand achter me aan vloog. Hij (of zij) vloog veel sneller dan ik. 'Ginny' zei een bekende stem. Ik stopte meteen en draaide snel om. Dat was de stem van Harry. Het was ook echt Harry. Ik landde meteen en liep naar de plek waar hij landde. Ik omhelsde hem meteen en wou hem nooit meer loslaten. 'Ginny?' zei Harry verbaasd. Hij leek nogal verbaasd dat ik zo tegen hem deed. Hij legde zijn rechterhand op mijn kin en bracht zijn gezicht naar de mijne. 'Mag ik nu weer?' vroeg hij zacht en hij wachtte niet eens op het antwoord. De laatste keer dat hij me zo had gekust was vlak voor hij weg ging. Ik werd meteen bang en stopte. 'Je gaat toch niet weer weg hè? De laatste keer dat je me zo kuste zag ik je zes maanden niet meer' zei ik en hij glimlachte 'Nee' zei hij en hij lachte nog breder. Dit keer was ik het die hem kuste. We stonden daar denk ik wel een kwartier en hij had zijn hand in mijn haar en zijn andere hand hield me stevig tegen hem aan. Opeen gegeven moment moesten we wel terug. We vlogen terug en zette onze bezems terug in onze kamers. Ik liep naar beneden en zag hem op de bank voor het vuur zitten. Hij praatte met Hermelien en Ron en ik ging naast hem zitten en legde mijn hoofd op zijn schouder. Hij ontspande duidelijk en leunde naar achteren. 'Geloof me´zei Ron. ´Zelfs ik ben blij jullie zo te zien en dat zegt wat´ Hermelien en Harry schoten meteen in de lach. Eindelijk was alles weer normaal en konden we gewoon weer verder zoals vroeger. Ik ging die avond vroeg naar bed en wachtte op Hermelien die ook vroeg naar bed ging. Ze kwam de kamer binnen en ging naast me op mijn bed zitten. ´alles is voorbij´zei ze. En ik begon te huilen. Alles was nu pas echt afgelopen en alle gevoelens die ik had opgekropt kwamen ineens omhoog en nu pas wist ik dat het echt klaar was.