Alles ging goed. Harry en ik waren samen en Harry trok me bijna iedere dag weer een varlaten gang in en trok me dan dicht tegen hem aan en begon hij me te zoenen. Ik moest dan meestal alles in de strijd gooien om te zorgen dat hij me weer losliet en dat was nogal moeilijk , want om eerlijk te zijn hoefde hij me als het aan mij lag niet los te laten. Uiteindelijk stopte hij dan met zoenen bracht zijn mond naar mijn oor en fluisterde : 'Je mag nooit meer bij me weggaan' en meestal zei ik dan weer : 'Volgens mij was jij degene die bij mij wegging en niet andersom' Dan draaide ik me om en liep weg. In de leerlingenkamer zaten we ook altijd met z'n tweeën als Ron en Hermelien weer eens 'in de bieb' zaten (al hadden we bewijs van Marcel dat ze dan ergens aan het zoenen waren). Harry wilde me als het even kon echt niet meer loslaten en meestal moest ik hem echt verleiden om te zorgen dat ik m'n huiswerk kon halen. Hij hielp me altijd met m'n huiswerk en dat was maar goed ook , want alles wat ik gemist had had hij een jaar eerder al gehad en zo kon hij me helpen. Hermelien werd net zoals vorig jaar weer boos dat ik te weinig tijd voor examens had doordat ik steeds bij Harry was. Op een gegeven moment was ze het echt zat en nam me iedere dag meteen na de lessen mee naar de meisjesslaapzaal om daar samen met mij alles door te nemen. Bij het avondeten zat Harry dan met smart op me te wachten bij de tafel van Griffoendor. Hij liet duidelijk merken dat hij echt niet zonder me kon en ik kon ook niet meer zonder hem. Iedere keer als hij bij me was vlogen mijn gedachten weer naar nul. Vandaag was het de eerste dag van de examens geweest en alles ging perfect. Hermelien had het toegelaten dat ik naar Harry ging toen ik alles kende en zelfs Ron kon me helpen alles te leren aangezien hij de afgelopen maanden niets anders had gedaan dan toverspreuken leren. Toen ik de jongsslaapzaal in kwam en de deur achter me dichtdeed kwam hij naar me toe. Ik pakte zijn ellebogen en gleed met mijn vingers naar zijn handen en verstrengelde onze vingers met elkaar. Ik leunde tegen de muur. 'Ook fijn om jou weer te zien' mompelde ik. Ik sleepte hem aan een hand mee en ging op de rand van zijn bed zitten. Ik klopte naast me op zijn deken. Hij kwam naast me zitten en ik zei : 'moest jij me niet helpen met dat examen? Jij zou de praktijk doen en ik zou maar opschieten anders moet ik van Hermelien weer bij je weg blijven'. 'Ik zie je wel in de kamer van Hoge Nood' zei ik. Ik liep naar de kamer van Hoge Nood en stelde me dezelfde ruimte voor als waar Harry toen 'de strijders van Perkamentus' had laten oefenen. Na een tijdje kwam Harry inderdaad binnen. 'Ik heb een vraag' zei hij meteen. 'Waarom niet? Hou je niet genoeg van me? Is er een ander?'
'Nee , nee!' zei ik meteen. 'Ik heb beloofd je nooit meer te verlaten' zei ik. 'Kun je al een Patronus?' vroeg hij snel. 'Nou… half. Nog geen hele. Wil jij me die leren?' vroeg ik. 'Dat was ik ook van plan. Toen met 'de strijders van Perkamentus' is het je gelukt , dus ik wil wedden dat het nu ook gaat lukken. Welke gedachte had je toen gekozen?' vroeg hij. Eigenlijk wilde ik dat niet toegeven , maar ik zei het toch. 'Je weet wel… de eerste keer dat ik je echt zag…' hij begon te lachen. 'En je zo snel mogelijk weg rende? Was die echt gelukkig? Probeer een andere' zei hij. Ik dacht na… na een tijdje had ik een goede herinnering. 'Oké' zei Harry. 'Geloof erin dat je het kunt , ik geloof het'. 'Expecto Patronum!' zei ik luid en duidelijk. Het moet me lukken dacht ik bij mezelf.
Ik probeerde het nog een keer : 'Expecto Patronum!' er schoot een dier uit mijn stok en mijn Patronus was bijna hetzelfde als die van Harry. Harry stond als versteend te kijken. 'Ademen!' zei ik tegen hem. Hij begon weer te ademen. 'Dat is de Patronus van mijn moeder' fluisterde hij. 'en die van Sneep' fluisterde hij er achteraan. 'Sneep?' zei ik bijna onhoorbaar. Wat heeft Sneep hier nou weer mee te maken dacht ik. Harry keek me in mijn ogen en het leek alsof hij er doorheen wou branden. 'Kom mee' zei hij zacht. Hij stond op en strekte zijn hand uit. Ik pakte verbaasd zijn hand en liep rustig met hem mee. Hij ging naar de lerarenkamer. 'Wacht hier' zei hij. Hij liep naar de deur en klopte. 'Professor Anderling…' zei hij 'ik moet Ginny iets laten zien. Mag ik naar Perkamentus' kantoor gaan?' vroeg hij. Er volgde een gesprek dat ik niet kon volgen. 'Is het wachtwoord nog steeds hetzelfde?' vroeg hij. Hij knikte in de deuropening en pakte mijn hand weer. Hij stopte voor een groot beeld. 'zak met zuurtjes' zei hij. 'Serieus?' vroeg ik en hij glimlachte. Er kwam een grote trap tevoorschijn en we liepen naar boven. We gingen een kamer binnen en ik zag overal schilderijen aan de muur hangen. Het waren er honderden , maar er waren er maar twee met hun ogen open. Perkamentus en Sneep. 'Aan mij hoef je niets te vragen' zei de stem van Perkamentus. 'Waarom weten jullie altijd alles al van tevoren?' zei Harry en hij leek geamuseerd en geïrriteerd tegelijk. 'Moet het echt?' vroeg de stem van Sneep. 'Anders zal ze het nooit begrijpen. Ik moet het haar laten zien' zei Harry. Hij pakte mijn hand en liep naar twee ronde gouden deuren. Er kwam een soort fontein naar buiten toen we aan kwamen lopen. Harry pakte een schaal en gooide het zacht de lucht in. De schaal zweefde naar het midden van de ruimte en ik liep naar Harry toe. 'Leg je gezicht er maar in' zei Harry. Ik keek hem raar aan en hij zei : 'vertrouw me'. Ik legde mijn gezicht in het water en werd meegezogen naar een andere wereld. Daar stond Harry ook naast me. 'Kijk' zei hij en hij wees naar twee meisjes. 'Dat zijn mijn tante en moeder… welkom in het verhaal van Sneep en mijn ouders'. Ik keek naar alles wat er gebeurde. Na een tijdje werd alles duidelijk en precies op het moment dat ik alles begreep werd ik weer teruggezogen. Ik vloog half uit het water , maar mijn gezicht was niet nat. Harry ving me op voor ik kon vallen. Ik was nogal geschokt. Ik begreep alles en wist ook waarom hij naar het bos was gegaan en alles had laten gebeuren zonder iets te doen.