Ik vind 'em niet heel leuk ,maar toch…
Harry zat op de tegels van de kamer met zijn handen in zijn haar. Ik knielde naast hem neer en vroeg : 'Wat is er?'
'Het is gewoon moeilijk om alles weer te herbeleven' zei hij en hij keek op. 'Zoals je al zei Harry' zei de stem van Sneep 'Weten wij wat er nu gaat gebeuren. Ik zou eerst naar buiten gaan'. Harry glimlachte en trok me mee naar buiten. Vlak voor we bij de deuropening waren draaide ik me om. 'Dank u wel professor' zei ik tegen Sneep. Ik sloot de deur achter me en voor ik het wist kuste Harry me. Hij wou me echt niet meer loslaten en bleef me maar kussen. Net op het moment dat ik wou stoppen stopte hij al en deed mijn haar achter mijn oren. Hij zuchtte diep. 'We moeten maar weer eens gaan oefenen' zei hij. We liepen weer naar de kamer van hoge nood. Ik was doodmoe , maar dat zei ik niet tegen hem. Ik wou bij hem blijven nu dat kon. Hij leerde me nog een paar spreuken die handig konden zijn of die hij zelf had moeten doen. Hij vroeg of ik nog een keer mijn Patronus kon oproepen. Ik stemde ermee in en probeerde het , maar nog voor ik iets had kunnen doen werd alles zwart voor mijn ogen.
Toen ik wakker werd zag ik Harry voor me ijsberen met zijn handen in zijn handen in zijn haren. 'Je moet echt iets met je haren doen. Het ziet er niet uit' zei ik zacht en toen Harry me hoorde stormde hij meteen op me af en begon vragen te stellen. Op datzelfde moment zag ik dat ik in de ziekenzaal was. 'Wacht…' zei ik en hij hoopte duidelijk dat ik antwoord zou geven op zijn vragen , maar die had ik niet eens gehoord. 'Waarom ben ik hier?' vroeg ik. Hij zuchtte teleurgesteld. 'Je viel flauw en was na drie minuten nog niet wakker geworden , dus heb ik je hierheen gebracht. Geef nou antwoord op mijn vragen , alsjeblieft' zei hij ongeduldig. 'Heb ik een examen gemist?' vroeg ik. Hij was nog steeds ongeduldig , maar gaf wel antwoord en glimlachte toen hij het zei. 'George heeft weer iets uitgehaald zodat je niets zou missen'
'Wat heeft hij gedaan?' vroeg ik geschrokken terwijl ik overeind ging zitten. 'Hij geeft alle examens echt terug zodra jij hier weg bent' zei hij terwijl hij me terug duwde in mijn kussen. Ik was opgelucht , want het had veel erger kunnen zijn. 'Maar wat gebeurde er nou?' vroeg hij weer ongeduldig. 'Rustig alsjeblieft , ik viel flauw zoals je al zei' zei ik. 'Ja , maar waarom?' vroeg hij nu nog ongeduldiger. 'Hou op!' zei ik boos. 'Doe alsjeblieft rustig ik vertel het je echt , maar je werkt me nogal op mijn zenuwen… Ik was moe , te moe'
'Is dat alles?' zei hij. 'Waarom zei je dat dan niet? Ik zit hier nu al een uur te ijsberen hopend dat ik niets verkeerds met je heb gedaan' zei hij. 'Ik wou niet bij je weggaan en waarom zou jij iets fout hebben gedaan. Het enige wat ik wil is bij je zijn juist omdat je niets fout doetHoe lang ben ik , zeg maar , weg geweest?' vroeg ik. 'anderhalf uur' zei hij. 'Anderhalf uur?' zei ik verontwaardigd. 'En jij…hebt hier…'
'Ja ,eerst mocht ik niet naar je toe ,maar na een half uur hield ik het echt niet meer uit' zei hij. 'Echt Harry ik ben je niet waard' zei ik. 'Jij verdient een veel beter iemand dan ik'
'En als ik dat nou niet wil' zei hij. 'Ginn , ik wil alleen jou en nooit meer iemand anders'
'Dat weet ik' zei ik 'Je…verdient alleen beter'
'Luister naar me , Ginn. Hou op , oké? Ik wil alleen jou en nooit meer iemand anders' Ik wou omhoog komen , maar hij duwde me terug in mijn kussen. 'Ik wil hier weg' zei ik smekend tegen hem. Hij kuste me op mijn voorhoofd en zei : Je wilt niet weten hoe vaak ik dat heb gedacht en ik kom hier zo'n zes à zeven keer per jaar'. Ik moest lachen , maar dat deed me pijn. Hij zag dat ik pijn had en zijn gezicht betrok. 'Slapen werkt het best' zei hij. 'Nee!' zei ik meteen. 'Steeds als ik niet kijk verdwijn je weer'. Hij omhelsde me en hield me stevig tegen hem aan. 'Sorry , maar je weet dat het moest'.