Na twee dagen mocht ik weg en gaf George ook alle examens weer terug. Al mijn examens gingen perfect en we gingen met z'n allen terug naar het nest. Harry , Hermelien en de rest van de familie. Mijn moeder ergerde zich mateloos als Harry en ik weer eens hand in hand zaten. Daarom zorgde ze ervoor dat Harry en ik elkaar zo min mogelijk zagen. Ze gaf ons altijd alle klusjes en ik moest op bed liggen voordat Harry klaar was met zijn deel van de klusjes. Één ding was zeker : ze kon het niet duidelijker doen dan dat ze nu deed. Ze kon ons alleen niet altijd in de gaten houden. Iedere avond kwam Harry mijn kamer ingeslopen en kwam dan bij me in bed liggen. Ik was meestal al in slaap gevallen als hij wegging. Ook bewaarde hij altijd al mijn post tot s' nachts zodat hij een (redelijk) goede reden had als we werden betrapt , al was dat tot nu toe nog niet gebeurd.
Op een nacht kwam Harry mijn kamer binnen en zei : 'Belangrijk nieuws'. Ik snapte hem niet. 'Wat bedoel je?' vroeg ik. 'Nou , de uitslag van je examens zijn ge…'
'Geef hier!' schreeuwde ik. 'Sssst , stil nou' zei Harry lachend. Ik griste de envelop uit zijn hand en scheurde hem open. 'Dit kan niet waar zijn' zei ik toen ik de uitslag zag. 'Dat…dat is zelfs nog beter dan Hermelien' zei Harry die over mijn schouder meekeek. Ik keek hem aan en vloog om zijn nek met de papieren nog steeds in mijn handen. Ik hoorde een uil en zag dat mijn exemplaar van de ochtendprofeet was binnengekomen. Ik pakte de krant en las de voorpagina. 'Nee!' zei ik. Op de voorpagina zag ik een stuk met de titel :
Opnieuw ontsnappingen uit
Azkaban
Er stonden drie foto's bij. Één van Sjaak stuurman , die uiteindelijk toch vrijwillig voor Voldemort gewerkt bleek te hebben , Wormstaart , die was ontkomen aan de kus van de Dementors , en Rodolphus van Detta die was verdwenen uit zijn cel. 'Ademen!' zei Harry die het stuk nog niet gezien had. Hij schudde me door elkaar tot ik weer begon te ademen Hij pakte de krant uit mijn handen en liep bijna meteen de kamer uit naar boven. Een tijdje stond ik verstijfd voor me uit te staren , maar na een tijdje besloot ik achter Harry aan te gaan. Toen ik naar boven kwam hoorde ik Harry , Ron en Hermelien discussiëren. 'Ik ga niet nog een jaar school missen' zei Harry. Ik schrok. Ging hij weer weg? 'Kom op Harry… je weet zelf ook dat dit niet over school gaat' zei Ron. 'Ron doe alsjeblieft rustig' riep Hermelien. Ik stond nu zo voor de deur dat ik half onzichtbaar was en half kon kijken. Niemand merkte me op. 'Is het waar , wat Ron zegt?' vroeg Hermelien rustig. 'Ja' zei Harry. 'Ik snap het niet… waarom zou je hier willen blijven in plaats van je eigen leven redden?' vroeg ze. 'Ginny' zei Ron totaal gekalmeerd door Hermelien. 'Ja' zei Harry weer. Ik begon te hyperventileren en nu pas merkte ze me op. 'Ginny…' zei Harry geschrokken. 'Je hebt het beloofd' was het enige wat ik kon uitbrengen voor hij me vastgreep , omhelsde en me begon te sussen. 'Ik ga niet weg' zei hij en hij bleef me stevig vasthouden terwijl ik begon te huilen. 'echt niet' zei hij er achteraan. Hij kon me niet overtuigen en op een gegeven moment moest hij me wel loslaten. Ik rende naar mijn kamer en viel bijna over het extra bed dat in mijn kamer lag voor Hermelien. Niet veel later kwam Hermelien mijn kamer in. Ze kwam naast me zitten op mijn bed. 'Sorry' zei ze. 'Waar is Harry?' vroeg ik meteen. 'Hij is boven. Rustig maar. Hij laat je echt niet weer alleen , maar als we zeker weten dat die drie op zoek zijn naar Harry moet hij wel onderduiken. Hij gaat in ieder geval proberen om overdag op pad te zijn hier ergens in de buurt zodat niets hierheen lijdt' zei Hermelien. 'Wat bedoel je?' vroeg ik. 'Hij probeert jou en de andere hier te beschermen uit voorzorgsmaatregel' zei Hermelien. 'Ssst' fluisterde ze opeens. 'Oké , even stil blijven' zei ze. Ik begreep er niets van en wilde wat vragen , maar Hermelien hield haar vinger voor haar mond en liep naar de deur toe. Ze wees naar het matras dat op de grond lag en probeerde me duidelijk te maken dat ik het voor de deur moest leggen. Ik gehoorzaamde en in één keer deed Hermelien de deur open en lag Harry op het matras. Ik moest mijn hand voor mijn mond doen om niet in lachen uit te barsten. Harry draaide zich om en keek een beetje verward om zich heen. Ik stak mijn hand naar hem uit , maar in plaats van dat hij daardoor omhoog kwam trok hij me bovenop zich. Nu was het zijn beurt om niet in lachen uit te barsten. Ron kwam ook naar beneden en sloeg zijn armen om Hermelien heen. De rest van de nacht brachten we met z'n vieren door. Ik zat tegen Harry aangeleund aan de ene kant van mijn bed en aan de andere kant van het bed zaten Ron en Hermelien hand in hand. Iedereen maakte grappen over elkaar en er kwamen een aantal beschamende dingen over Harry naar voren (vooral dingen die hij in zijn slaap zei). Ron werd ook een beetje voor schut gezet door blunders die Hermelien lachend aan ons aan het vertellen was en er werden veel van mijn vragen over de afgelopen zes maanden beantwoord. 'Heb jij je dreuzelfamilie eigenlijk wel gezegd dat je hier best wel beroemd bent?' vroeg ik. 'Nee' zei Harry. 'Weet je niet hoe ze waren? Het woord tovenaar of liever gezegd Harry was verboden in het huis. Ik was zeg maar een soort grofvuil. Heb ik je dat nooit verteld?' vroeg hij. 'Nee' zei ik , maar ik dacht als je ze wilt zoeken heb je nog iets te doen voor de komende dagen als je hier toch niet bent.' Hermelien betrok. 'Wie heeft je dat verteld?' vroeg Harry en zijn gezicht schoot naar Hermelien. 'Wat… mocht ik dat niet weten?' vroeg ik. 'Harry?' zei ik terwijl ik voor hem ging zitten. 'Waarom mag ik dat niet weten?' vroeg ik. 'Ben je niet boos?' vroeg Harry. 'Nee , waarom zou ik? Je komt iedere dag ook weer terug en ik hoef hooguit een halve dag zonder je , wat inderdaad best moeilijk is , maar kom op , waarom?' zei ik een beetje snel. 'Oké…' zei Harry. 'Dat kon ik niet helemaal volgen , maar volgens mij kwam het er op neer dat je het niet héél erg vind' zei hij. 'klopt' zei ik. 'Zie je nou wel' fluisterde Hermelien. Harry schakelde over naar een eerder onderwerp. 'Je zei net dat ik mijn oom en tante alles moest vertellen. Best een goed idee. Ga je morgen mee?' vroeg Harry en ik kon mijn oren niet geloven. 'Vraag je serieus of ik morgen met je mee ga om je familie te zoeken?' zei ik. 'Ja' zei hij. 'Oké' was het enige wat ik kon uitbrengen.