Sorry dat ik al zo lang niet meer bezig ben met het verhaal. Eigenlijk wil ik geen excuses geven ,maar ik ben heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel blij. Ik zit namelijk op voetbal (echte meidenvoetbal , leeftijd : 12 t/m 16) ,maar in ieder geval… We hebben vandaag met 19-1 gewonnen en ik heb zelfs gescoord terwijl ik achterin sta! (srry ,moest ik ff kwijt)

Toen ik de volgende dag wakker werd had ik opeens overal zin in. Ik liep naar beneden en werd opeens een stuk onzekerder. Ik moest wel toestemming van mijn moeder krijgen om met Harry mee te mogen en ik wist niet of ze al over haar 'Ik-mag-Harry-niet-bui' heen was. Iedereen stond beneden in de gang behalve Harry en mam. 'Ik zou even wachten' zei George toen ik de deur open deed en naar binnen ging. Ik bleef om een hoekje wachten. 'Ik weet het' hoorde ik Harry nog net niet schreeuwend tegen mijn moeder zeggen en aan zijn stem te horen moest hij moeite doen om zijn tranen te bedwingen. 'Maar wat had je dan gewild? Dat ik haar had meegenomen? Ik vond het al moeilijk genoeg om Ron en Hermelien mee te nemen. Ze hadden hier veel veiliger geweest , maar wat heb ik te zeggen. Zij kunnen zelf kiezen dat moet ik niet voor ze doen. Ze zijn meerderjarig' Ik wist dat dit alles zou veranderen. 'Is dat echt waar?' vroeg mijn moeder. 'Natuurlijk' zei Harry. 'Mag ik Ginny alsjeblieft meenemen?' vroeg hij rustig. 'Maar natuurlijk' zei mijn moeder weer net zo vriendelijk en gastvrij als vroeger.

We gingen bijna meteen weg. Mijn moeder had zelfs gezegd dat we zo lang als we wilden weg mochten blijven zolang we haar maar op de hoogte hielden. 'Pak mijn hand' zei Harry opeens. Ik pakte zijn hand en toen verdwijnselden we. 'Verdomme Harry dat had je wel even mogen zeggen' was het eerste wat ik kon zeggen. We waren in een verlaten speeltuin die ik niet kende. 'Waar zijn we?' vroeg ik. 'Vlakbij de Ligusterlaan… vlak bij mijn oude huis' zei Harry. 'En waarom zijn we hier?' vroeg ik. 'Misschien kom ik thuis meer antwoorden tegen over waar ze nu zijn' zei Harry. Na een tijdje lopen kwamen we bij heel veel muren met tussendoor een deur. 'Woon je hier?' zei ik toen Harry een deur open deed. 'Woonde , ja' zei Harry. Hij liet me binnen en ik liep door naar de huiskamer. Op de tafel lag een briefje met op de voorkant :

Harry Potter

Ligusterlaan

Geen postcode , huisnummer ,of plaatsnaam. Ik liep naar boven. Hij zat in een klein kamertje. 'Slaap jij hier?' vroeg ik. 'Ja' zei hij. Ik gaf hem de brief. 'O nee' kreunde Harry. Ik pakte het briefje uit zijn handen.

Harry ,

We zijn op 14 augustus terug.

Hoe weten we dat je ons niet hebt weggestuurd voor niets.

Er is nog niets gebeurd.

Zorg dat het huis schoon is.

Herman

'Ehm… is het vandaag toevallig 14 augustus?' vroeg ik. Mijn vraag werd beantwoord door de deurbel. 'Blijf hier' zei Harry en hij stond op en liep naar beneden. 'Ik wil wedden dat hij het hele huis overhoop heeft gegooid' hoorde ik een mannenstem van beneden zeggen toen Harry de deur open deed. 'Zie je wel hij is nog gewoon hier' zei de mannenstem weer. 'Breng de koffers naar boven , leugenaar'. Ik wou naar beneden rennen , maar Harry kwam naar boven met drie zware koffers. Ik hielp hem met de koffers hij gaf me een kus op mijn wang en hij liep weer naar beneden. 'Blijf hier wachten'. Ik wachtte ,maar was zenuwachtig en begon nerveus te worden toen ik na tien minuten toch maar naar beneden liep. De deur stond op een kier. Ik liep rustig de trap af en keek door het spleetje naar binnen. Eerst merkte niemand me op ,maar toen zag een dikke jongen me staan en wees hij naar me. Hij worstelde met zijn vocabulaire ,maar kwam niet verder dan 'Daar!' Een dikke man die blijkbaar de oom van Harry was deed de deur open en zei : 'O ,je bent dus toch niet alleen'. Harry keek teleurgesteld ,maar leek ook blij te zijn met mijn komst. 'Ik wilde jullie wat vertellen' zei Harry rustig. 'Eerst moeten jullie even gaan zitten. Het kan nogal lang duren'. Ik toverde drie stoelen tevoorschijn en de drie Duffelingen gingen twijfelend in de stoelen zitten. Ik toverde nog twee stoelen voor Harry en mij tegenover die van de Duffelingen. 'Jullie moeten beloven dat jullie zullen luisteren' zei Harry en hij leek nogal onzeker. 'Ik luister' zei Harry's oom ongeïnteresseerd. Harry begon met vertellen bij zijn eerste jaar op Zweinstein en toen hij begon over iets wat met toveren te maken had kwam zijn oom tussen beide. Ik zorgde met een spreuk ervoor dat hij niets meer kon zeggen en op een gegeven moment gaf hij het op en luisterde. Alle onderwerpen van de afgelopen zeven jaar kwamen aan bod. De steen der wijzen ,De geheime kamer (waarbij de Duffelingen heel vreemd naar mij keken) ,De gevangene van Azkaban ,De vuurbeker ,De orde van de Feniks ,De Halfbloedprins en tenslotte De relieken van de dood met alles van de verdwijning en vreemde terugkeer van Harry erbij. Ik maakte zijn zinnen af op momenten dat hij stil sloeg. Bijvoorbeeld bij het moment dat Sirius dood ging of wanneer Carlo werd vermoord. En ook op momenten die hij zelf niet kon vertellen ,bijvoorbeeld de momenten dat hij buiten bewustzijn was of weer eens op de ziekenzaal lag. Zijn neefje kon het duidelijk niet volgen ,maar zijn oom en tante raakte tot mijn verbazing steeds meer geïnteresseerd. 'Dit verandert niets aan de situatie' zei zijn oom nors toen Harry klaar was met vertellen. 'Je gaat morgen weg en je neemt je vriendin mee'. Harry lachte en ging samen met mij naar boven. 'Eerst zei hij dat ik meteen moest vertrekken ,dus… ik vind het best wel een geslaagde actie'. We barstten in lachen uit en gingen een brief schrijven aan mijn moeder dat we morgen weer terug zouden zijn. We zaten op zijn bed in ik begon moe te worden. Ik leunde tegen zijn schouder toen hij het briefje vastknoopte aan de poot van de uil die een bezorgd briefje had geleverd van mijn moeder. Zonder het te merken viel ik in slaap en ik voelde nog net dat Harry me onder de deken legde.

Het volgende stuk komt sneller!