Ik werd 's ochtends al vroeg wakker. Harry lag naast me en hij zag er nogal vreemd uit zonder bril. Ik haalde het haar uit zijn ogen zodat ik zijn gezicht kon zien. 'Werkt niet' zei hij en ik schrok me dood. Ik dacht dat hij nog sliep ,maar hij was blijkbaar al wakker geweest. Ik gaf hem onder de deken een por in zijn maag en ik ging op een arm een stukje overeind zitten. Hij had zijn arm om mijn middel geslagen en ik voelde dat hij ineenkromp toen ik hem die por gaf. 'Gaat het wel?' vroeg ik bezorgd. 'Ja ,hoor' zei hij vaag en ik trok een wenkbrauw op. Ik ging staan en stak mijn handen naar hem uit. Hij kreunde en liet zijn hoofd in zijn kussen vallen. 'Ik zou je natuurlijk ook kunnen vervloeken zodat…' Hij sprong meteen overeind toen ik dat zei. Ik moest lachen ,maar kon me nog net inhouden. Ik liep naar hem toe en legde mijn hand op zijn borstkas. Hij stond meteen stil en ik wist dat hij hetzelfde had als wanneer ik hem zag in een kamer vol mensen. Hij zou zich niet meer normaal kunnen bewegen en zijn verstand stond op nul. 'Ik weet dat er iets aan de hand is… Vertel het me alsjeblieft' zei ik zacht ,maar zelfverzekerd. Hij bleef een hele tijd stil en ik keek naar zijn borst waar mijn hand nog steeds op lag. Opeens liep hij naar een hoek van de kamer en daar bleef hij staan. Na een tijdje draaide hij zich om en zag ik dat hij zijn overhemd open had geknoopt. Wat nog meer opviel waren alle… nou…het leken op brandwonden op zijn lichaam. Ik stopte met ademen en Harry kwam bezorgd op me aflopen. 'Ginny ,ademen , adem , Ginny! Wat heb je dat de laatste tijd vaak Ginn' Toen ik weer begon te ademen liet hij me los. Hij stond nu twee passen bij me vandaan. We keken elkaar aan en na een tijdje stapte ik naar voren. Ik gleed met mijn hand voorzichtig over de wonden op zijn borst. 'Wat hebben ze met je gedaan?' vroeg ik zacht en langzaam. 'Cruciatusvloek. Vlak nadat ze hadden geconstateerd dat ik dood was… best pijnlijk.' Het zag er vreselijk uit. Hij deed zijn overhemd dicht en ging voor me op de grond zitten. 'Het komt echt goed en het doet niet eens zoveel pijn meer.' Zei hij.
Nog geen vijf minuten later stonden we buiten en liepen we naar een verlaten speeltuin. 'Waarom zeg je niets?' vroeg Harry. 'Ik denk na…Ik bedoel , het ging al die jaren steeds weer verkeerd. Voldemort , Gruzielementen , de Vuurbeker , Sirius… Ik ben gewoon bang dat er weer iets gebeurt. En… je kan het niet altijd blijven overleven en…´ Daar wou ik verder niet over denken. Wat als ik hem echt kwijtraakte? Wat als er echt iets gebeurde? Ik zag dat Harry nadacht over wat ik had gezegd. 'Ik beloof je dat alles goed komt' Zei Harry. 'Hoe kun je dat nou zo zeker weten?'
'Nou volgend jaar hebben we dezelfde roosters dus kun je me iedere seconde van de dag in de gaten houden en-'
'Hoe bedoel je 'Hetzelfde rooster'? Hoe kun je nu al… wacht even… weet jij… dit meen je niet!' hij was stil blijven staan en keek me schuldig aan. 'Harry?!' riep ik verontwaardigd. 'Weet jij de uitslag van mijn examens?' Hij keek me nu nog schuldiger aan en zei voorzichtig : 'Ja sorry , ik heb op het moment nogal veel invloed op leraren en het spijt me echt ik had het moeten zeggen en-' Ik kapte hem af door hem te kussen. Hij streste te veel. 'Niet stressen. Het is al goed. Ik kan het nu toch niet meer terugdraaien , maar vanaf nu zeg je alles tegen me ,deal?'
'Deal' Hij pakte mijn hand en liet me bijverschijnselen. Hij ving me op toen we neerkwamen. 'Voor de tweede keer… best goed' en hij lachte. 'Kom op doe even normaal' We stonden op de berg naast het nest en liepen naar beneden. Eenmaal beneden kwam mijn moeder naar ons toe. 'Harry? ,Ron en Hermelien zijn in de Schelp. Zou je even naar ze toe kunnen gaan?' Hij was al verdwenen voor ik om kon kijken. 'Weet je zeker dat hij je niet weer in de steek laat?' vroeg mijn moeder bezorgd.
Het was een perfecte zomer. Iedere nacht als Hermelien naar de kamer van Harry en Ron ging kwam Harry naar mij toe. Hij ging dan naast me in bed liggen en we praatten vaak nog wat. Vaak ging het over George ,want sinds Fred er niet meer was was hij nogal somber en dat was niets voor hem. Harry wist zeker dat er nog iets anders aan de hand was. George zou het leven anders zo weer oppakken aangezien hij wist dat Fred dat zou willen. Ik viel bijna altijd in slaap wanneer ik met mijn hoofd op Harry's borst lag en ik hem stevig vast ,maar 's ochtends was hij altijd weer weg. Overdag speelden we vaak zwerkbal met z'n vieren (en als George toch zin had om mee te spelen speelden we met z'n vijven). We moesten alleen stoppen met spelen toen Hermelien en Ron op zoek gingen naar de ouders van Hermelien. De weken vlogen voorbij en alles was voor één keer eens goed gegaan. Voor ik het wist was ik mijn spullen voor Zweinstein al aan het pakken. 'We gaan zo ben je bijna klaar?' Ik voelde hoe een paar handen me optilde en in het rond zwaaide. Toen ik weer werd neergezet voelde ik Harry's lippen op de mijne. Ik moest hem afkappen en zei : 'Ik moet mijn spullen nog pakken'. Ik liep langs hem heen ,maar Harry kreeg me te pakken en trok me aan mijn arm terug. 'En ik heb nog zes maanden in te halen' Hij zocht mijn lippen en ik liet hem gaan…
Dit deel heb ik een paar maanden geleden al geschreven en volgens mij was dat de tijd dat ik (nog meer dan nu) in de 'Twilight' stemming ging. Sorry als het te veel wordt. Zodra ik weer ga schrijven zorg ik dat het niet meer gebeurt.