Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat hij wat kort is.
Eleanor Larathiel Heel erg bedankt voor je reviews ik ga zeker omschrijven hoe ze omgaat met Draco... ;)
SaraS Ook heeeeeeeeel erg bedankt en ik hoop zelf ook dat ik niet vast kom te zitten.
HOOFDSTUK 4
Kennismaking
Severus Sneep zat te piekeren in zijn kantoor toen er plots een gil door zijn hoofd schalde. Geschrokken tilde hij zijn hoofd van zijn handen en keek verwilderd rond. Nog een gil, nu schoot er een pijnscheut door zijn hoofd.
Waar komt dat vandaan? vroeg hij zichzelf af.
Hij stond op en liep naar de deur toen er nog een gil klonk; langer nu en hij greep naar zijn hoofd. Net voor hij de deur wilde openen vloog hij open en kwam er een meisje verwilderd naar binnen gerend.
"Er is iets met dat nieuwe meisje!" Riep ze uit, vlak voor nog een gil en we grepen beiden in pijn naar haar hoofd.
Sneep greep naar een paar flesjes en rende naar de kamer van Samantha. Toen hij de geopende kisten zag en de verspreidde foto's wist hij wat er aan de hand was. Het meisje – Evelien Linden – was hem gevolgd, maar bleef onwennig in de deuropening staan. Sneep vond Samantha in de badkamer, slaand tegen haar hoofd en haar gezicht nat van de tranen, in elkaar gekropen langs de wc. Tot zijn afschuw zag hij dat ze erin had overgegeven. Hij negeerde het en zocht naar het goede drankje in zijn zakken. Hij goot het drankje in haar mond en pakte haar vast, om te zorgen dat ze stopte met het slaan van zichzelf. Tot zijn schrik voelde hij hoe ze zich vastgreep aan zijn kleren, maar hij kon haar nu niet meer loslaten.
Onwennig probeerde hij haar te troosten en probeerde niet te denken aan hoe haar haren naar perzik roken. Het was lang geleden dat hij, Severus Sneep, een meisje zo had vastgehouden. Toen hij voelde dat ze gekalmeerd was, droeg hij haar naar haar bed, waar ze meteen in slaap viel. Hij slaakte een diepe zucht.
'Zo, blij dat dat over is.' Dacht hij, maar tegelijk dacht hij aan haar zachte haren.
"Gaat het met haar, professor?" Kwam een aarzelende stem achter hem.
Snel draaide hij zich om. Evelien, keek hem ongerust aan, maar sloeg snel haar ogen neer en keek naar haar voeten. Hij herinnerde het meisje uit de vijfde klas. Het was een verschrikkelijk stil meisje, zei nooit wat in de klas. Ze paste niet echt in Zwadderich. Naar zijn weten had ze geen echte vriendinnen. Ze had vorig jaar nogal wat problemen gehad.
'Misschien gaat dat nu veranderen.' Dacht hij bij zichzelf terwijl hij weer naar Samantha keek.
"Nu gaat het wel weer, juffrouw Linden, dankzij het drankje," antwoordde hij. "Kan ik je om een gunst vragen?"
Evelien keek verbaasd op. "Natuurlijk, professor."
"Let jij een beetje op haar?"
Niet op haar antwoord wachtend draaide hij zich om en zette een flesje op het nachtkastje.
"Dit is een drankje tegen de hoofdpijn. Voor als ze wakker word," zei hij nog voor hij met ferme passen de kamer uit liep, maar toch even stopte, alsof hij zich iets herinnerde.
"Vraag haar niet wat er is gebeurd, ze heeft nogal een zware tijd achter de rug."
Toen was hij weg.
Evelien keek naar het slapende meisje.
Wat is er met haar aan de hand?
Vroeg Evelien zich af.
Ze keek naar de geopende kisten en foto's die zo te zien van haar bureau waren gevallen. Ze was bezig geweest haar spullen weg te zetten, maar het waren geen spullen die een leerling mee zou nemen naar school, daarvoor waren het er veel te veel.
'Ze is natuurlijk haar huis kwijt' Dacht ze geschrokken. 'Ze kan nergens anders meer heen en heeft alle spullen die ze mee kon nemen, meegenomen.'
Ze keek weer naar het gezicht van het meisje. Ze was ouder dan haar. En knapper.
Het meisje had veel haar, lang en stijl. Ze zag dat ze het haren verfde aan de uitgroei die ze nu had. Het zwart stond haar goed.
Om maar iets te doen te hebben begon ze de foto's op te rapen. Dreuzelfoto's die niet bewogen. Het waren familiekiekjes, maar ook foto's van vriendinnen. Veel vriendinnen. Evelien was een beetje jaloers.
Hé, dat is leuk. Ze speelde piano, dacht ze.
Ze had een foto in haar hand van een optreden.
De foto erna liet zien dat het meisje niet alleen speelde, maar ook samen met een vriendin zong. Ze zag een foto van een kat, een erg mooie wit-grijze kat en een waarop die kat op de schoot van het meisje zat, achter de piano, thuis.
Ze houd dus veel van dieren. Katten in ieder geval, dacht ze.
De foto's lagen nu netjes op het bureau en Evelien keek nieuwsgierig naar de geopende kist.
Wat zou daar verder nog in zitten? vroeg ze zich nieuwsgierig af en liep op de kist af.
Nog meer foto's.
Ach, nu ik toch bezig ben, dacht ze schouderophalend en begon de foto's netjes op een stapeltje langs de kist te leggen.
Toen zag ze iets waar haar mond van open viel. Onder de foto's lagen nog meer boeken. Met grote ogen pakte ze een boek op. Het boek heette 'Harry Potter en de gevangene van Azkaban'. Daaronder lagen er nog meer. In het totaal had ze vier boeken over Harry Potter voor haar liggen.
Vier boeken, redeneerde ze. Vier boeken en Harry zit nu net als ik in de vijfde klas, maar dit jaar is nog niet voorbij, dus dan moet het voor ieder jaar één boek zijn.
Ze keek naar het dikste boek. 'Harry Potter en de vuurbeker'.
'Dat moet het boek over vorig jaar zijn. Zou er ook iets in staan over Voldemort? Iets dat al de geruchten waar maakt?' Dacht ze en opende nieuwsgierig het boek.
Niets...
Er stond niets in het boek. Verbijsterd bladerde Evelien door de lege pagina's en bekeek de andere boeken. Die waren ook leeg. Ze durfde er niets van te denken. Voorzichtig pakte ze de vier boeken op en legde ze op het nachtkastje.
Misschien kon het meisje het haar uitleggen. Ze keek op de klok. Half vier. Eten was pas om zeven uur. Ze keek weer naar het meisje. Ze kon haar moeilijk alleen laten.
Wat als ze wakker word. Professor Sneep heeft me gevraagd om op haar te letten.
Evelien besloot om verder te gaan met uitpakken, om het meisje een hoop te besparen.
Ik kreunde.
Stomme koppijn. Waar ben ik? O ja, Zweinstein.
Met moeite opende ik mijn ogen. Ik ging zitten en legde mijn hoofd in mijn handen om even bij te komen. Het was alsof iemand met een hamer op mijn hoofd stond te slaan.
"Je bent wakker. Hoe gaat het?" Hoorde ik iemand zeggen.
Een meisje.
Er is iemand op mijn kamer drong het tot mij door en snel opende ik mijn ogen.
Ik keek in een rond gezicht met groene ogen die me bezorgd aankeken.
"Koppijn," kreunde ik.
"Dat dacht professor Sneep al. Hij heeft een drankje voor je achtergelaten." Hoorde ik haar zeggen en ik zag dat ze me een klein flesje aanreikt.
Dankbaar dronk ik het op en sloot mijn ogen terwijl mijn hoofdpijn langzaam wegtrok.
Ik keek het meisje weer aan en glimlachte.
"Bedankt," zei ik. "Ik heet Samantha."
"Ik heet Evelien," zei het meisje vriendelijk.
Toen zag ik dat de kisten leeg waren en keek de kamer rond.
Alles was netjes weggelegd en neergezet.
"Je hebt voor me uitgepakt," constateerde ik met een glimlach om mijn mond. "Dankjewel. Ik weet niet of het me zelf wel was gelukt."
"Ja," zei Evelien verlegen. "Ik hoop niet dat je het erg vind. Ik had wat tijd over. Ik wist alleen niet waar je de foto's wilde hebben. Ik heb ze maar op je bureau gelegd."
"Of ik het erg vind?" Ik lachte. "Nee, ik vind het juist hartstikke fijn. Je hebt alles precies zo neergezet zoals ik het zelf zou doen."
Ik stond op en legde de foto's zonder te kijken snel in een bureaula.
Evelien glimlachte. "Fijn."
Ik keek even op de klok, het was half zeven.
"Half zeven!" riep ik uit en snelde me naar de badkamer. "O help, ik zie er niet uit!"
"Dat valt wel mee," zei Evelien vanuit de deuropening. "Je moet mij eens zien als ik uit bed stap."
Ik keek haar even vreemd aan. "Dat zal toch wel meevallen? Je loopt nu ook zonder make-up rond. Ik heb altijd bakken nodig."
Ik haalde een borstel door mijn haren.
"Dan zul je blij zijn dat ik het net daar neer heb gezet."
Ik keek waar ze heen wijst en open het kastje. Mijn oranje make-up tasje stond daar netjes op mij te wachten en ik bedankte haar. Snel wat foundation, oogpotlood en mascara.
"Je hoeft je heus niet zo te haasten. We hebben nog meer als twintig minuten." Lachte Evelien.
"Ja, dat denk jij," zei ik nors. "Wat vind jij van mijn kleren? Moet ik wat anders aandoen?"
Evelien wilde antwoorden dat ik er prima uitzag, maar snel liep ik de badkamer uit naar mijn kledingkast.
"Hmmm. Niet de geweldigste dingen zijn er over gebleven zo te zien," zei ik terwijl ik de inhoud van de kast bekeek. Uiteindelijk besloot ik om een zwarte broek aan te doen, omdat ze nogal veel zwart dragen op Zweinstein en een rood shirtje. Ik bekeek mezelf kritisch in de spiegel aan de binnenzijde van de kast.
"Kan ermee door," zei ik en deed de deur dicht. "Wat vind jij?"
"Gaaf shirtje. Jammer dat we hier altijd een school uniform aan moeten."
"Ja, wat een onzin," zei ik en keek nog eens op de klok. "Zullen we gaan?"
"Prima. Volg mij maar."
Samen liepen we de deur uit.
Daar gaan we dan...