Disclaimer als vorige hoofdstuk...

Heej allemaal!

Eleanor Larathiel - Door je opmerking in mijn andere verhaal over de meisjesnaam van Lilly Potter heb ik even teruggekeken en zag ik dat ik per ongeluk Evelien ook Evers als achternaam had gegeven. Het is absoluut niet mijn bedoeling geweest om Evelien misschien als familie van haar te maken, dus ik heb het snel verandert in Linden. Misschien had je het niet gezien, maar voor de zekerheid heb ik het toch maar veranderd. :) Mijn verhaal wordt nu toch wel anders als die van jou, niet? Ik merk dat ik best wel moeite heb met het schrijven van dit verhaal, maar volgens mij komt het toch wel goed. Blijf het volgen please en zeggen als je denkt dat iets fout is! Bedankt voor het reviewen!

HOOFDSTUK 9
Feliks

Ik schrok op van een tik op het raam en keek naar buiten. Evelien was een tijdje geleden al vertrokken naar een les Waarzeggerij en ik zat nog even in het zwarte boek te lezen. Ik liep naar het raam. Op de vensterbank zat een uil rustig te wachten tot ik het raam open deed en ik pakte verbaasd het briefje in zijn snavel aan. Wie zou mij nou een brief sturen? De uil vertrok.

Professor Sneep heeft me verteld wat er bij Olivander's is gebeurd. Ik wil er graag even met je over spreken. De ingang van mijn kamer is op de tweede verdieping. Zeg het wachtwoord - 'zure matten' - tegen het standbeeld van een waterspuwer. Breng het kistje en het boek.

- Albus Perkamentus.

Perkamentus wilt mij spreken? Nou, dat word tijd ook, dacht ik.
Maar toen: Hoe weet hij in 's hemelsnaam van het boek?
Met het boek onder mijn armen en het kistje in mijn andere hand liep ik de deur uit op weg naar de kamer van Perkamentus.

Perkamentus sloot het boek en keek me aan over de rand van zijn bril. Zijn blauwe ogen twinkelde.
"Hoe wist u van het boek?" vroeg ik achterdochtig.
"Laten we zeggen dat ik zo mijn manieren heb," zei hij mysterieus.
Ik keek hem verveeld aan.
"Dus dit boek," hij legde zijn smalle handen op de kaft. "Kwam uit dat kleine kistje?"
"Ja, vreemd hè?" zei ik met een schaapachtige glimlach. "Ik voelde in het kistje en er zat geen bodem in. Eerst voelde ik niets en toen ineens dat boek."
"Ineens?" vroeg hij. "Was er niets waar je op dat moment aan dacht?"
"Eh… Niet echt," zei ik. "Niet dat ik me kan herinneren."
"Je weet het zeker."
Ik knikte, ook al was het niet echt een vraag. Perkamentus bleef naar het kistje kijken terwijl hij in zijn bureaula naar iets zocht. Ik zag dat hij diep over iets na dacht. Hij pakte zijn staf en mompelde iets terwijl hij een tikje gaf op het kistje. Er gebeurde niets. Perkamentus mompelde weer iets en tikte weer op het kistje. Deze keer kwam er een rode gloed overheen en Perkamentus knikte, maar was nog niet tevreden want hij tikte met een andere spreuk nog een keer op het kistje en deze keer kwam er een gele gloed overheen. Dit keer glimlachte Perkamentus en keek me weer aan.
"Toen professor Sneep me vertelde over het kistje was ik verbaasd dat hij het eerst niet op kwade vloeken had getest. Blijkbaar was hoe het kistje op jou reageerde genoeg voor hem om erop te vertrouwen dat het goedaardig was. Ik wilde er echter nog even zeker zijn."
Hij leunde voorover en steunde met zijn kin op zijn ineen gevouwen handen. "Je bent er dus achter gekomen dat je in staat bent tot wandloze magie."
Ik knikte weer.
"Dit maakt alles een beetje moeilijker, denk je niet?" zei hij en ik haalde mijn schouders op. "Je krachten zijn voor ons onbekend en behalve dit boek is er niets anders wat je kan helpen."
"Ja, dat is waar," zei ik.
"Ik heb je keuze van vakken bekeken en ik heb met de andere professors overlegd. Helaas hebben veel leraren geen extra tijd om je apart les te geven, zoals ik eerder had gezegd, maar zul je per les gezegd krijgen wat je moet behandelen. Je krijgt hetzelfde onderwerp als de rest van de klas, maar een andere opdracht. Elke leraar zal na de les met je afspreken wanneer je ze weer ziet. Ik hoop dat je een goede planner hebt gekocht. Hier is een lijst van de eerste lessen voor jou."
Ik bekeek de lijst. Het was zeker wel een vreemde lijst. Er stond dat ik op dinsdag werd verwacht bij Kruidenkunde voor de lunch en Verweer tegen de Zwarte Kunsten na de lunch. Op woensdag bij Verzorging van Fabeldieren voor de lunch en Astronomie na het diner.
"Hé, Transfiguratie, Toverdranken en Spreuken en Bezweringen staan er niet op," zei ik verbaasd en keek Perkamentus aan. "Ik heb die wel gekozen."
"Ja, die heb je wel gekozen. Bij Transfiguratie en Spreuken en Bezweringen wordt magie beoefend en gezien je andere krachten hebt dan de andere kinderen zul je zelf uit moeten zoeken hoe je de spreuken moet gebruiken. De leraren zullen je een opdracht geven en daar moet je een opstel over schrijven. Over hoe de spreuk gaat en hoe je hem moet gebruiken. Je krijgt een nieuwe opdracht wanneer het je is gelukt om de spreuk te beheersen. Nu zal het nog wat langzaam gaan, omdat je je krachten nog moet ontwikkelen. Ik heb het er met professor Sneep over gehad en we vinden allebei dat je dat niet zonder toezicht moet doen. Zoals dit boek al zegt, is het energie verslindend. Omdat hij het hoofd is van je afdeling heb ik gevraagd of hij een oogje op je wilde houden terwijl je je krachten uitprobeert. Ik heb afgesproken dat je drie dagen in de week bij hem zult oefenen. Maandagavond, dinsdagavond en donderdagavond. Hij verwacht dat je zelf alles wel een beetje uit kan zoeken, zodat hij verder kan gaan met zijn eigen werk. Dan komen we bij Toverdranken."
"Drie avonden!" riep ik verontwaardigd. "Drie avonden met hem? Dat hou ik niet uit! Waarom in 's hemelsnaam drie? Twee, oké. Maar drie?"
Ik was half van mijn stoel gekomen, maar Perkamentus' ogen dwongen me weer te gaan zitten.
"Samantha, zie je niet in hoe belangrijk het is voor jou om je krachten goed onder controle te krijgen?"
"Wie zegt dat ik krachten heb?" zei ik en sloeg mijn ogen neer. "Ik heb zelf nog geen tekenen gezien. Jij wel?"
Ik keek hem bedroefd aan.
"Ik snap het niet. Hoe kan ik in 's hemelsnaam krachten hebben? Ik ben maar een gewoon meisje. Er is niets vreemds met mij gebeurd. Ik ben alleen met wat geluk uit die brand gekomen."
Perkamentus stond op en ging in de stoel langs me zitten en keek me diep in mijn ogen. Ik sloeg ze snel neer.
"Samantha," zei hij begrijpend. "Ik weet dat dit allemaal heel erg snel voor je gaat, maar je moet me vertrouwen."
Ik keek hem aan. "Het is u niet die ik niet vertrouw. Het is mezelf. Ik vertrouw mezelf niet. Wat nou als ik helemaal geen krachten blijk te bezitten? Wat als u een vergissing heeft gemaakt? Dan gaat dit allemaal weg. Dan heb ik niets meer."
Tranen kwamen in mijn ogen en ik keek weer naar de grond.
"Samantha. Denk je echt dat ik je in de steek zou laten?" zei hij zacht troostend legde hij een hand op mijn schouder. "Denk je echt dat Evelien je nu nog in de steek zou laten?"
"Waarom niet, ik ken haar pas een dag," zei ik bitter.
"Maar je kent Evelien nu toch?" zei hij en ik keek hem aan. "Denk eens na. Zou Evelien je in de steek laten?"
Een traan gleed over mijn wang en ik glimlachte.
"Nee," zei ik schor. "Nee, ze laat me niet ik de steek."
"En wat betreft die krachten. Dat komt allemaal nog wel. Denk aan Olivander. Denk aan het kistje. Zou een 'gewoon meisje' zo'n effect hebben op een slot als die op dit kistje zat?"
Ik veegde mijn tranen weg. Ik schaamde me.
"Dus…" zei ik en kuchte even. "Eh… Op welke dagen verwachtte professor Sneep me?"
Perkamentus glimlachte. "Op maandag-, dinsdag- en donderdagavond."
"Eh… Zou ik even een pen kunnen lenen om alles op te schrijven? Ik zou niet graag te laat komen bij professor Sneep."
Hij glimlachte en reikte me een veer aan.
"Op maandag-, dinsdag- en donderdagavond. Hoe laat zei je?" vroeg ik en schreef nog een beetje onbeholpen met de grote rode veer.
Als ik opstellen moet gaan schrijven met een veer zal ik nog veel moeten oefenen, dacht ik, terwijl de veer weer uit mijn vingers gleed.
"Hij verwacht je om zes uur, na het diner," antwoordde Perkamentus.
"Zes uur. Oké. Eh… Wat wilde je verder nog zeggen?"
Perkamentus stond weer op en ging achter het bureau zitten, zijn kin op zijn handen steunend.
"Ik had het over Toverdranken. Je zult niet blij zijn om dit te horen, maar hij en ik zijn in overeenstemming gekomen dat dat ook onder toezicht moet gebeuren."
Mijn gezicht betrok weer..
"We zien niet graag dat je door een kleine fout, niet gezien door de professor, je een heel klaslokaal opblaast. Professor Sneep ziet veel, maar let vaak niet op de leerlingen die juist zijn hulp nodig hebben."
"Zoals Marcel?" vroeg ik ineens, de kleine dikke jongen herinnerend uit de boeken.
Hij knikte. "Zoals Marcel. In plaats van hem te helpen, maakt hij hem bang om fouten te maken, waardoor hij nerveus wordt en alleen nog maar meer fouten maakt."
"En je denkt dat ik niet wordt geïntimideerd als iemand als Sneep over mijn schouder staat te loeren?"
Hij zei niets, keek me alleen maar aan. Ik haalde mijn schouders op.
"En op welke dag gaat dat gebeuren?" zuchtte ik.
"Op de vrijdagavond."
Ik kreunde.
"Daar gaan al mijn rustige avondjes bij het haardvuur," zei ik, maar schreef het toch op. "En in plaats van vier van die lekker rustige avondjes bij het haardvuur moet ik bij Sneep zijn."
Perkamentus keek me aan met twinkelende ogen.
Het was even stil terwijl ik mijn rooster bekeek.
"Dit valt dan eigenlijk wel mee," zei ik. "Ik heb het alleen 's avonds zo druk."
"Dat was mij ook opgevallen, daarom wilde ik een voorstel doen," zei Perkamentus.
O, jee. Daar gaat al mijn vrije tijd. Waarom moest ik nou zo nodig iets zeggen? Dacht ik beteuterd.
"Omdat jou soort van magie een zeer oude vorm is, zou Leer der Oude Runen misschien wel van nut zijn," zei hij.
Volgens mij klonk dat erg logisch, dus ik stemde toe om op donderdagmiddag de eerste les Leer der Oude Runen te volgen.
"Professor Anderling, professor Banning en professor Sneep zouden je na het diner graag willen spreken over je opdrachten."
"Professor Sneep? Alsof ik hem al niet vaak genoeg zal zien," mopperde ik en gaf de veer terug aan Perkamentus.
"Goed, heb je nog vragen?" vroeg hij.
"Nee, ik denk het niet. Dus ik moet na het diner mijn opdrachten ophalen bij professor Anderling, Banning en Sneep." Een knik van Perkamentus. "Daarna moet ik naar Sneep om mijn krachten te oefenen." Nog een knik van Perkamentus. "En morgenvroeg heb ik eerst Kruidenkunde, waar ik waarschijnlijk zit bij eersteklassers, waarna er afgesproken wordt wanneer ik terug moet komen? De rest van de lessen gaan precies zo?"
Perkamentus knikte. "Zoals je ziet heb je steeds na het eerste uur een uur vrij, dan lunch en dan pas je volgende uur. In het vrije uur wordt er van je verwacht dat je werkt aan je opdracht van het uur daarvoor. Je kunt dan naar de bibliotheek gaan voor informatie of je kunt bij de leraar blijven om vragen te kunnen stellen. Je kunt natuurlijk ook beide doen."
"Ik begrijp het. Best handig gedaan, ja," zei ik afwezig terwijl ik keek naar en punt achter de professor.
Er stond een stok met daarop een prachtige vogel die ik niet had opgemerkt toen ik binnen was gekomen.
"Wauw. Is dat een feniks?" vroeg ik vol ontzag en liep naar de vogel.
Perkamentus kwam achter me staan terwijl ik de vogel in zijn zwarte ogen keek.
"Ah, Felix. Hoe staat het met de zaken in en rond het kasteel?"
"Omber is Waarzeggerij aan het terroriseren. Ze jaagt Zwamdrift de stuipen op het lijf. Vanmorgen is Hagrid verwelkomd door zowel vrolijke als onbevooroordeelde gedachten van Potter."
Ik stond met open mond te staren naar de feniks. Ik draaide rond om Perkamentus aan te kijken.
"Hij praat." Constateerde ik toen en er viel iets op zijn plaats. "Daardoor weet u natuurlijk van het boek!"
Hij keek me aan met twinkelende ogen.
"Dit is Samantha Sanders, Felix," zei hij zonder zijn ogen van me te halen. "Zij heeft vanmorgen een kistje van Olivander gekregen."
Ik keek hem fronsend aan en draaide me half naar Felix.
"Hoi Samantha. Zoals hij al zei, ik ben Felix. Ik ben blij dat ik eindelijk met iemand anders kan praten dan hem," zei hij en ik keek hem aan.
"Dag Felix," zei ik nog steeds verbaasd. "Ik heb nooit geweten dat feniksen kunnen praten."
"O, dat kunnen we wel. Er zijn er enkel maar weinig die ons kunnen verstaan. Helaas is hij er een van," zei Feliks.
Ik lachte.
"Ja, zo is het wel goed, Feliks. Ga maar kijken wat Omber nu weer van plan is en denk eraan me een waarschuwing te sturen als ze mijn kant op komt."
"Daar gaan al mijn staartveren," hoorde ik hem nog mopperen en hij verdween in een wolkje.
"Altijd een beetje lastig als hij op deze leeftijd komt," zuchtte Perkamentus.
"Deze leeftijd?" vroeg ik.
"Ja,hij komtin de periode die mensen de 'pubertijd' noemen."
Ik grinnikte.
Plots verscheen er een gouden veer op het bureau van Perkamentus.
"Maar nu moet je gaan, Omber komt eraan," zei hij gehaast.
Snel pakte ik het kistje en het boek en vertrok.

Oké, tot hier is het nagekeken... als er nog fouten instaan, mag je me gerust mailen. Ik zal de volgende hoofdstukken zo snel mogelijk up-daten.