Disclaimer als vorige hoofdstukken.
HOOFDSTUK 10
De staf
Terwijl de trap van Perkamentus' kantoor me naar beneden bracht keek ik een beetje nerveus naar het kistje en het grote boek in mijn handen.
Wat als ik Omber straks tegen kom? dacht ik en zette het kistje geopend op een traptrede. Nou, kom op, als je eruit bent gekomen, moet je er ook weer terug in kunnen. Hoopvol ging ik met het boek richting het kistje en tot mijn grote verbazing en tevredenheid kromp het boek ik mijn handen en ging het met gemak weer het kistje in. Ik pakte het kistje weer op en stapte de gang in. Snel liep ik in de richting waarvan ik dacht dat de weg terug naar de leerlingenkamer van Zwadderich was. Ik was al bijna opgelucht om Omber niet tegen te zijn gekomen toen ik haar zag.
"Oké, je moet vriendelijk zijn. Wees haar vriendin," zei ik tegen mezelf en hield het kistje achter mijn rug.
"Goedendag professor," zei ik met een glimlach tegen haar.
"Ah, juffrouw Sanders, was het, niet?" zei ze met haar meisjesachtige stem.
"Jazeker, maar noem me maar Samatha, professor."
"Dag Samantha. Ik hoorde dat je bij Perkamentus bent geweest," zei ze.
"Jazeker professor," antwoordde ik een beetje nerveus.
"En wat wilde Albus van je?" vroeg Omber.
"Perkamentus heeft me mijn rooster gegeven en uitgelegd," antwoordde ik en hield het kistje een beetje angstvallig achter mijn rug.
"Ach ja, natuurlijk. Morgen na de lucht zit je bij mij in de klas, nietwaar?"
"Ja, ik geloof van wel ja. Ik verheug me er nu al op," zei ik en kon met moeite mijn gezicht in de plooi houden.
"Maar wat hou je daar achter je rug?" vroeg ze toen ik mijn gewicht verplaatste.
"Wat?" vroeg ik nerveus en haalde het kistje achter mijn rug vandaan. "O, dit."
Mijn hersens werkten op volle toeren terwijl ik naar een excuus zocht.
"Dit eh… dit gaf Perkamentus me. Om mijn staf in op te bergen. Hij is echt een beetje vreemd hè?"
Omber pakte het kistje en bekeek het van alle kanten.
"Hmm… heel vreemd ja," zei ze en tot mijn grote schrik maakte ze het kistje open. "Er zit niets in."
"Eh… Ja."
Ik pakte het kistje weer van haar af en maakte het open.
"Dat komt… omdat het een speciaal kistje is. Het eh… het maakt mijn staf onzichtbaar als het in het kistje zit. Komt door de houtsoort enzo." zei ik vaag.
Ze keek me achterdochtig aan.
God sta me bij, dacht ik en graaide in het kistje, de opmerking van Perkamentus herinnerend: Was er niets waar je op dat moment aan dacht.
Laat er alsjeblieft een staf in zitten.
En tot mijn grote verbazing haalde ik een staf uit het kistje. Een van donkerrood hout. Omber pakte het van me aan en gaf me een brede grijns.
"Dus je vertelde wel de waarheid. Ik begon al bang te worden dat je me niet vertrouwde en iets voor me achter hield."
"Waarom zou ik iets voor u achterhouden?" vroeg ik gespeeld verbaasd. "Ik weet toch dat ik u alles kan vertellen?"
"Ja, ja dat kun je zeker," zei ze afwezig terwijl ze mijn staf bekeek. "Ik zie nu waarom Perkamentus deze staf voor anderen verborgen zou willen houden. De kern van deze staf is erg ongebruikelijk."
Ik knikte, alsof ik wist wat de kern van de staf was. Plots voelde ik hoe er iemand achter me kwam staan en gehaast draaide ik me om.
"Professor, als u het niet erg vind, ik heb nog iets te bespreken met juffrouw Sanders hier," zei professor Sneep met zijn ijzige stem.
Geweldig, ik dacht dat ik hem vanavond pas zou zien, dacht ik.
"Wat? O, natuurlijk professor Sneep." zei Omber en gaf me de staf terug die ik nerveus aannam. "Ik moet ook weer verder. Tot ziens Samantha."
"Dag professor," zei ik en liep met professor Sneep mee.
"Professor…" begon ik, toen ik dacht dat Omber wel buiten gehoorsafstand zou zijn.
"Niet nu, wacht tot we in mijn kantoor zijn," zei hij en dus liepen we zwijgend naar zijn kantoor.
"Je hebt geluk gehad dat ik langs kwam, juffrouw Sanders," zei professor Sneep terwijl hij me intens aan keek vanachter zijn bureau. "Het is beter dat Dorothea Omber niets afweet van je… kleine probleem met magie."
"Het lukte mezelf anders wel aardig om het verborgen te houden," zei ik stuurs. "En ik heb geen problemen met mijn magie."
Sneep keek me ijzig aan. Ik liet niet over me heen lopen en keek standvastig terug.
"Laat me die staf van je eens zien," zei hij na een stilte die voor mij wel eeuwen leek te duren Ik was blij dat ik een rede had om weg te kijken en gaf hem de staf aan. Sneep draaide het donkerrode hout rond tussen duim en wijsvinger.
"Dit is zeker een bijzondere staf," zei hij en keek me weer aan, maar zei verder niets en dat werkte een beetje op mijn zenuwen. Ik onderdrukte de neiging om luid te gaan roepen dat mensen eens moesten ophouden met het achterhouden van dingen.
"Maar waarom zou de kist je een staf geven, als je toch in staat bent tot de Oude Kunsten."
Ik haalde mijn schouders op. "Misschien omdat ik het wenste?"
"Misschien dat je het nodig hebt," verbeterde hij me. "Ik verwacht je vanavond om zes uur."
Ik knikte. Dat was het teken dat het gesprek klaar was en ik nam de staf weer aan van hem.
"Professor?" Ik moest het vragen. "Wat is er zo bijzonder aan deze staf?"
"De kern van deze staf, is het bloed van een feniks."
"Hoe is je rooster?" vroeg Evelien tijdens het diner 's avonds.
"Rustig, alleen 's avonds verschrikkelijk druk. Ik moet vier avonden bij Sneep doorbrengen," zei ik mopperend.
"Vier avonden? Waarvoor dat."
"Nou, Toverdranken en… je weet wel," zei ik betekenisvol.
"O, dat."
"Wat?" vroeg Jasper die er plots bij kwam zitten.
"We hadden het over mijn rooster," legde ik uit. "Morgenvroeg heb ik Kruidenkunde, en 's middags heb ik Verweer tegen de Zwarte Kunsten."
"Is dat alles?" vroeg hij verbaasd.
"Ja, maar ik krijg ook nog apart opdrachten voor Transfiguratie, Spreuken en Bezweringen en Toverdranken."
"Waarom?"
Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Ik moest snel een smoes verzinnen.
"Zo leert ze sneller," zeiEvelien vlug. "Zo hoeft ze niet te wachten tot de rest van de klas de spreuk ook kent."
Ik knikte even naar Evelien om haar te bedanken voor haar snelle denkwerk. Zo min mogelijk mensen moesten afweten van mijn speciale krachten.
"Juffrouw Sanders?" Klonk een stem achter me en ik keek om, om professor Anderling achter me zien staan.
"Professor," zei ik verwachtingsvol.
"Als je klaar bent, kun je naar mijn kantoor komen om je opdracht op te halen," zei ze.
"Ik ben eigenlijk al klaar, dus ik kan nu wel al mee lopen."
Ze knikte. "Dat is goed, volg me."
"Tot straks," zei ik tegen Evelien en Jasper.
"Tot later!" riep Jasper.
"De krachten die je bezit zijn zeer bijzonder, juffrouw Sanders."
"Noem me alstublieft Samantha, professor," zei ik een beetje geïrriteerd. "En ik weet dat de zogenaamde 'krachten' die ik bezit bijzonder zijn. Iedereen blijft het zeggen."
Ze glimlachte. "Iedereen blijft het zeggen, omdat we niet precies weten hoe we jou dan op moeten leiden. Ik ben bang dat je het grootste gedeelte zelf zult moeten doen."
"Ach, geen probleem. Ze hebben me goed voorbereid met die stomme tweede fase op de middelbare school."
Ze keek me vreemd aan.
"Laat maar, grapje. Het lukt me wel. Er is trouwens nog iets vreemds gebeurd."
"Ik heb het van professor Sneep gehoord, ja," klonk plots een stem van achter me en ik draaide me om. In de deuropening stond professor Perkamentus. Een kleine professor Banning glipte langs hem de kamer binnen en keek me vriendelijk aan.
"Mag ik die staf eens zien, Samantha?"
Ik haalde hem uit mijn zak en gaf hem aan professor Perkamentus.
"Vreemd, heel vreemd," zei hij terwijl hij de staf bekeek en professor Banning probeerde mee te kijken.
"Weet u waarom ik plots wel een staf heb gekregen, professor?" vroeg ik en hij keek me aan.
"Ik weet het niet, Samantha," zei hij. "Maar het nu is wel makkelijker voor je om in contact te komen met de magie in je."
"Hoezo, professor?"
"Nu kun je eerst oefenen met de staf en hem de uitwerking van de spreuk ervaren voordat je zomaar wat uit gaat proberen zonder staf. Misschien zijn sommige gebaren die je moet gebruiken met staf hetzelfde als zonder staf."
"Dat is waar. Betekend dit ook dat ik gewoon les krijg met de eersteklassertjes?" vroeg ik.
"Nee hoor," zei professor Anderling. "Zoals juffrouw Linden zei, 'zo hoef je niet te wachten tot de rest van de spreuk kent'. Bovendien ben je dan nog maar op de helft. We zien ook graag dat je het zonder staf ook kunt."
"Maar wat als het veel te lang duurt tot ik het kan?" zei ik wanhopig.
"Dan kun je alle tijd nemen die je nodig hebt," piepte kleine professor Banning.
"Oké," zei ik en wilde de staf weer aanpakken, maar professor Banning was me voor en bekeek nu ook de staf van alle kanten, af en toe geluidjes van goedkeuring makend.
"Ik moet nu terug naar mijn kantoor," zei professor Perkamentus en glimlachte naar me. "Feliks zou het leuk vinden als je weer een keer langs zou willen komen om te praten, Samantha."
Ik glimlachte. "Als hij zin heeft, mag hij ook wel een keer langs komen, professor."
Perkamentus knikte me toe en vertrok.
"Dit is je opdracht voor Transfiguratie," zei professor Anderling toen en schoof een blaadje naar me toe. "Je moet deze keer een lucifer in een speld veranderen. Ik wil dat je precies opschrijft wat er precies veranderd moet worden en welke beweging je maakt, met staf en zonder staf. Kom bij me als het je is gelukt."
Ik knikte.
"Ik heb je opdracht ook bij me," zei professor Banning en reikte samen met mijn staf ook een blaadje toe.
Beide opdrachten waren op perkament geschreven, zag ik toen ik het aannam.
"Voor Spreuken en Bezweringen moet je de zweefspreuk beheersen. Zoek uit welke spreuk daarbij hoort en welke beweging en kom bij me als je hem beheerst."
"Oké. Eh… Hoe laat is het nu eigenlijk?" vroeg ik en Anderling keek op een klok aan mijn rechterhand. Ik keek ook.
"Al half zeven!" riep ik uit. "Ik kom te laat bij professor Sneep!"
"Dan zou ik me maar haasten," zei professor Anderling geamuseerd.
Ik gaf haar een vernietigende blik terwijl ik de opdracht van Transfiguratie van haar bureau pakte.
"Ach, wees niet bang, hij kan je niet na laten blijven, je bent al bijna iedere avond bij hem."
"Ja, fantastisch," zei ik en haastte me het kantoor uit.
reviewen please!
Earwen – Ik leg alles uit. Maar nu nog niet… grijns bedankt voor reviewen!
Eleanor Larathiel – Bedankt voor het grote compliment dat ik precies genoeg vertel. Dank je. IK heb de hoofdletter verandert, samen met nog een boel spelfouten en vreemde zins-contructies die ik had gemaakt. Bedankt voor het zeggen. Of ik dit ook ga vertalen? Misschien. Ik ben bang dat ik er een heel slap verhaal van ga maken in het engels door de weinig woorden die ik ken. Maar ik denk dat ik het toch ga proberen. Als jij dan weer zo lief bent om het beta te lezen… Bedankt voor reviewen.
Nog steeds de 2e dag na het ontwaken van Samantha. Nee, de dag is nog niet om. Het duurt verschrikkelijk lang, ik weet het, maar er moet nou eenmaal veel geregeld worden.
HOOFDSTUK 10
De staf
Terwijl de trap van Perkamentus' kantoor me naar beneden bracht keek ik een beetje nerveus naar het kistje en het grote boek in mijn handen.
Wat als ik Omber straks tegen kom? dacht ik en zette het kistje geopend op een traptrede. Nou, kom op, als je eruit bent gekomen, moet je er ook weer terug in kunnen. Hoopvol ging ik met het boek richting het kistje en tot mijn grote verbazing en tevredenheid kromp het boek ik mijn handen en ging het met gemak weer het kistje in. Ik pakte het kistje weer op en stapte de gang in. Snel liep ik in de richting waarvan ik dacht dat de weg terug naar de leerlingenkamer van Zwadderich was. Ik was al bijna opgelucht om Omber niet tegen te zijn gekomen toen ik haar zag.
"Oké, je moet vriendelijk zijn. Wees haar vriendin," zei ik tegen mezelf en hield het kistje achter mijn rug.
"Goedendag professor," zei ik met een glimlach tegen haar.
"Ah, juffrouw Sanders, was het, niet?" zei ze met haar meisjesachtige stem.
"Jazeker, maar noem me maar Samatha, professor."
"Dag Samantha. Ik hoorde dat je bij Perkamentus bent geweest," zei ze.
"Jazeker professor," antwoordde ik een beetje nerveus.
"En wat wilde Albus van je?" vroeg Omber.
"Perkamentus heeft me mijn rooster gegeven en uitgelegd," antwoordde ik en hield het kistje een beetje angstvallig achter mijn rug.
"Ach ja, natuurlijk. Morgen na de lucht zit je bij mij in de klas, nietwaar?"
"Ja, ik geloof van wel ja. Ik verheug me er nu al op," zei ik en kon met moeite mijn gezicht in de plooi houden.
"Maar wat hou je daar achter je rug?" vroeg ze toen ik mijn gewicht verplaatste.
"Wat?" vroeg ik nerveus en haalde het kistje achter mijn rug vandaan. "O, dit."
Mijn hersens werkten op volle toeren terwijl ik naar een excuus zocht.
"Dit eh… dit gaf Perkamentus me. Om mijn staf in op te bergen. Hij is echt een beetje vreemd hè?"
Omber pakte het kistje en bekeek het van alle kanten.
"Hmm… heel vreemd ja," zei ze en tot mijn grote schrik maakte ze het kistje open. "Er zit niets in."
"Eh… Ja."
Ik pakte het kistje weer van haar af en maakte het open.
"Dat komt… omdat het een speciaal kistje is. Het eh… het maakt mijn staf onzichtbaar als het in het kistje zit. Komt door de houtsoort enzo." zei ik vaag.
Ze keek me achterdochtig aan.
God sta me bij, dacht ik en graaide in het kistje, de opmerking van Perkamentus herinnerend: Was er niets waar je op dat moment aan dacht.
Laat er alsjeblieft een staf in zitten.
En tot mijn grote verbazing haalde ik een staf uit het kistje. Een van donkerrood hout. Omber pakte het van me aan en gaf me een brede grijns.
"Dus je vertelde wel de waarheid. Ik begon al bang te worden dat je me niet vertrouwde en iets voor me achter hield."
"Waarom zou ik iets voor u achterhouden?" vroeg ik gespeeld verbaasd. "Ik weet toch dat ik u alles kan vertellen?"
"Ja, ja dat kun je zeker," zei ze afwezig terwijl ze mijn staf bekeek. "Ik zie nu waarom Perkamentus deze staf voor anderen verborgen zou willen houden. De kern van deze staf is erg ongebruikelijk."
Ik knikte, alsof ik wist wat de kern van de staf was. Plots voelde ik hoe er iemand achter me kwam staan en gehaast draaide ik me om.
"Professor, als u het niet erg vind, ik heb nog iets te bespreken met juffrouw Sanders hier," zei professor Sneep met zijn ijzige stem.
Geweldig, ik dacht dat ik hem vanavond pas zou zien, dacht ik.
"Wat? O, natuurlijk professor Sneep." zei Omber en gaf me de staf terug die ik nerveus aannam. "Ik moet ook weer verder. Tot ziens Samantha."
"Dag professor," zei ik en liep met professor Sneep mee.
"Professor…" begon ik, toen ik dacht dat Omber wel buiten gehoorsafstand zou zijn.
"Niet nu, wacht tot we in mijn kantoor zijn," zei hij en dus liepen we zwijgend naar zijn kantoor.
"Je hebt geluk gehad dat ik langs kwam, juffrouw Sanders," zei professor Sneep terwijl hij me intens aan keek vanachter zijn bureau. "Het is beter dat Dorothea Omber niets afweet van je… kleine probleem met magie."
"Het lukte mezelf anders wel aardig om het verborgen te houden," zei ik stuurs. "En ik heb geen problemen met mijn magie."
Sneep keek me ijzig aan. Ik liet niet over me heen lopen en keek standvastig terug.
"Laat me die staf van je eens zien," zei hij na een stilte die voor mij wel eeuwen leek te duren Ik was blij dat ik een rede had om weg te kijken en gaf hem de staf aan. Sneep draaide het donkerrode hout rond tussen duim en wijsvinger.
"Dit is zeker een bijzondere staf," zei hij en keek me weer aan, maar zei verder niets en dat werkte een beetje op mijn zenuwen. Ik onderdrukte de neiging om luid te gaan roepen dat mensen eens moesten ophouden met het achterhouden van dingen.
"Maar waarom zou de kist je een staf geven, als je toch in staat bent tot de Oude Kunsten."
Ik haalde mijn schouders op. "Misschien omdat ik het wenste?"
"Misschien dat je het nodig hebt," verbeterde hij me. "Ik verwacht je vanavond om zes uur."
Ik knikte. Dat was het teken dat het gesprek klaar was en ik nam de staf weer aan van hem.
"Professor?" Ik moest het vragen. "Wat is er zo bijzonder aan deze staf?"
"De kern van deze staf, is het bloed van een feniks."
"Hoe is je rooster?" vroeg Evelien tijdens het diner 's avonds.
"Rustig, alleen 's avonds verschrikkelijk druk. Ik moet vier avonden bij Sneep doorbrengen," zei ik mopperend.
"Vier avonden? Waarvoor dat."
"Nou, Toverdranken en… je weet wel," zei ik betekenisvol.
"O, dat."
"Wat?" vroeg Jasper die er plots bij kwam zitten.
"We hadden het over mijn rooster," legde ik uit. "Morgenvroeg heb ik Kruidenkunde, en 's middags heb ik Verweer tegen de Zwarte Kunsten."
"Is dat alles?" vroeg hij verbaasd.
"Ja, maar ik krijg ook nog apart opdrachten voor Transfiguratie, Spreuken en Bezweringen en Toverdranken."
"Waarom?"
Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Ik moest snel een smoes verzinnen.
"Zo leert ze sneller," zeiEvelien vlug. "Zo hoeft ze niet te wachten tot de rest van de klas de spreuk ook kent."
Ik knikte even naar Evelien om haar te bedanken voor haar snelle denkwerk. Zo min mogelijk mensen moesten afweten van mijn speciale krachten.
"Juffrouw Sanders?" Klonk een stem achter me en ik keek om, om professor Anderling achter me zien staan.
"Professor," zei ik verwachtingsvol.
"Als je klaar bent, kun je naar mijn kantoor komen om je opdracht op te halen," zei ze.
"Ik ben eigenlijk al klaar, dus ik kan nu wel al mee lopen."
Ze knikte. "Dat is goed, volg me."
"Tot straks," zei ik tegen Evelien en Jasper.
"Tot later!" riep Jasper.
"De krachten die je bezit zijn zeer bijzonder, juffrouw Sanders."
"Noem me alstublieft Samantha, professor," zei ik een beetje geïrriteerd. "En ik weet dat de zogenaamde 'krachten' die ik bezit bijzonder zijn. Iedereen blijft het zeggen."
Ze glimlachte. "Iedereen blijft het zeggen, omdat we niet precies weten hoe we jou dan op moeten leiden. Ik ben bang dat je het grootste gedeelte zelf zult moeten doen."
"Ach, geen probleem. Ze hebben me goed voorbereid met die stomme tweede fase op de middelbare school."
Ze keek me vreemd aan.
"Laat maar, grapje. Het lukt me wel. Er is trouwens nog iets vreemds gebeurd."
"Ik heb het van professor Sneep gehoord, ja," klonk plots een stem van achter me en ik draaide me om. In de deuropening stond professor Perkamentus. Een kleine professor Banning glipte langs hem de kamer binnen en keek me vriendelijk aan.
"Mag ik die staf eens zien, Samantha?"
Ik haalde hem uit mijn zak en gaf hem aan professor Perkamentus.
"Vreemd, heel vreemd," zei hij terwijl hij de staf bekeek en professor Banning probeerde mee te kijken.
"Weet u waarom ik plots wel een staf heb gekregen, professor?" vroeg ik en hij keek me aan.
"Ik weet het niet, Samantha," zei hij. "Maar het nu is wel makkelijker voor je om in contact te komen met de magie in je."
"Hoezo, professor?"
"Nu kun je eerst oefenen met de staf en hem de uitwerking van de spreuk ervaren voordat je zomaar wat uit gaat proberen zonder staf. Misschien zijn sommige gebaren die je moet gebruiken met staf hetzelfde als zonder staf."
"Dat is waar. Betekend dit ook dat ik gewoon les krijg met de eersteklassertjes?" vroeg ik.
"Nee hoor," zei professor Anderling. "Zoals juffrouw Linden zei, 'zo hoef je niet te wachten tot de rest van de spreuk kent'. Bovendien ben je dan nog maar op de helft. We zien ook graag dat je het zonder staf ook kunt."
"Maar wat als het veel te lang duurt tot ik het kan?" zei ik wanhopig.
"Dan kun je alle tijd nemen die je nodig hebt," piepte kleine professor Banning.
"Oké," zei ik en wilde de staf weer aanpakken, maar professor Banning was me voor en bekeek nu ook de staf van alle kanten, af en toe geluidjes van goedkeuring makend.
"Ik moet nu terug naar mijn kantoor," zei professor Perkamentus en glimlachte naar me. "Feliks zou het leuk vinden als je weer een keer langs zou willen komen om te praten, Samantha."
Ik glimlachte. "Als hij zin heeft, mag hij ook wel een keer langs komen, professor."
Perkamentus knikte me toe en vertrok.
"Dit is je opdracht voor Transfiguratie," zei professor Anderling toen en schoof een blaadje naar me toe. "Je moet deze keer een lucifer in een speld veranderen. Ik wil dat je precies opschrijft wat er precies veranderd moet worden en welke beweging je maakt, met staf en zonder staf. Kom bij me als het je is gelukt."
Ik knikte.
"Ik heb je opdracht ook bij me," zei professor Banning en reikte samen met mijn staf ook een blaadje toe.
Beide opdrachten waren op perkament geschreven, zag ik toen ik het aannam.
"Voor Spreuken en Bezweringen moet je de zweefspreuk beheersen. Zoek uit welke spreuk daarbij hoort en welke beweging en kom bij me als je hem beheerst."
"Oké. Eh… Hoe laat is het nu eigenlijk?" vroeg ik en Anderling keek op een klok aan mijn rechterhand. Ik keek ook.
"Al half zeven!" riep ik uit. "Ik kom te laat bij professor Sneep!"
"Dan zou ik me maar haasten," zei professor Anderling geamuseerd.
Ik gaf haar een vernietigende blik terwijl ik de opdracht van Transfiguratie van haar bureau pakte.
"Ach, wees niet bang, hij kan je niet na laten blijven, je bent al bijna iedere avond bij hem."
"Ja, fantastisch," zei ik en haastte me het kantoor uit.
reviewen please!