Heej mensen. Sorry dat het een tijdje heeft geduurd, maar hier is dan weer een nieuw hoofdstuk over onze Sam.
Bedankt voor het reviewen!
----------------------- -------------------------- ----------------------
HOOFDSTUK 14
Luistervink
---------------------- --------------------------- ----------------------
Ik liep in gedachten verzonken terug naar het kasteel.
Voldemort had niemand aangevallen.
Er was zelfs niet bekend gemaakt dat de dooddoeners mijn familie had aangevallen.
Dat maakte me woedend.
'Zoiets verzwijg je toch niet.' Dacht ik en negeerde Evelien die vrolijk liep te neuriën langs me.
Arme Harry.
Hij werd samen met professor Perkamentus voor gek verklaard.
Harry was in de vakantie aangevallen door een Dementor en bijna van school gestuurd omdat hij zichzelf en zijn neef beschermde.
Perkamentus hielp hem echter en hij werd bij zijn oom en tante weggehaald door een groep mensen waaronder Dolleman en Lupos, naar het huis van Sirius' ouders.
Er bestaat een soort groep die tegen Voldemort vecht genaamd de Order van de Feniks en veel uit die groep ken ik al.
De Wemels, Remus Lupos, Sirius Zwarts, professor Anderling en zelfs Sneep.
Ook Hagrid zit in de Order en ze hadden me vertelt dat hij samen met mevrouw Mallemour naar de reuzen waren gegaan.
Langs me begon Evelien te huppelen.
"Wat is er toch met jou?" Vroeg ik een beetje geïrriteerd. "Je doet zo vrolijk. Je hebt ook meer gepraat terwijl er anderen bij zijn dan dat ik gewend ben van je."
"Ik ben ook vrolijk." Zei ze met een stralende glimlach.
"En hoe komt dat zo ineens?"
"Nou, ik heb je toch verteld dat mijn vader werkloos was?" Zei ze een grijnsde.
"Was?" Zei ik en begon ook te glimlachen. "Je bedoeld dat hij een baan heeft gevonden?"
"Ja!" Riep ze vrolijk uit. "Is het niet geweldig?"
"Ja, echt geweldig meid." Zei ik vrolijk.
Ik wist hoe veel het betekende voor Evelien. Ze had me vertelt over de problemen met haar vader. Dat haar moeder was overleden afgelopen jaar en dat haar vader haar niet meer kon onderhouden. Daarom bleef ze tijdens de vakanties gewoon op school.
"I FEEL GOOD, ta-da-da-da-da-da-da!" Begon ze hard te zingen en te huppelen.
'Maar ik heb ook een reden om tevreden te zijn.' Glimlachte ik en voelde aan de grote munt in mijn broekzak. Hermelien had ons een papier laten tekenen. Ze zei dat als we het aan iemand zouden verklappen ze het meteen aan ons kon zien door de spreuk die ze er over had uitgesproken. Wat er precies zou gebeuren wist ik niet, maar dat maakte me niets uit. Ik zou Harry nooit verklikken. Ik zou hem laten zien dat we te vertrouwen zijn.
Plots drong het tot me door dat Evelien liep te zingen. Te ZINGEN. Het klonk best goed, maar ze was aan het ZINGEN.
"O nee! Hoe laat is het?" Vroeg ik plots en ze draaide zich naar me toe.
"Eén uur, hoezo?" Vroeg ze.
"Was het vanmiddag geen Muziek?" Vroeg ik een beetje in paniek.
Muziek was iets wat ik nooit zou willen missen.
"Eh… ja. Nu om precies te zijn." Zei ze en lachte.
"O nee. Weet jij waar het is?"
"Natuurlijk, kom maar mee."
Ze trok me mee het kasteel in twee trappen op en bleef voor de deur van een klaslokaal staan.
Twijfelend keek ik naar de deur.
"Ga je mee naar binnen?" Vroeg ik nerveus.
"Ik? Nee-je." Zei Evelien. "Ik ben zo a-muzikaal."
"Volgens mij valt dat wel mee." Zei ik. "Ik heb je net horen zingen."
"Dat was geen zingen, dat was neuriën. Dat is niet moeilijk." Zei ze afwerend.
Plots werd de deur open getrokken.
"Komen jullie nog naar binnen of blijven jullie hier de hele les staan te overleggen om naar binnen te gaan of niet?" Vroeg een man gekleed als professor. Hij zag er echter niet uit als een professor. Veel te jong in onze ogen. En veel te knap.
Evelien werd knalrood en ik lachte maar wat.
"Kom Evelien, probeer het. Het is kei leuk." Zei ik en trok haar mee naar binnen.
"Oké." Mompelde ze. "Ik kan er nog altijd mee stoppen."
Ik keek het klaslokaal rond.
Er waren niet zoveel andere leerlingen.
Een drietal vriendinnen uit de eerste klas zaten rustig bovenop de tafels te kletsen en in een andere hoek zat een jongen op een gitaar te spelen met een andere jongen langs hem.
Nog twee andere meisjes uit Griffoendor keken ons afkeurend aan en ik haalde mijn schouders naar hen op.
"Mijn naam is Professor Brandts." Zei de professor en ik draaide naar hem om zijn uitgestoken hand te schudden.
Het was nog een vrij jonge man, met lichtbruin haar en vriendelijke blauwe ogen.
Ik glimlachte.
"Samantha Sanders." Zei ik.
"Evelien Linden." Stelde Evelien zich voorzichtig voor.
"Jullie zijn hier om muziek te maken, neem ik aan?" Vroeg hij en liep naar zijn bureau vooraan in de klas. "Spelen jullie nog instrumenten?"
De andere leerlingen ging rustig aan een tafeltje zitten.
"Ik speel de piano." Zei ik. "En ik zing."
"Piano en zang, dus." Zei professor Brandts en schreef het op. "Bespeel jij ook nog iets, Evelien?"
Het viel me op dat deze professor heel persoonlijk met zijn leerlingen om ging en ze met hun voornaam aansprak.
Dat beviel me wel.
"Ik eh…" Zei Evelien zacht. "Ik speel gitaar."
Ik keek haar verbaasd aan.
'Speelt ze gitaar? Waarom heeft ze daar niets over gezegd?' Dacht ik verbluft.
"Ik eh… zing ook nog wel eens."
"Gitaar en zang." Herhaalde professor Brandts terwijl hij het noteerde.
"Zoek maar ergens een plaatsje. Dan kunnen we beginnen."
Ik ging met Evelien aan een tafeltje achter de twee jongens zitten.
"En net zei je nog dat je zo a-muzikaal was?" Siste ik een beetje kwaad op haar.
Ze keek me een beetje schaapachtig aan.
"We hebben twee nieuwe mensen erbij, dus stel ik voor om ons allemaal even te introduceren." Zei Brandts vrolijk. "Inez, waarom begin jij niet?"
Het meisje uit de eerste klas draaide zich naar ons toe.
"Mijn naam is dus Inez, Inez Martens. Ik zit in de eerste klas van Huffelpuf. Mijn muziekvak is zang." Zei ze formeel.
De rest stelde zich hetzelfde voor. De twee andere eersteklassers uit Huffelpuf hadden allebei zang als muziekvak. De twee meisjes die ons afkeurend hadden aangekeken heetten Bregje en Anouk. Bregje speelde viool.
"Al acht jaar." Voegde ze er arrogant aan toe.
Het meisje dat Anouk heette speelde gitaar en zong ook. De twee jongens voor ons kwamen uit Ravenklauw en zaten allebei in de zesde klas. De blonde jongen heette Rens en speelde de drums. Lars speelde gitaar en oefende thuis basgitaar.
"Basgitaar?" Onderbrak professor Brandts ineens. "Dat heb je me niet verteld."
"Nee, ik dacht niet dat dat veel zin zou hebben." Zei Lars. "Voor een basgitaar heb je namelijk stroom nodig en er is geen elektriciteit op Zweinstein."
"Elektriciteit?" Zei Brandts . "Wie zegt dat wij geen vervanging hebben voor elektriciteit? Je hebt hem zeker niet bij?"
"Eh, nee." Zei Lars sprakeloos.
"Neem hem dan eens mee na de kerstvakantie. Of nee, je gaat zeker niet naar huis. Je blijft toch zeker wel voor het bal?" Vroeg Brandts.
"Ik ga wel naar huis." Zei Lars ongemakkelijk.
"Wat? Dat meen je niet. Waarom blijf je niet gezellig op school?" Vroeg Brandts verontwaardigd. "Wie blijft er wel op school?"
Maar bar weinig handen gingen omhoog. Alleen Eveliens en ik staken onze handen op.
"Dan ben ik bang dat professor Perkamentus iets anders zal moeten verzinnen." Zei Brandts droevig. "Waarom blijven jullie niet op school?"
"Nou, eerlijk gezegd vinden onze ouders het te gevaarlijk." Zei Anouk arrogant. "Hoewel ze wel opgelucht waren met de komst van Omber."
"Omber? Wat is daar aan om opgelucht over te zijn?" Vroeg Rens verontwaardigd. "Dat mens kan geen lesgeven."
"Maar het is beter dan les te hebben van een paranoïde ex-Schouwer en een weerwolf!" Zei Bregje.
Lars en Rens wilden daar heftig tegenin gaan, maar professor Brandts stapte tussenbeide.
"Jongens, jongens. Laten we het een beetje rustig houden. Ik had het over elektriciteit." Zei hij kalmerend en trok weer alle aandacht. "Dus Lars, zou je je basgitaar dan willen meenemen?"
Lars knikte. Anouk stak haar hand op.
"Ja Anouk?"
"Zou ik dan ook mijn elektrische gitaar meenemen?" Vroeg ze.
"Ja natuurlijk. Ik wist niet dat je die had."
"Zoals Lars al zei dacht ik ook dat er op Zweinstein geen elektriciteit was." Legde ze uit.
"O, er is ook geen elektriciteit." Zei Brandts nonchalant om allerlei vragende reacties te krijgen van de leerlingen. "Er is natuurlijk een speciale spreuk voor. Hoe dacht je dan dat de bands hier kunnen optreden? Ik zal jullie die laten zien na de kerstvakantie."
Na die inleiding begon de les over de geschiedenis van de Muziek in de magische wereld en muziektermen. Het was eigenlijk een zelfde soort les als die ik op de havo had gehad. Een hoop luistervoorbeelden en moeilijke termen en daarna gingen we zingen. De professor vroeg Lars of Anouk om ons te begeleiden met de gitaar. Hij vroeg Evelien ook, maar die had als smoes dat ze de liedjes niet kende. De les was eigenlijk verschrikkelijk saai.
"Gaat de muziekles hier altijd zo?" Vroeg ik tijdens een lied dat ik niet kende aan Lars.
Hij stopte met zingen, volgens mij blij om een excuus te hebben en richtte zijn lichte ogen op mij.
"Nou, hij is nieuw. De klas werd te groot en veel mensen kwamen alleen om te zingen. De vorige leraar heeft van die mensen een apart koor gemaakt en dus zijn wij alleen over gebleven. Ik vind dat er wel meer aan muziek is dan alleen zingen." Legde hij uit.
"Zoals gitaar spelen?" Zei ik geamuseerd.
"Bijvoorbeeld." Antwoordde hij met een glimlach.
"Maar komt hij daar wel aan toe met een les als deze?"
"Soms neemt hij iemand apart en gaat hij die lesgeven in zijn muziekvak. Gitaar of zang, dus. Maar eigenlijk gaan de meeste lessen voor het grootste gedeelte zo."
"Vind je dat niet verschrikkelijk saai?" Vroeg ik met walging in mijn stem.
"Ja, eigenlijk wel. Maar de lessen waarin hij ons apart neemt zijn juist heel leerzaam."
"Hij kan jullie lesgeven in elk instrument?" Vroeg ik vol bewondering.
"Jazeker. Is dat niet uitzonderlijk?" Zei hij en keek met respect naar Brandts. "En dan te bedenken dat hij pas twintig is."
Ik bekeek professor Brandts nu met andere ogen. Hij was blijkbaar een geweldige muzikant. Hij wist echter niet hoe hij les moest geven.
Een plan begon zich te vormen in mijn hoofd en ik vroeg wat Evelien er van vond. Ze keek me een beetje vreemd aan.
"Denk je dat dat kan?" Vroeg ze onzeker.
"Natuurlijk. Kijk eens wat we hebben: drie zangers, twee gitaristen, een bassist, een drummer, een violist en ik. Een pianist. Het zou fantastisch zijn."
"Ik weet het niet hoor."
"Ach kom, het is toch een geweldig idee?" Zei ik om haar een beetje aan te sporen.
"Wat is een geweldig idee?" Vroeg Lars plots en ik legde het hem uit.
Hij werd ook helemaal enthousiast en vertelde het Rens. Die zei dat ik het zou moeten voorleggen bij de professor na de les. Na de les stapte ik dus op de professor af.
"Professor Brandts?" Vroeg ik.
"Ach, noem me toch Chris." Zei hij vriendelijk.
"Eh… Oke'." Zei ik ongemakkelijk. "Ik eh… Ik had een idee."
"Kom maar op."
"Ik zat namelijk te denken. We hebben zoveel verschillende mensen in de klas die een instrument bespelen. Misschien kunnen we een bandje vormen ofzo?" Zei ik voorzichtig.
"Een bandje hè?" Herhaalde hij en bekeek de lijst die hij voor zich had liggen.
"We hebben alle instrumenten die nodig zijn. Drums, gitaar, bas, zang. Zelfs een viool."
"Ja, ik weet het. En nu ook een piano." Zei hij met lichtjes in zijn ogen en keek naar mij. Ik haalde een beetje verlegen mijn schouders op.
"Ik vind het een geweldig idee." Zei hij plots en ik glimlachte. "Echt geweldig. Dat ik daar nooit op ben gekomen."
Ik glimlachte maar wat.
'Wat is die man toch knap! En hij is pas twintig!' Dacht ik terwijl ik in zijn helder blauwe ogen keek. Ik voelde me echter meteen ongemakkelijk en sloeg mijn ogen neer.
'Nee, zoiets mag ik niet denken. Het is een professor!'
"Ik zal het de volgende les aan iedereen voorstellen." Zei hij enthousiast. "Nu zijn ze allemaal al weg."
Een beetje geschrokken keek ik achterom. Hij had gelijk. Het hele klaslokaal was al leeg. Snel zei ik goedendag en vertrok. Buiten het klaslokaal stond Evelien. Te kletsen met Lars! Ik keek er even met open mond naar en wachtte tot Lars vertrok voor ik naar haar toe ging.
"Knappe jongen, die Lars. Niet?" Vroeg ik plagerig.
"Hou op Sam." Zei ze verlegen en werd rood.
"Je word helemaal rood!" Zei ik en lachte. "Volgens mij is er iemand verliefd!"
"Jij kon anders je ogen ook niet van de professor afhouden. Was het gezellig na de les?" Vroeg ze uitdagend met een knalrood hoofd.
"Het is inderdaad een lekker ding." Zei ik en was blij dat ik niet zo snel rood werd als Evelien.
Ik grijnsde.
We liepen terug naar mijn kamer.
"Weet je trouwens al iets over de schrijver van dat boek?" Vroeg Evelien terwijl we in de stoelen gingen zitten.
"Nee, helaas niet." Zei ik en nam het boek op mijn schoot. "Het schiet ook niet op met mijn magie-zonder-staf gedoe. Het wil maar niet lukken."
Ik zuchtte diep en leunde achterover in de stoel met mijn ogen gesloten.
"Misschien ben je te moe." Zei Evelien.
"Tja, dat zou kunnen." Zei ik moedeloos. "Ik blijf maar van die nachtmerries hebben."
"Misschien kun je Sneep om een dromelozeslaap-drank vragen." Stelde ze voor.
"Hem om hulp vragen?" Vroeg ik en keek haar onbegrijpend aan. "Alsof hij het zou geven."
"Nou, je weet maar nooit." Zei Evelien met haar ogen afgewend en ik kreeg het idee dat ze me iets niet vertelde.
"Kom op, zeg op." Zei ik plagend.
"Wat?"
"Nou, blijkbaar weet je iets meer over de professor dan ik. Wat is het?" Vroeg ik met een scheve lach op mijn gezicht. "Is hij eigenlijk verschrikkelijk aardig en slaapt hij nog met zijn roze knuffeltje?"
Ik lachte.
Evelien grijnsde ook.
"Nee." Zei ze serieus toen ik uitgelachen was. "Ik zeg niet dat hij verschrikkelijk aardig is, maar hij heeft mij toch wel een keer geholpen. Misschien onbewust…"
Ik keek haar met gefronsde wenkbrouwen aan.
'Er is echt iets wat ze me niet verteld.' Dacht ik en toen dacht ik weer aan het feit dat ze gitaar speelde. 'Ookal iets wat ze me niet had verteld.'
"Hoe zit het nou met dat gitaar-gedoe?" Vroeg ik om een ander onderwerp te vinden.
'Misschien geen luchtiger of prettiger onderwerp, maar het is tenminste een ander onderwerp.' Dacht ik.
"Nou eh… Eigenlijk weet niemand er iets van af." Zei ze verlegen.
"Waarom niet?" Vroeg ik verbaasd. "Het is toch geweldig om gitaar te spelen? Hoe lang doe je het al?"
"Ach, al een aantal jaar. Ik heb het mezelf aangeleerd." Zei ze, me nog steeds niet aankijkend.
"Jezelf aangeleerd?" Vroeg ik onder de indruk. "Wauw. Geweldig."
Ze haalde met een verlegen glimlach haar schouders op.
"Wat speel je allemaal?" Vroeg ik.
"Nou, eigenlijk vanalles." Zei ze bescheiden. "Ik ben aan het proberen om eigen liedjes te schrijven."
Ik keek haar vol bewondering aan.
'Er is toch meer dan dat je van haar verwacht.' Dacht ik.
Het bleef stil. Blijkbaar was ze niet van plan om me meer te vertellen dan wat ze al had gedaan en ik liet het maar zo.
'Als ze er niet over wilt praten, dan zal ik haar ook maar niet lastig vallen met allerlei vragen.' Dacht ik en keek naar het boek dat nog in mijn schoot lag.
Zonder enige bedoeling sloeg ik het open.
"Welke naam staat er nu als schrijver?" Vroeg Evelien en ik ging naar de eerste pagina.
"Norman Reave Jilt." Zei ik. "Die namen worden steeds vreemder, vind je niet."
"Ja, zeg dat wel." Antwoordde Evelien en haalde het blaadje met de andere namen uit haar zak.
Ze schreef de naam erbij.
"Ik kan er ook geen touw aan vast knopen. Ik kan er niets van maken." Zei ze terwijl ze het blaadje bekeek. "Het vervelende is dat ik ook niet weet of het uit twee, drie of vier woorden moet bestaan."
"Ja, dat is zeker vervelend." Zei ik onzinnig, niet wetend wat ik zou moeten zeggen.
"Misschien kan het kistje ons een aanwijzing geven?" Vroeg Evelien hoopvol.
Ik keek lusteloos naar het kistje op mijn nachtkastje.
"Ik zou niet weten hoe."
"Probeer er weer iets uit te halen. Vraag het om een aanwijzing." Spoorde Evelien me aan.
Om haar een plezier te doen pakte ik het kistje. Ik verwachtte echter niets. De vorige keren had ik om iets specifieks gevraagd.
'Alhoewel. Hoe ben ik aan dat boek gekomen?' Dacht ik terwijl ik het kistje open maakte.
"Daar gaat ie dan." Zei ik en stak mijn hand in het kistje.
'Geef me alsjeblieft een aanwijzing. Wie heeft het boek geschreven?' Dacht ik en plots voelde ik iets hards. Ik kon met mijn hand iets langwerpigs vastpakken en het uit het kistje trekken. Met grote ogen keek ik naar het grote zwaard in mijn hand.
"Wat…" Vroeg Evelien, maar kon verder niets uitbrengen.
Het was een prachtig zwaard. Het gouden gevest was met diamanten en robijnen ingelegd.
"Mag ik…" Vroeg Evelien weer en stak haar handen uit.
Voorzichtig gaf ik haar het zwaard en ze begon het aan alle kanten te bekijken.
"Wat doe je?" Vroeg ik over de schok heen.
"Nou, het is toch een aanwijzing? Misschien staat er iets op." Zei ze logisch. "Kijk!"
Ze wees naar een inscriptie vlak onder het gevest.
"Wat staat er?" Vroeg ik.
"Het is engels." Zei ze. "Oud engels."
"Ja, dus wat staat er?" Vroeg ik ongeduldig.
"Who so pulleth this sword from this stone is the rightfully born King of all England." Las ze.
"Maar dat ken ik ergens van." Zei ik. "Dat is het zwaard van de steen. Het zwaard van koning Arthur. Maar dat was toch een legende?"
"Nee, Arthur heeft echt bestaan." Zei Evelien.
"Ja, dat weet ik. Maar het zwaard?" Vroeg ik en nam het weer over van Evelien. "Degene die het er in had gedaan. Merlijn. Merlijn de Tovenaar."
"Hij heeft ook echt bestaan." Antwoordde Evelien. "Maar meer weet ik er niet vanaf."
"Kijk eens naar de naam." Zei ik. "Zou je daar Merlijn van kunnen maken?"
Evelien pakte het blaadje weer.
"Eens kijken. We hebben een M, een E, een R, een L, een I, een J en een N." Zei ze terwijl ze de letters wegstreepte. "Ja, het kan."
"Welke letters heb je dan over?"
"Eens kijken. Een O, A, N, nog een A, E, V, R en een T." Zei ze en na een tijdje goed gekeken te hebben: "Tovenaar?"
"Dus Merlijn heeft er iets mee te maken?" Vroeg ik nadenkend. "Nu snap ik er echt niets meer van."
Ik liep naar de spiegel en keek naar het teken achter mijn oor.
"Merlijn en een feniks." Zei ik nadenkend.
"Kun jij de link leggen?" Vroeg ik en draaide me naar haar toe.
Ze luisterde echter niet naar mij, maar keek met een achterdochtige blik naar het open raam.
"Hé!" Riep Evelien plots liep naar het raam. "Vlieg ns gauw op!"
Ze sloot snel het raam.
"Dat was Malfidus." Zei ze geschrokken.
"Hè?" Vroeg ik verbaasd. "Buiten?"
"Ja, op zijn bezem." Zei ze. "Ik weet niet hoe lang hij daar heeft gevlogen."
"O nee."
---------------------------- -------------------------------- ---------------------------
En? Wat vinden jullie er van? Review please!
Bedankt voor het reviewen!
----------------------- -------------------------- ----------------------
HOOFDSTUK 14
Luistervink
---------------------- --------------------------- ----------------------
Ik liep in gedachten verzonken terug naar het kasteel.
Voldemort had niemand aangevallen.
Er was zelfs niet bekend gemaakt dat de dooddoeners mijn familie had aangevallen.
Dat maakte me woedend.
'Zoiets verzwijg je toch niet.' Dacht ik en negeerde Evelien die vrolijk liep te neuriën langs me.
Arme Harry.
Hij werd samen met professor Perkamentus voor gek verklaard.
Harry was in de vakantie aangevallen door een Dementor en bijna van school gestuurd omdat hij zichzelf en zijn neef beschermde.
Perkamentus hielp hem echter en hij werd bij zijn oom en tante weggehaald door een groep mensen waaronder Dolleman en Lupos, naar het huis van Sirius' ouders.
Er bestaat een soort groep die tegen Voldemort vecht genaamd de Order van de Feniks en veel uit die groep ken ik al.
De Wemels, Remus Lupos, Sirius Zwarts, professor Anderling en zelfs Sneep.
Ook Hagrid zit in de Order en ze hadden me vertelt dat hij samen met mevrouw Mallemour naar de reuzen waren gegaan.
Langs me begon Evelien te huppelen.
"Wat is er toch met jou?" Vroeg ik een beetje geïrriteerd. "Je doet zo vrolijk. Je hebt ook meer gepraat terwijl er anderen bij zijn dan dat ik gewend ben van je."
"Ik ben ook vrolijk." Zei ze met een stralende glimlach.
"En hoe komt dat zo ineens?"
"Nou, ik heb je toch verteld dat mijn vader werkloos was?" Zei ze een grijnsde.
"Was?" Zei ik en begon ook te glimlachen. "Je bedoeld dat hij een baan heeft gevonden?"
"Ja!" Riep ze vrolijk uit. "Is het niet geweldig?"
"Ja, echt geweldig meid." Zei ik vrolijk.
Ik wist hoe veel het betekende voor Evelien. Ze had me vertelt over de problemen met haar vader. Dat haar moeder was overleden afgelopen jaar en dat haar vader haar niet meer kon onderhouden. Daarom bleef ze tijdens de vakanties gewoon op school.
"I FEEL GOOD, ta-da-da-da-da-da-da!" Begon ze hard te zingen en te huppelen.
'Maar ik heb ook een reden om tevreden te zijn.' Glimlachte ik en voelde aan de grote munt in mijn broekzak. Hermelien had ons een papier laten tekenen. Ze zei dat als we het aan iemand zouden verklappen ze het meteen aan ons kon zien door de spreuk die ze er over had uitgesproken. Wat er precies zou gebeuren wist ik niet, maar dat maakte me niets uit. Ik zou Harry nooit verklikken. Ik zou hem laten zien dat we te vertrouwen zijn.
Plots drong het tot me door dat Evelien liep te zingen. Te ZINGEN. Het klonk best goed, maar ze was aan het ZINGEN.
"O nee! Hoe laat is het?" Vroeg ik plots en ze draaide zich naar me toe.
"Eén uur, hoezo?" Vroeg ze.
"Was het vanmiddag geen Muziek?" Vroeg ik een beetje in paniek.
Muziek was iets wat ik nooit zou willen missen.
"Eh… ja. Nu om precies te zijn." Zei ze en lachte.
"O nee. Weet jij waar het is?"
"Natuurlijk, kom maar mee."
Ze trok me mee het kasteel in twee trappen op en bleef voor de deur van een klaslokaal staan.
Twijfelend keek ik naar de deur.
"Ga je mee naar binnen?" Vroeg ik nerveus.
"Ik? Nee-je." Zei Evelien. "Ik ben zo a-muzikaal."
"Volgens mij valt dat wel mee." Zei ik. "Ik heb je net horen zingen."
"Dat was geen zingen, dat was neuriën. Dat is niet moeilijk." Zei ze afwerend.
Plots werd de deur open getrokken.
"Komen jullie nog naar binnen of blijven jullie hier de hele les staan te overleggen om naar binnen te gaan of niet?" Vroeg een man gekleed als professor. Hij zag er echter niet uit als een professor. Veel te jong in onze ogen. En veel te knap.
Evelien werd knalrood en ik lachte maar wat.
"Kom Evelien, probeer het. Het is kei leuk." Zei ik en trok haar mee naar binnen.
"Oké." Mompelde ze. "Ik kan er nog altijd mee stoppen."
Ik keek het klaslokaal rond.
Er waren niet zoveel andere leerlingen.
Een drietal vriendinnen uit de eerste klas zaten rustig bovenop de tafels te kletsen en in een andere hoek zat een jongen op een gitaar te spelen met een andere jongen langs hem.
Nog twee andere meisjes uit Griffoendor keken ons afkeurend aan en ik haalde mijn schouders naar hen op.
"Mijn naam is Professor Brandts." Zei de professor en ik draaide naar hem om zijn uitgestoken hand te schudden.
Het was nog een vrij jonge man, met lichtbruin haar en vriendelijke blauwe ogen.
Ik glimlachte.
"Samantha Sanders." Zei ik.
"Evelien Linden." Stelde Evelien zich voorzichtig voor.
"Jullie zijn hier om muziek te maken, neem ik aan?" Vroeg hij en liep naar zijn bureau vooraan in de klas. "Spelen jullie nog instrumenten?"
De andere leerlingen ging rustig aan een tafeltje zitten.
"Ik speel de piano." Zei ik. "En ik zing."
"Piano en zang, dus." Zei professor Brandts en schreef het op. "Bespeel jij ook nog iets, Evelien?"
Het viel me op dat deze professor heel persoonlijk met zijn leerlingen om ging en ze met hun voornaam aansprak.
Dat beviel me wel.
"Ik eh…" Zei Evelien zacht. "Ik speel gitaar."
Ik keek haar verbaasd aan.
'Speelt ze gitaar? Waarom heeft ze daar niets over gezegd?' Dacht ik verbluft.
"Ik eh… zing ook nog wel eens."
"Gitaar en zang." Herhaalde professor Brandts terwijl hij het noteerde.
"Zoek maar ergens een plaatsje. Dan kunnen we beginnen."
Ik ging met Evelien aan een tafeltje achter de twee jongens zitten.
"En net zei je nog dat je zo a-muzikaal was?" Siste ik een beetje kwaad op haar.
Ze keek me een beetje schaapachtig aan.
"We hebben twee nieuwe mensen erbij, dus stel ik voor om ons allemaal even te introduceren." Zei Brandts vrolijk. "Inez, waarom begin jij niet?"
Het meisje uit de eerste klas draaide zich naar ons toe.
"Mijn naam is dus Inez, Inez Martens. Ik zit in de eerste klas van Huffelpuf. Mijn muziekvak is zang." Zei ze formeel.
De rest stelde zich hetzelfde voor. De twee andere eersteklassers uit Huffelpuf hadden allebei zang als muziekvak. De twee meisjes die ons afkeurend hadden aangekeken heetten Bregje en Anouk. Bregje speelde viool.
"Al acht jaar." Voegde ze er arrogant aan toe.
Het meisje dat Anouk heette speelde gitaar en zong ook. De twee jongens voor ons kwamen uit Ravenklauw en zaten allebei in de zesde klas. De blonde jongen heette Rens en speelde de drums. Lars speelde gitaar en oefende thuis basgitaar.
"Basgitaar?" Onderbrak professor Brandts ineens. "Dat heb je me niet verteld."
"Nee, ik dacht niet dat dat veel zin zou hebben." Zei Lars. "Voor een basgitaar heb je namelijk stroom nodig en er is geen elektriciteit op Zweinstein."
"Elektriciteit?" Zei Brandts . "Wie zegt dat wij geen vervanging hebben voor elektriciteit? Je hebt hem zeker niet bij?"
"Eh, nee." Zei Lars sprakeloos.
"Neem hem dan eens mee na de kerstvakantie. Of nee, je gaat zeker niet naar huis. Je blijft toch zeker wel voor het bal?" Vroeg Brandts.
"Ik ga wel naar huis." Zei Lars ongemakkelijk.
"Wat? Dat meen je niet. Waarom blijf je niet gezellig op school?" Vroeg Brandts verontwaardigd. "Wie blijft er wel op school?"
Maar bar weinig handen gingen omhoog. Alleen Eveliens en ik staken onze handen op.
"Dan ben ik bang dat professor Perkamentus iets anders zal moeten verzinnen." Zei Brandts droevig. "Waarom blijven jullie niet op school?"
"Nou, eerlijk gezegd vinden onze ouders het te gevaarlijk." Zei Anouk arrogant. "Hoewel ze wel opgelucht waren met de komst van Omber."
"Omber? Wat is daar aan om opgelucht over te zijn?" Vroeg Rens verontwaardigd. "Dat mens kan geen lesgeven."
"Maar het is beter dan les te hebben van een paranoïde ex-Schouwer en een weerwolf!" Zei Bregje.
Lars en Rens wilden daar heftig tegenin gaan, maar professor Brandts stapte tussenbeide.
"Jongens, jongens. Laten we het een beetje rustig houden. Ik had het over elektriciteit." Zei hij kalmerend en trok weer alle aandacht. "Dus Lars, zou je je basgitaar dan willen meenemen?"
Lars knikte. Anouk stak haar hand op.
"Ja Anouk?"
"Zou ik dan ook mijn elektrische gitaar meenemen?" Vroeg ze.
"Ja natuurlijk. Ik wist niet dat je die had."
"Zoals Lars al zei dacht ik ook dat er op Zweinstein geen elektriciteit was." Legde ze uit.
"O, er is ook geen elektriciteit." Zei Brandts nonchalant om allerlei vragende reacties te krijgen van de leerlingen. "Er is natuurlijk een speciale spreuk voor. Hoe dacht je dan dat de bands hier kunnen optreden? Ik zal jullie die laten zien na de kerstvakantie."
Na die inleiding begon de les over de geschiedenis van de Muziek in de magische wereld en muziektermen. Het was eigenlijk een zelfde soort les als die ik op de havo had gehad. Een hoop luistervoorbeelden en moeilijke termen en daarna gingen we zingen. De professor vroeg Lars of Anouk om ons te begeleiden met de gitaar. Hij vroeg Evelien ook, maar die had als smoes dat ze de liedjes niet kende. De les was eigenlijk verschrikkelijk saai.
"Gaat de muziekles hier altijd zo?" Vroeg ik tijdens een lied dat ik niet kende aan Lars.
Hij stopte met zingen, volgens mij blij om een excuus te hebben en richtte zijn lichte ogen op mij.
"Nou, hij is nieuw. De klas werd te groot en veel mensen kwamen alleen om te zingen. De vorige leraar heeft van die mensen een apart koor gemaakt en dus zijn wij alleen over gebleven. Ik vind dat er wel meer aan muziek is dan alleen zingen." Legde hij uit.
"Zoals gitaar spelen?" Zei ik geamuseerd.
"Bijvoorbeeld." Antwoordde hij met een glimlach.
"Maar komt hij daar wel aan toe met een les als deze?"
"Soms neemt hij iemand apart en gaat hij die lesgeven in zijn muziekvak. Gitaar of zang, dus. Maar eigenlijk gaan de meeste lessen voor het grootste gedeelte zo."
"Vind je dat niet verschrikkelijk saai?" Vroeg ik met walging in mijn stem.
"Ja, eigenlijk wel. Maar de lessen waarin hij ons apart neemt zijn juist heel leerzaam."
"Hij kan jullie lesgeven in elk instrument?" Vroeg ik vol bewondering.
"Jazeker. Is dat niet uitzonderlijk?" Zei hij en keek met respect naar Brandts. "En dan te bedenken dat hij pas twintig is."
Ik bekeek professor Brandts nu met andere ogen. Hij was blijkbaar een geweldige muzikant. Hij wist echter niet hoe hij les moest geven.
Een plan begon zich te vormen in mijn hoofd en ik vroeg wat Evelien er van vond. Ze keek me een beetje vreemd aan.
"Denk je dat dat kan?" Vroeg ze onzeker.
"Natuurlijk. Kijk eens wat we hebben: drie zangers, twee gitaristen, een bassist, een drummer, een violist en ik. Een pianist. Het zou fantastisch zijn."
"Ik weet het niet hoor."
"Ach kom, het is toch een geweldig idee?" Zei ik om haar een beetje aan te sporen.
"Wat is een geweldig idee?" Vroeg Lars plots en ik legde het hem uit.
Hij werd ook helemaal enthousiast en vertelde het Rens. Die zei dat ik het zou moeten voorleggen bij de professor na de les. Na de les stapte ik dus op de professor af.
"Professor Brandts?" Vroeg ik.
"Ach, noem me toch Chris." Zei hij vriendelijk.
"Eh… Oke'." Zei ik ongemakkelijk. "Ik eh… Ik had een idee."
"Kom maar op."
"Ik zat namelijk te denken. We hebben zoveel verschillende mensen in de klas die een instrument bespelen. Misschien kunnen we een bandje vormen ofzo?" Zei ik voorzichtig.
"Een bandje hè?" Herhaalde hij en bekeek de lijst die hij voor zich had liggen.
"We hebben alle instrumenten die nodig zijn. Drums, gitaar, bas, zang. Zelfs een viool."
"Ja, ik weet het. En nu ook een piano." Zei hij met lichtjes in zijn ogen en keek naar mij. Ik haalde een beetje verlegen mijn schouders op.
"Ik vind het een geweldig idee." Zei hij plots en ik glimlachte. "Echt geweldig. Dat ik daar nooit op ben gekomen."
Ik glimlachte maar wat.
'Wat is die man toch knap! En hij is pas twintig!' Dacht ik terwijl ik in zijn helder blauwe ogen keek. Ik voelde me echter meteen ongemakkelijk en sloeg mijn ogen neer.
'Nee, zoiets mag ik niet denken. Het is een professor!'
"Ik zal het de volgende les aan iedereen voorstellen." Zei hij enthousiast. "Nu zijn ze allemaal al weg."
Een beetje geschrokken keek ik achterom. Hij had gelijk. Het hele klaslokaal was al leeg. Snel zei ik goedendag en vertrok. Buiten het klaslokaal stond Evelien. Te kletsen met Lars! Ik keek er even met open mond naar en wachtte tot Lars vertrok voor ik naar haar toe ging.
"Knappe jongen, die Lars. Niet?" Vroeg ik plagerig.
"Hou op Sam." Zei ze verlegen en werd rood.
"Je word helemaal rood!" Zei ik en lachte. "Volgens mij is er iemand verliefd!"
"Jij kon anders je ogen ook niet van de professor afhouden. Was het gezellig na de les?" Vroeg ze uitdagend met een knalrood hoofd.
"Het is inderdaad een lekker ding." Zei ik en was blij dat ik niet zo snel rood werd als Evelien.
Ik grijnsde.
We liepen terug naar mijn kamer.
"Weet je trouwens al iets over de schrijver van dat boek?" Vroeg Evelien terwijl we in de stoelen gingen zitten.
"Nee, helaas niet." Zei ik en nam het boek op mijn schoot. "Het schiet ook niet op met mijn magie-zonder-staf gedoe. Het wil maar niet lukken."
Ik zuchtte diep en leunde achterover in de stoel met mijn ogen gesloten.
"Misschien ben je te moe." Zei Evelien.
"Tja, dat zou kunnen." Zei ik moedeloos. "Ik blijf maar van die nachtmerries hebben."
"Misschien kun je Sneep om een dromelozeslaap-drank vragen." Stelde ze voor.
"Hem om hulp vragen?" Vroeg ik en keek haar onbegrijpend aan. "Alsof hij het zou geven."
"Nou, je weet maar nooit." Zei Evelien met haar ogen afgewend en ik kreeg het idee dat ze me iets niet vertelde.
"Kom op, zeg op." Zei ik plagend.
"Wat?"
"Nou, blijkbaar weet je iets meer over de professor dan ik. Wat is het?" Vroeg ik met een scheve lach op mijn gezicht. "Is hij eigenlijk verschrikkelijk aardig en slaapt hij nog met zijn roze knuffeltje?"
Ik lachte.
Evelien grijnsde ook.
"Nee." Zei ze serieus toen ik uitgelachen was. "Ik zeg niet dat hij verschrikkelijk aardig is, maar hij heeft mij toch wel een keer geholpen. Misschien onbewust…"
Ik keek haar met gefronsde wenkbrouwen aan.
'Er is echt iets wat ze me niet verteld.' Dacht ik en toen dacht ik weer aan het feit dat ze gitaar speelde. 'Ookal iets wat ze me niet had verteld.'
"Hoe zit het nou met dat gitaar-gedoe?" Vroeg ik om een ander onderwerp te vinden.
'Misschien geen luchtiger of prettiger onderwerp, maar het is tenminste een ander onderwerp.' Dacht ik.
"Nou eh… Eigenlijk weet niemand er iets van af." Zei ze verlegen.
"Waarom niet?" Vroeg ik verbaasd. "Het is toch geweldig om gitaar te spelen? Hoe lang doe je het al?"
"Ach, al een aantal jaar. Ik heb het mezelf aangeleerd." Zei ze, me nog steeds niet aankijkend.
"Jezelf aangeleerd?" Vroeg ik onder de indruk. "Wauw. Geweldig."
Ze haalde met een verlegen glimlach haar schouders op.
"Wat speel je allemaal?" Vroeg ik.
"Nou, eigenlijk vanalles." Zei ze bescheiden. "Ik ben aan het proberen om eigen liedjes te schrijven."
Ik keek haar vol bewondering aan.
'Er is toch meer dan dat je van haar verwacht.' Dacht ik.
Het bleef stil. Blijkbaar was ze niet van plan om me meer te vertellen dan wat ze al had gedaan en ik liet het maar zo.
'Als ze er niet over wilt praten, dan zal ik haar ook maar niet lastig vallen met allerlei vragen.' Dacht ik en keek naar het boek dat nog in mijn schoot lag.
Zonder enige bedoeling sloeg ik het open.
"Welke naam staat er nu als schrijver?" Vroeg Evelien en ik ging naar de eerste pagina.
"Norman Reave Jilt." Zei ik. "Die namen worden steeds vreemder, vind je niet."
"Ja, zeg dat wel." Antwoordde Evelien en haalde het blaadje met de andere namen uit haar zak.
Ze schreef de naam erbij.
"Ik kan er ook geen touw aan vast knopen. Ik kan er niets van maken." Zei ze terwijl ze het blaadje bekeek. "Het vervelende is dat ik ook niet weet of het uit twee, drie of vier woorden moet bestaan."
"Ja, dat is zeker vervelend." Zei ik onzinnig, niet wetend wat ik zou moeten zeggen.
"Misschien kan het kistje ons een aanwijzing geven?" Vroeg Evelien hoopvol.
Ik keek lusteloos naar het kistje op mijn nachtkastje.
"Ik zou niet weten hoe."
"Probeer er weer iets uit te halen. Vraag het om een aanwijzing." Spoorde Evelien me aan.
Om haar een plezier te doen pakte ik het kistje. Ik verwachtte echter niets. De vorige keren had ik om iets specifieks gevraagd.
'Alhoewel. Hoe ben ik aan dat boek gekomen?' Dacht ik terwijl ik het kistje open maakte.
"Daar gaat ie dan." Zei ik en stak mijn hand in het kistje.
'Geef me alsjeblieft een aanwijzing. Wie heeft het boek geschreven?' Dacht ik en plots voelde ik iets hards. Ik kon met mijn hand iets langwerpigs vastpakken en het uit het kistje trekken. Met grote ogen keek ik naar het grote zwaard in mijn hand.
"Wat…" Vroeg Evelien, maar kon verder niets uitbrengen.
Het was een prachtig zwaard. Het gouden gevest was met diamanten en robijnen ingelegd.
"Mag ik…" Vroeg Evelien weer en stak haar handen uit.
Voorzichtig gaf ik haar het zwaard en ze begon het aan alle kanten te bekijken.
"Wat doe je?" Vroeg ik over de schok heen.
"Nou, het is toch een aanwijzing? Misschien staat er iets op." Zei ze logisch. "Kijk!"
Ze wees naar een inscriptie vlak onder het gevest.
"Wat staat er?" Vroeg ik.
"Het is engels." Zei ze. "Oud engels."
"Ja, dus wat staat er?" Vroeg ik ongeduldig.
"Who so pulleth this sword from this stone is the rightfully born King of all England." Las ze.
"Maar dat ken ik ergens van." Zei ik. "Dat is het zwaard van de steen. Het zwaard van koning Arthur. Maar dat was toch een legende?"
"Nee, Arthur heeft echt bestaan." Zei Evelien.
"Ja, dat weet ik. Maar het zwaard?" Vroeg ik en nam het weer over van Evelien. "Degene die het er in had gedaan. Merlijn. Merlijn de Tovenaar."
"Hij heeft ook echt bestaan." Antwoordde Evelien. "Maar meer weet ik er niet vanaf."
"Kijk eens naar de naam." Zei ik. "Zou je daar Merlijn van kunnen maken?"
Evelien pakte het blaadje weer.
"Eens kijken. We hebben een M, een E, een R, een L, een I, een J en een N." Zei ze terwijl ze de letters wegstreepte. "Ja, het kan."
"Welke letters heb je dan over?"
"Eens kijken. Een O, A, N, nog een A, E, V, R en een T." Zei ze en na een tijdje goed gekeken te hebben: "Tovenaar?"
"Dus Merlijn heeft er iets mee te maken?" Vroeg ik nadenkend. "Nu snap ik er echt niets meer van."
Ik liep naar de spiegel en keek naar het teken achter mijn oor.
"Merlijn en een feniks." Zei ik nadenkend.
"Kun jij de link leggen?" Vroeg ik en draaide me naar haar toe.
Ze luisterde echter niet naar mij, maar keek met een achterdochtige blik naar het open raam.
"Hé!" Riep Evelien plots liep naar het raam. "Vlieg ns gauw op!"
Ze sloot snel het raam.
"Dat was Malfidus." Zei ze geschrokken.
"Hè?" Vroeg ik verbaasd. "Buiten?"
"Ja, op zijn bezem." Zei ze. "Ik weet niet hoe lang hij daar heeft gevlogen."
"O nee."
---------------------------- -------------------------------- ---------------------------
En? Wat vinden jullie er van? Review please!