Hallo allemaal !!! Ja, dit heeft wat langer geduurd dan dat ik graag zou hebben gewild, maar het is niet anders. HET SpIJT ME, VERGEEF ME (please) ;)
Eleanor Larathiel - Ik dacht dat Lucius misschien niet geloofwaardig over zou komen. Ik geloof dat je vragen in dit hoofdstuk worden beantwoord. Bedankt voor het reviewen!
famke1 - Heej bedankt voor je complimenten :) Hou ik wel van. En over die spelfouten... tja, soms dan typ ik zo snel dat ik er niet op let. Ik zal proberen het zo beperkt mogelijk te laten. Als je nog fouten ziet, laat het me weten hè. Bedankt voor het reviewen!
lissias - Je hoeft geen sorry te zeggen hoor ;) Je titel klinkt interessant. Het maakt niet uit hoe lang je verhaal is. En het hoeft nog niet af te zijn als je het post. Mijn verhaal is toch ook nog niet klaar ;) Ik schrijf gewoon steeds een hoofdstuk als ik er tijd voor heb. In ieder geval bedankt voor je mails en je reviews. :)
Disclaimer als altijd...
Veel plezier. Ik hoop dat jullie het iets vinden.
--------------------------- ----------------------------- ----------------------
HOOFDSTUK 16
Speelse professoren
----------------------------- ------------------------------ --------------------
Ik was zo moe. Ik had zo'n hoofdpijn, maar de tranen bleven over mijn wangen glijden en Sneep bleef me vragen wat er was gebeurd. Ik draaide op mijn buik en duwde het kussen op mijn hoofd. Ik wilde rust. Rust en stilte om na te denken over wat er was gebeurd. De droom die ik had gehad vlak voordat ik Malfidus ontmoette bleef door mijn hoofd spoken. Het laatste wat ik tegen mijn ouders had gezegd was geïrriteerd. Ik wist het allemaal weer. Beelden van de zaal die ik had gehuurd schoten door mijn hoofd. Ik wist precies weer wat er was gebeurd. Ik kwam de zaal binnen en merkte meteen al dat er iets mis was. In ongeloof had ik rondgekeken naar de lichamen van al mijn vrienden en familie en toen had ik ze daar zien staan. In hun lange, zwarte gewaden en witte maskers draaiden ze zich allemaal naar mij toe. In blinde paniek was ik de zaal weer uit gerend. Stralen groen licht schoten langs me heen en toen ik een hoek om rende botste ik tegen iemand op. Iemand met een wit masker en daarachter kille, blauwe ogen. Ik gilde en sloot mijn ogen, wachtend op de dood. Maar die kwam niet en de geluiden van volgende voetstappen waren er ook niet meer. Ik opende mijn ogen en ik zag dat ik niet meer op straat lag, maar in de slaapkamer van mijn ouders. Verward stond ik op en wilde me omdraaien, maar plots werd mijn arm hardhandig achter mijn rug gedraaid en vastgebonden met snijdend touw. Ik werd op een stoel geduwd en keek recht in het witte masker van een dooddoener.
"Je kon een gemakkelijke dood krijgen, maar je koos de moeilijke weg." Siste hij en richtte zijn staf op mij. Het leek alsof er duizenden naalden in me werden geprikt en ik schreeuwde het uit van de pijn. Net zo snel als het was begonnen verdween de pijn weer. Ik bleef met mijn ogen gesloten hijgen terwijl ik hoorde hoe de dooddoener vals lachte.
"Niet zo prettig, wel?" Zei de dooddoener wreed en sprak de spreuk weer uit.
Ik gilde het weer uit, maar plots verspreidde er zich een aangename warmte door mijn lichaam en de pijn verdween. Ik zat nog steeds in de stoel, maar ik het voelde alsof ik begon te zweven. Ik hoorde een prachtige vogel zingen en voelde me gelukkig worden. Ergens in de verte hoorde ik iemand schreeuwen, maar daar lette ik niet op. Ik voelde me warm en gelukkig. Ik dacht dat ik dood ging.
"JUFFROUW SANDERS!" Schreeuwde iemand plots en het kussen werd van mijn hoofd getrokken. "Je stopt nu met dat onbeheerste gesnotter van je en vertelt me onmiddellijk wat er is gebeurd."
Dat trok me uit mijn trance en ik staarde geschokt naar de dekens.
'Waarom was dit alles weer bij me naar boven gekomen?' Vroeg ik mezelf af. De ontmoeting met Malfidus schoot weer door mijn hoofd en ik huiverde. Het was Malfidus. Die kille blauwe ogen waren dezelfde geweest als van de Dooddoener waar ik tegenaan was gebotst. Had hij me niet gezien? Hoe was ik weer thuis gekomen?
"Juffrouw Sanders?" Vroeg Sneep ongeduldig.
"Malfidus." Fluisterde ik en draaide me op mijn zij.
"Wat zeg je?" Zei Sneep geïrriteerd.
"Ik dacht dat er niemand kon Verdwijnselen of Verschijnselen op de gronden van Zweinstein." Zei ik, zijn opmerking negerend.
Ik keek hem aan met samengeknepen ogen. Hij keek onbewogen terug.
"Dat is niet geheel juist, ben ik bang." Antwoordde hij een korte stilte doorbrekend.
Mijn wenkbrauwen schoten omhoog en ik keek hem geschokt aan.
"Nu er wordt getwijfeld aan de bekwaamheid van Perkamentus klagen de ouders van de leerlingen over de onbereikbaarheid van hun kinderen." Legde hij ijzig uit. "Enkelen van die ouders zijn naar het Ministerie gestapt en hebben een Verschijnsel- en Verdwijselvergunning voor op de gronden van Zweinstein geëist."
"Laat me raden." Zei ik grimmig terwijl ik rechtop ging zitten en door mijn ogen wreef. "Malfidus?"
Sneep knikte kort.
"Om niet nog meer problemen te krijgen met het Ministerie heeft Perkamentus voor de ouders van de leerlingen de beveiliging aangepast. Ouders kunnen nu Verschijnselen en Verdwijnselen aan de rand van het Verboden Bos." Legde hij verder uit en keek me onderzoekend aan.
"Ik zag Malfidus in het bos." Zei ik met neergeslagen ogen. 'Nu zal ik zeker ook uit moeten leggen wat ik daar deed.'
"Wat deed je in het bos?" Vroeg hij kil. Ik voelde zijn woedende ogen en durfde niet op te kijken. Ik haalde mijn schouders op.
"Wat deed je in het bos!" Gromde hij nogmaals.
Ik wilde het hem niet vertellen en haalde nogmaals mijn schouders op. Het kruis en de foto's in het bos is privé.
Plots greep hij me hardhandig bij mijn schouders. Geschokt keek ik hem aan en plots voelde ik iets. Onwillekeurig schoten er allerlei beelden door mijn hoofd en ik had er geen controle over. Toen het kruis en de foto's langs flitste liet Sneep me los en nam een paar stappen achteruit.
"Wat deed je?" Vroeg ik met grote ogen terwijl hij zijn armen kruiste.
Er verscheen een zelfingenomen blik in zijn ogen. "Wat ik deed, was een vorm van magie genaamd Legilimentie." Legde hij uit met een vreemd glimlachje.
Ik keek hem onbegrijpend aan.
"Het vermogen om gevoelens en herinneringen te onttrekken aan de geest van iemand anders."
"Ah…" Zei ik zachtjes en ik voelde me een beetje kwetsbaar toen de betekenis daarvan bij me doordrong. Snel keek ik ergens anders naar.
"En kunnen veel mensen dat?" Vroeg ik aarzelend.
"Nee, niet veel mensen kunnen dat." Zei hij ontwijkend en het bleef even stil.
"Je zag Malfidus in het bos?" Vroeg hij toen.
Ik knikte.
"Gezien je begon over Verschijnselen neem ik aan dat je daarmee Lucius Malfidus bedoelt?"
Ik knikte weer zonder hem aan te kijken.
"En ga je me nog vertellen wat hij wilde?" Vroeg hij ongeduldig toen het stil bleef.
Ik huiverde even en ging met mijn hand richting het teken in mijn hals.
"Hij weet het." Zei ik en keek hem betekenisvol aan.
"Hij weet van het teken." Bevestigde hij en ik knikte.
"En meer. Meer dan ik weet, in ieder geval." Ik haalde mijn schouders op.
Sneep keek me nog even onderzoekend aan.
"Je neemt nu wat rust." Zei hij. "Heb je morgen nog lessen?"
Ik knikte. "Verzorging en Verweer."
Hij knikte. "Ik zal je ziek melden."
Hij wilde de deur uit lopen, maar draaide zich om om nog wat te zeggen.
"Ik verwacht je wel morgenavond om acht uur precies."
En hij was weg.
Ik liet me achterover op het bed vallen en sloot met een zucht mijn ogen. Zonder mezelf om te kleden viel ik in slaap.
--------------------------------------------------- ------------------------------------------------
Toen ik de volgende morgen wakker werd scheen de zon al volop en kreunend keek ik op mijn klok. Verschrikt zag ik dat het al twaalf uur 's middags was. Ik haalde mijn schouders op en nam een douche. Een half uur later verscheen ik in de Grote Zaal voor wat te eten. Het was al tegen het eind van de pauze en er zaten nog maar enkele leerlingen die zich ook klaar aan het maken waren om naar de volgende les te gaan. Tot mijn vreugde zag ik Evelien zitten.
"Ha Eef!" Riep ik en ging langs haar zitten.
"Heej Sam." Zei ze onderzoekend. "Wat is er? Professor Sneep zei dat je ziek was."
Ik keek even rond om te kijken of niemand mee luisterde en legde uit wat er de vorige avond was gebeurd.
Evelien keek me met grote ogen aan en schudde haar hoofd toen ik klaar was met mijn verhaal.
"Wat een griezel die Malfidus." Zei ze huiverig.
"Ja, je kunt goed zien waar Malfidus junior het van heeft." Zei ik geamuseerd.
"Nee, serieus. Hij is gevaarlijk." Zei ze en ik knikte.
"Je hebt gelijk." Zei ik om haar gerust te stellen. "Ik denk dat ik vanmiddag ga kijken wat de bibliotheek heeft over Merlijn."
Ze knikte en pakte haar spullen.
"Probeer het doosje anders nog eens." Zei ze terwijl ze op stond. "Merlijn heeft veel voorspellingen gedaan, heb ik gehoord. Maar ik moet nu gaan, ik zie je!"
"Dag!" Riep ik terwijl ze de zaal uit liep.
------------------------------------- ------------------------------------------------
Zuchtend liep ik door de bibliotheek. Ik wist niet waar ik moest beginnen met zoeken en eerlijk gezegd had ik er ook niet veel zin in. Ik voelde me rusteloos. Melodieën gingen door mijn hoofd en ik had zin om te zingen. Dat had ik wel vaker. Dan kreeg ik de kriebels en ging ik achter mijn piano zitten om nummers te schrijven. Ik kon niet wachten tot morgen.
'Zou het lokaal van professor Brandts open zijn?' Vroeg ik mezelf af en liep de bibliotheek uit. Behoedzaam opende ik de deur van het lokaal. Er was niemand. Terwijl ik het lokaal rond keek vroeg ik me af waar de professor alle instrumenten had staan. Achter het grote bureau was een grote deur en ik liep er nieuwsgierig op af. Ik opende de deur en zoog mijn adem scherp in toen ik de grote, rond kamer zag. De tegels onder mijn voeten gingen van zwart naar wit terwijl ik naar de zwarte vleugel in het midden liep. Spiegels sierden de muren en tussen het glazen plafond en de zwarte koepel erboven zweefden miljoenen lichtjes. Ik ging voorzichtig op de fluwelen kruk zitten en streek over de toetsen. Ik sloeg een akkoord aan en luisterde met gesloten ogen naar de perfectie akoestiek van de ruimte. Ik begon een oud nummer te spelen en tranen gleden over mijn wangen terwijl herinneringen van een optreden door mijn hoofd gingen. Ik schudde mijn hoofd aan het eind van het nummer en wreef de tranen van mijn gezicht. Ik moest me concentreren. Ik was hier niet om oude herinneringen op te halen. Een tekst begon zich in mijn hoofd te vormen en ik zocht een akkoord op de piano. Voorzichtig begon ik te zingen.
'Standing in a room
with a million doors or more
Not knowing which door to choose
Not knowing which way to go'
Ik luisterde met verbazing naar mijn eigen stem. Het klonk zo anders. Zo veel zuiverder en met gevoel als ik gewend was. Nu zou ik willen dat ik papier en een pen mee had genomen.
'De professor zal wel wat hebben.' Dacht ik terwijl ik opstond en weer terug naar het lokaal liep.
--------------------------------------------- -----------------------------------
Ik was aan het einde van mijn nieuwe nummer gekomen toen ik plots iemand hoorde klappen achter me. Geschrokken draaide ik me om. In de deuropening stond professor Brandts met een grote glimlach te kijken.
"Dat was erg mooi, Samantha." Zei hij en kwam de kamer binnen. "Heb je dit net geschreven?"
Hij pakte de losse papieren die rond me op de grond lagen. Ik haalde mijn schouders op en knikte.
"Dit is niet het eerste wat je hebt geschreven, of heb ik het mis?" Vroeg hij en keek me geïnteresseerd aan.
"Nee, ik heb al meer geschreven." Zei ik en keek naar de piano. "Ik schreef altijd samen met mijn vriendin…"
Mijn stem stierf weg terwijl ik met pijn in mijn hart terugdacht aan de andere nummers die we samen hadden geschreven. Mijn vingers zochten vanzelf de goede toetsen en ik begon weer te zingen. Plots werd het me teveel en barstte ik in snikken uit. Ik voelde hoe professor Brandts zijn armen om me heen sloeg. Hij liet me pas los toen ik weer helemaal gekalmeerd was.
"Het spijt me, professor." Zei ik en de professor maakte een beledigd geluidje.
"Noem me alsjeblieft Chris." Zei hij vriendelijk en ik glimlachte.
"Ik mis ze zo." Zei ik gekweld en keek weer naar de piano.
"Dat is begrijpelijk." Zei hij en wreef hij over mijn hoofd.
Met gespeelde afkeer keek ik hem aan. Dat had zelfs mijn eigen moeder niet meer gedaan sinds ik klein was. Er verscheen een grijns op zijn gezicht.
"Wat?" Zei hij plagerig. "Vind je dat niet leuk?"
En meteen bracht hij mijn haren met beide haren in de war. Ik gilde het uit van gespeelde woede en deed lachend hetzelfde bij hem. Grijnzend pakte hij mijn polsen vast en ik probeerde mezelf los te krijgen zonder succes. Uiteindelijk liet hij mijn polsen lachend los en rende naar de deur. Vlak voordat ik achter hem aan naar buiten kon rennen trok hij hem los.
"Nou!" Schreeuwde ik boos, maar met een grote grijns op mijn gezicht.
"Te laat!" Hoorde ik hem plagend zeggen.
"Nou, toe nou Chris!" Zei ik smekend. "Laat me eruit."
Met een grijns op zijn gezicht deed hij de deur voor me open.
Ik gromde van afkeuring. "Hoe oud zijn we nou?"
"Als je het echt wil weten. Ik ben vier." Zei hij met een serieus gezicht.
Ik keek hem onbegrijpend aan. Hij lachte.
"Net zoals jij negen bent."
Het begon me te dagen en ik zuchtte van gemaakte radeloosheid.
"Jaja, ik snap hem al. Ik ben 18, dat is dus 1 en 8 is negen."
"Juist. En ik ben 2 en 2 is vier." Zei hij grijnzend. "Slim ben je, hoor."
Ik zuchtte.
"Hoe laat is het eigenlijk?" Vroeg ik toen, rondkijkend naar een klok.
"Het is vier uur." Zei hij terwijl hij met zijn handen door zijn haren ging. "Professor Perkamentus vroeg of je even bij hem kon komen, trouwens."
Ik keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan.
"En dat zeg je nu?"
Hij haalde zijn schouders op.
"Hij had geen tijd genoemd."
"Dan zal ik maar gaan." Zei ik met een zucht en zag toen ik het lokaal uit liep dat Chris me volgde. Ik keek hem vragend aan.
"O, de professor vroeg of ik ook mee kwam." Zei hij toen hij mijn blik zag.
Ik haalde mijn schouders op en liep door. Als ik het niet zou hebben geweten had ik nooit gedacht dat Chris een professor was.
-------------------------------- -------------------------------- -----------------------------------
Wat vinden jullie er van? Ik ben niet vies van tips over het schrijven van Sneep ;) Please review!
Eleanor Larathiel - Ik dacht dat Lucius misschien niet geloofwaardig over zou komen. Ik geloof dat je vragen in dit hoofdstuk worden beantwoord. Bedankt voor het reviewen!
famke1 - Heej bedankt voor je complimenten :) Hou ik wel van. En over die spelfouten... tja, soms dan typ ik zo snel dat ik er niet op let. Ik zal proberen het zo beperkt mogelijk te laten. Als je nog fouten ziet, laat het me weten hè. Bedankt voor het reviewen!
lissias - Je hoeft geen sorry te zeggen hoor ;) Je titel klinkt interessant. Het maakt niet uit hoe lang je verhaal is. En het hoeft nog niet af te zijn als je het post. Mijn verhaal is toch ook nog niet klaar ;) Ik schrijf gewoon steeds een hoofdstuk als ik er tijd voor heb. In ieder geval bedankt voor je mails en je reviews. :)
Disclaimer als altijd...
Veel plezier. Ik hoop dat jullie het iets vinden.
--------------------------- ----------------------------- ----------------------
HOOFDSTUK 16
Speelse professoren
----------------------------- ------------------------------ --------------------
Ik was zo moe. Ik had zo'n hoofdpijn, maar de tranen bleven over mijn wangen glijden en Sneep bleef me vragen wat er was gebeurd. Ik draaide op mijn buik en duwde het kussen op mijn hoofd. Ik wilde rust. Rust en stilte om na te denken over wat er was gebeurd. De droom die ik had gehad vlak voordat ik Malfidus ontmoette bleef door mijn hoofd spoken. Het laatste wat ik tegen mijn ouders had gezegd was geïrriteerd. Ik wist het allemaal weer. Beelden van de zaal die ik had gehuurd schoten door mijn hoofd. Ik wist precies weer wat er was gebeurd. Ik kwam de zaal binnen en merkte meteen al dat er iets mis was. In ongeloof had ik rondgekeken naar de lichamen van al mijn vrienden en familie en toen had ik ze daar zien staan. In hun lange, zwarte gewaden en witte maskers draaiden ze zich allemaal naar mij toe. In blinde paniek was ik de zaal weer uit gerend. Stralen groen licht schoten langs me heen en toen ik een hoek om rende botste ik tegen iemand op. Iemand met een wit masker en daarachter kille, blauwe ogen. Ik gilde en sloot mijn ogen, wachtend op de dood. Maar die kwam niet en de geluiden van volgende voetstappen waren er ook niet meer. Ik opende mijn ogen en ik zag dat ik niet meer op straat lag, maar in de slaapkamer van mijn ouders. Verward stond ik op en wilde me omdraaien, maar plots werd mijn arm hardhandig achter mijn rug gedraaid en vastgebonden met snijdend touw. Ik werd op een stoel geduwd en keek recht in het witte masker van een dooddoener.
"Je kon een gemakkelijke dood krijgen, maar je koos de moeilijke weg." Siste hij en richtte zijn staf op mij. Het leek alsof er duizenden naalden in me werden geprikt en ik schreeuwde het uit van de pijn. Net zo snel als het was begonnen verdween de pijn weer. Ik bleef met mijn ogen gesloten hijgen terwijl ik hoorde hoe de dooddoener vals lachte.
"Niet zo prettig, wel?" Zei de dooddoener wreed en sprak de spreuk weer uit.
Ik gilde het weer uit, maar plots verspreidde er zich een aangename warmte door mijn lichaam en de pijn verdween. Ik zat nog steeds in de stoel, maar ik het voelde alsof ik begon te zweven. Ik hoorde een prachtige vogel zingen en voelde me gelukkig worden. Ergens in de verte hoorde ik iemand schreeuwen, maar daar lette ik niet op. Ik voelde me warm en gelukkig. Ik dacht dat ik dood ging.
"JUFFROUW SANDERS!" Schreeuwde iemand plots en het kussen werd van mijn hoofd getrokken. "Je stopt nu met dat onbeheerste gesnotter van je en vertelt me onmiddellijk wat er is gebeurd."
Dat trok me uit mijn trance en ik staarde geschokt naar de dekens.
'Waarom was dit alles weer bij me naar boven gekomen?' Vroeg ik mezelf af. De ontmoeting met Malfidus schoot weer door mijn hoofd en ik huiverde. Het was Malfidus. Die kille blauwe ogen waren dezelfde geweest als van de Dooddoener waar ik tegenaan was gebotst. Had hij me niet gezien? Hoe was ik weer thuis gekomen?
"Juffrouw Sanders?" Vroeg Sneep ongeduldig.
"Malfidus." Fluisterde ik en draaide me op mijn zij.
"Wat zeg je?" Zei Sneep geïrriteerd.
"Ik dacht dat er niemand kon Verdwijnselen of Verschijnselen op de gronden van Zweinstein." Zei ik, zijn opmerking negerend.
Ik keek hem aan met samengeknepen ogen. Hij keek onbewogen terug.
"Dat is niet geheel juist, ben ik bang." Antwoordde hij een korte stilte doorbrekend.
Mijn wenkbrauwen schoten omhoog en ik keek hem geschokt aan.
"Nu er wordt getwijfeld aan de bekwaamheid van Perkamentus klagen de ouders van de leerlingen over de onbereikbaarheid van hun kinderen." Legde hij ijzig uit. "Enkelen van die ouders zijn naar het Ministerie gestapt en hebben een Verschijnsel- en Verdwijselvergunning voor op de gronden van Zweinstein geëist."
"Laat me raden." Zei ik grimmig terwijl ik rechtop ging zitten en door mijn ogen wreef. "Malfidus?"
Sneep knikte kort.
"Om niet nog meer problemen te krijgen met het Ministerie heeft Perkamentus voor de ouders van de leerlingen de beveiliging aangepast. Ouders kunnen nu Verschijnselen en Verdwijnselen aan de rand van het Verboden Bos." Legde hij verder uit en keek me onderzoekend aan.
"Ik zag Malfidus in het bos." Zei ik met neergeslagen ogen. 'Nu zal ik zeker ook uit moeten leggen wat ik daar deed.'
"Wat deed je in het bos?" Vroeg hij kil. Ik voelde zijn woedende ogen en durfde niet op te kijken. Ik haalde mijn schouders op.
"Wat deed je in het bos!" Gromde hij nogmaals.
Ik wilde het hem niet vertellen en haalde nogmaals mijn schouders op. Het kruis en de foto's in het bos is privé.
Plots greep hij me hardhandig bij mijn schouders. Geschokt keek ik hem aan en plots voelde ik iets. Onwillekeurig schoten er allerlei beelden door mijn hoofd en ik had er geen controle over. Toen het kruis en de foto's langs flitste liet Sneep me los en nam een paar stappen achteruit.
"Wat deed je?" Vroeg ik met grote ogen terwijl hij zijn armen kruiste.
Er verscheen een zelfingenomen blik in zijn ogen. "Wat ik deed, was een vorm van magie genaamd Legilimentie." Legde hij uit met een vreemd glimlachje.
Ik keek hem onbegrijpend aan.
"Het vermogen om gevoelens en herinneringen te onttrekken aan de geest van iemand anders."
"Ah…" Zei ik zachtjes en ik voelde me een beetje kwetsbaar toen de betekenis daarvan bij me doordrong. Snel keek ik ergens anders naar.
"En kunnen veel mensen dat?" Vroeg ik aarzelend.
"Nee, niet veel mensen kunnen dat." Zei hij ontwijkend en het bleef even stil.
"Je zag Malfidus in het bos?" Vroeg hij toen.
Ik knikte.
"Gezien je begon over Verschijnselen neem ik aan dat je daarmee Lucius Malfidus bedoelt?"
Ik knikte weer zonder hem aan te kijken.
"En ga je me nog vertellen wat hij wilde?" Vroeg hij ongeduldig toen het stil bleef.
Ik huiverde even en ging met mijn hand richting het teken in mijn hals.
"Hij weet het." Zei ik en keek hem betekenisvol aan.
"Hij weet van het teken." Bevestigde hij en ik knikte.
"En meer. Meer dan ik weet, in ieder geval." Ik haalde mijn schouders op.
Sneep keek me nog even onderzoekend aan.
"Je neemt nu wat rust." Zei hij. "Heb je morgen nog lessen?"
Ik knikte. "Verzorging en Verweer."
Hij knikte. "Ik zal je ziek melden."
Hij wilde de deur uit lopen, maar draaide zich om om nog wat te zeggen.
"Ik verwacht je wel morgenavond om acht uur precies."
En hij was weg.
Ik liet me achterover op het bed vallen en sloot met een zucht mijn ogen. Zonder mezelf om te kleden viel ik in slaap.
--------------------------------------------------- ------------------------------------------------
Toen ik de volgende morgen wakker werd scheen de zon al volop en kreunend keek ik op mijn klok. Verschrikt zag ik dat het al twaalf uur 's middags was. Ik haalde mijn schouders op en nam een douche. Een half uur later verscheen ik in de Grote Zaal voor wat te eten. Het was al tegen het eind van de pauze en er zaten nog maar enkele leerlingen die zich ook klaar aan het maken waren om naar de volgende les te gaan. Tot mijn vreugde zag ik Evelien zitten.
"Ha Eef!" Riep ik en ging langs haar zitten.
"Heej Sam." Zei ze onderzoekend. "Wat is er? Professor Sneep zei dat je ziek was."
Ik keek even rond om te kijken of niemand mee luisterde en legde uit wat er de vorige avond was gebeurd.
Evelien keek me met grote ogen aan en schudde haar hoofd toen ik klaar was met mijn verhaal.
"Wat een griezel die Malfidus." Zei ze huiverig.
"Ja, je kunt goed zien waar Malfidus junior het van heeft." Zei ik geamuseerd.
"Nee, serieus. Hij is gevaarlijk." Zei ze en ik knikte.
"Je hebt gelijk." Zei ik om haar gerust te stellen. "Ik denk dat ik vanmiddag ga kijken wat de bibliotheek heeft over Merlijn."
Ze knikte en pakte haar spullen.
"Probeer het doosje anders nog eens." Zei ze terwijl ze op stond. "Merlijn heeft veel voorspellingen gedaan, heb ik gehoord. Maar ik moet nu gaan, ik zie je!"
"Dag!" Riep ik terwijl ze de zaal uit liep.
------------------------------------- ------------------------------------------------
Zuchtend liep ik door de bibliotheek. Ik wist niet waar ik moest beginnen met zoeken en eerlijk gezegd had ik er ook niet veel zin in. Ik voelde me rusteloos. Melodieën gingen door mijn hoofd en ik had zin om te zingen. Dat had ik wel vaker. Dan kreeg ik de kriebels en ging ik achter mijn piano zitten om nummers te schrijven. Ik kon niet wachten tot morgen.
'Zou het lokaal van professor Brandts open zijn?' Vroeg ik mezelf af en liep de bibliotheek uit. Behoedzaam opende ik de deur van het lokaal. Er was niemand. Terwijl ik het lokaal rond keek vroeg ik me af waar de professor alle instrumenten had staan. Achter het grote bureau was een grote deur en ik liep er nieuwsgierig op af. Ik opende de deur en zoog mijn adem scherp in toen ik de grote, rond kamer zag. De tegels onder mijn voeten gingen van zwart naar wit terwijl ik naar de zwarte vleugel in het midden liep. Spiegels sierden de muren en tussen het glazen plafond en de zwarte koepel erboven zweefden miljoenen lichtjes. Ik ging voorzichtig op de fluwelen kruk zitten en streek over de toetsen. Ik sloeg een akkoord aan en luisterde met gesloten ogen naar de perfectie akoestiek van de ruimte. Ik begon een oud nummer te spelen en tranen gleden over mijn wangen terwijl herinneringen van een optreden door mijn hoofd gingen. Ik schudde mijn hoofd aan het eind van het nummer en wreef de tranen van mijn gezicht. Ik moest me concentreren. Ik was hier niet om oude herinneringen op te halen. Een tekst begon zich in mijn hoofd te vormen en ik zocht een akkoord op de piano. Voorzichtig begon ik te zingen.
'Standing in a room
with a million doors or more
Not knowing which door to choose
Not knowing which way to go'
Ik luisterde met verbazing naar mijn eigen stem. Het klonk zo anders. Zo veel zuiverder en met gevoel als ik gewend was. Nu zou ik willen dat ik papier en een pen mee had genomen.
'De professor zal wel wat hebben.' Dacht ik terwijl ik opstond en weer terug naar het lokaal liep.
--------------------------------------------- -----------------------------------
Ik was aan het einde van mijn nieuwe nummer gekomen toen ik plots iemand hoorde klappen achter me. Geschrokken draaide ik me om. In de deuropening stond professor Brandts met een grote glimlach te kijken.
"Dat was erg mooi, Samantha." Zei hij en kwam de kamer binnen. "Heb je dit net geschreven?"
Hij pakte de losse papieren die rond me op de grond lagen. Ik haalde mijn schouders op en knikte.
"Dit is niet het eerste wat je hebt geschreven, of heb ik het mis?" Vroeg hij en keek me geïnteresseerd aan.
"Nee, ik heb al meer geschreven." Zei ik en keek naar de piano. "Ik schreef altijd samen met mijn vriendin…"
Mijn stem stierf weg terwijl ik met pijn in mijn hart terugdacht aan de andere nummers die we samen hadden geschreven. Mijn vingers zochten vanzelf de goede toetsen en ik begon weer te zingen. Plots werd het me teveel en barstte ik in snikken uit. Ik voelde hoe professor Brandts zijn armen om me heen sloeg. Hij liet me pas los toen ik weer helemaal gekalmeerd was.
"Het spijt me, professor." Zei ik en de professor maakte een beledigd geluidje.
"Noem me alsjeblieft Chris." Zei hij vriendelijk en ik glimlachte.
"Ik mis ze zo." Zei ik gekweld en keek weer naar de piano.
"Dat is begrijpelijk." Zei hij en wreef hij over mijn hoofd.
Met gespeelde afkeer keek ik hem aan. Dat had zelfs mijn eigen moeder niet meer gedaan sinds ik klein was. Er verscheen een grijns op zijn gezicht.
"Wat?" Zei hij plagerig. "Vind je dat niet leuk?"
En meteen bracht hij mijn haren met beide haren in de war. Ik gilde het uit van gespeelde woede en deed lachend hetzelfde bij hem. Grijnzend pakte hij mijn polsen vast en ik probeerde mezelf los te krijgen zonder succes. Uiteindelijk liet hij mijn polsen lachend los en rende naar de deur. Vlak voordat ik achter hem aan naar buiten kon rennen trok hij hem los.
"Nou!" Schreeuwde ik boos, maar met een grote grijns op mijn gezicht.
"Te laat!" Hoorde ik hem plagend zeggen.
"Nou, toe nou Chris!" Zei ik smekend. "Laat me eruit."
Met een grijns op zijn gezicht deed hij de deur voor me open.
Ik gromde van afkeuring. "Hoe oud zijn we nou?"
"Als je het echt wil weten. Ik ben vier." Zei hij met een serieus gezicht.
Ik keek hem onbegrijpend aan. Hij lachte.
"Net zoals jij negen bent."
Het begon me te dagen en ik zuchtte van gemaakte radeloosheid.
"Jaja, ik snap hem al. Ik ben 18, dat is dus 1 en 8 is negen."
"Juist. En ik ben 2 en 2 is vier." Zei hij grijnzend. "Slim ben je, hoor."
Ik zuchtte.
"Hoe laat is het eigenlijk?" Vroeg ik toen, rondkijkend naar een klok.
"Het is vier uur." Zei hij terwijl hij met zijn handen door zijn haren ging. "Professor Perkamentus vroeg of je even bij hem kon komen, trouwens."
Ik keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan.
"En dat zeg je nu?"
Hij haalde zijn schouders op.
"Hij had geen tijd genoemd."
"Dan zal ik maar gaan." Zei ik met een zucht en zag toen ik het lokaal uit liep dat Chris me volgde. Ik keek hem vragend aan.
"O, de professor vroeg of ik ook mee kwam." Zei hij toen hij mijn blik zag.
Ik haalde mijn schouders op en liep door. Als ik het niet zou hebben geweten had ik nooit gedacht dat Chris een professor was.
-------------------------------- -------------------------------- -----------------------------------
Wat vinden jullie er van? Ik ben niet vies van tips over het schrijven van Sneep ;) Please review!