Hallo allemaal!!! EINDELIJK weer een nieuw hoofdstuk. Sorry dat het zo lang duurde. Had het nogal druk met verhuizen. Bovendien heb ik net dit verhaal helemaal uitgewerkt en ik denk dat ik dit eerst af ga maken voor ik weer verder ga met Ramona. Ik hoop dat jullie dat niet zo erg vinden...

lissias - dank dank dank voor je compliment en voor het reviewen! Hoe gaat het met je verhaal?

Earwen - Of ze een stel worden? Wie weet ... :) Bedankt voor het reviewen!

HOOFDSTUK 17
Uitbarsting
Professor Sneep stond in een donker hoekje met zijn armen over elkaar naar ons te kijken. Chris was weg. Professor Perkamentus had zijn toestemming gegeven voor het vormen van een schoolband en had me zelfs geprijsd om het idee.

"Ik heb gehoord dat je moeite hebt met het onder controle krijgen van je krachten, is het niet, Samantha?" Vroeg professor Perkamentus.

"Onder controle krijgen, professor? Het is me nog niet eens gelukt om ze te gebruiken." Zei ik nors.
Professor Perkamentus' ogen twinkelden.

"Je weet niet waardoor het komt?"

"Ik kan me niet goed concentreren, professor." Zei ik.

"En dat is omdat…" Hij gebaarde dat ik zijn zin af moest maken.

"Nou, telkens wanneer ik het probeer, begint het teken in mijn nek te branden en wordt ik afgeleid. Of ik kan me niet goed concentreren omdat er allerlei gedachtes door mijn hoofd gaan die ik niet onder controle hebt."

"Wat je dus wilt zeggen is; als je je gevoelens en gedachtes onder controle hebt, zul je ook in staat zijn je krachten te kunnen gebruiken?"

"Daar had ik nooit zo over nagedacht. Maar… misschien wel. In ieder geval zou ze dan kunnen oefenen." Zei ik terwijl ik er over nadacht.

"Weet je iets wat daar misschien voor zou kunnen zorgen."

"Nou, professor Sneep had wel iets in gedachten." Zei ik terwijl ik naar professor Sneep keek.

Professor Perkamentus keek bedachtzaam naar Sneep.

"Die maatregel leek me op het moment nog iets te drastisch." Zei hij en professor Sneep verplaatste zijn gewicht op zijn andere been. Ik zag een geamuseerde twinkel in de ogen van Perkamentus toen die zijn blik weer op mij richtte. "Ik heb gesproken met professor Anderling en Banning. Het zier er naar uit dat niet zo goed vooruit gaat als we hadden gehoopt. Het zou het beste zijn als je de lessen Transfiguratie en Spreuken en Bezweringen nu gaat volgen samen met de andere klassen. En in plaats van drie avonden blijf je twee avonden per week onder toezicht van professor Sneep je krachten onderzoeken. Ben je het daarmee eens?" Vroeg hij en keek diep in mijn ogen terwijl hij zich voorover boog en zijn kin op zijn gevouwen handen liet rusten.

Ik knikte. Het leek me zelf ook beter om gewoon de lessen te volgen. Ik was nu al twee weken bezig met het laten zweven van dingen en het veranderen van lucifers in spelden. Met staf ging het al redelijk - al had mijn speld nog steeds de kleur van hout, het was echt metaal – maar zonder staf bleef mijn lucifer een lucifer en vertikte mijn boek het de lucht in te gaan.

"Goed." Zei professor Perkamentus na een korte stilte en leunde weer achterover in zijn stoel. "Dan nu iets anders."

Ik keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan.

"Severus, had jij niet iets anders te doen?" Vroeg Perkamentus en Sneep knikte en vertrok in stilte.

Ik vroeg mezelf af waarom Perkamentus wilde dat Sneep weg ging.

"Ik zit met een probleem, Samantha." Zei Perkamentus, maar het klonk niet serieus. "Mijn feniks is de laatste tijd nogal vervelend."

Ik grijnsde. "En wat kan ik daaraan veranderen, professor?"

"Het zou me een groot plezier doen als je hem gezelschap zou willen houden voor, zeg maar, twee avonden per week?"

"Ik zal kijken of dat uit komt." Zei ik een beetje achterdochtig.

"Wat denk je van de twee avonden die je bij professor Sneep doorbrengt?"

Ik grijnsde.

"Professor Sneep moest zeker weg zodat hij niet kon protesteren?" Zei ik geamuseerd.

Perkamentus glimlachte.

"Goed. Als hij me ook kan helpen met mijn huiswerk." Zei ik en haalde grijnzend mijn schouders op.

"Mooi, dat is geregeld." Zei Perkamentus tevreden.

"Wat is geregeld?" Klonk plots een stem.

"Dag Feliks." Zei ik vrolijk toen ik de felgekleurde vogel zag.

"Wat betreft je huiswerk, hoe gaat het daarmee? Kom je een beetje vooruit?" Vroeg Perkamentus, me zo verhinderend om Feliks uit te leggen wat er was geregeld.

Ik keek hem even bevreemd aan.

"Nou, hè. Wat is er geregeld?" Zei Feliks geïrriteerd en ik zag Perkamentus zijn ogen even ten hemel werpen van ergernis.

"Dat ik gewoon de lessen van Transfiguratie en Spreuken en Bezweringen met de andere klassen ga volgen." Zei ik vlug. "Met mijn huiswerk gaat het prima. Ik heb genoeg tijd om alles te maken en te leren."

Dat was niet geheel waar en het leek alsof Perkamentus het zag. Ik stak zoveel tijd in leren en huiswerk maken dat ik niet terug hoefde te denken aan wat er was gebeurd. Het was zelfs zo erg dat ik alle ingrediënten die professor Sneep vorige week allemaal had laten zien, nog een keer had opgezocht en uitbundig beschreven in mijn verslag en had geleerd. Ik las ze nog een keer allemaal door voordat ik op de deur klopte voor mijn volgende les Toverdranken.
Sneep zat achter zijn bureau toen ik binnen kwam lopen. Hij staarde me aan met zijn inktzwarte ogen, zijn gezicht half verscholen achter zijn haar en zijn handen gevouwen vlak voor zijn gezicht met zijn ellebogen op het bureau. Ik betrapte mezelf erop dat ik dacht hoe indrukwekkend hij eruit zag en gaf hem snel het perkamentwerk voordat hij misschien zou merken dat ik naar hem had staan staren. Maar hij keek niet eens naar al het werk dat ik had gedaan. Hij legde het weg zonder zijn ogen van me af te houden. Wat zou er toch in hem omgaan? Hij wees naar een plantje wat recht voor hem op het bureau lag. Ik keek hem even onbegrijpend aan, maar pakte toen het takje om het beter te bestuderen. Ik dacht te weten wat het was, maar Sneep zat zo te kijken dat ik me te ongemakkelijk voelde om het zeker te weten. Ik deed wat hij me had geleerd. Ik bekeek eerst goed de vorm en als ik zeker was dat het geen giftige plant was rook ik eraan. Ik kreeg het steeds warmer onder die constante staar van de professor en voelde me rood worden, maar ik wist het nu zeker.

"Het is de wortel van een madeliefje." Zei ik.

Ik zag hem heel even zijn wenkbrauwen ophalen voordat hij vroeg: "En in welke drank wordt het gebruikt?"

"Dat ligt eraan in welke vorm. Als het zo wordt gebruikt kan er een drank van worden gebrouwen die de meeste wonden geneest. Als het in stukjes wordt gehakt dan wordt er de slinkdrank van gemaakt."

Het was weer even stil voordat hij nog een vraag stelde.

"En welke drank denk je dat we gaan maken als ik deze ingrediënten erbij leg?" Zei hij plots en legde wat ingrediënten erbij waarvan ik er een paar niet kende. Ik keek hem aan zonder iets te zeggen.

Er ging een minuut voorbij die leek alsof hij een uur duurde voordat professor Sneep ging staan en de ingrediënten op het tafeltje dichtbij de ketel legde.

"Jammer, je liet me bijna denken dat je iets van Toverdranken afwist." Zei hij koud terwijl hij zich weer omdraaide en me aankeek. Dat maakte me zo kwaad dat ik mijn vuisten balde.

'Heb ik al die moeite gedaan om zo'n opmerking te krijgen? Hij heeft niet eens gekeken naar al het werk dat ik voor hem had gedaan.' Dat soort gedachtes gingen door mijn hoofd en ik werd steeds kwader. Toen zag ik hem naar mijn handen kijken en dat maakte me nog woester. Plots sprongen er enkele flessen op de plank langs me kapot en ik hief mijn armen om mijn gezicht te beschermen tegen het rondvliegend glas. Terwijl de inhoud van het glas op de grond gleed keek ik met grote ogen nu ook naar mijn handen, die een paar seconden geleden hadden gegloeid alsof ze in brand stonden. Nu kregen ze hun eigen kleur weer terug, maar ik bleef naar ze staren in verbazing. Ik voelde toen ook pas dat de warmte in mijn nek begon af te nemen. Blijkbaar had mijn teken weer gebrand, maar door mijn kwaadheid had ik het niet eens gevoeld. Ik wist niet dat ik zo kwaad kon worden en ik keek naar de man die het had veroorzaakt.

Professor Sneep trok zijn toverstaf.

"Reparo." Zei hij en de flessen stonden weer op zijn plaats met enig verschil dat de inhoud als een vieze drek op de grond lag.

"Goed." Zei hij na een korte stilte alsof er niets ongewoons was gebeurd. "We gaan een slinkdrank maken."

Hij wees naar de ingrediënten op het tafeltje, waar ook een boek opengeslagen lag.

"Prepareer de ingrediënten zoals aangegeven in het boek." Zei hij en draaide zich om.

"Zeg wacht eens." Zei ik verontwaardigd. Hoe kon hij nou doen alsof er niets gebeurd was?

Hij draaide zich om met een gevaarlijke snelheid en hij stapte zo snel op me af dat ik van schrik een kleine stap achteruit deed. Zijn wijsvinger stopte enkele millimeters voor mijn gezicht en hij keek me vervaarlijk aan.

"Ik heb dit soort gedrag al een week van je getolereerd, maar nu moet het eens afgelopen zijn." Siste hij. "Als professor Perkamentus me niet had gevraagd je wat ruimte te geven om je aan te kunnen passen had ik je al lang een maand nablijven gegeven en je je privileges afgenomen."

Ik keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Tot mijn verbazing voelde ik me absoluut niet geïntimideerd en ik moest me inhouden om niet te gaan grijnzen. Het enige wat door me heen ging was: 'Privileges? Heb ik privileges dan?' Volgens mij zag hij dat ik me niet bang liet maken, want hij keek me nog even diep aan voordat hij kwaad zijn vinger liet zakken en de deur uit stormde. Ik grijnsde.

'Hij zal wel naar professor Perkamentus gaan om te klagen over mijn gedrag.' Dacht ik geamuseerd, maar keek toen weer bedachtzaam naar mijn handen. Blijkbaar had ik mijn krachten gebruikt zonder het te hebben gemerkt. Dat was weer een reden om te grijnzen.

'Maar wat moet ik nu doen?' Vroeg ik mezelf af en keek naar het opengeslagen boek. Ik haalde mijn schouders op en begon met het volgen van de instructies.
Samen met Evelien liep ik terug naar mijn slaapkamer.

"En hoe was jou les?" Vroeg ik aan Evelien.

"Ik snap nog steeds niet hoe het kan dat hij zoveel instrumenten kan bespelen." Zegt ze bedachtzaam.

"Ja, professor Brandts is zeker uitzonderlijk." Zei ik en dacht terug aan de muziekles die we net hadden gehad. Chris had het idee van een band voorgesteld aan de klas en iedereen vond het een leuk idee. Behalve misschien Anouk en Bregje. Die zaten beide nogal verveeld te kijken, maar misschien vinden ze het als we eenmaal bezig zijn wel leuk. Daarna kreeg iedereen privé-les. Terwijl iemand binnen was mocht de rest doen wat ze wilden. Het viel me op dat toen Anouk niet als eerste mocht ze meteen weg ging, Bregje meetrekkend. Wat me ook was opgevallen was dat terwijl iedereen maar een kwartiertje binnenwas, ik een half uur les had gekregen.

"Waar zit je aan te denken?" Hoorde ik plots de geamuseerde stem van Evelien die me uit mijn gedachtes over Chris trok.

"Wat?" Vroeg ik afgeleid en keek in het grijnzende gezicht van Evelien. "O, over de band. We hebben nogal een grote klas voor een band."

"Nee, daar dacht je niet aan." Zei ze met glanzende ogen. "Je liep aan professor Brandts te denken."

Om tijd te rekken opende ik de deur van mijn kamer en plofte neer in een van mijn grote leren stoelen. Ik wist niet wat ik van Chris vond. Hij was hartstikke aardig en spontaan. Vooral grappig en dat vind ik meestal heel aantrekkelijk, maar hij was me iets te lichtzinnig. Bovendien had ik het idee dat er iemand anders in mijn hoofd rondspookte. Maar wat ik daarvan moest denken wist ik al helemaal niet.

"Nou?" Vroeg Evelien aandringend en ging in de andere stoel zitten.

Ik haalde mijn schouders op.

"En jij dan?" Vroeg ik, me plots iets herinnerend. "Volgens mij was het wel gezellig met Lars, of niet?"

Evelien keek naar de vloer en begon rood te worden. Toen ik uit het lokaal kwam zag ik ze heel dicht bij elkaar zitten in een hoekje. Lars was aan het spelen op zijn gitaar en Evelien zat niet echt naar zijn spel te luisteren. Ik had gezien dat ze zich meer richtte op mijn gezicht.

"We waren alleen maar wat muziek aan het maken." Zei ze terwijl ze haar schouders ophaalde.

"Goed goed, ik vraag al niets meer, als jij dat ook niet doet." Zei ik en pakte een van de tijdschriften van madame Mallekin die op de tafel lag.

"Deze is mooi!" Riep Evelien plots bewonderend uit. Ze had ook een van de tijdschriften gepakt.

"Laat eens zien." Zei ik en ze gaf me het tijdschrift geopend op de pagina over sieraden. Ze wees een van de grotere kettingen zien.

"Ja, zeg dat wel." Zei ik, maar mijn gezicht betrok toen ik de prijs zag. "Die prijs ook trouwens."

"Ja, dat is waar." Zei Evelien een beetje teleurgesteld toen ik haar het tijdschrift terug gaf.

"Maar wat vind je van deze?" Vroeg ze toen en ik stond op om over haar schouder mee te kijken.

Ze liet me een fijn kettinkje zien met zilveren en gouden blaadjes eraan zien.

"Die is niet zo heel erg duur." Zei ze alsof ze me probeerde over te halen hem te kopen.

"Duur genoeg." Zei ik een beetje zuur. "Ik heb van mezelf helemaal geen geld, weet je nog? Bovendien zal ik dan naar professor Sneep moeten om te vragen of ik die mag komen. Hij ziet me al aankomen."

"Je hebt wel een jurk van hem gekregen."

"Ja, gelukkig wel, anders zou ik niet naar het bal kunnen." Zei ik toegevend. "Wat doe jij eigenlijk aan?"

"Nou eh…"

Als Evelien begon te stotteren wist ik al dat er iets mis was.

"Je wilt toch niet zeggen dat je niet komt?" Zei ik verbaasd en een beetje teleurgesteld.

"Eigenlijk wel." Zei ze zacht.

Teleurgesteld ging ik weer in de stoel zitten.

"Dat valt me wel een beetje van je tegen." Zei ik en ik meende het.

"Sam!" Zei ze een beetje wanhopig. "Papa heeft weer een baan en het gaat zo goed met hem dat ik deze vakantie weer bij hem mag zijn. Ben je dan niet blij voor me?"

Ik wist een glimlach te produceren.

"Ja hoor, maar ik had graag samen naar het bal gegaan." Zei ik.

"Ik zal het goedmaken." Zei ze. "Ik koop een geweldig kerstcadeau voor je."

Ik grinnikte.

"Oké." Zei ik. "Ik vind het echt fijn voor je dat het weer beter gaat met je vader. Echt."

"Ik weet het. Ik vind het ook wel jammer dat ik niet naar het bal kan."
please review!