Hallo allemaal!
Dat was me wat zeg. Het afgelopen jaar was niet zo prettig, mijn gezondheid liet me een beetje in de steek, maar: I'm Back!
Jullie reviews zorgden ervoor dat ik weer doorging, dus blijf zo doorgaan!
goddes-of-imaginary-light --- Het was een hele tijd geleden dat jij gereviewd hebt, maar daarom wil ik je juist bedanken. Ik hoop dat je nog zin hebt om dit verhaal te volgen...
lissias --- Nog zo'n trouwe lezer, ik hoop dat je er nog bent. Je reviews hielden me op de been!
Marigje --- Hoi hoi! Een nieuwe lezer! Fijn dat je het nog boeiend vond en het werd inderdaad saaier, maar ik had het geloof ik nodig om wat dingen uit te leggen enzo. Ik ben nou eenmaal wat langdradig. En wacht maar... de romance komt er wel... Alleen nu nog niet :-p, al zit er in het volgende hoofstuk wel wat Sam-Sneep interactie, maar of dat goed is? Welk koppel vind jij het beste? Sam en Sneep of Sam en Chris. Of misschien Sam en Harry? Of andere combinaties:) vind t wel leuk om iemands mening te horen... dank je dat je vind dat het strookt met het echte verhaal. Daar streef ik naar! Al ben ik bang dat dat het volgende jaar niet echt meer zal lukken, heb namelijk al iets in mijn hoofd en het volgende boek komt al bijna uit (yes yes yes yes yes yes)
Salty --- Nog een nieuwe lezer! dank dank! Vind het fijn dat ik je kan boeien!
Goed. Zoals ik bij Marigje al zei, volgende hoofdstukken zal wat meer geconcentreerd worden op Sam-Sneep. Fans vanSam-Chris: komt nog: beloofd!
HOOFDSTUK 22
Ontwijken en vleugels
De vakantie was begonnen. Na twee dagen had ik al het extra huiswerk dat ik had gekregen af en doelloos liep ik in de lange, lege gangen van het kasteel.
Ik was niet meer veel op mijn kamer. Elke keer als ik binnen kwam zag ik het kistje op het tafeltje staan. Het herinnerde me aan het perkament en aan wat ik Evelien heb aangedaan. Ik wilde er niet aan denken, maar telkens kwamen de onbeantwoordbare vragen in mijn hoofd.
Waarom doe ik dit? Om te sterven? Ben ik enkel teruggekomen om weer te sterven? Ik dit soms een soort grap van het noodlot? Breng haar terug, laat haar nieuwe vrienden maken en laat haar dan sterven.
De vragen maakten me gek en de nachtmerries hielpen ook niet mee: ik sliep veel te weinig.
Ik stortte me in het werk om alles te vergeten. Ik ontweek de mensen die nog wel op school waren, want in hun ogen zag ik alleen maar verwijten. Waarom heb je met Eveliens geheugen geknoeid?
Ik sloot me op in het lokaal van Chris en speelde piano tot mijn armen zeer deden, maar zorgde dat ik Chris zelf niet zag. Ik had geluk: hij was niet op school deze vakantie. Zou hij wel op het bal komen?
's Avonds bleef ik zolang mogelijk bij professor Sneep. Hij stelde geen lastige vragen en liet me mijn gang gaan.
Ik was blij met zijn stille aanwezigheid. Het onderdrukte een beetje het gevoel van eenzaamheid dat ik had.
Ik oefende mijn krachten met behulp van Felik, die zijn normale grappen achterwege liet. Misschien voelde hij hoe ik me voelde? In ieder geval was ik blij dat hij stil was.
Professor Sneep was tot mijn grote opluchting niet iemand was die vroeg naar bed ging, al moest hij me wel wegsturen om één uur in de nacht. Feliks lag al te slapen op mijn schoot en dan sleepte ik me naar mijn kamer en pakte ik een boek.
Met mijn rug naar het haardvuur en het tafeltje met het kistje ging ik lezen tot mijn ogen dichtvielen van de slaap, hoe hard ik ook vocht om wakker te blijven.
Ik ging niet graag slapen. De nachtmerries bleven maar komen en ik was te trots om naar Sneep te gaan en te vragen naar wat dromeloze-slaapdrank.
Dus 's ochtends heel vroeg schrok ik wakker als ik eindelijk net een paar uur sliep van nog een nachtmerrie. Meestal over mijn vrienden, maar het ging vaak over tot de droom van de lange gang.
Helemaal stijf geworden sleepte ik me van de stoel naar de badkamer, waar ik uitgebreid een bad nam tot het een respectabele tijd was om naar het ontbijt te gaan.
Daar waren de vier huistafels vervangen voor één tafel waar leraren en de overgebleven leerlingen gezamenlijk aan aten. Ik ging op het hoekje zitten en at wat, proberend de ongeruste blikken die ik kreeg niet te zien.
Zo ongemerkt mogelijk verliet ik daarna de tafel om naar de bibliotheek te gaan. Ik trok willekeurig een boek uit de kast en las over de meest absurde dingen: Waarom ketels een bodem hebben en er geen spreuken zijn die voorkomen dat de zon schijnt. Onderwerpen waarvan ik nooit had gedacht dat iemand er een boek over zou willen schrijven.
Vandaag was het me niet gelukt om ongemerkt de tafel te verlaten. Tussen de boekenplanken door zag ik iemand met een lang zwart gewaad de bibliotheek binnenkomen.
Ik zag hem stilstaan. Madam Rommella vroeg of zijn hem kon helpen, maar de stilte zei me dat Sneep haar een koude blik had gegeven. Hij liep even rond en bleef toen hij me zag voor me staan.
Langzaam keek ik op van mijn boek. Ik legde me neer bij het onvermijdelijke. Hij gebaarde dat ik moest opstaan. Dat deed ik braaf zonder iets te zeggen. Ik legde het boek in zijn uitgestoken hand. Hij keek me afkeurend aan na de titel van het boek te hebben gelezen: de herkomst van het hout.
Na het boek terug te hebben gezet in de kast wenkte hij me om hem te volgen. Met hangende schouders volgde ik hem naar zijn lokaal. Daar stond een ketel klaar en een boek met instructies. Zonder een woord begreep ik wat hij wilde en ik begon met het maken van een eenvoudige slaapdrank en hij vertrok.
Zo hield hij me de middag bezig en ik vond het heerlijk. Het maken van toverdranken vergt alle aandacht en ik had helemaal geen tijd om aan andere dingen te denken.
Ik was zo in beslag genomen met het brouwen van de dranken dat ik niet merkte hoe Sneep me gadeslag vanuit een donkere hoek.
Zijn donkere ogen glinsterden.
De volgende morgen wat het kerstmis. Ik had het niet in de gaten. Ik werd weer wakker in mijn stoel, zoals gebruikelijk en strompelde naar de badkamer.
'Ik zou willen dat die gang eens wegging.' Dacht ik met nog gezwollen ogen van de slaap.
In bad viel ik weer in slaap. Normaal is dat niet zo vreemd, was het niet dat ik nooit in slaap viel in bad. Ik was altijd veel te bang om te verdrinken.
Ik schrok wakker van een geluid vanuit mijn slaapkamer. Was ik even blij dat ik de badkamer deur altijd op slot doe.
Zonder tijd te verliezen aan het afdrogen deed ik snel een badjas aan. Zachtjes deed ik het deur van het slot en loerde door een kleine spleet.
Er stond iets in mijn kamer. Nieuwsgierig deed ik de deur helemaal open. Iets groots onder een wit laken stond middenin mijn kamer. De kamer leek me vreemd genoeg ook groter. Zoiets zou er nooit in passen, maar nu was er nog genoeg ruimte.
Ik was nieuwsgierig naar wat eronder zou zitten, maar voor ik het laken eraf zou kunnen halen, moest ik eerst de cadeaus die er bovenop lagen moeten uitpakken. Met grote ogen liep ik erop af. Het pakpapier herinnerde me dat het kerstmis was.
'Kerstcadeaus! Van wie zouden die allemaal komen?' Ik pakte het kleinste cadeau eerst. Er zaten twee kaarten bij. De eerste kaart was van Jasper.
Hoi Samantha
Ik wens je een heel prettig kerstfeest. Evelien zei dat je dit cadeau wel mooi zou vinden. Hoewel ik niet op het feest mag komen, hoop ik het je toch een keer zien dragen.
Prettig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar!
Jasper
Ik kon al raden van wie de tweede kaart was.
He Sam!
Prettig Kerstfeest! Ik weet zeker dat je dit cadeau mooi gaat vinden en ik hoop dat je het volgende week draagt. Papa vond het trouwens goed dat je kwam. Ik hoop dat professor Perkamentus het ook goed vind.
Tot volgende week! (in de veronderstelling dat je mag komen)
Groetjes Evelien
Ik glimlachte.
'Straks meteen even naar Perkamentus.'
Ik scheurde het papier van een donkerblauw vierkant, maar platte doos en opende het. Mijn ogen werden groot toen ik de dure ketting uit een van de blaadjes van Madam Mallekin zag en ik deed hem meteen om voor de spiegel.
De zwarte schakels sloten dicht om mijn hals en vele zwarte schakels en kettingen verbonden het met een groot doorzichtig kristal. Ik bewonderde het nog even voor ik het afdeed, terug in het doosje deed en het voorzichtig bij mijn rode jurk in de kast legde.
Ik voelde me schuldig dat ik niks had gekocht. Al was het maar een klein kaartje. Ik zag toen een PS op de kaart van Evelien:
PS. Voel je niet schuldig als je mij niets hebt gestuurd. Iedereen weet toch dat je je dat niet kan veroorloven.
Ik lachte. "Die meid kent me nu al veel te goed."
Er lagen nog 4 cadeaus en het grote cadeau onder het laken, maar ik kleedde me eerst aan voordat ik verder ging. Het kostte me veel moeite om me in te houden om niet onder het laken te kijken, want ik had een vermoeden en als ik nu zou kijken, zou ik de rest van de cadeaus vergeten en dat leek me niet helemaal eerlijk.
Het volgende cadeau wat ik uitpakte kwam tot mijn verrassing van Harry Potter.
'Zo goed kennen we elkaar nu ook weer niet. Hij mij niet in ieder geval.' Dacht ik verrast.
Er zat een ketel in. Een kleine koperen ketel met wat basisingrediënten voor het brouwen van een toverdrank. Zijn kaartje zei:
Prettig Kerstfeest!
Ik weet dat we elkaar nog niet zo goed kennen, maar ik hoop dat we dat kunnen veranderen, vandaar dit cadeau. Ik heb gehoord dat je nogal veel bij professor Sneep moet zitten. Ik hoop dat je hiermee een beetje kan oefenen. Ik weet hoe hij is.
Groetjes Harry Potter
Glimlachend keek ik naar de andere cadeaus. Mijn vermoedens waren juist. De twee andere cadeaus kwamen van Hermelien en Ron en het laatste van Rons moeder met een troostend kaartje erbij.
Hermelien gaf me een boek met 1001 zelfverdedigingsspreuken, zodat ik wat kon oefenen voor Harry's lessen. Ron stuurde me een cadeau, ontworpen door zijn broers. Het was een spiegel, die liet zien hoe je eruit ziet van binnen.
Nieuwsgierig keek ik erin en een kat grijnsde naar me. Ik moest lachen. Dat had ik kunnen verwachten van een cadeau gemaakt door de tweeling. In Rons kaart stonden wat instructies. Op het handvat zaten enkele knopjes. Het eerste knopje was voor een dierengezicht, het tweede voor karikaturen en het derde wist hij niet, maar het zou vast wel wat doen.
Ik probeerde de knopjes uit, lachte bij de karikatuur met enorme lippen, een mini-neus, enorm grote ogen en haar dat plat op mijn hoofd lag. Ik zag inderdaad niets vreemds met het derde knopje.
'Misschien is het er zodat je het kan gebruiken als gewone spiegel.' Dacht ik en haalde mijn schouders op. Ik legde de spiegel omgekeerd op mijn bureau, en zag dat er op de achterkant ook een spiegel zat. Tot mijn verbazing liet het niet het plafond zien, maar de tafel.
'Je kan er doorheen kijken!' Dacht ik en grijnsde. 'Kun je het gezicht van degene zien die in de spiegel kijkt.'
Van Rons moeder kreeg ik een zelfgemaakte trui en een voorgesneden tulband. In stilte bedankte ik mevrouw Wemel en pakte een stuk cake.
Toen was alleen nog het grote cadeau over. Geen papier, geen lint, enkel een groot wit laken en de vorm verried al veel, al durfde ik het niet te geloven. Ik haalde een keer diep adem en trok aan het laken.
Daar stond een enorme vleugel te glanzen in het midden van mijn kamer.Ik stond zeker vijf minuten als versteend te staren. Ik had het vermoed, maar nu ik het echt zag kon ik het nog niet geloven. Voorzichtig opende ik de klep.
'Ik heb een vleugel!' Schoot er door mijn hoofd en ik werd er helemaal zenuwachtig van. 'Ik heb een echte, zwarte, glanzende vleugel in mijn kamer staan!'
Ik streek met een vinger over de nog onberoerde toetsen en ging voorzichtig op de kruk zitten. Ik speelde en speelde en was volkomen gelukkig. Toen werd er op de deur geklopt en ik liet professor Perkamentus binnen.
"Zo zo, ik zie dat je gelukkig wat cadeaus hebt gekregen." Zei hij met twinkelende ogen.
"Die vleugel." Zei ik. "Komt die van u?"
"O nee." Antwoordde hij en ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld.
"Nou, van wie dan?" Vroeg ik toen hij niets zei.
"Ik heb geen idee." Zei hij, maar zijn ogen twinkelde ondeugend en ik had het idee dat hij het wel wist, maar het niet wilde zeggen.
Ik dacht na wie het me zou hebben kunnen geven. Iemand met veel geld. Perkamentus dus niet. De eerste die bij me op kwam was Sneep.
'Die was erbij toen ik de muziekwinkel zag in de Wegisweg. Had hij gezien dat ik mijn ogen niet af kon houden van de piano's? Of was het Chris? Die is wel gek genoeg.'
Ergens hoopte ik dat het Sneep was geweest.
"Nee, ik kom je kerstcadeau persoonlijk brengen." Zei Perkamentus.
Ik keek naar zijn handen. Die waren leeg.
"Nee, het is niet tastbaar." Zei hij geheimzinnig. "Ik schenk je twee jaar gratis onderwijs hier op Zweinstein."
Ik keek hem met grote ogen aan en grijnsde.
"Dank u wel." Zei ik en ik meende het, maar toen kwam er een duistere gedachte bij me omhoog.
"Ik leef toch niet lang genoeg om het terug te kunnen betalen." Mompelde ik toen.
"Wat was dat?" Vroeg Perkamentus, maar ik glimlachte en loog.
"Dat ik het fijn vind dat ik het terug hoef te betalen. Dat zou me nooit lukken."
Perkamentus glimlachte, maar de twinkeling was uit zijn ogen.
Het bleef even stil, alsof hij wachtte tot ik wat zei, maar ik was niet van plan om er nog iets over te zeggen.
'Hij weet het.' Schoot het door me heen.
"Ik wil er wel wat voor terug." Zei hij plots en ik zag dat de twinkeling terug in zijn ogen was.
"O jee, nu gaan we het krijgen." Zei ik glimlachend en hij glimlachte terug.
"Zie het maar als het kerstcadeau dat je mij geeft." Zei hij. "Ik wil dat je me vergezeld naar het kerstontbijt. Daarna meedoet aan de kerstspellen en vanavond uitgebreid van het kerstdiner geniet."
Ik glimlachte schuldig en liep met hem mee naar de Grote Zaal en deed precies dat. En ik genoot. Het was de leukste kerstdag van mijn leven, al bleef er één wens aan me knagen:
'Ik zou willen dat mijn ouders hier waren.'
Aaah! reviews please (wel doen he... kom op... ik vind het zo fijn!)