lissias - Wie weet... zou je dat graag zien? Ze schelen wel meer dan 15 jaar...

Freaky Nienie- Thanks! Ik doe mijn best...

Vliertjevampiertje- Ja, de nederlandse ga ik ook lezen, maar ben wel al bezig met de engelse. Ik doe echter rustig aan. Een hoofdstukje per dag. Ik vind het zonde om hem zo snel uit te lezen, wie weet hoe lang we moeten wachten op de volgende... de laatste alweer :-( Chris? Hmmm... misschien kan hij niet tegen teleurstellingen...

goddes-of-imaginary-light- In één dag uit! Vind ik zonde. Wie weet hoe lang we moeten wachten op de volgende... de laatste :-( Ik lees een hoofdstuk per dag (dat probeer ik ten minste) dus ik ben nog niet zo ver. Bovendien moet ik ook aan mijn eigen verhaal blijven denken, hij wordt steeds ingewikkelder...

Allemaal heeeeeeeeeel erg bedankt voor de reviews, en jullie weten, alles is van de Godin JK Rowling (behalve dan Samantha, Evelien, Chris, Jasper en de rest van de band, dat zijn er eigenlijk toch best veel... hmmm... naja)

Met dit hoofdstuk begint alles eigenlijk pas echt grijns ookal zijn we al bij hoofdstuk 26, we zijn toch pas bij het nieuwe jaar... Oké, have fun...

Hoofdstuk 26
Controle

In een hoekje stond hij Samantha gade te slaan. Hij durfde niet toe te geven dat ze er echt geweldig uit zag in de donkerrode jurk en ook niet dat het hem irriteerde dat ze werd aangesproken door Christiaan Brandts, de muziekleraar.

Hij bekeek haar gezicht. Zijn mondhoek ging even naar boven. Heel even maar, zodat niemand behalve hij wist dat hij zich amuseerde over het feit dat Samantha zich stond te ergeren aan Christiaan. Dat zag hij aan haar koppige uitdrukking.

Hoewel hij niet de persoon was om te lachen, moest hij zijn best doen om een lach te onderdrukken toen hij zag dat Christiaan kwaad weg liep, Samantha een beetje overrompeld achterlatend.

Ik vraag me af wat ze heeft gezegd om hem weg te jagen, dacht hij, omdat het ernaar uit zag dat Samantha het zelf ook niet wist.

Hij zag hoe ze even ongemakkelijk om zich heen keek, niet wetend hoe ze zichzelf een houding moest geven, zo alleen aan de zijkant van de dansvloer.

Daar hoort ze niet thuis, dacht hij hoofdschuddend en hij zag hoe haar handen zich om haar glas wijn sloten. Dezelfde handen die zonder vragen zijn gezicht hadden verzorgd, eerder die avond. Ze was niet nieuwsgierig geweest naar wat er was gebeurd. Ze had geen vragen gesteld.

Hij bekeek de andere leerlingen die naar het bal waren gekomen. Tot zijn tevredenheid zag hij nergens die vervelende Harry Potter, of één van zijn vrienden, terwijl hij zijn blik door de Grote Zaal liet gaan, af en toe zijn hoofd neigend naar één van zijn leerlingen uit Zwadderich.

Toen zag hij tot zijn verbazing Evelien Linden op de dansvloer. Ze was in gezelschap van een jongen uit Ravenklauw. Lars Meesters, vertelde zijn geheugen hem. Geen briljante jongen, voor iemand uit Ravenklauw.

Evelien lachte, ze leek heel ontspannen. Veel rustiger dan hij had verwacht van iemand die dezelfde dag nog haar vader had verloren, maar hij verdacht haar ervan zichzelf te verbieden om aan zijn dood te denken.

Maar voordat zijn gedachtes af konden dwalen naar de gebeurtenissen van die dag, sprak iemand hem aan.

Hij wist, zonder zich om te draaien, dat het professor Perkamentus was, de man met het eindeloze geduld.

"Waarom vraag je haar niet ten dans?" vroeg hij.

Hij hoefde niet lang na te denken over op wie hij doelde. Hij keek naar Samantha, die in haar glas aan het staren was. Ze zag eruit als een verdwaalde bloem in een korenveld.

Hij wilde geen antwoord geven, maar de stille aanwezigheid van Perkamentus irriteerde hem. Hij wist dat die wachtte op een antwoord en niet weg zou gaan zonder een antwoord.

Hij dacht na over de vraag. Zou hij met haar willen dansen?

Hij bekeek hoe ze sierlijk haar glas naar haar mond bracht en van de witte wijn dronk. Toen fronste hij.

Drinkt ze wijn? Dacht hij afkeurend, maar bedacht toen dat ze al achttien was.

Verlangen kroop in zijn hart. Natuurlijk wilde hij met haar dansen, maar hij wilde het niet laten merken. Zeker niet aan Perkamentus, die nog steeds naast hem stond en hem stond te bekijken. Hij zocht naar een fatsoenlijk antwoord om hem weg te krijgen. Hij wilde alleen zijn. In een hoekje, om haar te bekijken.

"Ze heeft net die Chris afgewezen omdat ze beweert dat ze niet kán dansen." Gaf hij ten slotte als antwoord.

"Daar weet ik wel wat op," zei Perkamentus tot zijn ergernis en hij keek hem aan. Hij zag dat die vervelende twinkeling weer in zijn ogen was verschenen.

"Ze is een leerlinge."

"Ze is meerderjarig." Bracht hij er tegenin.

"Het kan niet, Albus."

Hij keek weer naar haar en professor Perkamentus zag het verlangen in zijn ogen. Een verlangen dat hij nooit aan zichzelf toe zou geven. Zonder zijn hulp zou hij haar nooit ten dans vragen.

Perkamentus zocht een manier om hem toch over te halen.

"Ze geeft om je," zei hij.

Dat trok zijn aandacht weer en hij keek Perkamentus bevreemd aan, zonder iets te zeggen.

"Ze is toch bij je geweest?" vroeg Perkamentus, maar hij verwachtte geen antwoord, want hij ging meteen door. "Het hoefde niet, maar toch ging ze even kijken."

"Wie heeft dat gezegd?" vroeg hij geïrriteerd en richtte zijn aandacht weer op Samantha. Felix uit het niets opgedoken en op haar schouder gaan zitten.

"Tja, daar heb ik zo mijn manieren voor," antwoordde Perkamentus mysterieus. "Ga nou maar. Ik zorg wel voor de muziek."

Hij keek Perkamentus achterdochtig aan. Hij zag geen spot, geen afkeuring, enkel toestemming en aanmoediging in de ogen achter het halvemaanbrilletje. Hij keek weer naar Samantha en het verlangen won van de angst. Professor Severus Sneep haalde diep adem en stapte op haar af.

"Hai Felix," zei ik toen ik iets zwaars op mijn schouder voelde landen.

"Wat is er Samantha?" vroeg hij.

"O, niets hoor."

"Waarom sta je hier dan en ben je niet op de dansvloer?"

Ik kon mijn schouders niet ophalen, want Feliks zat erop. Ik zei maar niets.

"Ik zie wel iemand die met je wilt dansen," zei hij plagend.

"Maar ik kan niet dansen."

"Dat is een smoesje. Je hebt goed ritmegevoel en je weet hoe je je lichaam moet bewegen."

Ik kon het niet laten: ik glimlachte. En toen pikte hij me.

"Auw!" riep ik. "Waarom deed je dat?"

Maar Feliks was al verdwenen. Ik voelde een rilling over mijn rug gaan, tot in mijn tenen.

"Dag juffrouw Sanders." Klonk een diepe stem.

Het was Sneep.

Ik kon enkel glimlachen.

Een tango klonk door de zaal. De band was plotseling ingeruild voor een orkest, maar op een of andere manier vond ik dat niet vreemd.

"Wil je met me dansen?" vroeg hij en voor ik het wist liep ik achter hem aan.

Ik voelde me als in een droom, alles ging heel langzaam. Misschien zouden anderen het vreemd vinden dat ik met Sneep ging dansen, maar ik dacht er niet over na. Ik voelde me heerlijk.

Pas toen hij zijn hand op mijn heup legde werd ik nerveus.

"Maar ik kan niet dansen," fluisterde ik angstig.

"Ik zal je leiden. Vertrouw me."

Ik keek hem aan met opgetrokken wenkbrauwen, maar voor ik het wist, gleden we over de dansvloer. Ik voelde mijn lichaam reageren op elke beweging die hij maakte, alsof ik de dans altijd al had gedaan. Het was vreemd, maar het voelde geweldig. Terwijl de dans vorderde, werden de bewegingen ingewikkelder; hij hield me in de lucht, draaide me in en uit zijn armen. Ik genoot en in zijn ogen zag ik hetzelfde. De dans eindigde terwijl hij me parallel aan de grond vasthield; ik hing in zijn armen met zijn gezicht slechts centimeters verwijderd van het mijne. Ik rook hem. Sterk en kruidig, maar tegelijkertijd zoet.

Plots was ik me ervan gewaar dat er verder niemand danste en dat iedereen wild aan het klappen was. Ik bloosde. We gingen weer staan en hij boog.

"Dank u voor deze dans, juffrouw," zei hij en kuste mijn hand.

Hij kuste mijn hand!

Allerlei gedachtes vlogen door mijn hoofd terwijl hij de dansvloer verliet.

Ik moest er wel een beetje raar hebben uitgezien, zo alleen op de dansvloer, want plots was Perkamentus daar, die me ten dans vroeg.

Ik knikte afwezig.

"Dat was nog eens een show, Samantha," zei hij en ik zag een twinkeling in zijn ogen.

"Maar ik kan helemaal niet dansen," zei ik zwakjes. "Zeker de tango niet."

"Ik zag net toch heel iets anders."

Hij klonk me iets té goedgehumeurd.

"U had er toch niets mee te maken, of wel, professor?" vroeg ik achterdochtig.

Ik kreeg geen antwoord en zuchtte.

"Waaróm vroeg hij me eigenlijk ten dans. Dat snap ik niet."

"Hij voelt zich prettig bij jou."

"Hoezo dat?" vroeg ik verbaasd.

"Je veroordeelt hem niet. Hoewel je weet wat hij allemaal heeft gedaan."

Ik haalde mijn schouders op.

"Als dat alles is…" zei ik.

"Bovendien heb je een goede invloed op hem."

"Ja, whatever," zei ik, één van mijn oudere stopwoorden gebruikend, "hij is toch veel te oud voor me."

Het kwam er helemaal verkeerd uit, maar ik voelde me zo ongemakkelijk, dat ik geen ander antwoord kon verzinnen op dat moment en ik keek Perkamentus aan met een scheve glimlach.

"Wacht maar af."

"Wat?"

"Vertrouw me."

Ik fronste, want dat was al de tweede keer dat iemand me vroeg hem te vertrouwen.

"Mag ik het hier overnemen?" vroeg iemand.

Het was Chris.

O nee, hoe moet ik het nu uitleggen? Dacht ik paniekerig terwijl hij de plaats innam van Perkamentus.

"Tegen mij zei je dat je niet kon dansen," zei hij en ik zag dat hij was gekwetst.

"Maar ik kon ook niet dansen," wierp ik tegen. "Volgens mij was het een spreuk."

"Jaja," antwoordde hij ontwijkend en we dansten even in stilte.

Hij dacht blijkbaar ergens over na. Ik vond het niet erg. Nu kon ik zelf ook nadenken.

Volgens mij had Perkamentus er ook wat mee te maken. Sneep zou nooit iemand zomaar ten dans vragen. Ik dacht aan Feliks en toen wist ik het. Hij had me gepikt. Op mijn hoofd! Toen voelde ik die rilling en eigenlijk vanaf toen voelde ik me een beetje gedistantieerd met mijn lichaam.

"Mag ik je wat vragen," vroeg Chris toen.

"Natuurlijk," zei ik, nog steeds een beetje afgeleid.

"Je weet denk ik wel dat er op…" Begon hij, maar plots leek het alsof het geluid werd uitgedraaid. Ik zag zijn mond nog wel bewegen, als in slowmotion, maar ik hoorde niets. Toen leek het alsof de tijd even stil werd gezet.

"Ivy." Het klonk als een windvlaag.

Bij de deuren die toegang boden naar de tuin zag ik iets oplichten.

Plots was al het geluid er weer.

"Ik ben zo terug." Hoorde ik mezelf zeggen en ik liep naar de deur.

Ik vroeg me af of er weer iemand een spreuk over me had uitgesproken, want het voelde heel vreemd; alsof mijn lichaam vanzelf naar de tuin liep.

Maar dat kan niet, dacht ik terwijl over de tuinpaden liep. Wie zou er nou nog een spreuk over mij uitspreken?

Maar het was niet hetzelfde als met de dans. Toen had ik nog het gevoel dat ik zelf de controle had, maar nu kon ik niet anders dan kijken wat mijn lichaam deed

Toen zag ik Lucius Malfidus staan.

Was die er ook? Vroeg ik mezelf af. Ik had hem nog helemaal niet gezien.

Tot mijn grote afschuw voelde ik hoe ik naar hem toe liep, een arm om hem heen sloeg en hem kuste.

Maar dat wil ik niet! Dacht ik met alle woede, angst, emotie die je maar in één keer kunt hebben en plots kon ik mezelf losmaken en hem een klap in zijn gezicht geven.

Toen was het gevoel weer weg en ik voelde hoe ik de controle over mijn lichaam weer kwijt was. Ik was zo in de war!

Wat is dit?

"Sorry, Lucius." Hoorde ik mezelf zeggen en ik voelde mijn mond bewegen, alsof ik het zelf zei.

"Dat was Zij zeker?" vroeg hij met een wrange glimlach, terwijl hij over zijn wang wreef.

"Tja, ze is best sterk." Hoorde ik mezelf weer zeggen.

"Kun je haar even uitschakelen?"

"Nu?" vroeg ik. "Ik denk het wel, ze is nog niet helemaal over de verbazing."

Plots voelde het alsof iemand met een grote hamer op mijn hoofd sloeg en werd alles zwart voor mijn ogen.

reviews reviews reviews! Zeg me wat je ervan denkt... Snap je het nog? Was sneep niet OOC ( out of character)