Vliertjevampiertje - Tja, raar was het wel... dat vond Sam ook. Het was ook moeilijk om het begrijpelijk te schrijven, blij dat je het in ieder geval mooi geschreven vond. Wat meer uitleg dit hoofdstuk.
Hermelien Griffel - Dank je :)) Echt blij dat je reviewt! Ja, in het begin was ik een beetje in de war, omdat ik toen nog tegelijk mijn andere verhaal aan het schrijven was en die was in tegenwoordige tijd. Als ik het af heb ga ik het misschien nog wel een keer herschrijven. Het was mijn bedoeling de verandering van Sneep geleidelijk te doen en dat is me dus gelukt! Thanks! Ik heb HP6 nu ook uit. :( En ik wil het volgende boek! Ik kan nog steeds niet geloven wat er is gebeurd! Sneep! Misschien kan ik het toch wel gebruiken :)
goddes-of-imaginary-light - Ach ja, 3 dagen, ook goed :P Ik hoop dat je na dit hoofdstuk het een beetje meer begrijpt...
Allemaal bedankt voor het reviewen!
Hoofdstuk 27
Smaken verschillen
Toen ik mijn ogen opende, lag ik op mijn rug in het gras. Ik vroeg me af wat er was gebeurd.
"Samantha!"
Chris hielp me overeind en hield me vast. Ik keek hem vreemd aan.
Wat doet hij nou hier? Vroeg ik mezelf af. Was ik hier met hem?
"Is alles goed me je?" vroeg hij en streek wat haren uit mijn gezicht.
Ik maakte me van hem los. Hij was té dichtbij en dat verwarde me een beetje.
"Ja, prima," zei ik en haalde mijn schouders op. Ik probeerde te herinneren wat er was gebeurd en keek om me heen. We stonden in de tuin en ik zag door de deuropening dansende koppels. Toen wist ik het weer. Ik had staan dansen met Chris en toen ging ik naar de tuin.
"Waarom liep je plots weg?" vroeg hij.
"Ik had wat frisse lucht nodig," antwoordde ik.
Waarom ging ik naar de tuin?
"Moet ik je naar de ziekenzaal brengen?"
"Nee hoor," zei ik, geïrriteerd omdat hij mijn gedachtes onderbrak. "Alles is prima."
"Wat deed je dan op de grond?"
"Ik lag daar goed, nou goed?" zei ik sarcastisch. Eigenlijk had ik zelf geen idee wat ik op de grond deed.
"Huh?" vroeg hij en keek me vragend aan.
Fantastisch, hij snapt geen sarcasme, dacht ik met een zucht.
Toen kwam er weer een gezicht bovendrijven in mijn herinneringen.
"Laat maar. Heb je Malfidus gezien?"
"Waarom?" Hij keek me argwanend aan.
Ik keek hem ongelovig aan.
Wat doet hij? Is hij jaloers?
"Ik dacht dat ik hem had gezien," antwoordde ik. "Hoezo?"
"Ik dacht dat je misschien ook met hem wilde dansen," zei hij met venijn in zijn stem.
"Mag ik dan niet met hem dansen?" vroeg ik gekwetst. Niet dat ik met Lucius Malfidus wilde dansen, maar ik moest het vragen. Als hij nou al jaloers zou worden, wat zou er dan gebeuren als hij een relatie met me wilde?
Maar tot mijn grote schrik keek hij me gekwetst aan. Ik wist niet wat ik met de situatie aan moest.
"Ik ga even wat te drinken halen," zei ik toen maar en liep terug naar de zaal..
Terug in de Grote Zaal zocht ik Evelien.
"Hé," zei ik toen ik bij haar ging staan. Ik zag dat Lars een arm om haar middel had geslagen en ik keek haar verrast en bewonderend aan. Ze bloosde en gaf me een verlegen glimlach, maar ze zei er niets over. Lars scheen zich prima te vermaken.
"Wat was dat daarstraks?" vroeg ze. "Ik wist niet dat je zo goed kan dansen. En dan met Sneep?"
"Ik kan eigenlijk ook niet dansen!" Protesteerde ik. "Volgens mij was het een spreuk."
"Waarom zou hij dat doen?" Vroeg Evelien geamuseerd.
Ik haalde mijn schouders op.
"Waar was je net trouwens?" vroeg ze. "Ik heb je na die dans met Sneep niet meer gezien."
"Ik werd net wakker in de tuin, maar ik weet niet wat ik daar deed."
Ze keek me vreemd aan.
"Ik weet nog dat ik stond te dansen met Chris. Toen liep ik naar de tuin, maar ik weet niet waarom. Het is allemaal zo vaag."
"Was je flauwgevallen in de tuin?" vroeg ze verbaasd en ze keek naar de tuin, precies op het moment dat Chris weer de zaal in kwam lopen. Ze haalde haar wenkbrauwen op.
"Je was daar met Chris?" vroeg ze grinnikend.
"Eh… hij was er toen ik wakker werd."
Ze keek me geamuseerd aan.
"Er is niks gebeurd!" Protesteerde ik. "Bovendien vind ik hem maar irritant."
"Irritant?"
"Hij blijft maar complimenten geven en hij doet nu al jaloers."
"Hoezo jaloers?"
"Ik vroeg of hij Malfidus gezien had. Daar gaf hij trouwens geen antwoord op."
"Waarom vroeg je het dan?"
"Ik dacht dat ik hem zag voordat ik eh… flauwviel," zei ik verward en ik fronste. "Laat maar. Het is allemaal een beetje wazig. Ik denk dat ik het heb gedroomd."
Ik hoop dat ik het heb gedroomd, dacht ik, de kus herinnerend.
Even later stond ik toch te dansen met Chris. Hij had zijn excuses niet aangeboden. Waarom zou hij eigenlijk? Terwijl ik er zelf aan terug dacht snapte ik zelf niet wat er allemaal was gebeurd. Ik schreef het hele gedoe met Malfidus af als een droom, een hallucinatie.
Misschien was het de wijn, dacht ik en keek Chris in zijn heldere blauwe ogen. Hij glimlachte en het leek alsof zijn ogen begonnen te stralen.
Waarom wilde ik ook alweer niets met hem? Vroeg ik mezelf terwijl ik zijn sterke arm om mijn middel voelde die me goed leidde in een eenvoudige dans.
'Hoi Samantha.' Hoorde ik plots.
Verbaasd stond ik stil en Chris keek me raar aan.
"Je gaat toch niet weer weg?" vroeg hij bezorgd.
Ik kon er niets aan doen: ik moest lachen.
"Sorry, nee hoor. Ik ga nergens heen," antwoordde ik en we gingen weer door met dansen.
'Ik ben Ivy.' Hoorde ik weer.
Ik keek de zaal rond. Waar kwam die stem vandaan? Wie is Ivy? Ik kon me niet herinneren dat er een Ivy op school zat.
'Nee, ik zit in je hoofd.'
In mijn hoofd? Hoezo in mijn hoofd? Hoe kan die nou in mijn hoofd zitten? Dacht ik bij mezelf en ik voelde angst bij me opkomen. Chris voelde dat er iets aan de hand was en keek me bevreemd aan.
'Ik hoor je alleen als je praat, maar als je dat nu doet, zal het een beetje vreemd overkomen, denk je niet? Ik neem aan dat je vroeg hoe ik in je hoofd kan komen.'
Ik gaf Chris een halfslachtige glimlach en probeerde met een blik te zeggen dat alles oké was. Ik wachtte op uitleg.
'Zoals ik al zei, ik heet Ivy. Ik zit al jaren opgesloten in het kristal dat je om hebt. Alleen als anderen hem dragen kan ik een beetje leven,' zei ze.
Ik stopte met dansen. Nu werd het me te gortig. Ik moest hier weg.
"Sorry Chris, ik moet even naar de wc," zei ik tegen Chris en keek hem verontschuldigend aan. "Ik voel me niet zo lekker opeens."
Hij keek een beetje teleurgesteld.
"Ik kom zo wel weer terug. Haal jij vast wat drinken?" Stelde ik voor en hij keek al iets meer tevreden.
Snel liep ik de drukke Grote Zaal uit, de verlaten gangen in.
Ik rende de wc in en keek in de spiegel. Daar hing hij, om mijn hals. De ketting met het grote, helderwitte kristal dat ik van Evelien had gekregen. Hoe kon daar in 's hemelsnaam iemand in zitten? Ik begon aan het slotje te peuteren.
'Nee! Doe me alsjeblieft niet af!' riep Ivy smekend in mijn hoofd.
"Waarom niet?" vroeg ik haastig en ging door met het peuteren. Ik kon het slotje echter niet goed in mijn vingers krijgen en ik vloekte.
'Alsjeblieft. Ik zit al zo lang in het kristal. Dit is weer voor het eerst dat iemand me weer om doet. Dat ik weer een beetje leef,' zei ze.
"Hoezo leef? Wat bedoel je? Hoe kun je in mijn hoofd zitten? Hoe kun je überhaupt in een kristal zitten?" vroeg ik en keek naar mezelf in de spiegel.
'Voldemort,' antwoordde ze. 'Waarom hij het heeft gedaan weet ik ook niet, maar hij hing me deze ketting om en ik zat in het kristal. Ik weet ook niet hoe het werkt.'
"Voldemort," mompelde ik en voelde haat in me opborrelen.
Als Voldemort haar weg wilde hebben, staat ze waarschijnlijk aan onze kant, dacht ik snel. De vraag die ze toen stelde, stelde me weer wat gerust.
'Jij haat hem ook, is het niet?'
"Natuurlijk, wie niet?" Zei ik en haalde mijn schouders op. Ik vertrouwde haar nog niet helemaal. Ik verliet de wc's weer en liep door de lege gangen. Het beeld van Lucius Malfidus in de tuin zag ik weer voor me.
Ik nam een besluit: als ze Lucius Malfidus kende, betekende dat, dat ze hem had gekust in de tuin en dat betekende dus ook dat die Ivy mijn lichaam over kon nemen. Als ze Lucius Malfidus niet kende… was het een groot hersenspinsel van me.
"Ken je Lucius Malfidus?" vroeg ik plots.
De paar secondes voordat ze antwoord gaf, kreeg ik het even heel erg koud. Wat als ze mijn lichaam zomaar over kan nemen? Dacht ik angstig.
"Wie?" Vroeg ze verbaasd en het leek alsof er een grote last van mijn schouders viel. Ik haalde opgelucht adem.
Ik lachte. "Laat maar zitten. Het is maar goed dat je Lucius Malfidus niet kent."
"Heb je het over mij?" Klonk er een ijskoude stem en Lucius Malfidus stapte de hoek om.
Ik schrok. Als je het over de duivel hebt… ging er door mijn hoofd.
"Echter… tegen wie?" vroeg hij sarcastisch en keek overdreven rond. "Je weet toch dat je te oud bent voor een onzichtbare vriend. Of kom je wat tekort?"
Hij was steeds dichterbij gekomen en hij stond nu vlak voor me. Mijn adem stokte in mijn keel. Ik herinnerde me de nacht nog in het bos. Hoe hij zijn lichaam tegen dat van mij had gedrukt. Ik liet me echter niet kennen en keek hem met opgeheven hoofd aan.
"Daar zou ik wel voor kunnen zorgen," zei hij en zette nog een stap vooruit en hij was met zijn gezicht nog maar centimeters van mijn gezicht verwijderd. Ik liet mijn goede voornemen meteen schieten en zette een stap achteruit.
'Sla hem!' riep Ivy in mijn hoofd.
Ik schudde mijn hoofd als antwoord op haar vraag, maar het paste ook wel bij mijn antwoord die ik dankzij Ivy kon verzinnen.
"Ik denk niet dat ík degene ben die iets tekort kom," zei ik en liep van hem weg. Ik haalde diep adem en sloot even mijn ogen. Ik voelde me trots op het antwoord dat ik had gegeven.
"Dat was dus Lucius Malfidus," mompelde ik tegen Ivy.
"Amnesia!" Hoorde ik plots en alles werd zwart voor mijn ogen.
Ik hoorde een stem: "Je weet niets meer van onze ontmoetingen deze avond. Je hebt me niet gezien."
"Waar hadden we het over?" vroeg ik Ivy toen ik door de gangen terug naar de Grote Zaal liep. Ik voelde me een beetje verward. Het zou wel door de hele avond komen. Niet iedereen maakt mee dat er plots iemand in je hoofd tegen je begint te praten. Iemand die opgesloten zit in een kristal.
'Chris,' antwoordde Ivy.
"O ja, Chris," zei ik onwillig, maar kon me niet herinneren dat we het over hem hadden gehad. Ik besloot er echter niet te lang over na te denken. De avond was al moeilijk genoeg.
'Waarom wil je niets met hem?' vroeg Ivy.
"Tja, ik weet het niet. Hij doet raar."
'Hoezo raar?'
"Nou, toen ik zei dat ik niet kon dansen liep hij weg, maar daarna danste hij wel met me," legde ik uit. "En hij blijft maar complimenten geven."
'Das toch goed?'
"Nou… Misschien wel," gaf ik toe. Het was ook wel eens fijn, om complimenten te krijgen, maar hij deed het iets te vaak, dan leek het niet meer geloofwaardig. Dat zei ik ook.
'Hoe kan je nou te veel complimenten krijgen? Ik denk dat je overdrijft. Mij leek het een hartstikke leuke vent,' zei ze en ze klonk een beetje gretig.
Ik kwam de Grote Zaal weer in en ik zag dat hij al op me stond te wachten met de drankjes. Hij glimlachte me toe.
'Zie hem daar nou staan. Het is toch echt een hunk.'
Ik grinnikte bij haar woordenkeuze, maar ze had wel gelijk. Chris was een lekker ding. Lang en slank en zijn lichtbruine haar glansde in het kaarslicht.
"Ben ik weer," zei ik toen om maar iets te zeggen. Ik wist niet wat ik anders moet zeggen. Een beetje ongemakkelijk ging ik bij hem staan.
En nu? Vroeg ik mezelf. Nu heb ik besloten dat ik hem leuk vind. Maar wat nu?
Chris lachte en ik keek hem een beetje schaapachtig aan. Hij staarde terug en ik voelde me heel erg ongemakkelijk worden. Ik keek de zaal rond voor een gespreksonderwerp.
"Waarom is de band eigenlijk vervangen door een orkest?" vroeg ik toen.
"Omber vond de band te… controversieel."
"Controversieel?" vroeg ik verbaasd.
"Tja. Smaken verschillen," zei hij glimlachend en hij haalde zijn schouders op. Het viel me op hoe wit zijn tanden waren.
'Kom op, vraag hem ten dans,' zei Ivy.
"Dag professor." Klonk er plots een vrolijke stem, terwijl ik stond te twijfelen.
Het was Anouk en mijn ogen vernauwden zich.
"Wilt u met me dansen?" Vroeg ze en ze… Giechelde!
Ik keek haar walgend aan. Ik haatte giechelende meiden. Chris accepteerde echter en liep met haar de dansvloer op. Ik zag Bregje van een afstandje staan kijken. Met een overduidelijke blik van jaloezie. Toen ze mij echter zag stak ze haar tong uit.
'Hoe kinderachtig,' dacht ik, maar wilde niet toegeven dat ik zelf ook jaloers was.
'Wie? Wat? Waar?' Hoorde ik Ivy protesteren. 'Hoe kon je dat laten gebeuren? Als jij het had gevraagd had hij haar maar al te graag afgewezen.'
"Ik vond het niet erg," mompelde ik en ik liep naar Evelien.
'Maar hij wel. Zag je niet zijn teleurgestelde blik?'
Ik keek naar Chris en probeerde zijn blik te vangen.
'Als hij kijkt, is hij teleurgesteld,' dacht ik, maar hoe ik zijn blik ook probeerde te vangen, hij negeerde mij. Ik wist niet precies wat ik daarvan moest denken.
'Is hij nou teleurgesteld dat hij niet met mij danst, maar met die Anouk? Of niet?' vroeg ik mezelf en bekeek zijn gezicht. Hij leek zich prima te vermaken en dat stak me. Zie je nu wel, als je eenmaal iets begint te voelen voor een jongen, laten ze je met een blok vallen!
"Hé Sam," zei Evelien toen. "Ik zag Malfidus net trouwens."
Ik keek haar verbaasd aan.
"Nou en?" antwoordde ik fronsend
"Weet ik veel, jij vroeg net of ik hem had gezien," zei ze verbaasd.
Ik haalde mijn schouders op. Waarom zou het me iets kunnen schelen of Malfidus hier was?
Toen viel het orkest plots stil en klonk de heldere stem van Perkamentus door de zaal.
"Dames en heren!" riep hij. "Heeft iedereen zijn of haar partner bij de hand? Dan begint het aftellen… Nu! Tien…"
En de hele zaal deed mee aan het aftellen. Ik keek rond. Evelien stond hand in hand met Lars opgewonden af te tellen, Rens zag ik nergens. Chris probeerde zich te ontdoen van Anouk. Wanhopig keek ik rond. Was er niemand anders waar ik naar toe kon? Nu het erop aan kwam, werd ik bang. Ik was er nog helemaal niet aan toe om met hem te zoenen!
"Drie…!"
Chris wist zich los te werken van Anouk.
"Twee…!"
'Daar komt Chris…' zei Ivy onheilspellend.
"Eén…!"
Nee! Ik wil hier weg! Schalde het door mijn hoofd en in paniek keek ik rond, maar er was echt niemand om naar toe te rennen. Zelfs Sneep was nergens te bekennen.
"GELUKKIG NIEUWJAAR!" galmde het door de zaal en ik voelde Chris' lippen op die van mij.
Niet denken, gewoon doen, ging het door mijn hoofd terwijl ik mijn ogen sloot.
Toen kwam een andere gedachte: Had ik maar wat meer wijn gedronken.
Hij zoende niet slecht, maar ik wist niet hoe snel ik me van hem los moest maken. Ik voelde me zo ongemakkelijk. Hoe ik het ook wendde of keerde, ik zag Chris nog steeds als mijn leraar, mijn professor. Hoe jong hij of hoe oud ik ook was. Ik glimlachte schaapachtig, maar daar waren gelukkig Evelien en Lars die me een gelukkig nieuwjaar kwamen wensen en snel waren er ook anderen voor Chris.
Het ging daarna zo snel. Het feest was afgelopen en mensen gingen naar huis. Het lukte me gelukkig om Chris te ontlopen al zag ik hem af en toe wel verwoed zwaaien. Ik deed of ik hem niet zag en al snel liep ik met Evelien terug naar de slaapzalen.
"Poeh… Ik denk dat ik maar meteen naar bed ga," zei Evelien.
"Ja… Ik ook," zei ik, al was ik helemaal niet moe. Dat dacht ik in ieder geval, tot ik op mijn bed ging liggen en meteen in slaap viel.
Niet heel lang daarna werd ik echter weer krijsend wakker.
"Niet weer!" riep ik gefrustreerd terwijl er nog allerlei beelden door mijn hoofd gingen van mijn nachtmerrie. Tranen stroomden weer over mijn gezicht en ik vervloekte mezelf dat ik was vergeten de slaapdrank te nemen.
Ik had nu ook Evelien zien liggen en haar vader, al had ik hem nooit ontmoet.
'Heb je dat vaker?' Hoorde ik plots Ivy's stem voorzichtig vragen.
Ik veegde mijn tranen weg en ik zuchtte.
"Elke nacht," zei ik schor.
'Wat droom je dan?'
"Wat Voldemort heeft gedaan," zei ik ontwijkend.
"Wat heeft hij dan gedaan?" Vroeg ze.
Nu moest ik wel antwoord geven.
"Hij heeft mijn familie en vrienden vermoord." Zei ik onverschillig.
Ik greep naar een slaapdrank op mijn nachtkastje.
"Oh…"
'Was dat alles wat ze kan zeggen?' Dacht ik bitter.
"Ja 'oh', ja." Zei ik en goot het drankje in mijn keel. "zak."
En, is het al wat duidelijker? Reviews please!