Snel hè ;)

Hoofdstuk 30
Waarheden aan het licht


'Kan ik nu ook gewoon mijn lichaam weer terug nemen?' vroeg ik terwijl ik keek hoe Ivy zichzelf bewonderde. Het was vreemd om te praten, maar om toch je mond niet te voelen of te zienbewegen.
"Ja hoor, probeer maar."
'Eh… hoe?'
Ze dacht even na.
"Daar moet je zelf maar achter zien te komen," zei ze plagend. "Nu ga ik eens kijken of Chris al wakker is. En anders, pak ik hem toch op zijn bek."
"Nee, dat doe je niet!" riep ik uit en plots voelde ik dat ik zelf weer controle had.
Ik lachte. "Dat deed je alleen maar om mij kwaad te krijgen!"
'Misschien,' zei ze en lachte ook.
Opgelucht liep ik rond.
"Het is toch echt wel raar om zelf niet de controle te hebben," zei ik.
'Ik weet het,' antwoordde ze.
Toen dacht ik weer aan Evelien en kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan.
Heb ik hier mijn tijdzitten verdoen met Ivy terwijl mijn beste nieuwe vriendin wel eens goed dood zou kunnen zijn. Zou ze dood zijn? vroeg ik mezelf angstig af en staarde naar de deur.Ik durfde niet te gaan kijken, te bang om erachter te komen of het waar was.
'Hé, nou weet ik nog niet of ik nou magie kan of niet,' zei Ivy plots en ik nam het excuus graag aan.
"Goed, we zullen het een keer proberen," zei ik en sloot mijn ogen.
Ik probeerde aan niets te denken en zei 'Ivy.' Ik voelde weer de bekende duizeling en toen ik mijn ogen opende zag ik alles weer van een afstandje.
"Heb je een staf?" vroeg ze.
'Eh… ja, maar die ligt boven,' zei ik.
"Oké, ik ga hem wel halen."
Toen ze in mijn kamer kwam zag ik dat Chris gelukkig nog lag te slapen.
"Waar ligt hij?" vroeg Ivy.
'Zachtjes!'waarschuwde ik zelffluisterend, al wist ik dat hij mij zeker niet kon horen. 'Hij zit in het kistje. Daar, op de vensterbank.'
Ze liep er zachtjes op af en probeerde de deksel open te doen.
"Hij gaat niet open," zei ze tussen haar tanden door terwijl ze met alle macht aan het dekseltje stond te trekken.
Na nog een aantal pogingen gaf ze het op.
"Nou ja, ik weet nog weliets wat ik graag wilde doen," zei ze en liep op de badkamer af. Tot mijn verbazing pakte ze daar de borstel.
"Mensenharen voelen toch zo lekker zacht aan," zei ze verrukt terwijl ze met de borstel door mijn haren ging.
Toen viel me iets op terwijl ik in de spiegel keek. Het teken in mijn hals was verdwenen! Meteen nam ik de controle weer over en legde de borstel weg.
'Wat doe je nou?' vroeg ze teleurgesteld.
Tot mijn grote verbazing zag ik het teken in mijn hals weer verschijnen.
'Hé, cool. Wat is dat?' vroeg Ivy geïnteresseerd.
"Ik weet niet precies wat het is," zei ik terwijl ik het grondig bekeek. "Het enige dat ik weet is dat ik het heb gekregen toen ik 17 werd en waarschijnlijk mijn krachten kreeg."
'Ja, daar moeten we het ook nog eens over hebben,' zei Ivy.
"Samantha?" Kwam een vermoeide stem uit de kamer en ik ging in de deuropening staan.
Chris was wakker geworden en keek me vragend aan.
"Wat ben je aan het doen?" vroeg hij.
Ik haalde mijn schouders op en ging terug de badkamer in. Ik keek in de prachtige staande spiegel naar mezelf en stond mezelf toe om aan Evelien te denken. Die was nu belangrijk. Belangrijker dan Ivy.
Ik moet haar zien, dacht ik, maar ik durfde niet. Wat nou als Madam Plijster niets heeft kunnen doen? Maar wat als Madam Plijster wél iets heeft kunnen doen en ze nog leeft, terwijl ze niet wíl leven. Het is gewoon weer mijn schuld.
Ik draaide mijn rug naar de spiegel.
Voldemort wilde mij. Hij wilde mij en hij wist dat ik naar Evelien zou gaan. Ik was degene die dood had moeten zijn, niet haar vader.
"Wil je haar zien?" vroeg Chris toen hij de badkamer in kwam.
Ik keek hem angstig aan en draaide me om.
"Hé," zei hij en kwam achter me staan.
Hij legde zijn handen op mijn schouders en keek naar me in de spiegel.
"Het is niet jouw schuld," zei hij.
Ik wilde schreeuwen dat het wel zo was, want dat was het ook. Maar hoe zou hij dat kunnen snappen? Dus ik zei niets.
"Kom, we gaan naar haar kijken," zei hij en leidde me naar de ziekenzaal.

Voorzichtig liep ik naar het gesloten gordijn rond het bed waar Evelien op lag. Ik hoorde fluisterende stemmen, maar kon ze niet verstaan.
Ik stapte voorzichtig door het gordijn.
Evelien zat met haar rug tegen het kussen op het bed, Sneep was opgestaan. Hij trok even met zijn lip toen hij Chris achter me zag, maar daar lette ik niet op. Ik keek naar Evelien.
Ze keek niet terug. Haar ogen waren gefixeerd op het laken voor haar.
"We zullen jullie even alleen laten," zei Chris.
Ik hoorde ze vertrekken en ging in de stoel zitten waar Sneep eerst in had gezeten. Ik keek naar haar handen in haar schoot. De polsen waren verbonden. Voorzichtig pakte ik een hand vast.
Ik kreeg meteen reactie. Ze trok haar hand weg en hield hem voor haar gezicht. Ze begon te huilen.
"Waarom?" vroeg ik zachtjes. "Waaróm Evelien?"
"Ik ben niet zoals jij," zei ze.
Dat antwoord verbaasde me. Waarom zou ze zoals mij willen zijn? Dat zou ik kunnen vragen, maar dan ging het weer over mij. Ik besloot het over háár te hebben.
"Dat hoeft ook niet," zei ik en ik ging bij haar op het bed zitten. "Je moet zijn zoals jíj bent."
"Maar wie ben ik dan?" vroeg ze zwak en keek me aan.
"Je bent het liefste meisjevan de hele wereld," zei ik met een halve glimlach en omarmde haar. "En ik heb je nodig."
Ik besloot dat als ik het nu niet zou zeggen, ik het nooit zou zeggen. Misschien was dit niet het allerbeste moment, maar misschien zou zijn dan ook wat van haar geheimen loslaten. Ik liet haar los.
"Ik… ik heb iets ergs gedaan," zei ik en keek naar mijn handen.
Ze zei niets.
"Ik… Weet je nog die keer dat jij iets uit het kistje probeerde te halen?" vroeg ik.
"Ja," antwoordde ze terwijl ik naar woorden zocht.
"Nou, er was wel wat uit het kistje gekomen."
"Wat dan? Dat kan ik me niet herinneren."
"Dat komt… omdat ik je geheugen heb gemodificeerd," fluisterde ik.
Toen ze niets zei keek ik haar aan. Ze keek onbegrijpend terug.
"Waarom?"
Ze vroeg de moeilijkste vraag, de vraag die ik niet kon beantwoorden, maar ik moest het toch proberen.
"Nou… eh… Ik wilde niet dat je ongerust werd. Dat je raar naar me ging kijken."
"Wat was het dan?"
"Nou…" Ik vertelde over het verslag dat ik had gelezen.
"Dat betekent toch niet dat je ook echt gáát sterven?" vroeg ze simpel en ik keek haar bevreemd aan. "Misschien gaat het dit keer anders. Je weet maar nooit."
Ze glimlachte.
"En anders zorgen wij ervoor dat het anders zal verlopen," voegde ze toe.
Ze was niet boos! En zelfs in de staat waarin ze nu was kon ze me vergeven! Ik keek haar gelukkig aan en ze omhelsde mee.
"Maar je moet me beloven me voortaan alles te vertellen," zei ze en ik slikte.
"Ik beloof het," zei ik, maar ik wist dat ikdie beloftemeteen zoumoeten breken. Ik kon haar niets vertellen over Ivy.
Zeker niet nu.
"Nu moet jij me ook iets beloven," zei ik.
"Wat dan?"
"Nooit meer zoiets stoms te doen!" riep ik een beetje kwaad.
Ze keek me niet meer aan.
"Waarom Evelien?" vroeg ik nogmaals. "Omdat je nietbent zoalsik ben?"
Ze haalde haar schouders op.
"Jij bent je hele familie verloren," zei ze. "Ook al je vrienden. Ik alleen mijn vader, maar ik… ik weet niet wat ik moet doen. Mijn oom en tante willen me niet en andere familieleden…"
Ze maakte haar zin niet af. Ik keek haar ongelovig aan.
"Wat?" vroeg ik ongelovig. "Wilden ze je niet?"
Ze haalde haar schouders op.
"Waarom niet? Ik bedoel…" Ik stond op. "Waarom niet?"
"Ze… ze hadden geen tijd voor mij, zeiden ze. Ik zou niet gelukkig bij hen zijn. En dat begrijp ik best. Ik bedoel, ze hebben allebei een full-time baan..."
"Grote onzin!" Schreeuwde ik uit.
Meteen kwam Madam Plijster me waarschuwen dat als ik niet rustiger kon doen ik meteen moest vertrekken. Ik ging weer in de stoel zitten.
"Je hoeft het niet goed te praten," zei ik. "ik snap niet..."
"Laat maar Sam," zei Evelien stilletjes en ik hield mijn mond.
Het was even stil.
"Dan blijf je toch bij mij hier op Zweinstein?" zei ik en keek haar aan.
Ze gaf me een halve glimlach.
"Misschien krijg ik dan ook zo'n mooie kamer," zei ze.
"Goed, je maakt alweer grapjes," zei ik glimlachend en gaf haar weer een knuffel.
"Waarom was Sneep net hier?" vroeg ik.
"Hij eh…"Begon ze. "Madam Plijster had hem verteld dat ik depressief was en hij heeft me wat drankjes voorgeschreven."
Ze wees naar haar nachtkastje. Daar stonden wel zeker vijf verschillende drankjes.
"Wát drankjes?" vroeg ik ongelovig.
"Hij heeft me ook het adres gegeven van een goede therapeut," zei ze.
"Wel heen gaan hè?" vroeg ik ongerust.
"Natuurlijk," zei ze. "Hij brengt me er morgen heen voor een afspraak."
"Mooi," zei ik en glimlachte.
Het was weer even stil.
"Ik moet je nog wat vertellen," zei ze.
Ik keek haar aan.
"Mijn vader had gelogen."
"Gelogen?" vroeg ik ongelovig.
"Hij had geen werk," zei ze. "Hij deed maar alsof zodat ik naar huis zou komen. Hij voelde zich eenzaam."
"Eenzaam?" Ik kon er niets aan doen. Ik herhaalde enkel het laatste woord dat ze had gezegd.
"Toen ik thuis kwam, lag het hele huis vol lege flessen whisky en bier," zei ze. "Ik moest meteen het huis schoonmaken. En als ik dat niet deed…"
Ze hoefde haar zin niet af te maken, ik wist wat ze bedoelde.
"Maar, wat bedoel je met eenzaam?" vroeg ik voorzichtig.
Ze zou niet zomaar dat woord hebben gekozen. Een onheilspellend gevoel bekroop me.
Ze keek me aan met ogen of ze het alsjeblieft niet hoefde te vertellen.
"Wanneer?" vroeg ik angstig en ik kreeg een hol gevoel in mijn buik.
"'s Nachts." Ze keek me niet aan. "Toen ik vergeten was mijn slaapkamerdeur op slot te doen."
Ik kon niets zeggen, enkel kijken. Afschuw en medelijden vochten tegen elkaar terwijl ik een antwoord probeerde te verzinnen.
"Was dat…" Ik durfde het niet te vragen. "De eerste keer… dat hij dat gedaan heeft?"
Ze knikte en dat stelde me toch wat gerust.
'Als hij al niet dood was, had ik hem vermoord,' zei Ivy in mijn hoofd toen er weer geen woorden kwamen.
"Als hij al niet dood was, had ik hem vermoord," zei ik ook. Ik was het helemaal met haar eens.
"Hij was mijn vader," zei ze smekend.
"Nee, dat was je vader niet," zei ik en ik nam haar in mijn armen. "Je vader is gestorven toen je moeder stierf. Iets verschrikkelijks heeft zijn plaats ingenomen. Je mag hem best haten."
Ze snikte in mijn armen en ik probeerde haar te troosten.
"Je mag hem best haten," herhaalde ik.

Als er iets niet duidelijk is... review! Maar ook als het wel duidelijk is... please review!