Vliertjevampiertje - Ja, nieuw hoofdstuk. Het worden er geloof ik wel veel... Hier krijg je meteen je antwoord :)
Evelien lag op bed na te denken. Samantha deed de laatste tijd een beetje raar. Een beetje afstandelijk. Maar of dat nou kwam door wat ze had gedaan, wist ze niet.
Af en toe kreeg Samantha een glazige blik in haar ogen, alsof ze ergens anders was met haar gedachten en ze lachte op de meest vreemde ogenblikken.
Misschien komt het door die extra lessen van Sneep, dacht ze.
Samantha had haar verteld van de Occlumentielessen die Harry kreeg en wat die met haar deden. Evelien bleef telkens op haar wachten om haar steeds vermoeider terug te zien komen. Ze maakte zich een beetje zorgen.
Maar waar ze zich nog meer zorgen over maakte, was over het feit dat Samantha in zichzelf praatte, als ze alleen dacht te zijn. Evelien was een keer blijven luisteren en toen bijna betrapt, dus ze had besloten dat niet meer te doen. Maar telkens bleef ze Samantha betrappen, vlak voor ze haar kamer binnen kwam, of nadat ze was weggegaan.
Plots herinnerde ze zich iets. Ze was het bijna vergeten door alles wat er die middag was gebeurd, maar toen Samantha haar bedankte voor het cadeau wat ze had gegeven, was ze geschrokken. De ketting zag er namelijk helemaal niet zo uit als op het plaatje in het tijdschrift. Helaas kon ze het niet nakijken, ze had het tijdschrift terug naar Madam Mallekin gestuurd.
Ze besloot Madam Mallekin te uilen.
Het was weer maandag en ik liep naar het kantoor van Sneep voor de Occlumentielessen. Ik zag er verschrikkelijk tegenop. Het was de vorige keer nog even erg geweest. Ik was uit voorzorg al in een stoel gaan zitten, maar daar was ik uit gegleden en hard op de vloer terecht gekomen.
Sneep wist niet waarom het zo'n zeer deed. Ik verzette me niet en het leek me logischer dat als je jezelf ertegen verzette, het pijn ging doen. Dat was dus niet de oorzaak. Misschien was het gewoon het feit dat er iemand je hoofd in kwam.
Ik vroeg me af of hetIvy dan eigenlijk ook geen zeer behoorde te doen, maar ik had mezelf beloofd niet meer mijn hoofd te breken over dingen die Ivy betroffen.
Ik klopte op de deur en Sneep opende hem. Zonder iets te zeggen liep ik naar de andere kamer, daar had hij nu een matras neergelegd. Ik hoopte dat Harry had geoefend. Een beetje angstig ging ik liggen om op de pijn te wachten.
zei Ivy in mijn hoofd. 'Waarom moest je dit ook alweer doen?'
"Omdat Sneep en Perkamentus van mening zijn dat de band tussen Harry en mij belangrijk is. Die willen ze niet onderbreken. De band tussen Harry en Voldemort kan echter schadelijk zijn, daarom moet Harry leren hem buiten te sluiten." Dreunde ik op. Ik had het al vaak voor mezelf onder woorden gebracht.
'Ah,' zei Ivy. 'Waarom is die band tussen jou en Harry zo belangrijk?'
"Ik heb geen idee," zei ik, eerlijk. "Maar ik weet wel dat mijn krachten uiteindelijk naar Harry moeten."
'Hmmm,' zei Ivy.
"Wat hmmm?" vroeg ik, een beetje geïrriteerd.
Er klopte iemand op de deur in de andere kamer. Ik hoorde hoe Sneep hem opende.
'Nou ja, ik heb mijn bedenkingen,' zei ze. 'Jij bent toch degene die ze heeft gekregen? Dan leek me dat wel zo eerlijk dat jij dan degene bent die ze mag gebruiken.'
"Daar heb je gelijk in," antwoordde ik, maar toen werd alles voor mijn ogen zwart.
Met een zucht sloot ik mijn ogen en keek naar de beelden die voor mijn ogen flitsten. Tijd was onbelangrijk, ik was onbelangrijk. Ik kon enkel naar de beelden kijken en voelen wat Harry voelde. Ik voelde pijn, vernedering en woede. Toen was het weer over en ik opende mijn ogen.
Ik zuchtte en voelde aan mijn voorhoofd. Het gloeide helemaal. Het zou wel niet lang duren voordat de hoofdpijn kwam.
'Hé, die band is toch alleen tussen jullie?' vroeg Ivy toen.
"Ik denk het," zei ik zonder interesse.
'Wat nou als ik het over neem? Misschien heb je er dan niet zo'n last van.'
Ik snapte het niet.
"Waarom zou ik er dan minder last van hebben?" vroeg ik.
'Nou ja, dan zit ik er tussen, zeg maar,' legde ze uit. 'Het teken verdween ook uit je hals, weet je nog?'
"Ja, dat weet ik nog," zei ik, me de eerste keer herinnerend dat Ivy mijn lichaam over nam. "Nou ja, we kunnen het proberen."
'Oké,' zei ze en ze klonk opgewonden. 'Je weet nog hoe het moet?'
"Zeker," zei ik en sloot mijn ogen en probeerde me te concentreren.
"Ivy."
Het voelde alsof de grond onder me weg viel, maar ik zelf bleef staan.
'Is het gelukt?' vroeg ik, maar ik voelde mijn mond niet bewegen en ik wist dat het was gelukt.
Mijn ogen gingen open.
"Ik denk het," zei Ivy en nu bewoog mijn mond wel.
Ik voelde hoe ze ging staan.
"Ha, geweldig!" Hoorde ik haar zeggen, vlak voor het voor mijn ogen weer zwart werd.
Beelden flitsten weer voorbij, maar nu leek ik er een bepaalde afstand van te hebben, want ik voelde hoe Ivy rondliep. Ik probeerde te praten.
'Wat gebeurt er?' vroeg ik. Het leek alsof het van heel ver weg kwam.
Het voelde allemaal heel raar. Ik voelde hoe mijn lichaam zich bewoog en ik zag de beelden die van Harry kwamen.
"Hoe voel je je?" vroeg Ivy.
'Raar,' zei ik, terwijl de beelden zich nog voor me afspeelde. 'Ik zie de beelden van Harry, maar ik voel ook wat jij doet.'
"Zie je ook wat ik doe?" vroeg ze.
'Nee, ik voel het alleen,' zei ik en probeerde te herkennen wat ze in haar handen hield. 'Je hebt een boek in je handen.'
"Juist."
Toen verdwenen de beelden en ik zag een boek in mijn schoot liggen. Ivy was in een stoel gaan zitten.
'Had jij ergens last van?' vroeg ik haar.
"Nee, nergens," zei ze en ging gewoon door met lezen. Ik besteedde er geen aandacht aan, ik was nog onder de indruk van wat er was gebeurd.
'Ik ook niet,' zei ik verbaasd en het was waar. Ik had geen hoofdpijn of voelde me niet duizelig.
Toen richtte ik mijn aandacht op wat Ivy aan het lezen was.
…nadat de spreuk is gebruikt kan er alles gedaan worden met de persoon in kwestie. Hij of zij voelt niets…
'Wat ben je in 's hemelsnaam aan het lezen?' vroeg ik ontsteld en nam de controle over mijn lichaam weer terug.
Ik sloeg het boek dicht.
'100 jaar van verboden spreuken' was de titel van het boek.
"Waar heb je dit vandaan?" vroeg ik ontzet.
'Gewoon, uit de kast.'
"Ja, welke?" vroeg ik gefrustreerd, want ik hoorde een deur in de andere kamer zich sluiten.
'Dat weet ik niet meer.'
Kwaad zette ik het boek op een willekeurige plek in de kast, hopend dat Sneep het niet zou merken. Ik ging snel op het matras liggen, met mijn ogen dicht en probeerde me rustig te krijgen.
Wat als Sneep het merkt? Dacht ik angstig. Ik voel me helemaal goed. Ik ben niet duizelig, heb geen hoofdpijn.
Ik besloot dat ik maar een goed stukje toneel moest spelen, hopend dat hij het niet zou merken.
De deur ging open en ik opende mijn ogen ook. Ik dacht hard na over wat ik in zo'n situatie zou doen.
Ik bracht een hand naar mijn voorhoofd en ging half op mijn zij zitten, mijn ogen sluitend. Snel nam ik de drankjes van Sneep aan en dronk ze op. Ik bleef zo even zitten, om de indruk te wekken dat de drankjes moesten beginnen met werken. Daarna liet ik me overeind helpen en naar een stoel leiden. Ik leunde op de arm die me ondersteunde en ging zitten, met mijn ogen gesloten achterover leunend in de grote stoel. Sneep ging weer in de andere stoel zitten.
"Hoe voel je je?" vroeg hij en ik opende mijn ogen.
Ik keek hem aan.
"Beter," zei ik naar waarheid, glimlachend.
Hij zou nu geen leugen in mijn ogen kunnen vinden. Hij stond op en ging weer verder met de dingen waar hij mee bezig was voordat ik was gekomen en ik pakte mijn spullen bij elkaar. Glimlachend verliet ik zijn kantoor en liep naar mijn kamer.
'Hé, het werkte wel,' zei Ivy in mijn hoofd.
"Ja, inderdaad," zei ik vol verwondering. "Het was heel erg vreemd, maar het werkte wel."
'Ja, vreemd was het wel. Ik had nergens last van. Ik kon gewoon rondlopen en lezen enzo,' zei Ivy.
"Ja, ik zag wat Harry zag, maar ik had ook nergens last van. Ik was niet duizelig en voelde geen hoofdpijn. Het is toch wel raar."
'Ja, zeg dat wel.'
"Zeg, heb jij wel eens dromen?" vroeg ik Ivy.
'Dromen?' vroeg ze. 'Wat zijn dat?'
Ik dacht na, hoe moest ik dat uitleggen?
"Dat zijn een soort beelden die je krijgt als je slaapt."
Ivy dacht even na.
'Nee, volgens mij heb ik die niet.'
"Waarom niet?"
'Tja, dat weet ik niet.'
"En als ik slaap? Slaap jij dan ook?" vroeg ik, want een idee vormde zich in mijn hoofd.
'Nou ja, ik weet het eigenlijk niet precies,' zei ze. 'Als jij je ogen dichtdoet, dan zie ik niets meer. En als je slaapt gaat de tijd gewoon heel snel.'
"Dus slaap je dan ook?"
'Heel eerlijk gezegd weet ik dat niet,' zei ze. "Het lijkt gewoon alsof je me uitzet of zoiets."
"Dus, je slaapt niet en droomt ook niet," zei ik.
'Misschien,' antwoordde ze. 'Misschien kun je me wel vergelijken met een spook.'
"Hoezo een spook?" vroeg ik verbaasd.
'Nou, spoken slapen ook nooit, dus ik denk niet dat ze dromen.' Legde ze uit. 'Ze hebben geen lichaam en voelen niets. Zonder lichaam, voel ik ook niets.'
"We zouden het aan een spook kunnen vragen," stelde ik voor.
Tot mijn grote schrik kwam er plots een spook door de muur heen, alsof hij het had gehoord. Zonder iets te zeggen bleef hij voor me zweven.
"Eh… goedenavond, meneer de Baron," zei ik weifelend.
Hoewel ik wist dat het de spook van Zwadderich was en hij mensen geen kwaad deed, kreeg ik toch kippenvel van hem. De zilveren vlekken op zijn gewaad glinsterden sinister terwijl hij langzaam knikte.
"Wat eh… Wat kan ik voor u doen?" vroeg ik toen het stil bleef.
Hij wees naar mij alsof hij wilde zeggen dat hij wat voor mij wilde doen.
"Eh…" Ik wist niet meer wat ik wilde vragen.
'Vraag of hij ooit droomt,' zei Ivy toen.
Ik vroeg het hem en hij schudde langzaam met zijn hoofd.
"U slaapt zeker ook nooit," vroeg ik voorzichtig.
Hij schudde weer langzaam van niet.
"Ehm… dank u wel," zei ik en liep snel langs hem heen.
"Griezel," zei Ivy in mijn hoofd. "Waarom wilde je dat eigenlijk zo graag weten?"
"Nou, kijk, mijn slaapdrankjes zijn op en ik durf niet zo goed om nieuwe te vragen," zei ik.
'Ah, dus je wilt dat ik je lichaam overneem voordat je gaat slapen?' vroeg Ivy, die het snel begreep.
"Ja, ik word gek van die nachtmerries," zei ik. "Toch vind ik het raar dat je niet droomt. Heb je dromen niet nodig om dingen te verwerken ofzoiets?"
'Ik heb geen idee,' zei Ivy. 'Misschien ben ik dan wel degene die de dingen verwerkt. We zouden het een keer uit kunnen proberen.'
"Oké," zei ik en ik voelde helemaal geen twijfel.
Zachtjes opende ik de deur naar mijn kamer. Evelien zat weer te lezen in één van mijn stoelen.
'Denkt die meid soms dat ze hier vrijblijvend mag komen? Dit is wel onze kamer,' zei Ivy verontwaardigd.
"Hé Evelien," zei ik, Ivy's opmerking negerend.
"O, hoi Samantha," zei Evelien en ze sloot het boek. "Je ziet er niet zo moe uit als de vorige keer. Gaat het beter?"
"Ik denk het," zei ik glimlachend.
"Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik hier zit? Beneden is het altijd zo druk," zei ze verontschuldigend.
"O nee hoor. Ik vind het niet erg," zei ik.
"Ik zal wel weer gaan." Ze legde het boek op tafel.
"Je mag hem best lenen hoor."
Ze glimlachte en nam hem mee. Ik wachtte tot ik haar niet meer hoorde en begon me om te kleden.
"Dus als jij wakker wordt, ben ik ook meteen wakker?" vroeg ik terwijl ik naar mijn spiegelbeeld keek, nog steeds onzeker.
'Jazeker,' antwoordde Ivy. 'We zijn zo met elkaar verbonden dat dat gewoon niet anders kan.'
"Oké, daar gaat ie dan," zei ik en sloot mijn ogen.
"Ivy."
Ik zag hoe mijn ogen weer open gingen.
"Oké, we gaan het proberen," zei Ivy. "Ik ben benieuwd hoe het is om te dromen."
Ze ging in bed liggen.
"Ah. Die dekens zijn toch zo lekker zacht," zei ze verrukt en strekte zich uit onder de dekens.
Ze ging op haar buik liggen en propte het kussen op onder haar hoofd.
"Weltrusten," zei ze, met een glimlach.
Het werd zwart voor mijn ogen en het voelde inderdaad alsof ik werd uitgezet met een klik.
Ik heb wat Ivy zegt maar schuin gedrukt, is misschien wat duidelijker, gezien alleen Samantha kan horen wat ze zegt... Nou ja, ik heb schuin gedrukt wat voor anderen behalve Samantha en Ivy niet hoorbaar is. Eh... duidelijk? Moet maar :p
HOOFDSTUK 32
Dromen of niet
Evelien lag op bed na te denken. Samantha deed de laatste tijd een beetje raar. Een beetje afstandelijk. Maar of dat nou kwam door wat ze had gedaan, wist ze niet.
Af en toe kreeg Samantha een glazige blik in haar ogen, alsof ze ergens anders was met haar gedachten en ze lachte op de meest vreemde ogenblikken.
Misschien komt het door die extra lessen van Sneep, dacht ze.
Samantha had haar verteld van de Occlumentielessen die Harry kreeg en wat die met haar deden. Evelien bleef telkens op haar wachten om haar steeds vermoeider terug te zien komen. Ze maakte zich een beetje zorgen.
Maar waar ze zich nog meer zorgen over maakte, was over het feit dat Samantha in zichzelf praatte, als ze alleen dacht te zijn. Evelien was een keer blijven luisteren en toen bijna betrapt, dus ze had besloten dat niet meer te doen. Maar telkens bleef ze Samantha betrappen, vlak voor ze haar kamer binnen kwam, of nadat ze was weggegaan.
Plots herinnerde ze zich iets. Ze was het bijna vergeten door alles wat er die middag was gebeurd, maar toen Samantha haar bedankte voor het cadeau wat ze had gegeven, was ze geschrokken. De ketting zag er namelijk helemaal niet zo uit als op het plaatje in het tijdschrift. Helaas kon ze het niet nakijken, ze had het tijdschrift terug naar Madam Mallekin gestuurd.
Ze besloot Madam Mallekin te uilen.
Het was weer maandag en ik liep naar het kantoor van Sneep voor de Occlumentielessen. Ik zag er verschrikkelijk tegenop. Het was de vorige keer nog even erg geweest. Ik was uit voorzorg al in een stoel gaan zitten, maar daar was ik uit gegleden en hard op de vloer terecht gekomen.
Sneep wist niet waarom het zo'n zeer deed. Ik verzette me niet en het leek me logischer dat als je jezelf ertegen verzette, het pijn ging doen. Dat was dus niet de oorzaak. Misschien was het gewoon het feit dat er iemand je hoofd in kwam.
Ik vroeg me af of hetIvy dan eigenlijk ook geen zeer behoorde te doen, maar ik had mezelf beloofd niet meer mijn hoofd te breken over dingen die Ivy betroffen.
Ik klopte op de deur en Sneep opende hem. Zonder iets te zeggen liep ik naar de andere kamer, daar had hij nu een matras neergelegd. Ik hoopte dat Harry had geoefend. Een beetje angstig ging ik liggen om op de pijn te wachten.
zei Ivy in mijn hoofd. 'Waarom moest je dit ook alweer doen?'
"Omdat Sneep en Perkamentus van mening zijn dat de band tussen Harry en mij belangrijk is. Die willen ze niet onderbreken. De band tussen Harry en Voldemort kan echter schadelijk zijn, daarom moet Harry leren hem buiten te sluiten." Dreunde ik op. Ik had het al vaak voor mezelf onder woorden gebracht.
'Ah,' zei Ivy. 'Waarom is die band tussen jou en Harry zo belangrijk?'
"Ik heb geen idee," zei ik, eerlijk. "Maar ik weet wel dat mijn krachten uiteindelijk naar Harry moeten."
'Hmmm,' zei Ivy.
"Wat hmmm?" vroeg ik, een beetje geïrriteerd.
Er klopte iemand op de deur in de andere kamer. Ik hoorde hoe Sneep hem opende.
'Nou ja, ik heb mijn bedenkingen,' zei ze. 'Jij bent toch degene die ze heeft gekregen? Dan leek me dat wel zo eerlijk dat jij dan degene bent die ze mag gebruiken.'
"Daar heb je gelijk in," antwoordde ik, maar toen werd alles voor mijn ogen zwart.
Met een zucht sloot ik mijn ogen en keek naar de beelden die voor mijn ogen flitsten. Tijd was onbelangrijk, ik was onbelangrijk. Ik kon enkel naar de beelden kijken en voelen wat Harry voelde. Ik voelde pijn, vernedering en woede. Toen was het weer over en ik opende mijn ogen.
Ik zuchtte en voelde aan mijn voorhoofd. Het gloeide helemaal. Het zou wel niet lang duren voordat de hoofdpijn kwam.
'Hé, die band is toch alleen tussen jullie?' vroeg Ivy toen.
"Ik denk het," zei ik zonder interesse.
'Wat nou als ik het over neem? Misschien heb je er dan niet zo'n last van.'
Ik snapte het niet.
"Waarom zou ik er dan minder last van hebben?" vroeg ik.
'Nou ja, dan zit ik er tussen, zeg maar,' legde ze uit. 'Het teken verdween ook uit je hals, weet je nog?'
"Ja, dat weet ik nog," zei ik, me de eerste keer herinnerend dat Ivy mijn lichaam over nam. "Nou ja, we kunnen het proberen."
'Oké,' zei ze en ze klonk opgewonden. 'Je weet nog hoe het moet?'
"Zeker," zei ik en sloot mijn ogen en probeerde me te concentreren.
"Ivy."
Het voelde alsof de grond onder me weg viel, maar ik zelf bleef staan.
'Is het gelukt?' vroeg ik, maar ik voelde mijn mond niet bewegen en ik wist dat het was gelukt.
Mijn ogen gingen open.
"Ik denk het," zei Ivy en nu bewoog mijn mond wel.
Ik voelde hoe ze ging staan.
"Ha, geweldig!" Hoorde ik haar zeggen, vlak voor het voor mijn ogen weer zwart werd.
Beelden flitsten weer voorbij, maar nu leek ik er een bepaalde afstand van te hebben, want ik voelde hoe Ivy rondliep. Ik probeerde te praten.
'Wat gebeurt er?' vroeg ik. Het leek alsof het van heel ver weg kwam.
Het voelde allemaal heel raar. Ik voelde hoe mijn lichaam zich bewoog en ik zag de beelden die van Harry kwamen.
"Hoe voel je je?" vroeg Ivy.
'Raar,' zei ik, terwijl de beelden zich nog voor me afspeelde. 'Ik zie de beelden van Harry, maar ik voel ook wat jij doet.'
"Zie je ook wat ik doe?" vroeg ze.
'Nee, ik voel het alleen,' zei ik en probeerde te herkennen wat ze in haar handen hield. 'Je hebt een boek in je handen.'
"Juist."
Toen verdwenen de beelden en ik zag een boek in mijn schoot liggen. Ivy was in een stoel gaan zitten.
'Had jij ergens last van?' vroeg ik haar.
"Nee, nergens," zei ze en ging gewoon door met lezen. Ik besteedde er geen aandacht aan, ik was nog onder de indruk van wat er was gebeurd.
'Ik ook niet,' zei ik verbaasd en het was waar. Ik had geen hoofdpijn of voelde me niet duizelig.
Toen richtte ik mijn aandacht op wat Ivy aan het lezen was.
…nadat de spreuk is gebruikt kan er alles gedaan worden met de persoon in kwestie. Hij of zij voelt niets…
'Wat ben je in 's hemelsnaam aan het lezen?' vroeg ik ontsteld en nam de controle over mijn lichaam weer terug.
Ik sloeg het boek dicht.
'100 jaar van verboden spreuken' was de titel van het boek.
"Waar heb je dit vandaan?" vroeg ik ontzet.
'Gewoon, uit de kast.'
"Ja, welke?" vroeg ik gefrustreerd, want ik hoorde een deur in de andere kamer zich sluiten.
'Dat weet ik niet meer.'
Kwaad zette ik het boek op een willekeurige plek in de kast, hopend dat Sneep het niet zou merken. Ik ging snel op het matras liggen, met mijn ogen dicht en probeerde me rustig te krijgen.
Wat als Sneep het merkt? Dacht ik angstig. Ik voel me helemaal goed. Ik ben niet duizelig, heb geen hoofdpijn.
Ik besloot dat ik maar een goed stukje toneel moest spelen, hopend dat hij het niet zou merken.
De deur ging open en ik opende mijn ogen ook. Ik dacht hard na over wat ik in zo'n situatie zou doen.
Ik bracht een hand naar mijn voorhoofd en ging half op mijn zij zitten, mijn ogen sluitend. Snel nam ik de drankjes van Sneep aan en dronk ze op. Ik bleef zo even zitten, om de indruk te wekken dat de drankjes moesten beginnen met werken. Daarna liet ik me overeind helpen en naar een stoel leiden. Ik leunde op de arm die me ondersteunde en ging zitten, met mijn ogen gesloten achterover leunend in de grote stoel. Sneep ging weer in de andere stoel zitten.
"Hoe voel je je?" vroeg hij en ik opende mijn ogen.
Ik keek hem aan.
"Beter," zei ik naar waarheid, glimlachend.
Hij zou nu geen leugen in mijn ogen kunnen vinden. Hij stond op en ging weer verder met de dingen waar hij mee bezig was voordat ik was gekomen en ik pakte mijn spullen bij elkaar. Glimlachend verliet ik zijn kantoor en liep naar mijn kamer.
'Hé, het werkte wel,' zei Ivy in mijn hoofd.
"Ja, inderdaad," zei ik vol verwondering. "Het was heel erg vreemd, maar het werkte wel."
'Ja, vreemd was het wel. Ik had nergens last van. Ik kon gewoon rondlopen en lezen enzo,' zei Ivy.
"Ja, ik zag wat Harry zag, maar ik had ook nergens last van. Ik was niet duizelig en voelde geen hoofdpijn. Het is toch wel raar."
'Ja, zeg dat wel.'
"Zeg, heb jij wel eens dromen?" vroeg ik Ivy.
'Dromen?' vroeg ze. 'Wat zijn dat?'
Ik dacht na, hoe moest ik dat uitleggen?
"Dat zijn een soort beelden die je krijgt als je slaapt."
Ivy dacht even na.
'Nee, volgens mij heb ik die niet.'
"Waarom niet?"
'Tja, dat weet ik niet.'
"En als ik slaap? Slaap jij dan ook?" vroeg ik, want een idee vormde zich in mijn hoofd.
'Nou ja, ik weet het eigenlijk niet precies,' zei ze. 'Als jij je ogen dichtdoet, dan zie ik niets meer. En als je slaapt gaat de tijd gewoon heel snel.'
"Dus slaap je dan ook?"
'Heel eerlijk gezegd weet ik dat niet,' zei ze. "Het lijkt gewoon alsof je me uitzet of zoiets."
"Dus, je slaapt niet en droomt ook niet," zei ik.
'Misschien,' antwoordde ze. 'Misschien kun je me wel vergelijken met een spook.'
"Hoezo een spook?" vroeg ik verbaasd.
'Nou, spoken slapen ook nooit, dus ik denk niet dat ze dromen.' Legde ze uit. 'Ze hebben geen lichaam en voelen niets. Zonder lichaam, voel ik ook niets.'
"We zouden het aan een spook kunnen vragen," stelde ik voor.
Tot mijn grote schrik kwam er plots een spook door de muur heen, alsof hij het had gehoord. Zonder iets te zeggen bleef hij voor me zweven.
"Eh… goedenavond, meneer de Baron," zei ik weifelend.
Hoewel ik wist dat het de spook van Zwadderich was en hij mensen geen kwaad deed, kreeg ik toch kippenvel van hem. De zilveren vlekken op zijn gewaad glinsterden sinister terwijl hij langzaam knikte.
"Wat eh… Wat kan ik voor u doen?" vroeg ik toen het stil bleef.
Hij wees naar mij alsof hij wilde zeggen dat hij wat voor mij wilde doen.
"Eh…" Ik wist niet meer wat ik wilde vragen.
'Vraag of hij ooit droomt,' zei Ivy toen.
Ik vroeg het hem en hij schudde langzaam met zijn hoofd.
"U slaapt zeker ook nooit," vroeg ik voorzichtig.
Hij schudde weer langzaam van niet.
"Ehm… dank u wel," zei ik en liep snel langs hem heen.
"Griezel," zei Ivy in mijn hoofd. "Waarom wilde je dat eigenlijk zo graag weten?"
"Nou, kijk, mijn slaapdrankjes zijn op en ik durf niet zo goed om nieuwe te vragen," zei ik.
'Ah, dus je wilt dat ik je lichaam overneem voordat je gaat slapen?' vroeg Ivy, die het snel begreep.
"Ja, ik word gek van die nachtmerries," zei ik. "Toch vind ik het raar dat je niet droomt. Heb je dromen niet nodig om dingen te verwerken ofzoiets?"
'Ik heb geen idee,' zei Ivy. 'Misschien ben ik dan wel degene die de dingen verwerkt. We zouden het een keer uit kunnen proberen.'
"Oké," zei ik en ik voelde helemaal geen twijfel.
Zachtjes opende ik de deur naar mijn kamer. Evelien zat weer te lezen in één van mijn stoelen.
'Denkt die meid soms dat ze hier vrijblijvend mag komen? Dit is wel onze kamer,' zei Ivy verontwaardigd.
"Hé Evelien," zei ik, Ivy's opmerking negerend.
"O, hoi Samantha," zei Evelien en ze sloot het boek. "Je ziet er niet zo moe uit als de vorige keer. Gaat het beter?"
"Ik denk het," zei ik glimlachend.
"Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik hier zit? Beneden is het altijd zo druk," zei ze verontschuldigend.
"O nee hoor. Ik vind het niet erg," zei ik.
"Ik zal wel weer gaan." Ze legde het boek op tafel.
"Je mag hem best lenen hoor."
Ze glimlachte en nam hem mee. Ik wachtte tot ik haar niet meer hoorde en begon me om te kleden.
"Dus als jij wakker wordt, ben ik ook meteen wakker?" vroeg ik terwijl ik naar mijn spiegelbeeld keek, nog steeds onzeker.
'Jazeker,' antwoordde Ivy. 'We zijn zo met elkaar verbonden dat dat gewoon niet anders kan.'
"Oké, daar gaat ie dan," zei ik en sloot mijn ogen.
"Ivy."
Ik zag hoe mijn ogen weer open gingen.
"Oké, we gaan het proberen," zei Ivy. "Ik ben benieuwd hoe het is om te dromen."
Ze ging in bed liggen.
"Ah. Die dekens zijn toch zo lekker zacht," zei ze verrukt en strekte zich uit onder de dekens.
Ze ging op haar buik liggen en propte het kussen op onder haar hoofd.
"Weltrusten," zei ze, met een glimlach.
Het werd zwart voor mijn ogen en het voelde inderdaad alsof ik werd uitgezet met een klik.
Reviews please! Wat vinden jullie eigenlijk van Ivy?