Vliertjevampiertje- Hullo! Ik vind het echt heel heel heel erg fijn dat je reviewt! Je hebt gelijk over Ivy hoor ; ) dat lees je zo meteen al. Ik heb haar dus goed geschreven yes. Het blijft raar ja, dat vind ik ook, maar dit is het hoofdstuk van UITLEG :))

HOOFDSTUK 33
Bedrogen
Ivy opende haar ogen en stond weer op.

"Domme meid." Lachte ze.

Ze was in bed gaan liggen en had net gedaan alsof ze ging slapen. Samantha wist echter niet dat Ivy al wat bedrevener was met het uitschakelen van de andere persoon in haar.

Ze liep naar de spiegel en keek naar zichzelf.

"Eindelijk wat tijd voor mezelf." Zei ze en bekeek zichzelf nog eens van alle kanten. "Ja, hier kan ik wel wat mee."

Ze opende de kast en ging door de kleren. Afkeurend klakte ze met haar tong.

"Als het kan meteen maar wat nieuwe kleren kopen, dit is veel te netjes." Mompelde ze.

Ze vervloekte de ketting, want ze wist dat ze het nog niet af kon doen. Nog niet. Samantha's band met het lichaam was nog te sterk. Ze kon het nog te snel weer over nemen. Ivy wist dat als ze nu wat verkeerd deed, Samantha meteen wakker zou worden en het weer over zou nemen. Alles zou dan voor niets zijn geweest. Nee, ze moest geduld hebben.

Ze liep naar het bureau en zocht in de laatjes naar wat papier om op te schrijven en begon haar brief.

Mijn liefste Lucius,

Alles gaat zoals plan. Ik heb haar helemaal om mijn vinger gewonden. Het heeft echter nog wat tijd nodig voor de ketting af kan, maar ik denk dat het tegen Valentijnsdag wel mogelijk is.

Ivy

Ze glimlachte terwijl ze de brief dicht vouwde en trok haar badjas en slippers aan.

Afkeurend schudde ze haar hoofd toen ze zichzelf zag in de spiegel.

"Zwart satijn zou ons veel beter staan, beste Sam." Mompelde ze en ging op weg naar de Uilenvleugel.

De weken die volgden had ik veel plezier met Ivy. Het kon natuurlijk niet anders dan dat we alles samen deden. Ik vond het wel fijn dat als ik vroeg om wat alleen-tijd, ik het ook kreeg. Ze zei dan niets.

Occlumentie was nu geen probleem meer. Ik liet Ivy het steeds overnemen en liet haar lezen in de boeken die ik had meegenomen. Ik verbood haar om de boeken te lezen die er stonden, al was ik wel nieuwsgierig geworden nadat ze een aantal van de andere titels had voorgelezen. Die klonken helemaal niet zo gevaarlijk. Maar doordat we ruilden, had ik helemaal geen last meer van hoofdpijn of duizeligheid. Op zich was dat heel erg vreemd, maar ik had geen zin om daarbij stil te staan. Het werkte en daarmee uit. Wat ik erg vond was dat ik steeds moest acteren als Sneep kwam. Ik had het idee dat hij vóelde dat het beter met me ging, maar dat hij niet wist waarom. Gelukkig.

Ik speelde ook veel piano. Het leuke was dat ik het Ivy aan het leren was. Ze had wel de goede motoriek, maar nog niet de kennis. Ze kon de C en de A nog niet eens uit elkaar houden. Ik zelf leerde veel van Chris, al voelde ik me toch niet helemaal op mijn gemak tijdens de privé-lessen. Hij zat altijd zo dichtbij. Gelukkig bleef hij professioneel. Of misschien was dat omdat ik afstandelijk deed?

Bij de muzieklessen zelf waren we bezig met de band. We hadden al een paar nummers uitgekozen die we zouden coveren. Het klonk al best aardig. Chris had ons uitgelegd hoe het kon dat de electrische spullen wel werkten. Ik wist het niet meer precies, maar het had te maken met een of andere spreuk, want de stekkers hoefden niet in een stopcontact. Evelien was de zangeres van de band en ze deed het erg goed, zij het een beetje verlegen.

SVP bijeenkomsten waren er ook nog. Hoewel ik niet zo goed mee kon komen met de rest was het leuk. Ivy en ik ruilden dan ook wel eens en tot mijn grote verbazing kende ze meer spreuken dan ik. Zelf zei ze dat ze niet wist hoe dat kon. Ik geloofde haar. Waarom niet? Dus we ruilden en dan ging het beter. Ik kreeg complimenten van Harry, nou ja, Ivy kreeg complimenten. Dat was best leuk, tot ik besefte dat Ivy wel heel anders was dan ik. Ze reageerde heel anders op dingen en mensen gingen een beetje raar kijken. Toch kon ik het niet laten. Het was best spannend om het te doen zonder dat andere mensen het wisten.

Wat ik wel vervelend vond, was dat Feliks niet meer kwam als ik mijn krachten wilde oefenen. Ik had een keer met Ivy gewisseld zodat ze kon kijken of zij ook spreuken kon gebruiken toen hij wat later was gekomen. Hij had naar mij gekeken, of liever naar Ivy gekeken, en was weer weggevlogen. Dat zat me toch niet helemaal lekker, want zonder Feliks lukte het me niet om mijn speciale krachten te gebruiken.

Het was me ook opgevallen dat het kristal gloeide als we wisselden. Maar heel even hoor, maar als iemand het zou zien, zou die denk ik wel achterdochtig worden. Evelien deed al een beetje raar.

Evelien zag ik niet meer zoveel. Ze was altijd bij Lars of bij Jasper. Hoewel ik blij voor haar was dat ze wat andere vrienden had gemaakt, miste ik haar wel. Ivy zei dat ze het misschien had gedaan omdat ik volgens het verslag uit het kistje toch zou sterven. Ik had zo mijn twijfels, want ze keek me niet aan met medelijden of zo, maar meer met achterdocht. Zou ze iets vermoeden?

Evelien liep richting de bibliotheek, de brief van madam Mallekin stevig in haar handen. Ze had haar antwoord. Madam Mallekin had het tijdschrift teruggestuurd waarin de ketting stond en het was inderdaad een andere.

Het zat haar niet lekker. Tijdens de SVP had ze gezien hoe het kristal oplichtte. Ze had zo raar gereageerd toen Harry haar een compliment gaf. Nou ja, niet raar op zich, maar voor Samantha's doen… Samantha zou gaan blozen en bescheiden reageren. Waarschijnlijk zeggen dat het een gelukje was, maar toen had ze gedaan alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Ze had trots rondgekeken en op een hooghartig toontje gezegd dat het geen moeite had gekost.

Hoewel het niet veel was, was het voor Evelien genoeg. Samantha was aan het veranderen en dat kwam door dat kristal.

Ze ging aan een van de tafels zitten met een stapel boeken over kristallen en begon erin te bladeren.

'Dit kan nog lang gaan duren.' Dacht ze vermoeid toen ze na een uur het eerste boek weg legde.

Ik liep door de gangen van het kasteel. Ik was kwaad op Ivy.

"Ik snap niet dat je dat grappig vond." Mompelde ik. Ik wist dat er niemand in de buurt was, maar bleef voorzichtig.

"Ach kom op, Sam." Zei Ivy. "Je zag toch dat gezicht van Lubbermans. Toen Malfidus zijn benen aan elkaar plakte."

"Ja, nou ja." Zei Samantha onwillig. "Maar het was een oude grap en Marcel is wel een heel gemakkelijke prooi."

"O ja? Wie zou jij dan wel eens voor de gek willen houden?" Vroeg Ivy uitdagend.

Er kwam meteen een grijns op mijn gezicht.

"Sneep." Zei ik.

"Ha, Sneep." Lachte Ivy. "Wat wilde je dan met hém doen?"

"Nou ja, ik weet niet." Zei ik. "Zijn sokken roze maken?"

Ivy lachte opnieuw. "Ja, dat zou best grappig zijn. Maar vind je het niet erg om je 'lieveling' voor schut te zetten?"

"Kom op zeg, hij is mijn lieveling niet." Ontkende ik. "Wat denk jij wel niet."

"Nou, volgens mij vind jij hem wel leuk."

"Ik weet niet hoor, volgens mij mág ik hem helemaal niet leuk vinden. Hij is helemaal geen optie." Zei ik.

"Ach kom op zeg. Je mág hem wel leuk vinden."

"Ja, maar of er iets van komt is een tweede. En ik weet zeker dat er verder niets van komt, dus verbied ik mezelf hem leuk te vinden."

"Tss, onmogelijk." Zei Ivy afkeurend. "Je kunt niet zomaar beslissen wie je leuk vind en niet. Nou ja, dat kan wel, maar áls je eenmaal iemand leuk vind… Onthoud dat ik ook voel wat jij voelt en dat is niet niks als Sneep in de buurt is."

Ik had geen kans om daar tegenin te gaan, want Chris kwam de hoek om lopen.

"Ah, en daar is de andere kandidaat." Zei Ivy verlekkerd.

"Samantha!" Zei hij joviaal. "Juist degene naar wie ik op zoek was."

"Oh?" Zei ik achterdochtig.

"Perkamentus wil ons spreken."

"Oké." Zei ik en ontweek de arm die hij om me heen wilde slaan om richting het kantoor van Perkamentus te gaan.

"Hé Evelien." Zei een stem en ze keek op van het derde dikke boek.

Het was Hermelien.

"Ik wist dat je ook veel van boeken hield, maar wat ben je nu aan het doen?" Vroeg ze en kwam naar haar zitten. "Als ik het vragen mag."

"O, natuurlijk mag je het vragen." Zei ze een beetje verlegen en ze keek Hermelien niet aan. "Maar het is eigenlijk een lang verhaal."

"Ik heb wel even tijd." Zei Hermelien vriendelijk. "Is het ernstig?"

"Ik weet het… nog niet." Zei ze onzeker en sloeg het boek, dat ze nu uit had, dicht. "Het gaat over Samantha."

Evelien zag een serieuze blik in Hermeliens ogen verschijnen.

"Heb je ook opgemerkt dat ze een beetje vreemd doet?" Vroeg Evelien.

"Ja." Antwoordde Hermelien.

"Ze mompelt ook in zichzelf en ik denk dat het door het kristal komt." Hermelien keek haar vreemd aan. "De ketting die ik haar heb gegeven voor Kerstmis is niet dezelfde als die ik had besteld."

Evelien liet haar het tijdschrift zien.

"Heb je haar ketting al eens gezien?" Vroeg ze. "Ze heeft hem altijd om."

"Ja, ik denk dat ik hem wel eens gezien heb en het is inderdaad niet dezelfde." Antwoordde Hermelien bedachtzaam terwijl ze het plaatje bekeek. "Het is er één met zo'n groot doorzichtig kristal."

"Ik heb hem zien gloeien." Zei Evelien serieus en Hermelien keek haar scherp aan.

"Dat betekend vaak niets goeds." Zei ze. "Ik zal je helpen. Zal ik in de Verboden Afdeling kijken?"

"Mag je dat?" Vroeg Evelien verbaasd.

"Hé, ik ben niet voor niets Prefect." Zei ze trots en liep naar de Verboden Afdeling om met een stapel boeken terug te komen.

"Ik geloof dat ze dit allemaal zijn." Zei Hermelien.

Ze zette de stapel neer en begon vol goede moed in het eerste boek te bladeren. Evelien glimlachte. Ze was blij dat ze wat hulp kreeg want na twee uur zaten ze er nog. Madam Rommela wilde ze bijna uit de bibliotheek jagen toen Hermelien zei dat ze wat gevonden heeft.

"Alweer?" Vroeg Evelien.

Ze hadden een half uur geleden gedebatteerd over het Ouderdomskristal, dat je ouder laat lijken dan dat je was. Hermelien was van mening dat dat heel langzaam gebeurde en Evelien had uiteindelijk gewonnen met het feit dat het kristal niet meer bestond.

Nu bogen ze zich over een plaatje van een ketting dat er wel erg verdacht veel op leek.

Kristal der Eeuwigheid

Stond er onder het plaatje. Evelien en Hermelien keken elkaar aan. Dit moest het wel zijn. Het leek er meer op dan alle andere kristallen die ze hadden gezien.

Vaak in een hanger gezet, wordt beweerd dat het Kristal der Eeuwigheid eeuwig leven schenkt.

Ze keken elkaar weer aan.

"Als dat zo was, zou Voldemort die dan niet graag hebben?" Vroeg Hermelien zich hardop af, maar het antwoord werd al gegeven in de volgende zin.

Maar uit recente bevindingen heeft gebleken dat het Kristal der Eeuwigheid niet het veronderstelde eeuwig leven geeft. Daarentegen werd het in lang vervlogen tijden gebruikt om delinquenten eeuwige opsluiting te geven. De /geest/ van de delinquent werd in het kristal opgeslagen waar het naar hun mening nooit meer uit zou kunnen komen.

Onderaan de pagina stond het / uitgelegd:

Met geest bedoelt men de kennis, de persoon en als er sprake van is, de macht.

Wat men echter niet wist, was dat als het kristal bij iemand anders werd aangebracht de kans bestond dat de gevangene van het kristal het lichaam over zou kunnen nemen. Hoewel men dat niet wist, nam men wel het voorzorgsmaatregel om het kristal te breken waardoor het kristal de geest niet meer kon opslaan en het eeuwig rond zou moeten dwalen.

Er bestaat één verslag gevonden over het gebruik van een Kristal der Eeuwigheid. Een magister genaamd Meriadov Nagini Marrielus werd veroordeeld voor het experimenteren met Horcruxes, want voor het maken van Horcruxes zijn offers nodig. Zijn geest werd opgeslagen in een kristal der eeuwigheid. Echter voordat men de kans kreeg om het kristal te breken werd het gestolen en is sedertdien onvindbaar.

Er stonden daarna nog enkele verslagen over mogelijke opsluitingen in een kristal, maar dat vond Evelien niet zo interessant. Wat haar boeide stond onder het kopje 'mogelijke uitwerkingen'.

Hoewel er nooit een kristal is gevonden, bestaan er enkele theorieën.

Het breken van een kristal

Als een kristal wordt gebroken, wordt het troebel en komt er eerst een kleine scheur in waardoor de mogelijke gevangen geest wordt gedwongen het kristal te verlaten. De scheur wordt daarna groter en het kristal kleurt rood.

Als een kristal wordt gebroken terwijl het wordt gedragen en er zou een geest in zitten, zou de geest bij het lichaam binnen kunnen dringen. Er zullen dat twee geesten in één lichaam bestaan waartussen of strijd zal plaatsvinden, of acceptatie. Één van de twee geesten zou verwijderd kunnen worden met behulp van een ander kristal. Welk van de twee geesten wordt opgeslagen is het recht van de sterkste.

Als er twee geesten in één lichaam opgesloten zijn, kan de ene geest aanspraak maken op de krachten van de tweede geest. Of dat met toestemming van de tweede geest moet zijn, is niet zeker.

Het verwijderen van een kristal

Het verwijderen van een kristal gaat meestal gepaard met het gloeien van het kristal. Er moet immers één geest in het kristal blijven en dat gaat meestal niet zonder gevecht.

Mocht de persoon die moet worden opgeslagen in het kristal een uitzonderlijke kracht beschikken, kan het zijn dat het kristal scheurt en daarmee onbruikbaar wordt.

Als een kristal wordt omgehangen met een geest erin opgesloten, kan het kristal pas worden verwijderd als het recht om het lichaam is besloten. De opgesloten geest móet een sterke band hebben opgebouwd met het lichaam wil het lichaam die geest accepteren als zijn meester. Als een kristal is gebroken tijdens het dragen, gaat het af zonder moeilijkheden.

Magische krachten

Als een kristal met de geest van een magiër bij een dreuzel wordt omgehangen, blijven de magische krachten in het kristal. De fysiek van een dreuzel is niet in staat magie te verwerken.

Het kristal zou ook bij dieren gebruikt kunnen worden. Al zou de geest van een magiër in het lichaam van een dier geen magie kunnen gebruiken. De fysiek van het dier heeft niet de capaciteit om magie te kunnen verwerken. Er wordt vermoed dat de magische krachten van de magiër in het kristal zouden blijven om te worden opgenomen door de volgende die door het kristal wordt gevangen.

Uitwerking van spreuken

Als twee geesten in één lichaam opgesloten zijn, en één van de geesten wordt verwondt, kan de andere geest doorgaan met het lichaam als de verwondingen slechts te maken hebben met de geest, zoals uitputting en spreuken met dergelijke uitwerking. Ook na het gebruik van Avada Kedavra zou de tweede geest de controle over het lichaam over kunnen nemen en verder kunnen strijden.

Er stonden nog heel wat theorieën beschreven, maar Evelien kon niet meer doorlezen.

'Dus Samantha is overgenomen door een of andere misdadiger?' Vroeg ze zichzelf geschrokken af.

"Ik moet meteen dat kristal bij haar afdoen." Zei ze en sloot het boek na er een blaadje tussen de goede pagina's te hebben gelegd.

Hermelien keek haar ongerust aan.

"Kan ik nog helpen?" Vroeg ze, maar Evelien schudde haar hoofd.

"Heel erg bedankt, Hermelien." Zei ze. "Maar ik denk dat ik het verder wel zelf kan."

Ze glimlachte om Hermelien niet te kwetsen, maar die glimlachte terug.

"Succes." Zei ze. "Ik zal ook wel een oogje in het zeil houden."

"Dank je."

Evelien verliet de bibliotheek en ging op weg naar de kamer van Samantha.

Ik zei het toch: Uitleg. Is het een beetje interessant?