Vliertjevampiertje- Haha, altijd leuk, zo'n review : )) Ja, je had gelijk. Ivy is een achterbaks kreng, maar... wie weet...
ForbiddenSnowflake16- Hoi! Een nieuwe review bij HS 1! Ik hoop dat je zover komt en het nog steeds leuk vind : ) Bedankt voor je review! Ik vind Samantha ook een mooie naam, al klinkt het in het engels leuker (vind ik dan)
Oké, t is weer tijd voor een disclaimer. Of weten jullie het nu onderhand wel? Ik verdien hier niets aan, geen van de personages of plaatsen die ik gebruik zijn van mij (enkel dan Samantha, Evelien, Chrisen Jasper en de muziekklas...) blablabla... oke, tijd voor het nieuwe hoofdstuk.
We gaan eventjes een klein stukje terug in de tijd...
HOOFDSTUK 34
Graf
Terwijl Evelien nog in de bibliotheek zat…
"Hé, ik heb nog steeds geen antwoord gehad." Zei Chris terwijl hij naast me liep, op weg naar het kantoor van Perkamentus.
"Waarop?" Vroeg ik verbaasd. Ik kon me niet herinneren dat hij iets had gevraagd.
"Wat ik je had gevraagd tijdens de dans."
Ik keek hem onbegrijpend aan.
"Ach, ik vraag het wel nog een keer." Zei hij zuchtend. "Ik had gevraagd of je met me mee gaat naar Zweinsveld."
"O ja, dat is dit weekend." Zei ik.
Ik herinnerde me ook dat het dit weekend Valentijnsdag was. Lars had Evelien al gevraagd.
"Hij gaat je meevragen op Valentijn!" Zei Ivy opgewonden.
"Wil je met mij op Valentijnsdag mee naar Zweinsveld?" Vroeg hij en hij klonk gespannen.
"Is het dan Valentijnsdag?" Vroeg ik, tijd rekkend, want ik wist niet wat ik moest antwoorden.
"Doen doen doen!" Riep Ivy in mijn hoofd.
"Eh… Oké." Zei ik en ik deed net alsof ik zijn vreugdespasje niet zag.
"Wat was dat nou?" Vroeg Ivy ontsteld. "Was dat een vreugdespasje?"
Ze lachte.
"Afknapper!"
Ik schaamde me inderdaad kapot voor hem – plaatsvervangende schaamte, had ik geleerd – en was blij toen we bij het kantoor van Perkamentus aankwamen.
"Ah, Samantha, Chris. Ga zitten, ga zitten." Zei Perkamentus en wee naar de twee stoelen voor zijn bureau.
Ik ging zitten.
"Professor Sneep heeft me verteld van je tripjes naar het Verboden Bos." Zei Perkamentus.
Ik moest even hard nadenken en toen herinnerde ik het me weer. Ik was niet meer bij het kruis in het bos geweest na het incident met Malfidus. Vlak daarna had Sneep mijn gedachtes gelezen en het kruis gezien.
"Ik ben tot de conclusie gekomen dat, hoewel het zeer gevaarlijk kan zijn, het beter voor je is als je naar het echte graf van je ouders bent geweest."
Ik keek hem geschokt aan.
"Naar het graf van mijn ouders?" Fluisterde ik.
Er kwam een pijn in mijn hart. Een erg bekende steek die ik telkens kreeg als ik aan mijn vrienden en familie dacht.
"Luister naar me, Samantha." Zei Perkamentus en ik moest me concentreren om niet op te gaan in herinneringen.
"Het kan gevaarlijk voor je worden. Hier binnen in het kasteel wordt je beschermd. Voldemort en zijn Dooddoeners kunnen je hier niet bereiken. Maar daar buiten…"
Hij hoefde zijn zin niet af te maken. Ik knikte.
"Daarom wil ik dat Chris je begeleid."
"Chris?" Vroeg ik verbluft.
Ik keek Chris aan en ik zag dat ik hem toch wel iets had gekwetst door het zo verbaasd te zeggen.
"O, niet dat ik niet vertrouw dat je me kan beschermen, het is gewoon… Dat ik je alleen ken van het muziek maken." Zei ik, maar het was niet helemaal waar. Zou Chris mij kunnen beschermen als het erop aan kwam?
Ik bekeek hem nog eens. Hij zag er veel te onschuldig uit.
"Ik zou me veel veiliger voelen met Sneep in de buurt. Dat is wel weer een voordeel van Sneep." Zei Ivy.
We waren begonnen met het afwegen van voordelen van Sneep tegen Chris. Dat was dus weer een punt voor Sneep.
Maar Chris zag er tevreden uit met het excuus dat ik zag dus knikte Perkamentus ons toe.
"Je weet Chris, dat je naar de rand van het Verboden Bos kan verschijnselen?" Zei Perkamentus en Chris knikte. Tot mijn grote verbazing keek hij mij ook nog eens nadrukkelijk aan.
"Eh… waarom kijkt hij ons nou aan? Jij kan toch niet verschijnselen?" Vroeg Ivy. "Hmmm… zou ik het kunnen?"
Ik vroeg het me ook af. Ze kon ook spreuken gebruiken, terwijl ze een slang was geweest. Zóu ze ook kunnen verschijnselen?
"Oké dan." Zei Perkamentus en we stonden allemaal op.
"Je weet waar het is." Zei hij tegen Chris.
Chris knikte en ik liep samen met hem naar buiten.
"Denk je dat we zullen worden aangevallen?" Vroeg ik Chris.
Hij keek me glimlachend aan en haalde zijn schouders op.
"Als dat zou gebeuren, bescherm ik je wel." Zei hij hooghartig.
Ik betwijfelde het.
"Hou je goed vast." Zei hij en dat deed ik. "Daar gaan we."
En plotseling was het alsof ik in elkaar gedrukt werd. Ik kon geen adem halen alsof ik door een grote rubberen pijp werd geperst. En toen stond ik plotseling voor een grote ijzeren hek die toegang bood aan een rustig uitziend kerkhof.
Ik haalde diep adem.
"Gaat het?" Vroeg Chris langs me. "Ik had wel een plezieriger manier kunnen verzinnen om te reizen, maar Perkamentus…"
"Jaja, het is al goed." Zei ik. Ik luisterde toch niet echt naar hem.
Ik maakte een kleine deur open in de muur langs het hek en liep over het middenpad van het kerkhof. Ik voelde mijn hart tekeer gaan, terwijl ik gespannen de namen op de grafstenen las.
"Kijk eens wat een mooi graf." Zei Chris en ik sloot mijn ogen in ergernis.
"Vind je het erg, Chris, als ik even wat tijd voor mezelf wil?" Vroeg ik, zo vriendelijk mogelijk, want mijn bloed borrelde in mijn aderen. Ik stond op knappen. Van spanning, woede, angst, verdriet. Alles door elkaar.
Chris haalde zijn schouders op – o, wat ergerde me dat – en liep de andere kant op. Ik sloot even mijn ogen en haalde diep adem om mijn rust weer te vinden. Toen liep ik door.
Ik las de namen.
'Anna Katherina Bovendans'
'Emma van Buuren'
Allemaal namen zonder gezichten, zonder betekenis.
En toen
'Maria Anna Wilhelmina Kruissen
&
Joseph Ferdinant Elizabeth Sanders'
En mijn hart sloeg een slag over. Ik kreeg een brok in mijn keel en ik vocht mijn tranen terug. Ik ging recht voor het graf staan, maar keek naar de grafstenen die er langs stonden.
'Sara Sanders & Mark Verstappen'
Mijn zus en haar vriend. En daarlangs mijn ooms, tantes, nichten, neven, vrienden, kennissen. Het werd me allemaal iets té duidelijk. Ik had het allemaal nog kunnen ontkennen, maar nu was het overduidelijk. Ze zouden nooit meer terug komen. Nooit meer.
Het werd zwart voor mijn ogen.
"Hé, hé Sam! Niet doen! Bijblijven!" Riep Ivy in me en ik knipperde met mijn ogen.
Alles werd weer duidelijk.
"Het is hier gevaarlijk, je kunt hier niet zomaar flauwvallen." Zei Ivy en een kinderachtige stem in me dacht: Dat is niet eerlijk.
"Chris is nergens te zien, dus die kan je niet beschermen."
Ik keek rond. Hij was wel te zien, heel ver weg. Toen zag ik iets anders. Naast het graf van mijn zus en mijn vriend stond:
'Samantha Sanders'
Ik kreeg er kippevel van.
"Waarom is mijn graf hier?" Vroeg ik ongelovig. "Ik ben toch nog niet dood?"
"Nee, natuurlijk niet." Zei Ivy, maar ze klonk niet zo zeker van zichzelf. "Ik denk dat Perkamentus daarvoor heeft gezorgd, zodat mensen geen vragen gaan stellen."
Ik haalde mijn schouders op en ging weer naar het graf van mijn ouders.
"Ik ga toch dood." Zei ik en ik klonk veel rustiger dan dat ik was.
Ik voelde me in de war. Waarom had ik een graf? Ik had een onbestemd gevoel in mijn hart.
Ik keek naar het graf van mijn ouders.
"Dus hier liggen je ouders." Zei Ivy. "En dat? Zijn dat…"
"Mijn zus en haar vriend. Mijn familie…" Mijn stem stokte en ik begon te huilen.
"Ja, huil maar. Je mag best huilen."
En huilen deed ik. Ik ging op de grond zitten en ik huilde en huilde zoals ik in een tijdje al niet meer had gedaan. Het gevoel van eenzaamheid bekroop me weer en het leek alsof Ivy dat voelde, want ze zei: "Je bent niet alleen Sam. Ik ben bij je. We gaan ze een lesje leren. Jij en ik. Ze zullen boeten. Hij gaat boeten voor wat hij ons heeft aangedaan."
En ik geloofde haar. Het hysterische gesnik werd een stille rivier van tranen.
Maar ik werd ruw uit mijn verdriet gehaald door een roep van Chris en geërgerd keek ik op. Mijn ergernis werd echter meteen vervangen door angst, want Chris kwam op me af gerend, toverstok getrokken.
"Pas op Sam! Ze zijn hier!" Riep hij en hij vuurde een spreuk mijn richting op.
Ik had geen tijd om mijn tranen te drogen. De spreuk raasde langs me af en raakte een dooddoener die mijn kant op kwam gelopen, achter hem nog een stuk of vijf anderen. Een spreuk werd afgevuurd door één van de dooddoeners en Chris viel neer.
'Wat moet ik doen, wat moet ik doen?' Dacht ik in paniek terwijl ze dooddoeners mijn kant op kwamen gelopen.
Ik liep achteruit richting het lichaam van Chris.
"Zozo, ik zei toch dat we elkaar weer zouden zien, klein vogeltje." Zei één van de dooddoeners en ik herkende zijn stem: Malfidus.
"Snel! Wisselen! Ik kan verdwijnselen!" Riep Ivy.
"Weet je het zeker?" Vroeg ik, hardop.
Het verwarde de dooddoeners.
"Wat bedoel je daarmee?" Vroeg Malfidus.
"Nee, maar we hebben geen andere keus!" Zei ze en ik sloot mijn ogen.
"Wat doe je?" Vroeg Malfidus en nu klonk er iets van angst door in zijn stem.
Ik probeerde me te concentreren en voelde hoe Ivy dat ook deed.
Ik hoorde niet hoe Malfidus een spreuk op me af stuurde.
"Somnus!"
"Ivy." Zei ik, tegelijk dat de spreuk me raakte.
Ivy opende snel haar ogen en liep naar Chris.
"Sorry schat, ik moet gaan, anders is alles verpest." Zei ze tegen Malfidus en ze verdwijnselde.
Zie je dat knopje linksonder? Review! (alsjeblieft)