hehe... stom van mij! Zie HS 41 voor uitleg waarom ik zo stom ben!
HOOFDSTUK 39
Dromen
"Wat moet ik schrijven?" vroeg Ivy en sloeg het met rood fluweel bedekte boekje open.
Ze had net haar naam onder 'Het dagboek van…' gezet en ik had met verbazing gezien dat de letters zich vanzelf aanpasten aan het lettertype.
Op de eerste pagina verscheen: 'Enkel deze personen hebben toestemming in mijn dagboek te lezen:'
"O ja. Wie allemaal?" vroeg ze en bleef met haar veer boven de pagina zweven.
"Draco natuurlijk, misschien Lucius ook," zei ik en ze begon te schrijven. "En vergeet mij niet!"
De inkt werd opgenomen in het perkament tot er niets meer te lezen viel.
"Je krijgt wel waar voor je geld," grinnikte Ivy bewonderend.
"Ja, Chris' geld," zei ik afkeurend.
Toen verscheen de datum rechtsboven in de hoek.
"Shit, dat is niet de bedoeling!" zei Ivy. "Nu kan ik niet doen alsof ik dit dagboek al heel lang heb!"
"Nou ja, dan moet je maar gewoon nu beginnen.""Maar er moet wel genoeg in staan voor als Draco hem leest," protesteerde ze en probeerde de datum aan te passen. Dat ging niet, de inkt verdween gewoon.
"Dan duurt het wat langer."
Ik vond het niet erg. Dan hoef ik ze ten minste niet al zo snel te zien zoenen. Ik was nog steeds tegen het idee van Ivy samen met Lucius.
Ivy gromde, maar begon toch te schrijven.
Dag dagboek,
Het leek me wel leuk om iets te hebben om in te schrijven, dus kocht ik jou.
Want zie je, niemand weet dat ik Ivy ben en niet Samantha Sanders. Ik heb haar lichaam overgenomen. Haar mooie lichaam, dankzij mijn geliefde Lucius. Vanavond zie ik hem weer.
"Vergeet niet Sneep te vermelden! Je moet het elke keer over Sneep hebben!" waarschuwde ik haar.
"Jaja," zei Ivy en begon toen maar een hartje te tekenen in de hoek. Eerst zette ze er een L achter, die ze toen doorstreepte om er een S achter te zetten. "Zo goed?"
"Ja, perfect!" riep ik enthousiast. "zo zien ze allebei dat je en keuze gemaakt hebt."
"Ik heb helemaal geen keuze gemaakt."
Ik zuchtte. "Weet ik, maar die indruk moet je wekken."
Ivy gromde wat en ging toen weer door met schrijven.
Maar dat is vanavond pas. Ik zal eens vertellen wat ik vandaag gedaan heb. Ik heb die Evelien op haar nummer gezet. Haar stomme boek in de fik laten vliegen. Ha! Je had haar gezicht moeten zien!
"Ja, dat vond ik niet leuk," onderbrak ik haar weer. "Waarom deed je dat nou?"
Ze ging er niet op in, maar bleef schrijven.
Die Evelien is dus een vriendin van Samantha. Nou, je kan je je geen irritantere meid verzinnen. Loopt me altijd achterna, vraagt altijd wat ik aan het doen ben. Zit altijd in mijn kamer zonder mijn toestemming. Net zoals vanmiddag, kwam ze gewoon binnen stormen. Heeft die meid niks anders te doen? Niemand anders om te vervelen?
"Nee, dat heeft ze niet. Ik ben haar enige vriendin," zei ik stug.
"Kom op zeg!" riep Ivy desperaat. "Dan moet ze daar eens voor zorgen!"
Ik wist niet wat ik daar op moest zeggen. Ik vond het verschrikkelijk dat ze dat zei, maar eigenlijk was het zo. Ze kon niet altijd op mij rekenen. Ik zou er waarschijnlijk niet meer zijn over een aantal jaren. Dan zou ze verder moeten, alleen…
Maar goed, weet je wie ik ook tegen ben gekomen? Professor Severus Sneep. Hij – is – hot ! Geweldig! Lekker sarcastisch en zo dramatisch! Zijn opbollende cape… zijn pikzwarte ogen… zijn diepe, zwoele stem. Om bij weg te smelten! Wacht maar, ik krijg hem wel! Mijn leeftijd maakt niets uit, ik ben meerderjarig! Volgens mij had hij al een oogje op Samantha, dus dat wordt een eitje!
"Dat denk jij," zei ik spottend.
Wacht maar af!Morgen schrijf ik verder. Ik moet zo naar Lucius.
IvyIvy klapte het boek dicht en zuchtte tevreden dat ze klaar was.
"Ga je echt naar hem toe?" vroeg ik terwijl ze het dagboek in een la legde.
"Natuurlijk!" zei ze opgewonden en pakte de brief die ze die morgen had ontvangen. "Ik mis hem! Ik wil hem zien."
Ze drukte de brief tegen haar borst.
"O hemel!" riep ze plots en rende naar de kast. "Wat moet ik aan?"
Ze rukte de deuren open en begon verwoed alle nieuwe kleding te doorzoeken. Het mijne had ze op de onderste plank in een hoekje gegooid waar ze nu zielig op een hoopje lagen.
Na tien verschillende outfits gepast te hebben bekeek ze zich tevreden in de spiegel.
"Dit kan wel," zei ze goedkeurend.
Met angst zag ik de extra laag gesneden broek, het naveltruitje met de lage ronde hals en de dikke laag make-up. Alles was natuurlijk zwart, met hier en daar een hint van rood. Ivy trok nog eens aan haar lange, wijde mouwen om haar schouders bloot te laten komen. Ik zou zoiets nooit aangetrokken hebben.
"Je weet toch wel dat je hem eerst uit moet testen hè?" zei ik, bang dat de kleding juist lust op zou wekken bij Lucius, waar ik eigenlijk vrij zeker van was.
"Ja ja," zei Ivy, zonder me echt gehoord te hebben.
Ze keek op de klok. Het was tien uur.
"Tijd om te gaan!" riep ze opgewonden en sloeg haar mantel om.
Rennend, soms wegduikend voor een patrouillerende leraren bereikte ze het Verboden Bos en zocht naar het kruisje. Ironisch genoeg was dat het ontmoetingspunt geworden.
Daar aangekomen zochten haar ogen de duisternis af. Hij was er nog niet. Ivy begon haar haren te kammen met haar handen.
Ze begon al ongerust te worden toen ze twee handen op haar heupen voelde, die haar niet permitteerde om rond te draaien. Ze grijnsde.
"Dag schat," zei ze en drukte zich tegen de persoon achter haar aan.
"Weet je zeker dat ik het ben?" vroeg een plagende stem vlak bij haar oor.
Ze draaide haar hoofd zo dat ze Lucius Malfidus kon zoenen. Ik huiverde, maar ik kon er niets aan doen. Lucius draaide haar rond in zijn armen en zoende terug.
"Wat gaan we doen?" vroeg Ivy, een beetje opgewonden door de lange kus.
"Bah Ivy!" riep ik protesterend. "Bah bah bah! Echt waar, als ik hij echt de waarheid spreekt en van je houdt, mag je me afschieten. Ik wil dit allemaal niet meemaken!"
Er gleed een speelse grijns over het gezicht van Malfidus. Hij drukte haar tegen zich aan.
"Ik weet wat je wilt, schat, maar ik had wat anders in mijn hoofd," zei hij en liet haar los.
"O ja?" vroeg Ivy een beetje teleurgesteld, maar Malfidus pakte haar hand en trok haar mee verder het bos in.
Hij geleidde haar door de donkere bomen tot we uitkwamen bij een kleine open plek. De heldere maan verlichtte een kleine picknick.
"Ik hoop dat je niet te zwaar gedineerd hebt," zei hij en hij trok haar op het donkere kleed.
Hij pakte twee glazen uit de mand en schonk wat wijn in.
"Proost," zei hij en ze tikten de glazen tegen elkaar aan.
Het geluid klonk hol in de stille nacht, waar de enige geluiden kwamen van het ruisen van de wind door de bomen.
Hij opende de mand en haalde een tros druiven eruit.
"Oeh heerlijk, een nachtelijke snack," zei Ivy en vleide zich tegen Lucius aan die haar druiven begon te voeren.
Het duurde niet lang voor Ivy in zijn armen lag, verwikkeld in een heftige zoen. Lucius draaide haar met haar rug op het kleed en hing boven haar.
"Nee Ivy! Niet doen!" riep ik in protest toen Lucius' handen zich over mijn lichaam bewogen.
"Stop alsjeblieft!"Maar Ivy luisterde niet naar mij. Ze bleven zoenen en Lucius ging met zijn hand onder mijn t-shirt.
"Stop nu, alsjeblieft!" snikte ik.
Het leek, voelde, alsof ik werd aangerand. Het zoenen had ik nog niet zo erg gevonden, maar dit kon ik niet aan. Ik wilde dit niet. Ivy wel, dat voelde ik, maar wat zíj deed, voelde ík ook. Het werd me teveel.
"Stop stop stop!" gilde ik.
Ivy stopte ook en duwde Lucius van haar af en ging staan.
"God nonde !" riep ze gefrustreerd. "Kun je je nou niet eens rustig houden!"
"Ivy alsjeblieft," zei ik angstig, maar ook opgelucht dat ze was gestopt. "Ik voel alles wat jullie doen. Dit wil ik niet! Het was geen grapje die ik net maakte. Als jullie tweeën wat worden, mag je mij doden. Ik wil het niet."
"Wat is er lief?" kwam de stem van Lucius en Ivy draaide zich om om hem aan te kijken.
Ik zag angstig hoe Ivy weer bij hem ging zitten.
"Is het die meid?" vroeg hij en ik zag een glinstering in zijn ogen, alsof het hem opwond.
Ivy glimlachte verontschuldigend. "Ja, het spijt me. Ik kan het niet als zij de hele tijd tegen me aan begint te tetteren."
"Wat zegt ze dan allemaal?" vroeg Lucius en drukte zich weer tegen haar aan.
'Het windt hem echt op!' Dacht ik onthutst.
Hij probeerde Ivy weer te zoenen, maar Ivy hield hem tegen.
"Echt," zei ze serieus en keek hem diep in de ogen.
Hij zuchtte. "Oké dan. Maar probeer er aan te wennen, ja?"
Het leek, alsof hij het ook tegen mij had.
"Ze heeft toch geen bezwaar als we alleen zoenen?" vroeg hij.
Het bleef even stil voordat ik begreep dat dit een hint was voor mij om antwoord te geven.
Ik zuchtte. "Nee hoor."
Denkbeeldig probeerde ik mijn ogen te sluiten, maar natuurlijk voelde ik en zag ik nog alles. Maar ik onderging het. Malfidus probeerde niet meer.
Die nacht schrokken ik wakker. Met beelden van mijn vrienden en familie nog op mijn netvlies, besefte ik plots dat Ivy ook wakker was.
"Jezus man!" riep ze met bonzend hart. "Heb je die dromen vaker?"
"Voordat het kristal was gebroken, elke nacht," zei ik met zelfmedelijden.
"Geen wonder dat je die slaapdrank nam!"
"Maar… hoe kan het dat je mijn dromen nu wel ziet?" vroeg ik verbaasd.
Ivy haalde haar schouders op en ging weer op haar rug liggen.
"Zal wel dezelfde reden hebben als waarom ik het kistje nu wel kan openen."
"Dan zou ik toch maar nog wat dromeloze-slaapdrankjes halen," zei ik.
"Ach, dat zal wel meevallen," antwoordde Ivy en probeerde weer te gaan slapen.
Die nacht werden we nog 3 keer wakker…