He mensen! Heel snel ff een hoofdstuk getypt, ik wilde niet zo lang wachten met updaten... vind niemand leuk.Eigenlijk ben ik niet zo tevreden over dit hoofdstuk, maar het geeft weer meer informatie en ik dacht dat dat wel weer ns nodig was. Dus... enjoy (hoop ik).

Granger Girl 14 - Ja, je was wel erg snel zeg! Geweldig, zo'n fanatieke lezer! Bedankt voor je berichtje!

goddes-of-imaginary-light- Tja Ivy is denk ik gewoon een beetje verliefd... merk je ook wanneer ze wél aardig is en wanneer niet? Ja, soms zou ik ook wel met haar willen ruilen ;) maar ik val niet zo op Lucius... meet op Sneep.. hihi

Argerusia- Dank je! Ik vind gesprekken ook het leukste om te schrijven. Bedankt dat je het zo goed vind : ) Ik doe wel mijn best... Dit hoofdstuk bestaat echter uit wat minder conversaties : (. Misschien ben ik er daarom wat minder tevreden over... Maar... zeg maar wat je er van denkt. Bedankt!

HOOFDSTUK 40
Zadór Zwadderich
Ivy werd wakker. Een vage droom van een lange, saaie gang zweefde nog door haar hoofd terwijl ze op de wekker keek, die op haar nachtkastje tekeer ging alsof er brand was. Ze mepte tegen de wekker aan toen ze zag hoe laat het was.

"Kom op Ivy, je moet opstaan," zei ik, terwijl de wekker zielig in een hoekje lag, nog steeds herrie schoppend.

"Ik wil niet," kreunde ze. "Laat me slapen."

De wekker was geen gewone, het was een magische. Het zou pas stoppen als je ook echt opgestaan was, dus Ivy stapte uit bed, deed nijdig de wekker uit en keek in haar agenda.

"Kruidenkunde," kreunde ze. "Daar ga ik niet heen, tijdverspilling."

"Maar Ivy," zeurde ik.

"Nee!" riep ze terwijl ze weer op haar bed neer plofte. "Ik heb me gisteravond al ingehouden voor jou, nu laat je me slapen!"

Mopperend hield ik me stil en Ivy viel in slaap, mij meetrekkend de duisternis in.

In de Grote Zaal was Evelien begonnen met het ontbijt. Samantha wist het niet, maar ze had haar zien weggaan, ze had zich verstopt in een hoekje. Ze was opgebleven tot ze zeker wist dat ze weer terug was en er niets met haar was gebeurd. Evelien vroeg zich af wat Samantha 's nachts toch allemaal deed. Ze had zich voorgenomen om de volgende keer haar te achtervolgen.

Ze verborg een grote gaap achter haar hand, net toen er een uil voor haar landde. Met grote ogen keek ze ernaar.

'Voor mij?' dacht ze verbaasd. 'Wie stuurt mij nou een uil? De laatste keer was het papa.'

Een brok kwam in haar keel en paniekerig keek ze de tafels af. Niemand hier scheen het op te merken dat ze een uil had gehad. Er waren er meerdere geland voor leerlingen en ze zag ook dat Sneep een uil had gekregen.

De uil pikte ongeduldig naar haar handen en trillend maakte ze de brief los die aan de poot van de uil was gebonden. Toen herkende ze de soort uil. Het was een schooluil en op de brief stond het zegel van de school.

Toen ze de brief openmaakte herkende het logo van de bibliotheek van de school en met het schaamrood op haar kaken las ze de brief. Het ging natuurlijk over het boek dat Samantha had verbrand.

'Nee, niet Samantha. Iemand anders in Samantha,' corrigeerde ze zichzelf.

Ze keek de tafel af. Samantha was er niet. Ze zag wel Perkamentus de tafel langslopen, haar kant op. Sneep liep achter hem, de brief die hij had gekregen in zijn vuist geklemd.

"Kan ik je even spreken in mijn kantoor, Evelien?" vroeg Perkamentus vriendelijk en terwijl ze hem volgde vroeg ze zich af wat haar te wachten stond.

Zo rond een uur of twaalf stond Ivy eindelijk op. Lui rekte ze zich uit en kleedde zich aan om naar de enige les te gaan die ze interessant vond: Leer der Oude Runen. Daarna zou ze nog Transfiguratie hebben en Spreuken en Bezweringen.

Bij Leer der Oude Runen was ze een eigen spreuk aan het verzinnen. Wat ze er precies mee wilde bereiken wist ik niet, maar het was een versie van de brandspreuk 'incendio'.

Hoewel ze wel geïnteresseerd was in Transfiguratie en Spreuken en Bezweringen, huiswerk maken weigerde ze. 'Tijdverspilling' had ze het genoemd.

"Waarom zou ik het nog eens opschrijven terwijl ik het al kan?" had ze gezegd.

Ze kon het ook. Het ging helemaal niet zo slecht met het oefenen van haar spreuken. Ze had van Anderling al een prijzende blik gekregen, die natuurlijk was omgeslagen in niet zo prijzend toen ze had gezegd dat ze er geen verslag van had gemaakt.

Aan professor Banning had ze een keer gevraagd wanneer ze nou eens de interessante spreuken ging leren. Toen ze echter hoorde dat de zogenaamde 'spannende spreuken', zoals zij spreuken als Amnesia en Detentio noemde, alleen bespraken bij het vak Verweer tegen de Zwarte Kunsten, verzwakte haar interesse voor dat vak, want ze wist dat ze bij Omber geen spreuken bespraken. Ze ging dus extra haar best doen bij de lessen van Harry.

Evelien ijsbeerde voor de grote boekenkasten van de bibliotheek. Ze had het verhaal van Samantha aan Perkamentus verteld en die had haar opgedragen Samantha goed in de gaten te houden. Zelfs als ze zich daarvoor 's nachts buiten de leerlingenkamer moest begeven.

Nu was ze op zoek naar wie er in Samantha's lichaam zou kunnen zitten, maar ze wist niet waar ze moest kijken en aan madam Rommella durfde ze het niet te vragen. Vanuit haar ooghoeken zag Evelien dat ze in de gaten werd gehouden.

Toen ze het vijfde boek netjes terug zette in de kast, zag ze een boek dat haar aandacht trok.

'De Duisterste Dozijn Duistere Tovenaars in Twee- Duizend Jaar.'

Ze pakte het boek uit de kast en keek of er een index in stond. Ze zocht op de naam 'Meriadov Nagini Marrielus'. Die naam had in het artikel gestaan over het Kristal der Eeuwigheid, maar hij stond er niet in, ook niet op 'Meriadov' en 'Marrielus'. 'Nagini' stond er echter wel in. Ze tikte met haar toverstaf op de naam en het boek zocht de juiste pagina voor haar op. Het was echter niet de pagina die ze zocht, want ze kwam op de pagina over 'Voldemort'. Verbaasd las ze toch maar even de pagina en leerde dat de slang van Voldemort Nagini heette. Ze schreef het af als een stom toeval.

Maar ze wist verder niet waar ze naar moest zoeken, tot ze in de index 'Merlijn' zag staan. Het boek zocht het op, maar in plaats van een pagina over Merlijn zelf, kwam ze uit op een pagina over 'Zadòr Zwadderich'.

'Zwadderich?' dacht ze verbaasd. 'Het was toch Zalazar Zwadderich?'

Ze leerde over hem, dat hij de grootvader was van Zalazar Zwadderich, oprichter van Zweinstein. In zijn zoektocht naar het Eeuwige Leven, bracht hij veel terreur en chaos, overal in het land.

'God, waar kennen we dat van?' vroeg Evelien zichzelf hoofdschuddend.

Verbaasd zag ze hoeveel er over hem geschreven was, maar ze had geen zin om het hele hoofdstuk te lezen, dus ze bekeek het alleen even het laatste stuk, wat een verslag van de overwinnaar was, ene Arutha Perkagon. De jongen, aangewezen door een profetie, de enige die het land zou kunnen redden van de ondergang . Toen zag ze een stuk wat haar heel erg bekend voorkwam, maar ze dacht niet dat ze het ooit had gelezen.

'Dit moet wel het artikel zijn waar Samantha me over heeft verteld.' Dacht ze en las het hele verslag. Het artikel waarschuwde dat er maar enkele pagina's, en soms maar enkele zinnen, van het verslag konden worden gered. De belangrijkste pagina's waren in het boek geplaatst.

datum, onbekend van het jaar 875

Gisteren had ik droom. Er kwam een vrouw bij mijn bed staan, een stralende schoonheid. Ze noemde zichzelf NimueVrouwe van het Meer, Koningin van Avalon.. … … … . Ze gaf me een opdracht om een magisch kistje te ontwerpen. Een uitsluitend voor Ailène, waarin ik enkele dingen moest verbergen: een bloedrode staf, een zwaard en een boek. … … … De volgende ochtend werd ik wakker met die dingen op mijn nachtkastje en ik heb direct het kistje laten maken, precies zoals ze geïnstrueerd had, met de spreuken die op een briefje erbij lagen… … … …

25e van de Grasmaand, van het jaar 877

Ailène is verdwenen. Niemand heeft haar zien vertrekken, maar haar kleding is nog aanwezig in het kasteel, mijn adviseur vertelt mij dat ik haar moet laten gaan. Haar aanwezigheid is niet onmisbaar… … … … . Ik kon al niet geheel begrijpen waarom zij zo plots verscheen aan mijn hof, bewerend dat haar krachten bijzonder waren. Dat ze afstamde van Elaine van Astolat. Dat zij was aangewezen door Merlijn om Arthur te helpen. Dat de geschiedenis zich nu ging herhalen…. … …

3e van de Hooimaand, van het jaar 877

Zadór heeft ons overvallen. Honderden van mijn mensen zijn gesneuveld en ik kon hem niet stoppen. Hij was te sterk. Mijn kasteel is verwoest. Gelukkig heb ik het kistje nog kunnen redden.

Oogstmaand, van het jaar 877

Een gestalte verscheen weer aan mijn bed afgelopen nacht… … … …. Nimue sprak over Elaine, dat ze bijna klaar was met haar opleiding en dat ik nog even moest volhouden… … … …

30e van de Oogstmaand, van het jaar 877

De vrouw uit het kistje lijkt niet meer op Elaine. Ze is een vrouw geworden. Ze is Phoenix… … … … Zadór komt steeds dichterbij, wordt steeds machtiger. Ze is op het juiste moment gekomen. Vannacht zullen we het ritueel uitvoeren. Het fijne van het ritueel weet ik niet, maar Phoenix vroeg of ik er bezwaar tegen had om gemeenschap met haar te hebben… … … …

5e van de Wijnmaand, van het jaar 877

Het einde van de oorlog is nabij. Met de nieuwe kracht die ik heb verworven ben ik er zeker van dat het snel voorbij zal zijn. Phoenix is met mij samengesmolten en heeft haar krachten aan mij over gedragen, waardoor mijn magie nu voldoende zal zijn om een einde te maken aan zijn Duistere Rijk. Zij zal gemist worden in deze laatste strijd, maar als we het doorstaan keert ze terug. Ze zal altijd terugkeren als het tijd voor haar is. Zij zal zich klaarmaken voor de strijd en sterven om daarna weer terug te keren in een andere gedaante. Want dat is het leven van een feniks. Zij zal er altijd zijn, sluimerend in het diepe, klaar om weer te verschijnen als het Licht wordt bedreigd door het Duister. Zij is de steen die de balans tussen Licht en Duister zal herstellen. Als zij faalt, faalt het Licht en zal het Duister overwinnen. Ik voel de kracht die zich heeft gesterkt in mijn beste vriendin binnenin mij. Ik zal nooit vergeten hoe ze zich heeft geofferd voor het overleven van het Licht. Haar lichaam kon het verlies van de feniks niet aan en ze is in diepe slaap. Merlijn heeft gezegd dat zij ook niet meer terug zal keren tot bewustzijn tot ze haar eigen kracht weer heeft gevonden, maar hij waarschuwde mij dat dat vrij onwaarschijnlijk zal zijn doordat ze te sterk heeft gerekend op de feniks. Zij is zichzelf verloren. Ik zal voor haar bidden, maar eerst zal deze slag overleefd moeten worden. De Orde maakt zich klaar en Zij maakt zich ook klaar in mijn binnenste. Ik voel haar. Ik zal overwinnen.

10e van de Wijnmaand, van het jaar 877

… … … … Mijn beste strijder sprak me aan vanmiddag. Hij weigerde te vechten. Hij beschuldigde mij ervan dat ik Ailène van hem had gestolen. Dat zij aan hem toebehoorde… … … …. Morgen wordt het beslecht met een gevecht van man tot man.

11e van de Wijnmaand, van het jaar 877

Ailène is weer wakker. Hoe het mogelijk is, is niet duidelijk... … … … Mijn adviseur vertelde me dat het waarschijnlijk was, omdat mijn strijders laatste woorden 'Voor jou, Ailène!' waren. Zij zou haar ogen geopend hebben, vlak voor ik toesloeg… … … …

Met bonkend hart las ze het verslag over een strijd die verschrikkelijk veel leek op de strijd die er nu in het land gaande was.

'Maar Ailène, Phoenix, had het wel gered!' dacht Evelien opgewonden. 'Dit moet Samantha weten!'

Ze klapte het boek dicht en wilde ermee op zoek naar Samantha, maar vlak voordat ze de bibliotheek wilde verlaten, hoorde ze een snerpende stem achter zich.

"Waar gaat dat heen met dat boek, jongedame?"

Evelien stond stokstijf stil en draaide zich toen om naar madam Rommella.

"Geef dat maar hier, jij leent voor de komende tijd even geen boeken meer," zei ze en rukte het boek uit haar handen om het weer terug te plaatsen in de kast.

"Maar…"

"Geen gemaar, wegwezen," zei ze onverbiddelijk en geschrokken verliet Evelien de bibliotheek. Zonder boek.

Maar ze had geluk. Op haar weg naar de leerlingenkamer van Zwadderich kwam ze Samantha tegen.

Ivy sleepte zich het lokaal van professor Banning uit.

"Wat is die spreuk 'Avis' en stomme spreuk!" klaagde ze. "Wat moet je ermee?"

Ik zei niets. Eerlijk gezegd snapte ik zelf ook niet waarom we die moesten kennen. Wat is er nou leuk aan een stel vogels die uit je staf vliegen?

"Maar goed, op weg naar de bibliotheek," zei Ivy toen standvastig en rechtte haar rug.

Met hooghartige blikken liep ze trefzeker door de gangen. Andere leerlingen gingen voor haar opzij.

"Hé Sam!" hoorde ze toen plots.

Ivy reageerde er niet op, maar ze moest wel toen Evelien opgewonden vlak voor haar neus stond. Ivy trok haar wenkbrauwen op.

"Je staat in de weg," zei ze bits.

Evelien leek even uit het veld geslagen en Ivy liep langs haar af.

"Hé, maar wacht even!" riep Evelien en ging naast haar lopen. "Ik heb wat gevonden over… je weet wel."

Evelien keek schichtig om zich heen. "Phoenix."

Ivy keek haar even schuin aan.

"Kan me niets schelen," zei ze toen.

"Hoezo het kan je niets schelen?" vroeg Evelien verbouwereerd.

"Precies wat ik zeg, het kan me niets schelen."

"Maar mij wel!" riep ik toen ik in de gaten had waar het over ging.

Ivy zuchtte en ging Evelien voor een leeg lokaal binnen. "Goed, wat ben je te weten gekomen?"

Evelien begon te ratelen over een of andere Zadór Zwadderich.

"Bedoel je niet Zalazar Zwadderich?" vroeg Ivy ongeduldig, terwijl Evelien eigenlijk al een stuk verder was.

"Nee, Zadór Zwadderich," zei Evelien opgewonden. "Maar hoorde je me niet? Je hoeft niet te sterven! Dat meisje van jou verslag is ook niet gestorven!"

Ivy keek haar geheel niet onder de indruk aan. "Ik had zelf ook al besloten om niet te sterven, dank je. Was dat het?"

Ze had het lokaal al bijna verlaten toen Evelien nog iets zei.

"Je mag alleen geen gemeenschap met iemand hebben," zei ze zachtjes.

Ivy draaide zich met een ruk om.

"Waar heb je dat nou opeens vandaan?"

"Nou, Ailène had Arutha gevraagd, vlak voordat ze het ritueel deden om haar krachten naar hem over te laten gaan, of hij het erg vond om met haar gemeenschap te hebben. Ik denk dat dat bij het ritueel hoort."

Ivy keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan en fronste toen. "Je bedoelt seks?"

"Ha, jammer hè, Ivy," zei ik plagend. "Nu mág je niet eens met Malfidus. Of je het nou wil of niet."

"Ja, seks ja," zei Evelien blozend. "Ik denk dat als je… dat wel doet, je je krachten kwijt bent."

"Ja, en je leven," vulde ik Evelien aan.

"Dus, om mijn krachten over te laten gaan op iemand anders, moet ik met diegene slapen?" vroeg ze en Evelien knikte.

Het bleef even stil voordat Ivy heel erg hard begon te lachen.

"Je bedoelt dat ik straks met Harry…?" Ivy liet de zin lachend in de lucht hangen.

Evelien keek haar fronsend aan terwijl Ivy nog steeds heel erg hard stond te lachen. Ik moest het ook nog even laten bezinken.

'Ik zou met Harry moeten slapen?' dacht ik verwonderd. Ik kon me er niets bij voorstellen. Het idee trok me ook helemaal niet aan.

Ivy blijbaar ook niet, want die stond nu haar tranen uit haar ogen te wrijven van het lachen.

"Wat ben je me toch een grapjas, Evelien," zei ze. "Misschien mag je nog wel een keer met me praten als je zo grappig blijft."

Nog steeds lachend verliet ze het lokaal.

"Nu genoeg onzin," zei Ivy.

"Wat nou als het waar is? Evelien vertelt niet zo gauw onzin," zei ik. "Misschien kun je aan het kistje vragen over dat ritueel waar Evelien het over had."

Ivy's blik werd serieus. "Ja, dat kan ik wel doen ja. Misschien moet ik dat boek ook eens lezen dan. Ik heb alleen niet gehoord welk boek het nou was."

"Ik ook niet, misschien weet madam Rommella het wel."

"Ik moet daar toch nog heen," zei ze grijnzend.

zeg me wat je ervan denkt!

PS. dit verklaart natuurlijk nog niet alles over de feniks... :P