Door mijn domme fout, nu een kort hoofdstuk... Lees mijn opmerking bij HS 41, anders snap je er niets meer van!

Vliertjevampiertje- Aaah. Huiswerk. Wat een genot! ziet de stapel op de hoek van haar bureau haalt haar schouders op en gaat door met typen Een nieuw kristal? Wie weet... We weten nog niet waar ze vandaan komen...

Argerusia- hehe... twee nieuwe hoofdstukken die ik nu heb moeten aanpassen. SORRY! Ik heb wel heel erg lang na moeten denken over het kristal en hij heeft al veel verschillende vormen aangenomen, maar ik ben blij met wat het nu is : ) Ben blij dat je het nog spannend vind!

Granger Girl 14- whiee! Nog iemand die het spannend vind! Enne... Alerts wil ik ook nogal eens vergeten.

Bedankt voor de reacties... nu een kort hoofdstuk waar eigenlijk teveel in gebeurd naar mijn zin... maargoed. Enjoy!

HOOFDSTUK 42
Onzichtbare Hand

Een week ging voorbij. Ik probeerde Ivy ervan te overtuigen dat ze naar de muziekles moest gaan, maar Ivy weigerde. Ik had haar wel wat lessen willen geven in de piano, maar Ivy zei dat het niet echt haar ding was. Dat vond ik jammer, want het was best leuk met de band. Voordat Ivy… het over had genomen speelde ik de piano en zong de tweede stem. Evelien was tot haar eigen verbazing verkozen tot de zangeres van de band. Ze kon beter zingen en spelen tegelijk dan Anouk. Anouk had dreigend gekeken, maar niets gezegd.

Ivy was naar nog een afspraakje met Lucius geweest. Ze hadden samen paardgereden. Dat was best leuk, was het niet dat het met Lucius Malfidus was. Hij had echter niets geprobeerd, alleen toen hij afscheid van ons nam, maar Ivy had hem nadrukkelijk gezegd dat zíj het niet prettig vond dat ik meekeek.

Ze had wel over de dingen nagedacht waar Evelien het over had gehad, toen ze het artikel had gelezen. Ailène had Arutha gevraagd of hij er bezwaar tegen had als ze gemeenschap moesten hebben. Ik had er nog op aangedrongen om eens op te zoeken wie die Elaine van Astolat was, maar Ivy had gezegd dat áls het belangrijk was, Evelien er wel mee zou komen aandragen. Ik betwijfelde het, na de reactie die Ivy had gegeven. Ivy beloofde wel geen seks te hebben voordat we meer wisten.

Op donderdag vervolmaakte ze haar spreuk bij Leer der Oude Runen. Het lukte haar, om alle veren die hetzelfde waren, tegelijk te laten verbranden. Professor Vetus had haar echter verboden de spreuk nog ooit te gebruiken. Ik betwijfelde het of ze het meende toen ze zei dat het haar speet. Ze ging verder met een andere spreuk: een slaapspreuk. Dat dacht ik in ieder geval. Ivy deelde niet meer alles met me en dat verontrustte me. Wie weet wat ze allemaal van plan was.

Professor Stronk was naar haar toe gestapt om te vragen waarom ze afgelopen les niet was gekomen. Ivy had haar schouders op en zei dat ze het vak saai vond. Toen Stronk vroeg of ze wel het huiswerk had gemaakt had ze gelachen en was ze weggelopen. Stronk riep haar na dat ze zou zakken voor het vak. Ivy had enkel haar schouders opgehaald.

Ivy deed geen huiswerk meer. Ze was alleen nog maar geïnteresseerd in het leren van zoveel mogelijk spreuken. Duistere spreuken, het liefst. Ik was blij dat ze bij occlumentie niet meer de kans kreeg om in de boeken van Sneep te neuzen. Wie weet wat voor enge spreuken ze daar allemaal uit had kunnen halen.

Bij Harry's les deed ze wel flink haar best. Iets teveel eigenlijk. Marcel durfde niet meer tegen haar en Evelien bleef tegenwoordig ook uit de buurt, al hadden ze nog steeds kans om 'per ongeluk' geraakt te worden. Ivy zei dan 'oeps' met een gemene grijns.

Ook toverdranken deed ze niets meer aan. Op de vrijdagavond had ze flink strafwerk opgekregen van professor Sneep, maar ze had zich er niets van aangetrokken.

Ivy kreeg een nare gewoonte om te lachen om iemand anders leed. Als Malfidus Marcel weer eens aan het pesten was, lachte ze erom en dacht ze er zelfs aan om mee te doen. Het was me tot nu toe gelukt om haar daarvan te weerhouden.

Het was weer dinsdagavond en Ivy was gefrustreerd al haar spullen af aan het zoeken.

"Verdomme! Waar is mijn toverstaf!" riep Ivy gefrustreerd. "Ik weet toch zeker dat ik hem heb meegenomen."

"Taalgebruik, juffrouw Sanders," klonk een ijzige stem achter haar en Ivy draaide zich grijnzend naar Sneep om.

Ze keek overdreven schuldig terwijl ze sorry zei en gaf hem een speelse glimlach, voordat ze zwijgend weer verder ging met zoeken.

Ivy zuchtte. "Ik kan hem niet vinden."

"Dan moet je terug naar je kamer om hem te zoeken," zei ik plagerig.

"Nee hoor," zei Ivy nadat ze even had nagedacht en grijnsde. "Dat hoeft helemaal niet. Ik kon het kistje ook open krijgen, waarom zou ik dan ook geen magie kunnen gebruiken zonder staf?"

Denkbeeldig haalde ik mijn schouders op, maar tegelijk werd ik ook wel een beetje angstig. Wat als ze echt mijn krachten zou kunnen gebruiken?

"We gaan het eens proberen," zei Ivy en legde een enkel boek voor haar neer en sloot haar ogen.

Het werd helemaal donker voor mijn ogen. Ivy concentreerde zich en plots voelde ik een soort hand naar me grijpen. Het trok ergens aan. Het trok iets uit me en een vlammende pijn schoot er door me heen. Ik zag een goudrode slinger van licht, die zich van me af bewoog en in het niets verdween, terwijl het voelde alsof mijn hart eruit werd gerukt.

Ivy opende haar ogen weer en ik zag hoe het boek boven haar in de lucht zweefde. Ivy grijnsde. Als ik ogen had, stonden ze nu vol tranen.

"Zie je wel," zei ze zelfvoldaan.

"Hou op Ivy," hijgde ik.

"Doe ik je pijn?" vroeg ze verbaasd en verbrak de betovering.

De onzichtbare hand liet me los en ik liet een opgeluchte zucht terwijl de pijn verdween. Het boek viel uit de lucht en ze ving het behendig op.

"Wat raar, ik voelde niets," zei ze. "Alleen een beetje pijn in dat teken in mijn nek."

"Wil je dat alsjeblieft niet meer doen?" vroeg ik benepen.

Ivy fronste. "Maar we moeten onze krachten toch oefenen?"

"Nee hoor, dat hoeft niet," zei ik.

Dat gevoel wilde ik nooit meer hebben. Nooit meer. Het beeld van mijn eigen graf zweefde voor mijn ogen.

"Nou, dan doen we het toch niet," zei Ivy en haalde haar schouders op. "Het is niet zo dat we die krachten nou echt nodig hebben voor mijn plannetje."

"Ik blijf zeggen dat het je toch nooit zal lukken om Sneep over te halen om je naar Voldemort te brengen."

"Maar ik heb Lucius nog niet opgegeven!" zei Ivy een beetje gekwetst.

"We hebben nog niet genoeg in het dagboek staan om hem te testen," zei ik.

"Jaja, dat weet ik," zei ze onwillig. "Maar het is zo moeilijk om me de hele tijd zo in te moeten houden."

"Maar toch wil ik ook eerst weten of het echt waar is dat als ik… of jij… eh… wij… gemeenschap hebben… dat ik dan mijn krachten kwijt ben," zei ik met een kromme zin.

Het was waar dat Ivy nog helemaal niet geprobeerd had om ook maar iets op te zoeken over Elaine van Astolat of Merlijn. Evelien was ook te bang om me nog aan te spreken, dus ik verwachtte niet dat zij Ivy weer wat zou komen vertellen.

"Dat moeten we het aan iemand vragen," zei Ivy beslist en pakte het kistje.

"Natuurlijk!" riep ik opgewonden. "Het kistje! We kunnen het aan kistje vragen en hopen dat die een antwoord heeft."

"Natuurlijk, wat dacht jij dan wat ik wilde doen. Het opeten?" vroeg Ivy verveeld en opende het kistje.

Voorzichtig stak ze haar hand erin en vroeg.

"Kan ik mijn krachten kwijtraken?"

Plots voelde ik een ruk aan mijn hand en werden we het kistje in gezogen.

Ik zag geen hand voor ogen. Het was helemaal pikdonker om me heen en dat beangstigde me.

"Hallo?" Mijn stem verbrak de dodelijke stilte.

Vanuit de verte kwam er plots een lichtje. Het kwam echter steeds dichterbij en ik moest mijn ogen afschermen tegen het felle licht. Ik kneep mijn ogen samen om toch te kunnen zie wat het was en ik zag een vrouw. Een prachtige vrouw in een lange witte jurk. Haar blonde krullen glansden in het licht, maar toen ik in haar prachtige, donkerblauwe ogen keek, waren die zo hard als staal. Ze stak haar hand uit en met een uitnodigend gebaar wees ze naar iets in de verte.

"Aanschouw…" klonk haar zachte, diepe stem.

Het beeld waar ze naar wees werd steeds groter, tot ik er helemaal in stond. De vrouw was verdwenen.

Ik was aangekomen, in een middeleeuws tentenkamp. Met grote ogen keek ik naar de chaos om me heen. Het gehuil van kinderen vulde mijn oren en ik zag een wanhopige vrouw, gebogen over het lichaam van haar gesneuvelde man. Om me heen stonden tenten in brand en voorzichtig liep ik er langs. Een tovenaar met angst in zijn ogen rende langs me heen. Ik hoorde mannen spreuken roepen en stralen licht schoten door de lucht.

'Hier is een oorlog aan de hand.' Ging er door mijn hoofd en ik huiverde van angst.

Maar ik hoefde niet bang te zijn. Geen van de mensen die ik passeerde, leken mij te zien en vol ongeloof in mijn ogen, liep ik door.

Toen kwam ik bij een open plek in het tentenkamp. In het midden van alle chaos stond een man. De houding van het levenloze lichaam van een jong meisje aan zijn voeten, sprak boekdelen. Haar kleding was gescheurd. Haar handen lagen losjes boven haar hoofd en lieten rode striemen zien. De man richtte zijn hele lichaam hemelwaarts en brulde van triomf. Hij spreidde zijn armen in de lucht en grote stralen vuur schoten uit zijn handen.

"De macht!" riep hij. "De macht is van mij! Eindelijk!"

Hij keek weer recht voor zich en zijn ogen stonden zo vol woede en machtswellust, dat ik schrok.

"Sidder en beef," siste hij naar een vrouw die in elkaar kroop van angst. "Kniel voor mijn macht!"

Terwijl het beeld weer kleiner werd, zag ik hoe hij zijn handen met uiteen gespreide vingers op de vrouw richtte. Op zijn mond stond een wrede grijns.

"Nee!" gilde ik en wendde mijn gezicht af van de stralen vuur die uit zijn handen schoten.

Wat er met de vrouw gebeurde, zou ik echter niet te weten komen, want op dat moment voelde het alsof ik weer terug in mijn lichaam geduwd werd.

Geschokt keek ik nog naar het kistje, maar ik merkte meteen dat ik het niet was. Ivy keek naar het kistje.

Ze stond op en schreeuwend gooide ze het kistje in het vuur. Hijgend keek ze hoe de vlammen aan het hout likten.

'Ik neem aan dat jij het ook zag?' vroeg ik.

"Natuurlijk zag ik dat," zei ze en haar adem werd weer rustig.

"Wat is hier aan de hand?"

Achter me was Sneep het kleine hok binnen gekomen en keek me nu vanuit de deuropening onderzoekend aan.

"Ik had wat onenigheid, professor," zei Ivy en keek naar het perkament in zijn hand.

Daar was duidelijk het embleem van de bibliotheek van school op te zien. Sneep keek haar nog even vreemd aan voordat hij de kamer weer verliet.

Ivy grijnsde plots.

"Wat ga je doen?" vroeg ik achterdochtig.

Maar Ivy gaf geen antwoord. Ze opende de deur op een kier, juist op tijd om Sneep het lokaal te zien verlaten.

"Waar gaat hij heen?" vroeg ik verbaasd.

"Wacht maar af," zei Ivy geniepig en ze bleef bij de deur wachter tot Sneep terug kwam. In zijn handen hield hij iets wat eruit zag als een gloednieuw boek.

Nieuwsgierig las ik de titel: 'Kristallen door de eeuwen heen.'

'O nee…' Ging er nog door mijn hoofd voordat Ivy haar toverstaf richtte op het boek, dat nu op tafel lag.

"Incendio omnis," zei ze en het boek vloog in brand.

Ik zag Sneep schrikken en vliegensvlug zijn staf trekken. Het vuur doofde, maar er was niets meer over van het boek. Sneep draaide zich met een ruk om naar de deur van het hok, waar Ivy stond.

"Eruit!" bulderde hij en wees met zijn vinger naar de deur.

In plaats van angstig en in paniek, liep Ivy heel rustig en zelfbewust naar de deur.

"Deze hele week ga je toverdranken brouwen," brieste Sneep.

Vlak voor Ivy de deur uit liep, keek ze nog even over haar schouder, gaf Sneep een knipoog en zei sarcastisch: "Ik kan niet wachten."

Omdat er nog geen reviews waren... heb ik er nog een stukje bijgezet. : )

Laat nu maar komen dan!