Hallo mensen! Sorry, heb een beetje een writers-block denk ik... er komt niet zoveel uit. Maargoed, ik heb geprobeert er iets van te maken...

cicillia - daar kom je nog wel achter. Ik leg het allemaal uit! Bedankt voor je reactie! Dan weet ik ook dat je het leest : )

Vliertjevampiertje - Tja... Ivy... : ) hehehe... Bedankt voor je reactie!

Argerusia - Hé, ja ik weet dat ik me niets aan moet trekken van die Sanapey, maar hij heeft nu een account, dus ik kan zijn verschrikkelijke review niet deleten! Weet jij hoe je de administraters van deze site daarop kunt wijzen? Ik heb wel al zo'n e-mailtje gestuurd met 'report abuse'. Ik hoop dat ze die dan ook echt lezen... In ieder geval bedankt voor het lezen en de review!

Suzanne - Voilà! Een nieuw hoofdstuk : ) Bedankt voor je revriew!

HOOFDSTUK 43
'Zij'
"He Samantha!" riep iemand me en Ivy draaide zich om. Een geniepig glimlachje kwam op haar gezicht.

O nee, het is Chris! Dacht ik geschrokken.

"Dag Chris," zei Ivy op haar verleidelijke toon en wapperde met haar wimpers.

Chris kwam langs haar lopen.

"Ik… We hebben je gemist met de muziekles, afgelopen zaterdag," zei hij een beetje ongerust. "Wil je nog wel komen?"

Ik had het er al met Ivy over gehad en ik dacht dat we er over eens waren dat ze gewoon niet meer zou gaan. Wat Ivy toen zei daar schrok ik dus wel van.

"Ach ja, ik wil wel komen, maar ik vind Evelien niet zo geweldig," zei ze schijnbaar luchtig. "Als je mij nou liet zingen, dan kwam ik wel. Ik heb alleen niet meer zo'n zin om piano te spelen, het kost me teveel tijd om het bij te houden."

Chris keek haar verbouwereerd aan.

"We kunnen haar moeilijk wegsturen, Samantha," zei Chris uiteindelijk met moeite. "En ze doet het echt niet zo slecht."

Ivy keek hem venijnig aan.

"Weet je wat?" vroeg Chris een beetje zenuwachtig. "Kom gewoon zaterdag, dan zullen we het erover hebben met de rest van de band."

Haastig liep Chris weg.

'Waarom zei je dat?' vroeg ik gekrenkt.

Ivy glimlachte gemeen en ging weer op weg naar haar kamer.

"Het is toch geen nieuwtje voor je dat ik Evelien niet mag?" vroeg ze gespeeld verbaasd.

'Nee, ik kan me nog vrij goed herinneren dat je haar bijna vermoord had,' zei ik kwaad.

Ivy antwoordde daar niet op en dat maakte al veel duidelijk. Ivy had dus wel bedoeld om Evelien te vermoorden. Het beangstigde me. Ze was in staat iemand te doden! En ik kon niets doen. Enkel toekijken, tegen Ivy praten en hopen dat ze niets deed. Ik vroeg mezelf af hoe lang ik die invloed nog zou hebben. Ik vroeg mezelf af, of ik nog ooit zélf de controle over mijn lichaam zou krijgen. Tot nu toe had ik het niet zo erg gevonden, maar ik miste het wel. Ik miste het om zélf de dingen te doen, in plaats van toe te kijken. Het was wel erg gemakkelijk om alleen maar toe te kijken, geen beslissingen te hoeven maken, maar ik was het niet altijd eens met de dingen die Ivy deed.

In stilte keek ik hoe Ivy zich aan het omkleden was. Ik dacht weer aan de ontmoeting met Chris.

'Maar je kan helemaal niet zingen,' zei ik tegen Ivy.

"Wat? Jij kan toch ook zingen?" vroeg Ivy. "Dan moet ik het ook kunnen."

'Ja maar, zingen doe je niet zomaar,' sputterde ik tegen. 'Daar komt heel wat bij kijken. Techniek en ademhaling. Articulatie…'

Ivy onderbrak me. "Het zal best wel meevallen. Evelien kan ook zingen."

'Waarom láát je haar dan niet zingen?'

"Omdat ze geen uitstraling heeft," zei ze snibbig en poetste haar tanden. "En nu wil ik het er niet meer over hebben."

Na een laatste blik in de spiegel liep ze naar bed en probeerde te slapen. Als ze nog naar buiten had gekeken, had ze de grote volle maan gezien, die op het kistje op de vensterbank scheen.

Ivy werd met een ruk wakker. Het gezicht van Voldemort was op haar netvlies gebrand en snel maakte ze licht.

"Shit! Wat was dat?" vroeg ze geschrokken en probeerde haar hartslag wat rustiger te krijgen.

'Voldemort,' zei ik simpel, maar ik was ook onder de indruk van de droom.

Ivy voelde haar voorhoofd gloeien en keek in de spiegel. Daar was heel duidelijk een bliksemschicht te zien.

'Blijkbaar ging het niet zoals hij had verwacht,' zei ik, terwijl ik aan de droom dacht.

"Dit moet echt stoppen!" riep Ivy gefrustreerd. "Het is gewoon té scary als ik nu ook al door Voldemort's ogen kijk."

Ze ging haastig ergens naar op zoek in de kast.

'Maar je keek toch al door Voldemorts ogen?' vroeg ik verbaasd.

"De gang komt ook van hem?" vroeg Ivy verbaasd.

'Natuurlijk,' zei ik eenvoudig. 'Dit is alleen de eerste keer dat we zien wat hij echt doet.'

"Hij zal wel pissig zijn, dan," zei Ivy. "En Arduin zag er ook niet zo vrolijk uit."

'Nou ja, hij heeft Voldemort verkeerde informatie gegeven, volgens mij had hij het van tevoren aan kunnen zien komen,' zei ik. Ik had geen medelijden met Arduin. Het was immers een Dooddoener. Hoewel niemand het verdiende om met de cruciates vloek te worden gemarteld, hij deed het zelf ook. Ik vroeg me wel af waar ze het over hadden gehad. Wat had Pais kunnen pakken? Ravenwoud had het niet bij de naam genoemd.

Toen zag ik waar Ivy mee bezig was.

'Wat ga je doen?' vroeg ik verbaasd toen ik zag hoe ze een boek opensloeg.

Ze had de kleine ketel en weegschaal uitgepakt die ik van Harry had gekregen met kerstmis.

"Wat dénk je dat ik ga doen?" vroeg ze snibbig terwijl ze de ingrediëntenlijst bekeek voor de dromeloze-slaap drank.

Voorzichtig begon ze de ingrediënten begon af te wegen en klein te snijden. In stilte bekeek ik hoe ze het deed, maar ik weerhield me ervan om opmerkingen te maken. Ze sneed het gedroogde, langdradig weekblad in veel te grote stukken en deed teveel fisteldistelpus erbij.

Toen het klaar behoorde te zijn, had de drank een viezige, paarsachtige kleur gekregen. Het was ook veel te dik om een slaapdrank te zijn.

Bedachtzaam roerde Ivy erdoor.

'Dat zou ik niet drinken als ik jou was," zei ik waarschuwend. Ik wist de uitwerking niet van de drank, maar ik wist wel dat ik liever niet ontplofte of iets dergelijks.

Ivy gromde ontevreden en smeet de drank kwaad in het bad.

'En jij moet deze week toverdranken brouwen bij Sneep?' vroeg ik honend.

"Hou je mond," zei ze kwaad en ging weer in bed liggen. "Ik steel wel wat drank van hem."

Dat betwijfelde ik.

Sneep hield zich aan zijn afspraak: we moesten deze week elke avond dranken brouwen. Behalve natuurlijk in de tijd dat Harry occlumentie kreeg. Zelfs híj wilde niet dat Ivy voorover in de ketel kukelde.

Hoewel ze had gezworen deze week wat slaapdrank van hem te stelen, kwam daar niets van terecht. Sneep hield ons zo goed in de gaten, dat Ivy niet eens even kon rusten terwijl hij niet keek, want hij keek gewoon altijd.

Daardoor stond Ivy op donderdagavond te wankelen op haar benen van de slaap, terwijl ze een eenvoudige drank tegen zweren moest maken. Ik had haar wel geholpen deze week, waardoor de dranken niet geheel een mislukking werden, maar vanavond was ze er helemaal niet bij met haar hoofd. Als ik wat zei, leek ze het helemaal niet in zich op te nemen en ze leek maar wat te doen.

'Nee, dat ik langdradig weekblad! Niet erbij…' riep ik, maar het was te laat, Ivy deed het langdradig weekblad, een plant waarvan je in slaap viel als je het ook maar aanraakte, maar gedroogd niet zo gevaarlijk was, bij de drank tegen zweren.

Grote walmen dikke, rode rook kwamen van de nu felrode drank en sloegen bij Ivy in het gezicht. Ik voelde haar benen week worden en hoe haar knieën haar niet meer konden houden en ze viel. Maar voordat we de grond raakten, vingen twee sterken armen ons op en keek ik in twee diepe, zwarte ogen.

Ivy kon enkel nog maar wat mompelen, voordat ze wegzakte in een diepe slaap.

Professor Sneep stond in een hoek te kijken hoe Samantha, of degene in het lichaam van Samantha – 'Zij' was hoe hij haar noemde in zijn gedachten – zijn ingrediënten aan het sorteren was. Ze was stom geweest de vorige avond. Nog nooit, nog NOOIT had een leerling ooit langdradig weekblad bij een drank tegen zweren gedaan en hij snapte nog steeds niet hoe ze dat ooit had kunnen doen. Samantha wist wel beter. Ze was zijn beste leerlinge geweest in een lange tijd, na dat onuitstaanbare kind van een Griffel natuurlijk.

Nee, waar hij zich zorgen over maakte was niet het feit dat ze langdradig weekblad bij een zwerendrank had gedaan, nee, hij maakte zich zorgen, dat áls Samantha nog in dat lichaam zat, zich niet meer kon verweren tegen 'Haar'. Óf dat 'Zij' niet naar haar luisterde en dat zou verschrikkelijk zijn. Samantha zou op moeten draaien voor de verschrikkelijke dingen die 'Zij' zou kunnen doen. Hij vroeg zich af waarom Samantha niet de controle had. Ze had een sterke geest – dat dacht hij in ieder geval. Ze zou zich gemakkelijk kunnen verweren tegen indringers.

Kortom: hij maakte zich zorgen, dat Samantha begon te verdwijnen.

Hij liet haar alleen in het lokaal, maar niet zonder het lokaal achter zich te sluiten met een ingewikkelde spreuk. Hij moest meer weten over dat kristal. Hij moest uit zien te vinden, of er een mogelijkheid was om nog een kristal te maken en hij liep naar de bibliotheek. Maar toen hij vroeg naar een ander exemplaar van het boek wat 'Zij' had vernietigd, vertelde madame Rommella met een ontsteld gezicht gezegd dat er nergens meer een exemplaar van het boek te vinden was. Ze waren allemaal op vreemde wijze spontaan in brand gevlogen.

"Geef me dan een ander boek over kristallen," gromde Sneep.

"Wat voor boek zoekt u dan?" vroeg madame Rommella.

"Maakt niet uit wat!" riep Sneep en vervolgde op gevaarlijke toon: "allemaal."

"Goed," zei madame Rommella geschrokken en tikte met haar staf op een leeg blad perkament, wat ze aan hem overhandigde.

Evelien keek het lokaal rond. Samantha was er blijkbaar nog niet. Ze keek naar Chris. Hoewel de les eigenlijk al was begonnen, was hij nog bezig met andere dingen. Evelien haalde haar schouders op en keek het lokaal rond. Lars zat natuurlijk weer bij Rens en verlegen ging ze aan het tafeltje achter die van hem zitten.

"Hé Evelien!" riep hij vrolijk en gaf haar al zijn aandacht, dat maakte haar een beetje aan het blozen.

"Hoi Lars," zei ze verlegen, maar ze straalde van geluk toen hij haar hand vast pakte.

Zij aandacht gleed plots naar de deur en een beetje gekwetst keek Evelien om. Daar stond Samantha. Waarschijnlijk was ze te laat gekomen om haar binnenkomst extra dramatisch te maken, maar niemand merkte haar op. Evelien zag hoe het haar ergerde. Ze vroeg zich af of ze naast haar zou komen zitten. De enige andere vrije plaats was naast Anouk en Evelien wist dat Samantha Anouk niet zo mocht.

Samantha gaf haar echter een gemene blik en snel keek Evelien weer voor zich. Ze keek recht in het verontrustte gezicht van Lars.

"Hebben jullie ruzie gehad?" vroeg hij ongerust, maar Evelien had geen kans om te antwoorden, want Chris vroeg de aandacht.

"Ik denk dat iedereen wel ziet dat Bregje er niet bij is," begon hij en het klonk alsof ze overleden was. "Ik moet mededelen dat Bregje heeft besloten dat ze niet meer mee wil doen met de band. Ze vond een viool er niet in passen."

"Samantha heeft echter weer besloten om te komen, ze was de afgelopen keer vergeten te komen," Chris gaf een knipoog in de richting van Samantha en Evelien zag dat ze naast Anouk was gaan zitten.

Ivy stak toen haar hand op.

"Ja Samantha?" vroeg Chris en er lag veel meer gevoel in dan de bedoeling was bij een leraar. Evelien fronste even toen ze Samantha verleidelijk zag glimlachten. Hier was wat gaande.

"Ik heb besloten te stoppen met de piano," zei ze. "Ik heb er geen zin meer in. Eén van die huffjes speelde toch keyboard? Laat haar het maar doen."

Geen piano? Wat wil ze dan doen? Vroeg Evelien zich geschrokken af. Een naar gevoel bekroop haar. Ze kreeg het idee dat haar plaats van zangeres in gevaar was en ze begon er eindelijk een beetje naar uit te kijken.

Ze keek naar het meisje uit Huffelpuf die Samantha had bedoeld. Die keek geschrokken naar Samantha.

"Wil je dat, Britt?" vroeg Chris vriendelijk aan het eerstenjaartje.

"Eh…" Begon ze en ze werd knal rood. "Ik ben daar denk ik niet goed genoeg voor."

"Natuurlijk wel!" zei Chris joviaal. "Ik leer het je wel."

Britt haalde haar schouders op en keek naar de grond. "Oké," mompelde ze.

Evelien kreeg het idee dat het al was besproken voordat deze les was begonnen en dat Chris er lang over na had gedacht hoe hij Samantha bij de band kon laten blijven.

"En wat wil jij dan doen?" vroeg Chris aan Samantha.

"Zingen," zei ze zelfverzekerd.

"Evelien?" vroeg Chris toen aan Evelien.

Dat was het dus. Geen zangeres meer. Ergens vond ze het niet erg, ze hield nooit zoveel van de aandacht. Natuurlijk bleef ze wel gitaar spelen, maar dat deed Anouk ook. Evelien wist net zo goed als ieder ander dat de zangeres van de band de meeste aandacht kreeg. En de nieuwe Samantha hield van aandacht. Keek maar naar de kleding die ze tegenwoordig droeg. Laag uitgesneden topjes, korte rokjes…

Verslagen keek ze naar de grond.

"Oké," mompelde ze.

Ze keek naar Samantha, maar Evelien herkende haar niet meer. Ze was niet meer het meisje die ontwaakt was uit de coma. Ze wist niet meer hoeze haar kon helpen. Het ergste was dat niemand het in de gaten leek te hebben dat ze was veranderd. Niemand leek haar te willen helpen. Zelfs Sneep had niets gezegd. Enkel de vraag van Perkamentus ging door haar hoofd: "Wil je haar in de gaten houden?"

Dat kon ze wel doen, maar ze wist niet meer hoe ze haar kon helpen. Hoofdschuddend wendde ze haar blik af van het meisje dat ooit haar vriendin was geweest.