Jup, jullie zien het goed. Eindelijk weer een nieuw hoofdstuk. hehe... sorry jongens, ik had het een beetje druk...

Granger girl 14 - ja, ik zag het ook, maar nu heb ik wel zo'n "leuke" review ertussen staan. maarja, ik heb ondertussen wel meer dan 100 reviews! happy happy zoals ik al zei: ik heb het best druk, maar ik probeer tijd te maken... bedankt voor de review!

Vliertjevampiertje - ja ik weet dat je lang hebt moeten wachten, en nu nog langer sorry! maargoed... bedankt voor de review!

cicillia -reactie op review hs44oké, ik ging er wat snel overheen, maar misschien heb je gelijk. Ik heb het begin iets aangepast. Een regel erbij ofzo, maar ik weet zelf niet goed wat ik er nog aan kan veranderen. Misschien dat je het nu wat beter snapt...

voor de echt HP-freaks.. ik heb een geweldig forum gevonden: www .dreuzels . com: komt allen! (hehe... ben daar op het moment schrijver van de maand november met dit verhaal en heb net een schrijfwedstrijd gewonnen... hehe... onder de naam 'SamanthaEline')

Goed, veel plezier. Heb het hoofdstuk zo lang mogelijk geprobeert te maken...

HOOFDSTUK 44
Op weg naar het verleden
"Goed, je kent het lied, Samantha?" vroeg Chris.

Ze waren naar de aangrenzende kamer gegaan, die tot mijn verbazing er helemaal anders uit zag. In plaats van rond was hij nu gewoon vierkant en was er een groot podium aan één kant van de kamer. Op het podium stonden alle benodigde instrumenten al in de goede opstelling.

"Ja hoor," antwoordde Ivy en het huffelpuff meisje begon met de piano-partij. Ik moest toegeven dat ze het niet zo slecht deed.

De gitarist viel in en bass begon daarna. Rens begon zacht op drums en toen was het Ivy's beurt. Maar vlak voordat ze begon te zingen voelde ik weer iets naar me grijpen. Het werd weer helemaal zwart om me heen en een onzichtbare hand pakte me beet.

Wat gebeurd er? Vroeg ik mezelf. Waarom voelt het hetzelfde als toen Ivy mijn krachten probeerde te gebruiken? Is mijn stem dan ook een soort kracht?

"He strokes her hair," begon Ivy te zingen en de hand begon te trekken.

"She says she cares," hoorde ik in de verte terwijl er een snijdende pijn door me heen ging ik gilde.

'Stop!' riep ik.

Maar Ivy ging door: "She told herself to hold on tight, when the dream was there."

Ik begon te gillen. Ik zag niets meer dan de goudrode slinger dat zich van me af bewoog en alles deed pijn.

"All I know,"

'Hou alsjeblieft op!' huilde ik en Ivy stopte.

De band speelde echter gewoon door.

"Wat is er nou?" siste Ivy, langs de microfoon af. "Hou op, zo kan ik me niet concentreren."

'Je doet me pijn,' hijgde ik.

"Het spijt me echt, maar ik ga gewoon door met zingen," zei Ivy onverbiddelijk. "Don't crush me, don't break me. Been trying to turn the end around, but I can see it coming."

En Ivy zong gewoon door. Pijn vlamde weer door me heen en ik huilde. Langzaam begon in dingen van een afstand te beleven en voelde ik me langzaam wegzakken in het duister.

Professor Sneep liep gehaast van Perkamentus' kantoor naar het muzieklokaal. Hij was er nog nooit geweest en toen hij de deur opende zag hij tot zijn verbazing dat er niemand was. Besluiteloos keek hij rond. Hij twijfelde. Dat was niet vaak dat dat gebeurde, maar nu twijfelde hij of er nu wel muziekles was. Toen zag hij de deur in de hoek van het lokaal en hij stapte erop af. Vlak voordat hij de deur opende hoorde hij muziek en hij was blij dat niemand hem had zien twijfelen.

"Make me forget, yeah," zong de zangeres en toen hij het podium zag, zag hij dat het Samantha was die stond te zingen.

Ze gaf hem een speelse knipoog terwijl ze nog een paar keer 'yeah' zong en dat bracht Sneep een beetje van zijn stuk. Toen was het nummer afgelopen en Chris klapte.

"Mooi gedaan, groep," zei Chris en hij begon nog wat tips te geven aan Anouk, die de sologitaar voor haar rekening had genomen. Toen wist Sneep weer waarvoor hij hier was.

Hij sloeg zijn armen over elkaar en eiste de aandacht op. Rock was niet echt zijn soort muziek, maar hij wilde niet toegeven dat het goed had geklonken.

"Hoe erg ik zie dat je van dit… lawaai… geniet," zei hij dreigend. "zou ik graag… een woordje… met u spreken, meneer Brandts."

Chris draaide zich gehaast om.

"Oh, professor Sneep!" riep hij onstuimig, om te verbergen hoezeer hij was geschrokken. "Wat fijn dat u ons gezelschap komt houden."

Hij had blijkbaar niets gehoord wat Sneep had gezegd, want hij ging weer door met het instrueren, dit keer van Lars op basgitaar.

"Hoezeer ik jullie ook… een plezier zou willen doen," zei Sneep, nu nijdig, "ik verzoek u nu met me mee te komen."

Chris keek hem weer aan, nu minder vrolijk. "Hoe graag ik ook met u mee zou willen gaan, professor, ik heb een verantwoordelijkheid hier aan deze leerlingen. Ik kan ze niet hier alleen achter laten."

"O, dat kun je wel," zei Sneep woest en liep op Chris af.

Chris zette geschrokken angstig een paar stappen achteruit en hief zijn handen op in verdediging.

"Het is al goed, ik ga mee!" zei hij. "Ik zie dat het u ernst is."

Hij wendde zich weer tot zijn leerlingen. "Goed, erm… professor Sneep hier wil mij graag even spreken, dus ik stel voor dat jullie nog even doorgaan met oefenen. Ik zal jullie zo wel weer zien."

En zo werd Christiaan Brandts bijna het muzieklokaal uit gesleurd door professor Sneep.

"Ik denk niet dat ze zo snel toe zullen stemmen, professor," zei Chris vermoeid tegen Perkamentus, die hem over zijn halvemaanbrilletje indringend aankeek.

"Ook niet als je ze de ernst van de situatie uitlegt?" vroeg hij.

"Maar, ik… Ik heb niet het idee dat er iets mis is met Samantha," stamelde Chris en Sneep snoof afkeurend.

"Juffrouw Linden heeft ons echter gewezen op enkele situaties die wij niet kunnen negeren," zei Perkamentus ernstig. "Ik stel voor dat je het hoe dan ook probeert."

"Ze zullen niet zo blij zijn om me weer te zien," bracht Chris zwakjes er tegenin.

"Dan stel ik voor dat professor Sneep u vergezeld," zei Perkamentus en daar schrok Chris zichtbaar van.

"O nee, dat is niet nodig, professor," zei hij haastig. "Hij heeft hier een verantwoordelijke taak in het lesgeven van toverdranken. Hij kan zo lang niet gemist worden."

"Zo lang?" vroeg Sneep met opgetrokken wenkbrauwen.

"O ja, de Wijzen zullen de tijd nemen om zich over ons probleem te beslissen," zei Chris. "Christalstad bestaat al zo lang, tijd is iets wat zij genoeg hebben. Meer dan wij."

"Ik weet zeker dat je wel een manier vind om ze te overtuigen," zei Perkamentus vriendelijk. "Dit zal het laatste zijn wat ik van je vraag, Chris."

Chris schudde verslagen zijn hoofd. "Ik weet het Albus, ik zou alleen wensen dat er een andere manier was."

Professor Perkamentus keek hoe de teneergeslagen jongeman zijn kantoor verliet, op weg naar zijn verleden.

Ivy had blijkbaar ontdekt dat zich niet meer druk hoefde te maken over wat ik over dingen dacht. Haar gedrag liep steeds meer uit de hand. In de gangen sprak ze voortaan regelmatig de vloek van beentjeplak over haar medeleerlingen uit, enkel om even te lachen. Als ze zich verveelde in een les, liet ze veren in andermans handen verbranden en sprak slaapspreuken uit over anderen. Als ze dan werd gepakt haalde ze haar schouders uit en vertikte het om het strafwerk te maken.

Ik zag hoe Evelien steeds triester begon te kijken. Ze was altijd in de buurt, maar ze zei niets. Tot dat Ivy begon te irriteren en ze haar slechte humeur op Evelien begon af te reageren. Gelukkig zag ik, dat Jasper er steeds was om haar een beetje op te vrolijken. Ik was blij voor haar dat ze een nieuwe vriend had, maar het stak me ook. Was ik jaloers? Ondertussen ging Ivy door met het treiteren van anderen en ze kreeg daarmee de aandacht van Draco Malfidus. Hij vroeg haar steeds vaker om bij hem te komen zitten en Ivy nam het met beide handen aan.

Het ging té ver en iedereen wist het. Het verbaasde me dat Perkamentus haar nog niet bij zich had geroepen, maar Ivy wist het slim te spelen; ze maakte vriendjes met Omber. Ze klikte bij haar als er leerlingen buiten de les nog in de gangen liepen of te laat de Grote Zaal verlieten. Ook vertelde ze alle manieren die de leerlingen gebruikte om het tijdschrift met het interview met Harry te camoufleren. Omber kwam zelfs bij haar om naar haar mening te vragen over professor Zwamdrift en Ivy sprak uitgebreid over hoe incompetent ze wel niet was, terwijl ze niet eens les van haar had. Toen Zwamdrift met de nodige kabaal werd ontslagen stond Ivy dan ook vooraan het hardst te lachen. Ze was echter kwaad toen het Perkamentus lukte om ervoor te zorgen dat Zwamdrift wel op het kasteel mocht blijven.

Maar dat was nog niet het ergste. Het begon pas goed, toen ze mijn krachten goed onder controle begon te krijgen. Het maakte haar niet uit of ze mij daarmee pijn deed of niet en ik realiseerde me steeds vaker dat er stukken miste uit mijn geheugen, omdat Ivy dan een spreuk zonder staf had uitgesproken.

Haar afspraakjes met Lucius Malfidus gingen door en ik was bang dat ze zich ooit een keer zou laten gaan en té ver zou gaan, maar dat deed ze niet. Ze hield zich nog steeds aan de afspraak, maar begon toch te twijfelen. Nog steeds schreef ze dingen in het dagboek en haar interesse voor Sneep was nog niet verdwenen, maar het werd minder en ik wist dat er iets zou moeten gebeuren, maar ik kon niets. Ik kon niets doen. Ik was machteloos en dat frustreerde me.

'Kom op zeg Ivy, waarom doe je dat toch de hele tijd?' vroeg ik geïrriteerd terwijl ze door de donkere gangen heen liep. Ze had net alle kleding van de eerstejaars nat gemaakt.

"Gewoon, omdat het leuk is," zei ze schouderophalend. "Hé, wat is dat?"

Ze liep net door de hal, waar de deur naar lokaal 11 open stond. Ik kon me niet herinneren dat daar ooit les werd gegeven en zeker niet zo laat 's avonds.

Ivy liep nieuwsgierig dichterbij en gluurde naar binnen. In plaats van tafels en banken, zag ze grote bomen uit de zanderige grond steken.

Een bos, middenin het kasteel? Dacht ik verbaasd en Ivy stapte naar binnen.

Sprakeloos keek ze rond en ademde de frisse lucht diep in. Ergens waar het midden van het lokaal zou moeten zijn, was een grote open plek met kleine boomstammen waar iemand op kon gaan zitten. Een maan zorgde voor een helder licht en Ivy keek omhoog. Boven haar waren allemaal sterren te zien.

"Gaaf! Een bos in het kasteel," zei Ivy bewonderend en ging op haar rug in het gras liggen, de sterren bewonderend.

"Als je interesse hebt in het bestuderen van de toekomst, te zien in de sterren, stel ik voor dat je morgenvroeg naar de les komt." Klonk een stem en Ivy ging zitten.

Van tussen de bomen kwam een gedaante en ik zag voor het eerst in mijn leven een centaur. In het begin zag het er vreemd uit, maar ook op een rare manier natuurlijk.

"O nee, ik was gewoon het lokaal aan het bewonderen," zei Ivy. "Mooi stekkie heeft u hier."

"Het is niets vergeleken met het Verboden Bos, maar ik kan hier leven," zei de centaur droevig.

"Waarom gaat u dan niet terug naar het bos?" vroeg Ivy verbaasd. Ze was nog vrij beleefd en het verbaasde met dat ze ook geïnteresseerd leek.

"Mijn kudde heeft me verbannen. Ik kan niet terugkeren," legde de centaur uit.

"Maar waarom?" vroeg Ivy onthutst.

"Ze zien het als verraad aan onze soort dat ik bereid was om voor Perkamentus te werken."

"Oh…" zei Ivy sprakeloos, maar stak toen haar hand uit. "Mijn naam is Samantha Sanders."

"Ik neem aan dat dit een soort van kennismaking is," zei de centaur en pakte haar hand, die enorm klein leek ten opzichte van zijn hand. "Firenze."

Zijn ogen vielen toen op het teken in mijn hals. Ivy liep altijd met het teken te pronken alsof het een prachtige tatoeage was. Nadat de ketting was gebroken, was het namelijk weer teruggekeerd, alsof het nu ook verbonden was aan Ivy en niet alleen aan mij.

"Ik heb over u in de sterren gelezen, juffrouw Sanders," zei Firenze serieus.

"O ja? En wat stond er dan?" vroeg ze honend.

"Uw krachten zijn nog niet uitsluitend voor u," zei hij, haar schimpen negerend. "Wees voorzichtig bij mensen die uit zijn op uw krachten."

"Grote onzin!" riep Ivy terwijl ze de trappen naar mijn kamer beklom. "Hoe kunnen sterren nou in hemelsnaam iets vertéllen? Ze staan daar maar!"

'En toch moeten we nog steeds voorzichtig zijn,' zei ik. 'Het zijn nu ook jouw krachten.'

"Ja, dat weet ik maar al te goed," gromde Ivy.

'Hoe ver zijn we met het dagboek?' vroeg ik en Ivy plofte op het bed en pakte het dagboek.

"Ver genoeg. Ik heb nu van bijna een maand," zei ze en bladerde door het boekje dat vol stond met hartjes en grote krullenden s-sen.

'Dan wordt het bijna tijd, denk ik," zei ik.

"Ja, dat denk ik ook," zei Ivy en ze klonk een beetje angstig.

"Je hoeft niet bang te zijn hoor,"

"Wie zegt dat ik bang ben!" riep ze. "Ik ben niet bang. Ik heb alleen de kans dat ik de liefde van mijn leven verlies! Dat ik erachter kom dat hij niet van mij houdt, maar dat hij alleen uit is op die stomme krachten van jou!"

Ik wist er niets op te zeggen. We moesten het maar zien. Nu hoefden we enkel nog te wachten op een uitnodiging van Lucius Malfidus.