Eindelijk weer wat tijd kunnen maken. Lang leve lange treinreizen... : )

Vliertjevampiertje- Later zal ik dat ook Christalstaduit gaan leggen, samen met het verleden van Christiaan Brandts... maar nu nog niet : p

David Schobbejak - hé thanks! leuk dat je reviewt! Blij te horen dat het je toch blijft boeien, ookal ben ik af en toe wazig... maar ik wil niet alle informatie in één keer vrijgeven, dan ben ik toch blij te horen dat het toch nog blijft boeien!

cicillia - echt? mooizo...

Make-a-wish45- ik heb geprobeerd zo snel mogelijk weer iets te schrijven... maar we hadden toetsweek deze week, dus heeft het nog langer geduurd dan ik hoopte. : ) Ik hoop dat je nog elke week evenkijkt!

Goed, ik zal jullie niet langer ophouden...

HOOFDSTUK 45
Verschillende theorieën

"… je had toen dat gezicht van die Lubbermans moeten zien!" zei Draco triomfantelijk, toen hij weer één van zijn avonturen vertelde. Ivy lachte maar half mee met de rest terwijl Draco er nog wat verder op in ging. Ze was met haar gedachten heel ergens anders. Gisteravond had ze weer een briefje gekregen van Lucius en volgens Samantha werd het nu tijd om te kijken hoe trouw hij was. Ivy twijfelde of het op zo'n manier moest, maar volgens Samantha was het de enige manier. Hem kwaad maken zodat hij iets zou zeggen, waaruit ze kon opmaken dat het allemaal om de krachten van Samantha ging.

Waarom gaat het allemaal om haar, dacht Ivy toen. Waarom kan het nooit om mij gaan? Het is altijd; 'mijn naam is Samantha' , of 'Samantha heeft dat gedaan'.

Ivy wist dat ze onredelijk was, want zíj was degene die haar lichaam had afgepakt en nu gebruikte. Zelfs al was Samantha het er niet mee eens. Ze wilde een naam maken voor zichzelf. Ze wilde op een gegeven moment kunnen zeggen; ik ben Ivy. Maar ze durfde niet. Nu kon ze plezier maken en herrie schoppen, zonder dat zíj, Ivy, de schuld kreeg. Altijd was het Samantha die de schuld kreeg en dat was een fijn gevoel voor Ivy. Ze had geen verantwoordelijkheid.

Haar oog viel op Evelien, die vanuit een hoekje naar de groep kinderen bij het haardvuur zat te kijken. Evelien had wat in de gaten, wist Ivy. Maar Ivy wist ook dat Evelien te onzeker en te bang was om ooit iets tegen haar te beginnen. Ze gaf haar een spottende glimlach. Evelien zou nooit tot de elite die nu in de leren stoelen zaten behoren. Ze kwam ook nooit meer op haar kamer. Nee, Samantha's kamer, want Ivy was er niet. Ivy bestond niet. Er was enkel Samantha. Samantha die nu wat meer lol maakte dan gewoonlijk. Samantha, die herrie schopte. Samantha die haar opdroeg om het dagboek met de brief erin te laten slingeren. De laatste keer dat zij haar wat kon opdragen, beloofde Ivy aan zichzelf en ze wachtte tot enkel Draco en zij nog in de leerlingenkamer waren. Ze wist dat Draco altijd als laatste naar bed ging en na een overdreven gaap wenste ze hem goedenacht en liep naar de slaapzalen. Voor de ingang naar de slaapzalen van de jongens, legde ze het dagboek neer, de glanzende letters van haar naam naar boven. Draco zou niet weten wie 'Ivy' was, maar daar zou hij snel genoeg achter komen.

Ivy liep de trappen op naar haar kamer. Naar Samantha's kamer. Niets was van Ivy en dat zat haar toch wel dwars. Ze keek de kamer rond. Overal stonden herinneringen van Samantha. Boeken, foto's, sieraden. Overal was de hand van Samantha te zien. Ivy was het zat. Alles ergerde haar. Kwaad begon ze meubels te verplaatsen, maar ze stootte telkens op één ding dat absoluut niet bij haar hoorde: de piano. De prachtige vleugel waar Ivy niets mee kon. Ze gleed met haar vingers over de toetsen en drukte er één in. Een volmaakt zuivere toon klonk door de kamer, want het kon niet anders of het was magisch gestemd.

"Wat moet ik toch met jou?" mompelde ze terwijl ze nog eens rond de piano liep.

Duivelse gedachtes kwamen er in haar op en ergens binnenin haar hoorde ze een stemmetje protesteren. Een stem die ze negeerde.

"Iets van jou voor iets van mij," zei ze tevreden. "Wacht maar wat ik met dit dingetje kan doen als je gelijk hebt en Lucius mij verlaat."

Evelien zag hoe Samantha haar een spottende blik toe wierp en meteen ging er een belletje bij haar rinkelen. Samantha keek nooit naar haar. Ze lette nooit op haar, behalve als ze wat van plan was en dat was ze nu ook. Ze wist het zeker.

Evelien trok zich terug in een uiterst donker hoekje van de leerlingenkamer, waar ze zeker was dat niemand haar zou zien. Niemand. Ze had deze plaats vaker gebruikt om niet gezien te worden en ze gebruikte hem steeds vaker om Samantha in de gaten te houden.

Eindelijk zag Evelien hoe Samantha overdreven gapend op stond en naar de trappen die naar de slaapzalen leidden liep. Evelien wachtte even tot ze haar volgde. Er leek niets aan de hand tot ze zag dat Samantha afboog naar de jongensslaapzalen. Evelien keek even besluiteloos om zich heen. Ze ging toen weer een paar trappen naar beneden en wachtte tot ze Samantha hoorde.

Dat duurde echter niet zo lang en snel liep Evelien ook de gang in naar de jongensslaapzalen. Daar zag ze een boek op de grond liggen en Evelien pakte het op. Het had een mooie fluwelen kaft. 'Dagboek van Ivy' stond erop.

Wie is Ivy? Vroeg Evelien zich toen af, maar ze wist dat ze geen tijd had. Draco kon er elk moment aankomen. Ze opende het boek en bladerde erdoorheen. Het was echter leeg.

Waarschijnlijk een of andere spreuk waardoor ik het niet kan lezen, dacht Evelien, maar ze was niet meer geïnteresseerd in de inhoud van het boek, dat ze niet kon lezen, toen er een briefje uit viel. Nieuwsgierig pakte ze het op.

Mijn liefste, begon het briefje en verward las Evelien het korte briefje door.

Donderdag, 22:00

Veel liefs, Lucius

Snel legde ze het boek weer op de grond, met het briefje ertussen en rende de gang uit. Ze botste bijna tegen Draco aan, die haar grondig vervloekte – gelukkig had hij zijn staf niet in de hand – , maar ze snelde door na een snelle 'sorry'. De woorden van het briefje spookten door haar hoofd.

Morgen was het donderdag. Lucius. Lucius Malfidus? Waarom wil Samantha dat Draco dat vind? Kwam het wel van Samantha? Wie is Ivy?

Ivy liep zenuwachtig naar haar afspraakje met Lucius. Ze wist niet wat Draco gedaan had. Ze wist niet óf hij het dagboek wel had gevonden en óf hij het wel had gelezen. Laat staan dat ze wist of hij zijn vader wel had geuilt zodat haar plan zou slagen. Hij moest zijn vader, Lucius, laten weten dat zij ook een oogje had op Severus Sneep, zodat hij misschien, heel misschien wel zo kwaad zou worden dat hij iets zou zeggen, waaruit zijn op kon maken of het hem om háár ging of om Samantha's krachten. Een plan met heel veel 'als' en Ivy twijfelde nu of het wel zo'n goed idee geweest was om akkoord te gaan met het plan. Maar na het visioen in het kistje wist ze dat ze het móest doen. Het ging om Samantha's krachten en ze had gelijk, het waren nu ook háár krachten. Het kistje had heel goed laten zien dát haar krachten afgenomen konden worden en tot welke prijs: de dood.

Nu liep Ivy over het doodstille grasveld. Het was koud, maar dat voelde ze niet door de warmhoud-spreuk die ze over zichzelf had uitgesproken. Ze durfde niet om te kijken of ze gevolgd werd, dus hield ze haar blik strak op het punt gericht waar ze heen moest – het kruis in het bos. Pas nadat ze het pikdonkere bos in was gelopen durfde ze snel even over haar schouder te kijken naar de ingang van het kasteel en ja hoor: ze zag een schim de school verlaten en het grasveld oversteken. Een vluchtige glimlach gleed over haar gezicht, maar die verdween door de zenuwen die ze nu kreeg. Ze wachtte op Lucius Malfidus, niet wetend of zijn zoon hem had ingelicht over haar 'affaire' met Severus Sneep, zijn rivaal. Zo stond het immers beschreven in het dagboek dat ze had achtergelaten.

Wat Ivy echter niet wist, was dat de schim die ze de school had zien verlaten, ook werd gevolgd.

Evelien had al een aantal theorieën bedacht tegen de tijd dat in de brief Lucius Malfidus af had gesproken met Samantha, of Ivy, wie dat ook was. Het zou kunnen dat Samantha de brief had gestolen van een Ivy en het Draco wilde laten weten dat zijn vader vreemd ging. Of het dagboek en de brief waren van Ivy, de persoon in Samantha. Beide theorieën waren erg overtuigend, dus ze besloot om er zelf achter te komen. Niet door het te vragen, maar door het met haar eigen ogen te zien. Ze had de hele avond Draco in de gaten gehouden en toen zij hem de slaapzalen had zien verlaten, was zij hem gevolgd.

Evelien keek hoe Draco het bos in verdween, ergens links van de plek waar Samantha het bos in was gegaan. Zij besloot om het bos dan maar ergens rechts van Samantha te betreden, zodat ze niet wéér tegen Draco op zou botsen. Nadat ze haar haren had bedekt met de capuchon van haar zwarte cape stak ze snel het grasveld over en ging het bos binnen. Daar schrok ze even van de duisternis, maar ze durfde geen licht te maken, uit angst dat Samantha het zou zien. Of door wie, of wat, dan ook. Ze was blij dat de sneeuw was gesmolten, anders zou ze juist wel opvallen met zwarte kleding aan. Ze sloop naar de plek waar ze stemmen vandaan hoorde komen en gluurde tussen de bladeren door naar het tweetal op de kleine open plek. Haar ogen werden groot toen ze Samantha herkende die met Lucius Malfidus op een kleedje zat en hem druiven aan het voeren was bij magisch licht. Haar hersenen werkten op volle toeren terwijl ze vol verbazing zag hoe Samantha en Malfidus elkaar zoenden.
Ivy is dus de persoon in Samantha, was de eerste gedachte die bij haar op kwam. Waarom zou ze willen dat Draco dit zag? Waarom zou ze Draco tegen zich op willen zetten? Wat stond er in het dagboek?

Maar Evelien had geen antwoorden. Ze kon alleen maar kijken hoe Lucius Malfidus Samantha bij de hand nam en ze samen met een knal verdwijnselden. Even bleef ze doodstil zitten, niet wetend wat te doen. Juist toen ze besloot dat het tijd werd om naar Perkamentus te gaan, zag ze iets glanzen op de grond, bij een boom. Er was niemand meer op de kleine open plek en ze liep er voorzichtig op af. Fronsend pakte ze de foto's op.

"Lumos," fluisterde ze, om de foto's beter te kunnen bekijken en ze zag dat ze van Samantha waren.

"Wat doe jij hier?" klonk plots een stem en ze draaide zich met een ruk om. Achter haar stond Draco Malfidus, zijn toverstaf op haar gericht, klaar om haar te vervloeken.

"Jij was dus degene die tegen me op botste. Ik had het kunnen weten." siste hij. "Eén woord hierover tegen wie dan ook…"

Evelien schudde meewarig haar hoofd.

"Ik ben even verbaasd als jij," zei ze. "Ik zal niets zeggen."

Draco keek haar even scheef aan.

"Wat is hier aan de hand, wie is Ivy?" vroeg Draco na een stilte, waarin hij duidelijk had zitten denken.

"Degene die je net bij je vader zag," antwoordde Evelien.

"Denk je nou echt dat ik gek ben?" vroeg hij woedend. "Dat was Samantha."

"Dat was Samantha niet," zei Evelien en keek naar de foto's. "Ivy is de persoon die haar lichaam over heeft genomen."

"Ik snap het niet," zei Draco verward en zijn toverstaf ging omlaag. Hij zag er nu uit als een verdwaald jongetje en Evelien kreeg medelijden met hem. Ze vergat echter niet wie hij was.

"Het enige dat je hoeft te weten is dat dát niet Samantha was," zei ze stellig. "Dat was Ivy, wie ze ook is."

Draco keek haar bedenkelijk aan. Toen zag Evelien wat hij in zijn andere hand hield: het dagboek. De gouden letters glansden in het maanlicht. Haar nieuwsgierigheid werd sterker dan haar verlegenheid en ze besloot het gewoon te vragen, al zou ze het vreemd vinden als Draco de inhoud wel had kunnen lezen. Het was haar immers niet gelukt.

"Wat stond er in het dagboek?" vroeg Evelien.

Draco haalde somber zijn schouders op.

"Niet veel, enkel heel veel hartjes en Sneeps naam," zei hij verbitterd.

Dat zette Evelien toch wel aan het denken.

Hij kon het dus wel lezen! Dacht Evelien verbaasd. Dat betekend dus dat het haar bedoeling was dat hij de inhoud kon lezen. In het dagboek stond dus een liefdesverklaring voor Sneep, terwijl ze nu een afspraak had met Lucius. En ze wilde dat Draco het allebei wist. Daarom had ze het dagboek achter gelaten zodat hij het zou vinden, samen met de brief met de afspraak met Lucius.

Maar waarom? Waarom zou ze willen dat Draco het wist? Evelien stond voor een raadsel. Letterlijk en figuurlijk. Draco Malfidus keek haar woedend en ook gekwetst aan. Natuurlijk, het is niet leuk om erachter te komen dat je vader vreemd ging met iemand van je eigen leeftijd, of zo goed als.

Evelien kon maar één oplossing vinden en dat zei ze ook. Ze dacht dat Draco de recht had om het te weten.

"Ik denk, dat ze wil dat jij jou vader laat weten dat ze een oogje heeft op Sneep," zei Evelien.

Draco keek haar verbluft aan.

"Ze heeft me hierheen gelokt, zodat ik kon zien hoe mijn vader vreemd gaat?" vroeg hij ongelovig. "En dan wil ze ook nog dat ik mijn eigen vader vertel dat zíj ook vreemd gaat?"

Evelien keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan en haalde haar schouders op.

"Dat lijkt erop dat ze me wil gebruiken!" riep Draco woedend. "Nee, ik doe daar niet aan mee!"

Kwaad gooide hij het dagboek op de grond en liep met grote passen weg. Peinzend keek Evelien naar het dagboek en raapte het uiteindelijk op. In gedachten verzonken liep ze terug naar het kasteel.

Cicillia - Hey, ik heb het einde aangepast... is het beter nu?