Eindelijk! Inspiratie! Ik heb dit hoofdstuk denk ik wel 5 keer getypt, maar nooit was het zoals ik het wilde en aangezien ik dit best wel een belangrijk hoofdstuk vind... Ik wilde het niet al te voorspelbaar maken... dus eh... Maargoed. Ik ben nu eindelijk tevreden en ik hoop jullie ook...

Vliertjevampiertje - ik haat je niet, maar het leek me ook leuk om het vanuit Ivy's standpunt te zien :p Je wordt op je wenken bediend: meer Samantha dit hoofdstuk

cicillia - alsjeblieft...

Hermelien Griffel - Gelukkig! Ik vond het toch best moeilijk om vanuit Evelien te schrijven, maar wel heel erg leuk!

HOOFDSTUK 46
Je moet me vergeten

Het afspraakje met Malfidus ging niet zoals ik had verwacht. Hij had er met geen woord over een verontrustende brief die hij had gekregen of dat hij iets had gehoord wat hem niet aanstond. Helemaal niets. Had hij de brief wel gekregen? Had Draco hem wel een brief gestuurd? De hele afspraak lang was ik gespannen. Ivy ook en Lucius Malfidus scheen het te merken, want hij vroeg verscheidende malen of er iets aan de hand was. Ivy wimpelde de vraag af met een smoes over "het drukke schoolleven" en "de ondraaglijke hoeveelheden huiswerk" die bovendien "nergens op slaan", zoals zij dat zo mooi kon zeggen.

Ik werd toch wel verontrust. Draco was de schakel in heel mijn plan. Wat nou als hij had besloten dat hij er niets mee te maken wilde hebben en gewoon niet was komen kijken op de tijd van de afspraak? Wat als iemand anders het dagboek had gevonden?
Ivy leek mijn spanning ook te voelen. Ze werd steeds sneller geïrriteerd en snauwde iedereen af die haar voor de voeten liep. Het ging zelfs zover dat ze haar toverstaf trok en andere leerlingen aan de kant veegde met vervloekingen. Sneep was echter in de buurt en ze kreeg snel straf voor een hele week; trofeeën poetsen, zonder magie en daar lette hij wel op. Hij controleerde ook of alle trofeeën wel schoon genoeg waren en als ze niet schoon waren, zorgde hij ervoor dat ze opnieuw kon beginnen met de hele reeks die ze die avond had gedaan.

Maar niet alleen hij gaf haar straf. Ivy was geshockeerd toen professor Stronk haar een extra strafopdracht meegaf omdat ze haar huiswerk weer eens niet had gedaan en ook Banning was niet meer zo snel tevreden.

Al met al kreeg Ivy het opeens heel erg druk. Ze was vaak tot laat in de nacht bezig met huiswerk en strafwerk en dat, samen met de terugkerende nachtmerries over de lange gang, vrat aan haar energie: ze werd lusteloos.

Misschien is dat waarom ze zoveel werk krijgt, dacht ik een keer toen ze zich half omver liet lopen door een zesdejaars en niets deed. Misschien proberen ze haar zo moe te maken dat ze gewoon geen zin meer heeft om herrie te schoppen!

Maar of dat de rede was, daar zou ik nooit achter kunnen komen. Het zorgde er in ieder geval ook voor dat ze niet meer naar haar volgende afspraakje met Lucius Malfidus kon. Ze moest een uil terug sturen dat ze helaas niet kon komen wegens haar straf voor Transfiguratie. Het volgende briefje klonk echter wat dringender, maar ook die afspraak moest ze spijtvol verzetten door de uitgelopen bijles van Sneep, wat ook steeds vaker voorkwam. Hij had de neiging gekregen na te kijken wat ze voor huiswerk had gedaan en vaak moest ze het ter plekke verbeteren. Ik vertikte het om haar te helpen. Ze wilde toch niet meer naar mij luisteren?

Toen kwam het derde briefje en daar schrok Ivy toch wel van.

Ivy,

Ik wil je nu zien!

Meer stond er niet, maar hoe eisend dit briefje ook was, Ivy moest hem weer teleurstellen: haar opstel voor toverdranken was niet goed en ze moest het morgen voor acht uur inleveren, anders kreeg ze straks weer een week straf.

Door al die drukte en stress merkte ze echter niet dat Draco afstandelijker was geworden. Hij lachte niet meer om haar grapjes en vaak liep hij weg als Ivy bij zijn groepje kwam staan. Ik verdacht hem er ook van een eerstejaars te laten uitglijden over een magische waterplas, juist toen Ivy het kind had bedreigd en Sneep (weer) in de buurt was. Dat, samen met de dringende briefjes van Lucius Malfidus, sterkte mijn vertrouwen in het plan.

Hij heeft dus toch in de gaten dat er iets aan de hand is tussen Ivy en zijn vader en hij heeft in ieder geval íets gestuurd, dacht ik hoopvol toen Draco haar een vernietigende blik over de tafel heen wierp, maar een andere gedachte maakte me weer aan het twijfelen. Maar misschien heeft Ivy hem gewoon geïrriteerd en mist Lucius Malfidus haar alleen.

Aan de twijfel kwam in ieder geval snel een einde, want dezelfde avond, toen Ivy terug in haar kamer kwam, uitgeput van nog een paar tientallen trofeeën poetsen, lag er nog een briefje op haar te wachten. Zuchtende bleef ze er nog even naar staren. Bedenkend wat ze hem nu weer voor smoes zou moeten sturen, maar zodra ze de brief uit de envelop haalde, leek het alsof de grond onder haar verdween en er een haak zich vastgreep net achter haar navel, haar door een wirwar van donkere kleuren trekkend. Toen haar voeten weer vaste grond vonden, wankelde ze even. Verdwaasd keek ze rond, terwijl de brief uit haar trillende vinger viel. Rillend in de gure wind zag ze hoe een donkere schaduw tussen de bomen bewoog.

"Waar ben ik?" vroeg Ivy geschrokken en wreef in haar handen om wat warmte te krijgen. "Wie…?"

Maar ze hoefde haar zin niet af te maken. De schaduw van de man stapte tussen de bomen vandaan en maakte licht. Ze keek recht in twee bekende grijsblauwe ogen.

"Schat, waarom…" begon ze te vragen, maar Lucius Malfidus onderbrak haar.

"Ik ben niet degene die iets uit te leggen heeft," zei hij ijzig en toen besefte ik dat hij het wist. Mijn plannetje was gelukt.

"Ik weet niet waar je het over hebt…" probeerde Ivy.

Hij tastte in één van zijn zakken en haalde er een brief uit die hij haar gaf. Het was een kort briefje en niet ondertekend, maar toch herkende ik het handschrift. Het was van Evelien!

Er is iets wat u moet weten…

Laat haar maar denken dat Evelien niets durft te ondernemen. Wie weet waar ze me nog meer mee kan helpen! Dacht ik gniffelend.

"Nou? Is er iets wat ik moet weten?" vroeg Malfidus dreigend, maar Ivy kon hem niet aankijken. Ze kon haar ogen niet afhouden van het briefje.

"Ik weet niet… Als het gaat over die keren dat ik niet kon, dat was alleen maar omdat professor Sneep…"

Maar weer onderbrak Malfidus haar.
"Professor Sneep," hij spuugde de naam uit, terwijl hij een boek uit zijn jas haalde en het voor haar op de grond gooide. Het viel juist open op een pagina waar twee grote 'S'-en in een groot hart waren getekend.

"Dat was ik al kwijt…" zei Ivy zwakjes, want dat kon niets anders zijn dan het dagboek over professor Sneep. Malfidus kwam echter met grote stappen op haar af gelopen en Ivy wankelde geschrokken achteruit, tot ze met haar rug tegen een oeroude, grote boom stond. Malfidus plaatste zijn handen aan weerszijden van haar en sloot haar zo in. Ze kon niet weg en ik voelde Ivy's hart tekeer gaan in haar, of mijn, borst.

Ivy is echt bang! Realiseerde ik me en daar schrok ik wel van. Ze is anders nooit bang! Ik hoop maar dat ze zichzelf bij elkaar kan houden, voor het geval hij te ver gaat!

"Heb ik je niet geleerd dat je alleen van mijn bent?" siste hij en mijn twijfel was meteen weg. Dat zou Ivy zich nooit zomaar laten zeggen en ik kreeg gelijk. Opstandig keek ze hem fel aan.

"Ik ben van niemand," siste ze terug.

Zij ogen schoten vuur van kwaadheid en zijn hand schoot naar haar haren, waarmee hij haar hoofd opzij trok.

"Mis, je bent van mij," zei hij in haar oor en kuste haar hals. "Van mij alleen."

Ik voelde Ivy sidderen onder zijn kussen en ik was bang dat ze zichzelf zou verliezen.

'Nee Ivy!' riep ik. Niet toegeven. Denk aan het plan! Onthoud dat hij het alleen maar doet om mijn krachten. Om jou krachten!

Ik voelde toen kwaadheid opborrelen bij haar en haar hand flitste naar zijn gezicht, waar ze rode striemen achterliet met haar nagels. In een vloeiende beweging duwde ze hem van zich af, maar hij had haar haren nog vast en hij sleurde haar op de grond. Met zijn lichaam hield hij haar op de grond vastgepint.

"Ik weet niet wat je allemaal met die slijmbal van een Sneep hebt gedaan, maar het wordt tijd dat ik ook wat krijg," zei hij met een duivelse grijns en terwijl hij met zijn ene hand haar polsen boven haar hoofd gevangen hield, scheurde hij met zijn andere hand haar t-shirt open.

"Dat klink alsof je thuis niet genoeg krijgt," zei Ivy bitter en spuugde in zijn gezicht. "Hoe is het met je vrouw? Zit ze nog steeds braaf op je te wachten? Wanneer krijgt zíj te horen wat je allemaal uithaalt?"

Zijn grijns verdween terwijl hij de spuug van zijn wang af haalde en daarmee verslapte hij zijn greep op haar polsen net genoeg voor Ivy om haar elleboog omhoog in zijn gezicht te stoten. Er klonk een misselijkmakend gekraak en Malfidus greep in pijn naar zijn neus. Dit was de kans voor Ivy om hem van haar af te duwen en op te staan.

'Nu is je kans! Vraag het hem, recht voor zijn raap!' spoorde ik Ivy aan, haar ondertussen bewonderend om haar kalmte en doelgerichtheid.

"Het ging nooit om mij," ze en ze spuugde de woorden uit alsof ze giftig waren. Malfidus nam even de tijd om op te staan, het vuil van zijn kleding ze vegen en zijn neus met een gemompelde spreuk te helen.

"Natuurlijk ging het niet om jou. Waarom zou het om jou gaan?" vroeg hij nonchalant terwijl hij het resterende bloed met een zakdoek van zijn gezicht af haalde. "Maar toen ik achter de eigenschappen van het Kristal kwam, wist ik meteen dat ik je te vriend moest houden."

Ik voelde de onzekerheid in Ivy komen toen hij haar recht aankeek met zijn staalblauwe ogen en zijn hooghartige glimlach en ze hield krampachtig de scheur in haar t-shirt bijeen.

"Ik zou je ooit nog eens kunnen gebruiken," vervolgde hij. "En ik had gelijk."

Onwillekeurig voelde ik medelijden voor Ivy. Ze had van deze man gehouden, want ik voelde de pijn die zij nu voelde en ik wist dat hij haar helemaal ging vernederen, kleineren met zijn stroom van arrogante woorden. Die tegelijk de waarheid waren.

De pijn van Ivy moest op Ivy's gezicht te zien zijn geweest, want de hooghartige glimlach werd vervangen door een arrogante grijns.

"Wat?" vroeg hij, gespeeld verrast. "Dacht je nou echt dat ik zou kunnen houden van een slang? Want meer ben je in feite niet. Een slang in het lichaam van een mooi meisje. Zonder mij had je niet eens een lichaam gehad. Zonder mij ben je niets en zonder Samantha Sanders ben je niemand. Zelfs ze magie is niet van jou. Die heb je ook maar gekregen van een of andere middeleeuwse gek en op Zweinstein zullen ze daar snel genoeg achter komen. Ze zullen er achter komen wie je bent. Wát je werkelijk bent en dan weten ze niet hoe snel ze van je af moeten komen. Je zult daar niet meer welkom zijn, want je hebt hen bedrogen. Je hebt hen voorgehouden dat je Samantha Sanders bent. De brave Zwadderaar. Maar dat zul je niet meer zo lang vol kunnen houden. Ze zullen je ontmaskeren."

Hij kwam een kleine stap dichterbij, maar Ivy liet hem niet dichterbij komen en zette een stapje naar achter.

"En waar moet je dan heen?" vroeg hij gespeeld medelijdend. "Waar moet je heen zonder mij? Je kan niets, je bent niemand en niemand zal je willen hebben."

Ivy was helemaal uit het veld geslagen en kon hem alleen maar met grote ogen aankijken. Ogen vol angst, twijfel en onzekerheid.

"Blijf bij mij," zei hij toen met een geruststellende stem en hij spreidde zijn armen uitnodigend. "Heers met mij. De wereld zal aan onze voeten liggen."

Ik voelde verlangen opborrelen bij Ivy en de twijfel begon te verdwijnen.

'Nee Ivy!' riep ik. Herinner je wat Evelien heeft gezegd, wat we hebben gezien in het kistje.'

Mijn opzet was geluk, want ik voelde wantrouwen opkomen. Ze slikte even om haar stem weer te vinden.

"Je weet net zo goed als ik dat ik de overdracht niet zou overleven," bracht ze hem ter herinnering, maar hij glimlachte enkel en dat bracht mij ook even van mijn stuk.

"Nee, het zal Samantha doden," zei hij blijkbaar genietend. "Jij zult leven, aan mijn zijde. Als mijn koningin."

Dat gaat fout! Schoot er door me heen. Wat als hij haar over kan halen!

'Nee Ivy,'zei ik waarschuwend. 'Hij zal je verlaten. Nadat hij mijn krachten heeft, heeft hij je niet meer nodig. Denk je nou echt dat hij zijn vrouw gaat verlaten? Waarschijnlijk is ze een volbloed, dat geeft in zijn zieke geest veel meer aanzien dan een slang, zoals hij al heeft gezegd. Of een modderbloedje als ik. Als híj eenmaal heeft wat hij wil, kan het hem helemaal niet meer schelen wat er met je gebeurd!'

Blijkbaar had mijn kleine speech geholpen, want Ivy zette weer enkele stappen achteruit.

"Hoe kan ik nu zeker weten dat je me niet verlaat?" vroeg ze bitter en schudde haar hoofd. "Ik ben bang dat dit niet gaat werken, schat. Je moet me vergeten."

Het laatste zei ze met een dikke laag sarcasme en ik zag hoe het zijn uitwerking had op Lucius Malfidus. De opmerking moest even inwerken tot zijn gezicht van geamuseerd veranderde in één van razernij. Maar Ivy bleef niet staan om zijn mikpunt te zijn, ze sprintte al richting het kasteel, dat er o, zo veiliger uitzag dan het donkere bos met een razende Dooddoener.

En? was het niet té voorspelbaar? (behalve dan dat iedereen eigenlijk al wist waar Lucius Malfidus op uit was...)