Een kort hoofdstukje, omdat ik toch iets wilde posten. Er gebeurd echter wel veel in...

Kick-Ass Shadow Trinity Maraud...- hoi! Ach op sommige gebieden kunnen Ivy en Samantha best met elkaar opschieten, op andere weer niet... dat zie je wel weer dit hoofdstuk. Fijn dat het niet te voorspelbaar was!

HalfBloed Prins aka Schobbejak - hoeveel hoofdstukken vraag je? Hehe... /kucht/ veel... ik hoop dat je een lange adem hebt. Maar we komen wel richting het einde... van het eerste deel... ja, je hoort het goed, er komt nog een deel 2. Ik bedoel, het gaat nu eigenlijk voornamelijk om Ivy niet? Terwijl Samantha eigenlijk nog heel wat in haar mars heeft... Bedankt! Ik hoop dat je het volhoud, want zo'n snelle schrijver ben ik niet metzo'n drukke studie erbij...

Vliertjevampiertje- grom foutje ja... hmph... /denkt/ hehe... deze hoofdstukken zijn allemaal niet nagekeken... helemaal alleen gedaan dus.. hehe. Fouten maken doe ik nou eenmaal. Ik had laatst die eerste paar hoofdstukken zelf nog eens nagelezen en ik had nogal wat fouten in tegenwoordige tijd en verleden tijd gemaakt... hehe.. maargoed. Bedankt, ik zal het zo eens gaan veranderen. Hoop dat je mijn verhaal toch wel goed vind MET alle fouten...

cicillia - tja, ik kan het natuurlijk helemaal nog niet geloven wat er in 6 is gebeurd, voor de mensen die het niet volgen: Sneep. Maar wees niet bang, ik heb al een theorie en daar blijf ik bij, al kan ik de gebeurtenissen in 6 best gebruiken /denkt/ hehe... wacht maar!

Zoals ik al zei, een kort hoofdstukje. Winter-dip dus schrijven gebeurd niet zo vloeiend op het moment. Als jullie nog tips hebben of vragen mag je altijd zeggen. Wie weet pas ik het nog voor je aan (of niet cicillia ;) )

Oh enne... sterretjes wil hij niet doen, dus heb ik het maar onderstreept schuingedrukt en /slaches/ bij de woorden gebruikt bij dingen die ik op dat moment /doe/

HOOFDSTUK 47
Geschriften en gesprekken
De volgende ochtend sleepte Ivy zich doodmoe naar de muziekles. Ze had de hele nacht gehuild, maar ze zou het nooit toegeven als je het haar zou vragen. Dus hoewel ze de hele nacht op was geweest, ging ze gewoon naar de muziekles. Waarom wist ik niet, want meestal ging ze gewoon níet als ze geen zin had, of als ze te moe was. Ze wist heel goed dat ze me pijn deed als ze zong. Ik vroeg me af waaróm het pijn deed als ze zong. Het was dezelfde pijn die ik kreeg als ze een spreuk gebruikte zonder toverstok en dat waren mijn speciale krachten. Was mijn stem dan ook onderdeel van mijn krachten? Ik herinnerde me nog die keer dat Evelien vertelde dat iedereen mijn gil had gehoord.

Vlak voordat Ivy het lokaal binnen stapte haalde ze even diep adem en rechtte haar schouders. Niemand zou merken dat ze had gehuild die nacht, daar had die spreuk die ze over zichzelf had uitgesproken wel voor gezorgd. Ik dacht ten minste dat ze een spreuk had gebruikt, zonder staf natuurlijk, want ik herinnerde me er weer niets van. Zelfverzekerd stapte ze toen het lokaal binnen en keek rond. De band was al begonnen, ze was zoals gewoonlijk weer te laat. Chris liep ongeduldig heen en weer en liet de gitaristen de grepen zien en de drummer de slag. Toen hij Ivy zag, zuchtte hij en duwde Ivy een blaadje in haar handen. Alleen dat was al vrij ongewoon voor Chris, meestal zei hij uitgebreid goedendag, maar dat noch het afgetobde gezicht viel Ivy op. Ze had alleen oog voor het handschrift van de tekst van het nieuwe lied.

"Wat is dit?" vroeg Ivy achterdochtig, zonder haar ogen van het blaadje te halen.

"Een nieuw nummer," zei Chris haastig en ging ondertussen gewoon verder waar hij mee bezig was.

"Van wie?"

"Evelien," zei hij afwezig.

Ivy keek naar Evelien die er een beetje verloren uitzag. Arme Evelien. Ze hield er helemaal niet van om in de spotlight te staan. Ik vroeg me af hoe vrijwillig ze het nummer had afgegeven en ik zag Lars, die onverhuld trots naar haar stond te kijken. Ik zelf zag natuurlijk niet de blik van haat richting Evelien die op mijn eigen gezicht was verschenen, maar ik voelde wel de verwarring en gekwetstheid. Omdat Evelien alle aandacht kreeg, dacht ik dat het kwam omdat ze jaloers was, dus dacht er verder niet over na en liet de muziekles zonder protesteren over me heen komen.

Zwarte vlekken in mijn geheugen wisselden af met beelden van een normale repetitie, gevuld met vreemde gevoelens van haat, verwarring, verrukking, maar ook achterdocht en ik vroeg me af wat er aan de hand was totdat Ivy terug ging naar haar kamer en verwoed naar iets begon te zoeken. Toen ze het had gevonden snapte ik het. Vergelijkend hield ze het briefje dat Lucius haar had gegeven naast de tekst van het nieuwe nummer en het handschrift was identiek. Ivy wist van wie het briefje kwam en ik voelde het hard bij Ivy aankomen. Ze was woedend. Woedend op Evelien.

'Wat maakt het uit, of het nu Draco of Evelien was, je weet nu dat hij je niet wilde,' zei ik zo nuchter mogelijk, maar Ivy was niet aanspreekbaar met rede. Haar haatgevoelens waren zo sterk dat ik me afvroeg of ze zich wel in zou kunnen houden als ze Evelien nog een keer zag. Ivy begon te ijsberen en ik voelde hoe ze het ene plannetje na het andere aan het bedenken was.

'Het is niet Evelien's schuld, haar moet je niet hebben!' probeerde ik nogmaals. 'Lucius is de schuld van alles. Hij heeft je misleid!'

"En toch…" zei Ivy en stond stil terwijl ze uit het raam staarde.

'Nee, daar hebben we het al over gehad. Hij wilde je alleen gebruiken'

"Maar hij hield al van me voordat ik jou kenden," zei ze weifelend.

'Nee Ivy, hij houdt niet van je. Hij heeft nooit van je gehouden. Hij deed maar alsof, zodat hij je ooit eens een keer kon gebruiken,' zei ik.

"Maar"

'Nee, niks maar,' zei ik stellig. 'Het heeft jaren geduurd voordat hij de ketting aan mij heeft gegeven. Hij had al lang een ander lichaam kunnen vinden na dat vorige van je'

Toen viel er iets bij me te binnen en ik kreeg een onheilspellend gevoel over me.

'Waarom verliet je dat lichaam eigenlijk?' vroeg ik nog voor Ivy meer tegen kon sputteren.

"Nou, het was op," zei ze kort.

'Op? Hoezo op?' vroeg ik lichtelijk in paniek. Straks was mijn lichaam ook op!

"Nou, je ziel hoort bij je gegeven lichaam. Je ziel kan eigenlijk wel zonder je lichaam, maar je lichaam niet zonder ziel," zei ze, terwijl ze nog steeds uit het raam keek. "Nou ja, behalve zonder één of andere spreuk"

'En in dit geval? Ik bedoel, ik ben het lichaam nog niet uit,' vroeg ik, nog steeds angstig, maar al iets meer gerustgesteld.

"Ik heb geen idee," zei ze koel en liep toen op het raam af. 'Maar hoe lang…' Ivy haalde haar schouders op.

"De vorige haalde net een jaar"

Toen zag ik dat ze niet naar of uit het raam keek, maar naar de vensterbank.

"Hoe…" vroeg Ivy een beetje verwilderd terwijl ze het houten kistje oppakte en bekeek. Het donkere hout glansde in het late zonlicht. Nergens aan was te zien dat Ivy hem niet zo heel lang geleden in het vuur had gegooid in Sneep's kantoor.

Het moment datIvy Evelien weer zou zien kwam echter sneller dan ik had gedacht en ik had gehoopt dat Ivy haar pas weer zou zien als ze wat afgekoeld was. Ik voelde haar broeden op een plan terwijl ze die zelfde avond nog richting het lokaal van de SVP liep en ik probeerde nog wat rede in haar te praten, maar het hielp niet.

"Ik kan haar al niet uitstaan en nu is ze ook nog de rede waarom Lucius me heeft verlaten," siste ze en ze duwde de deur open.

'Maar jíj hebt hem verlaten, hij heeft jou niet verlaten,' zei ik wanhopig, maar ze luisterde niet naar mij. Ze stond naar Evelien te staren die aan het duelleren was met Marcel. Ze deed het erg goed en hoewel Marcel ook erg vooruit was gegaan, was hij geen partij voor haar, maar Ivy had daar geen oog voor. Haat borrelde op en ik zette me schrap: ze had haar toverstok niet getrokken, dus ik nam aan dat ze een spreuk ging uitspreken zonder staf, een spreuk om Evelien pijn te doen, echt pijn.

Nee, dacht ik, nee, niet Evelien! Pas op Evelien!

Maar ik kon niets doen en Evelien kon me niet horen. Ik wendde me af van het tafereel, weigerde ernaar te kijken en zette me schrap toen ik de 'hand' voelde komen. Plots voelde ik mezelf gloeien en zag ik alles door een rode mist, maar toen ik mezelf af ging vragen wat het was, was het verdwenen. Door mijn eigen verwarring heen voelde ik de verwarring van Ivy en ik keek het lokaal door naar Evelien. Er was niets gebeurd. Ivy had geen spreuk gebruikt. Iedereen was nog bezig met het oefenen van spreuken en niemand lette op Ivy. Of was het mislukt?

Ivy's verwarring maakte plaats voor woede en ze greep naar haar toverstaf die ze op de grote boekenkast richtte. Met een welgemikte spreuk liet ze hem wankelen en iedereen gilde en rende uit de weg. Echter Marcel had juist door Evelien's verdediging kunnen breken en had haar verlamd. Ik kon alleen maar toekijken hoe de kast bovenop haar viel en terwijl meisjes gilden om de ziekenzaal en madam Plijster, probeerden de jongens de kast op te tillen. Behalve Harry, die keek vol ongeloof hoe Ivy langzaam en zelfvoldaan haar staf wegstopte. Zijn ogen schoten vuur terwijl hij met grote stappen op haar af kwam lopen. Ivy liet zich echter niet intimideren en keek hem recht in de ogen terwijl er nog een zelfverzekerd glimlachje op haar lippen lag.

"Ik weet niet wat er met je aan de hand is, maar ik wil je hier nooit meer zien," zei hij grommend, maar Ivy trok enkel haar wenkbrauwen op.

"Doe haar veel beterschap," zei Ivy en liep het lokaal uit. Ik was te ontdaan om iets te zeggen.

"Wacht maar, hem krijg ik ook nog wel," siste Ivy tussen haar tanden door.

'Wat had je dan verwacht?' riep ik woedend toen ik over de schok heen was. 'Dat Harry je gewoon nog toe zou laten? Nadat je zoiets hebt gedaan? Ze kan wel zwaar gewond zijn! Nee, ze kan wel dood zijn!'

Ivy kon geen antwoord geven, want Omber kwam langs, die haar vriendelijk groette. Ik wist echter niet dat die ontmoeting Ivy weer aan het denken had gezet, want haar antwoord schokte me zo dat ik het voorval alweer snel was vergeten.

"Dan krijgt ze eindelijk wat ze wil?" was haar antwoord.

De zondagmiddag dwaalde Ivy rusteloos door het kasteel. Mijn gesmeek om naar Evelien te gaan werd genegeerd, maar op haar kamer blijven wilde ook ze niet. Het vreemde kistje trok telkens haar aandacht en ze kreeg er een beetje een vreemd gevoel van. Dat kistje was belangrijk en Ivy had het idee dat het bij Samantha's krachten hoorde. Eerst zou ze van Samantha's krachten af moeten komen voordat ze het kistje kon vernietigen. Ze had al een idee hoe ze dat voor elkaar kon krijgen en ze liep naar het lokaal van de man die maar al te bereid was om haar van haar kleine probleempje af te helpen. Hij liet bijna dagelijks merken hoe geïnteresseerd hij wel niet was.

Toen ze een hoek omsloeg naar zijn lokaal, schoot ze echter snel weer terug. Niemand minder dan professor Perkamentus stond voor de deur naar Chris' lokaal. Ivy hoorde hoe de deur werd geopend en begroetingen werden uitgewisseld. "Het spijt me professor dat ik na…" begon Chris, maar werd onderbroken door Perkamentus.

"Laten we eerst maar eens rustig gaan zitten, beste Christiaan," zei hij kalm. "Ik zie dat je een zware tijd achter de rug hebt gehad"

Zware tijd? Dacht ik verbaasd. Met de muziekles gisteren? Hij zag er inderdaad erg vermoeid uit.

Toen de deur met een zachte klik werd gesloten snelde Ivy eropaf.

'Hij heeft vast een fluikspreuk op de deur gebruikt, hij wil vast niet dat er iemand meeluistert als Chris zo'n zware tijd achter de rug heeft gehad,' zei ik schamper.

"Dan weet ik wel wat anders," zei Ivy en liep berekenend een aantal passen van de deur vandaan en richtte haar toverstok op een steen dicht bij de vloer.

"Evanesco," zei ze en ik zag metverbaasd hoe de steen verween en Ivy er rustig bij ging zitten.

'Daar zou ik nou nooit op zijn gekomen,' zei ik bewonderend toen ik de stemmen van Perkamentus en Chris hoorde.

"…het zal nog wel even kunnen duren," zei Chris.

"We hebben nog wel tijd. Ondertussen houden we Samantha goed in de gaten," zei Perkamentus.

"Maar hoe wilt u ervoor zorgen dat ze de ketting draagt?" vroeg Chris en hij klonk vermoeid. "En hoe kun je er dan zeker van zijn dat de indringer in het kristal gaat? Je kunt niet nadat Samantha in het kristal is opgesloten zomaar de andere doden en Samantha's ziel terug in het lichaam stoppen, het lichaam kan niet zonder ziel en is daarna onleefbaar!"

Perkamentus gaf echter geen antwoord en ik beeldde me in hoe hij Chris zijn alwetende glimlachje schonk. Chris zuchtte.

"Als het kristal klaar is zullen ze het persoonlijk komen brengen," zei hij berustend. "Ze waren niet zo blij om me daar weer te zien"

"Het is wel goed, Chris," zei Perkamentus warm. "Ik ben toch blij dat je er weer een keer geweest bent"

"Ja, nu weet ik ten minste zeker dat ik daar niet thuis hoor," antwoordde Chris met een halve lach. Het klonk als een afscheid en snel toverde Ivy de steen weer terug met een gefluisterde 'Aparecium' en zorgde ervoor dat ze weg was voordat de deur weer werd geopend.

Terwijl Ivy terug liep naar de leerlingenkamer van Zwadderich, spookte het gesprek door mijn hoofd en gaf me hoop. Ze hadden dus in de gaten dat er iets was, misschien was het Evelien wel die hen erop had gewezen. Het maakte mij niet uit. Wat mij een warm gevoel bezorgde was dat het hén wel wat uit maakte. Ze zouden me helpen. Hopelijk nog voordat mijn lichaam 'op' was.

reviews reviews (lekker irritant bezig)