het volgende stuk was voormalig hoofdstuk 50.. aan het einde is nog een stukje toegevoegd
hai, ben ik weer... na een lange tijd. ik was jullie niet vergeten hoor, maar we komen bijna aan het einde van het verhaal en dit moet echt goed zijn. bovendien ben ik een beetje aan het klungelen met mn gezondheid, moet ook mn 2e jaar nu over gaan doen :s maargoed... dat betekend misschien wel meer tijd voor jullie :p
Ik hoop dat jullie nog altijd even kijken puppy eyes...
Extraordinary is een nummer van Liz Phair en Fever van Ella Fitzgerald (onder andere...)
HOOFDSTUK 49
'Extraordinary'
In de badkamer hing een heerlijke geur en er stegen er vreemde vormen damp op van het kleine keteltje dat prominent in het midden stond. Ivy bekeek de inhoud van het keteltje grondig en roerde er voorzichtig doorheen met een houten lepel. Het had nog niet de juiste kleur, zag ik. De drank behoorde een parelmoerachtige glans te hebben, maar op dit moment was het meer groenig en was de glans nog nergens te bekennen. Er moest nog één ingrediënt bij en ik wist dat het zeer nauwkeurig afgemeten moest worden, wilde de drank niet volledig mislukken. Ik merkte echter dat Ivy er niet bij was met haar hoofd toen ze nonchalant de aswindereieren uit hun verpakking haalde en er eentje bijna op de zwarte tegels kapot viel. Ik vroeg me af waar ze de zeldzame eieren vandaan had en ik herinnerde me een ontmoeting met professor Sneep, eerder die week. Hij had met grote stappen het kasteel door gebeend, op weg naar wie weet waar, en was toen tegen professor Anderling uitgevallen over het aanpakken van de beveiliging van zijn zorgvuldig opgeborgen ingrediënten. Anderling had hem sussend toegesproken en gezegd dat er voor gezorgd zou worden, maar de blik van professor Sneep zei dat dat niet voldoende was. Anderling had echter gezegd dat hij zich niet zo druk moest maken en dat ingrediënten vervangbaar waren en dat er zaken waren die wat lastiger waren om te vervangen en de snelle blik in de richting waar Ivy stond, zei me al genoeg: er waren meer mensen op de hoogte van 'mijn kleine probleem' en dat stelde me gerust. Hoewel Perkamentus niet meer op school was, er waren meer mensen die me zouden kunnen helpen.
Dat gesprek tussen Sneep en Anderling was echter niet wat me op dit moment bezig hield en zelfs niet het gesprek tussen Perkamentus en Chris over het Kristal. Het was de zangles gisteren. Tijdens het zingen had Ivy mijn krachten weer gebruikt; grote stukken zwart beperkten mijn herinneringen en heel erg veel van wat er gebeurd was wist ik niet, maar wat ik wel had gezien was dat Evelien aan het huilen was nadat ze was binnen gekomen. Waarom was dat? Wat was Ivy aan het zingen geweest? Een beetje beschaamd dacht ik aan een gebeurtenis nog voor de kerstvakantie. Toen had iedereen mijn gegil gehoord. Mijn stem was ook een onderdeel van mijn krachten en als ik Eveliens reactie goed interpreteerde nadat Ivy weer had gezongen – daarna had ze er opgewekt en vrolijk uitgezien – kon ik ook wel raden wat mijn stem bij mensen deed als ik zong. Maar waarom had ik zoiets nooit bij Chris gemerkt?
Ook ik was dus in beslag genomen door mijn gedachtes tijdens het brouwen van de drank en kon Ivy niet waarschuwen toen ze de aswindeieren zonder te klutsen bij het drankje deed. Ivy vloekte hard toen ze haar vergissing opmerkte en ook ik schrok. De dampen die nu in heldere spiralen moesten verschijnen, stegen in dikke groene walmen naar het plafond en vulde de ruimte. Ik grinnikte, want ik vond het al knap dat ze aan de drank durfde te beginnen, gezien ze nooit goed was in het brouwen van toverdranken.
Woedend stond Ivy op en trapte tegen de ketel. De nu gifgroene drank droop traag als stroop uit de ketel op de glanzend zwarte vloer.
'Ik vroeg me al af hoe lang het nog zou duren,' zei ik plagend. Ivy gromde even en liep met grote passen de badkamer uit, zonder nog naar alle troep te kijken die ze achterliet.
Geërgerd begon ze een tijdschrift door te bladeren. Ik voelde me vrij goed. Als het kon zou ik een zelfvoldane grijns op mijn gezicht hebben. Dat van Ivy stond echter grimmig terwijl ze met zoveel kracht pagina's omsloeg dat ze scheurden. Ik vroeg me af waar ze naar op zoek was. Zij waarschijnlijk ook, want na een tijdje schreeuwde ze en gooide het tijdschrift door de kamer.
Even stond ze nog te briesen in het midden van haar kamer, dan plots werd ze heel kalm en haar woeste blik werd er een van zelfverzekerdheid. Ze draaide zich naar haar kast, die nu permanent open stond, omdat haar kleding half erin en half eruit lag. Ze keek in de spiegel en fatsoeneerde haar haren, zocht haar make-up die ze ergens op haar bed had laten liggen die ochtend en zocht tussen alle troep naar haar favoriete shirtje; zwart met een diepe decolleté en kanten mouwen.
Toen stapte ze vol zelfvertrouwen de deur uit.
Evelien liep ongerust door het schoolgebouw. Het was zondag en ze wist niet precies wat ze moest doen. Haar gitaar stond eenzaam in een hoekje van haar slaapkamer, maar die ochtend had ze al besloten dat ze heel wat anders te doen had. Ze wist nog steeds niet wie Ivy precies was. Geen enkel boek kon haar helpen. Er waren wel enkele heksen in het verleden geweest die Ivy heetten, maar hoe kon Evelien weten welke Ivy ze precies zocht. Haar enige hoop lag nu bij de Spiegel der Waarheden. De enige Spiegel die haar misschien kon zeggen wie Samantha in haar macht was. Het móest wel een of andere krachtige heks zijn. Waarom zou ze anders de controle hebben, en niet Samantha. Samantha's was sterk.
Behalve dat spookte er nog wat anders door haar hoofd: hetgene wat ze ook had gevonden toen ze op Samantha's kamer was geweest. Ze vroeg zich af of die Ivy in staat was om zo'n ingewikkelde toverdrank te maken. Volgens Evelien zou zelf Hermelien Griffel er moeite mee hebben.
Hermelien! Misschien kan zij helpen! Schoot er plots door haar hoofd en ze voelde weer een vonk van hoop terwijl ze naar de bibliotheek rende, waar ze Hermelien waarschijnlijk zou kunnen vinden. Ook Evelien zou daar moeten zitten, het was immers nog maar een paar weken tot de examens voor de S.L.IJ.M.B.A.L.en.
Toen ze de bibliotheek in rende keek ze snel rond of ze ergens Madame Rommella zag. Die was nog steeds in staat haar eruit te gooien voor zelfs al te hard ademen. Ze zag haar nergens, maar wel Hermelien, die tussen een verveeld kijkende Ron en Harry zat. Ron zag haar meteen aankomen en gaf haar een van zijn suffe grijnzen waar Evelien alleen maar om kon lachen.
"Eh.. Hermelien," vroeg Evelien heel zachtjes toen ze achter hen stond en Hermelien draaide zich om. "Zou ik je even kunnen spreken?"
Hermelien knikte, maar stond niet op. Ron bleef haar aankijken en Evelien begon zich een beetje ongemakkelijk te voelen. Snel keek ze nog even om zich heen om zich ervan te verzekeren dat Madame Rommella niet vlak achter haar stond.
"Niet hier," siste Evelien. "Madame Rommella heeft haar arendsoog op mij gericht sinds dat incident met dat boek."
Hermelien grinnikte even en stond op. Nadat ze Harry en Ron op het hard had gedrukt dat ze haar aantekeningen nog eens goed door moesten lezen liep ze samen met Evelien de gang in.
"Het gaat om Samantha," zei Evelien serieus en Hermelien keek haar diep aan. "Ik weet hoe de persoon in haar heet, maar ik weet niet wie het is."
"En?" vroeg Hermelien kort, ze klonk nogal snibbig. Misschien was het niet zo'n goed idee om Hermelien zo vlak voor de examen te storen in haar studie.
"Nou, ik vroeg me af of je ooit iets bent tegen gekomen over een krachtige heks genaamd Ivy," zei Evelien en keek naar de grond.
Hermelien zuchtte en dacht diep na. Evelien keek haar weer aan en zag dat ze fronste.
"Ik heb wel eens gehoord van een zekere Ivy die rond 1535 een hele kasteelmuur had laten verdampen, zou ze dat kunnen zijn?"
Evelien zuchtte en liet haar schouders hangen. "Ik heb geen idee. Ik heb ook al gezocht naar een Ivy, maar ik weet gewoon niet genoeg over haar. Ik weet niet eens waaróm ze in Samantha zit."
"Dan denk ik niet dat ik je zo goed kan helpen," zei Hermelien en ze klonk spijtig.
Evelien zuchtte nogmaals, maar toen schoot haar een andere naam te binnen. "En Elaine van Astolat? Zegt je dat iets?"
Hermeliens gezicht klaarde meteen op en Evelien voelde daardoor een glimlach op haar gezicht verschijnen.
"Dat zegt me wel wat," zei Hermelien. "Zij komt voor in de legende over Merlijn en Arthur. Nou ja, eerder de legende van Lancelot. Je weet wie Lancelot is?"
Evelien knikte. "Hij was Arthur's beste vriend en beste ridder."
"Ja, tot hij een relatie kreeg met zijn vrouw, Guinevere," zuchtte Hermelien, "en het tot Arthurs dood leidde."
"Ja, dat weet ik," zei Evelien een beetje ongeduldig. "Maar wie was Elaine dan?"
"Elaine was een vrouw die was verliefd op Lancelot, maar Lancelot wilde niets van haar weten. Zij stierf aan liefdesverdriet."
Dat zette Evelien wel aan het denken. "Weet je zeker dat het alleen liefdesverdriet was?"
Hermelien haalde haar schouders op. "Zo heel erg veel stond er niet in over Elaine van Astolat. Er zijn er namelijk heel veel in die tijd die Elaine heetten. Zo had je Elaine van Carbonek, Elaine, de zus van Arthur en Morgan le Fay, Elaine van Bernoic, moeder van Lancelot en dan Elaine van Astolat."
"Dat zijn er heel wat," zei Evelien . "Enne… heeft een van hun met Lancelot geslapen?"
Evelien moest die vraag eruit persen en ze kon alleen maar naar de grond kijken toen ze de vraag had gesteld, zo schaamde ze zich. Tegelijkertijd was ze zichzelf mentaal tegen haar hoofd aan het slaan omdat ze zo preuts was.
Hermelien was ondertussen ook een beetje van haar stuk door de vraag en antwoordde pas na een paar tellen diepe stilte.
"Eh… de moeder denk ik niet," zei ze toen een beetje schaapachtig en Evelien lachte door de spanning. "Volgens mij heeft Elaine van Carbonek met hem geslapen. Ja, zij kreeg een zoon van hem: Galahad."
"En Elaine van Astolat?" vroeg Evelien gretig. Hermelien trok echter haar schouders op.
"Niet dat ik weet," zei Hermelien nadenkend.
Evelien dacht toen iets te zien bewegen in de donkere gang rechts van haar en ze keek om. Professor Sneep stapte uit de schaduwen.
"Wij moeten even praten," zei hij en wenkte dat ze hem moest volgen.
'Sinds wanneer kan jij Verdwijnselen?' vroeg ik verbluft toen Ivy midden in de Lekke Ketel belandde na het ongemak van het Verdwijnselen. Natuurlijk had ze wel vaker Verdwijnseld, maar dat was altijd samen met Malfidus geweest en ik wist niet dat ze het zelf ook kon.
Ivy verkoos daar geen antwoord op te geven en liep naar het kleine binnenplaatsje en staarde daar naar de muur. "Nou waar moest ik ookal weer op duwen?" vroeg ze zich hardop af.
"Kijk eens wie we daar hebben!" klonk het plots achter me en Ivy draaide zich om. Twee identiek dezelfde grijnzen keken haar aan.
"Dag Fred, George," zei Ivy met een even wijde grijns.
"Ze weet zowaar onze namen!" zei Fred – of George – onder de indruk tegen de ander.
"Vertel eens," zei George.
"Wat zoekt een meisje zoals jij buiten Zweinstein," vulde Fred aan.
"Op een zondag-middag?" sloot George de zin af.
"Ik zal het zeggen, als jullie het zeggen," zei Ivy listig.
"Kijk," zei Fred bewonderend.
"Een echte Zwadderaar!"
"En wij twijfelden daaraan!"
"Twijfelden jullie aan mijn kwaliteiten als Zwadderaar?" vroeg Ivy vervaarlijk en zette een stapje dichterbij.
"Ho! Koest maar!" zei George gespeeld geschrokken.
"Wij twijfelen niet meer!"
"Dus… wat doen jullie hier?" vroeg Ivy, zodat ze de vraag niet zelf hoefde te beantwoorden.
"Wacht maar," zei Fred en trok zijn toverstok.
"We zullen het je laten zien," zei George knipogend en liep langs haar af naar de muur. Fred deed hetzelfde en samen opende ze de doorgang naar de Wegisweg.
Nieuwsgierig volgde Ivy Fred en George door de straat, haar hoofd gepast knikkend en schuddend op hun waarschuwingen het niemand te vertellen, tot ze plots stil hielden voor een lege etalage. Nou, niet helemaal leeg: er stond een bord met 'Te Koop'.
'Ta-da!" zei Fred.
"Is het niet geweldig?"
Ivy trok haar wenkbrauwen op. Zij snapte het niet, ik echter wel. Ik herinnerde me nog gelezen te hebben dat Harry aan het einde van 'Harry Potter en de Vuurbeker' het geld dat hij had gewonnen aan Fred en George had geschonken.
"Dit wordt onze winkel."
"Vol ingenieuze uitvindingen en flauwe grappen," vulde Fred aan met een grijns.
"Wauw erm… geweldig!" zei Ivy en het klonk gemeend, terwijl ik wist dat ze er niets bij voelde.
"Dat is het zeker," zei Fred.
"Maar je weet het," zei George en samen: "geen woord."
"Tot de officiële bekendmaking natuurlijk," zei Fred.
"Dan mag je het tegen iedereen die je kent zeggen."
Terwijl Fred en George zo opgewonden aan het vertellen waren, was Ivy zich iets aan het bedenken.
"Zeg jongens," zei ze toen er in het gesprek tussen de tweeling een pauze klonk. "Doen jullie ook aan liefdesdranken?"
"Liefdesdranken?" vroeg George fronsend en keek naar Fred.
"Waarom?"
Sneep bleef haar aankijken met zijn ondoorgrondelijke ogen en Evelien kon er niet uit opmaken of hij wat hij net had gehoord heel erg grappig vond, of heel erg verontrustend.
"En wat is ermee gebeurd?" vroeg hij na een diepe stilte, waarin Evelien bijna niet durfde te ademen. Haar antwoord kwam daarom ook erg snel en ondoordacht.
"Die heb ik naar Lucius Malfidus gestuurd."
Heel even fronste Sneep voordat hij opstond en met zijn armen gekruist voor haar stoel kwam staan.
"En mag ik naar de reden van die daad vragen?" vroeg hij gevaarlijk. Evelien kon hem geen ongelijk geven. Sneep zag er niet uit als iemand die het prettig vond dat iemand anders een dagboek in handen kreeg waarin een heleboel krabbels stonden over hoe verliefd ze wel niet was op hem. Evelien schraapte haar keel.
"Nou, er zat ook een briefje bij van een afspraak die hij had gemaakt met die Ivy, in het bos, 's nachts. Ik dacht dat het de bedoeling was, omdat het dagboek door Draco gevonden moest worden."
"En waarom stuurde Draco het boek dan niet, gezien hij degene was die het kon lezen?"
"Nou eh… ik denk dat hij nogal ondersteboven was van het feit dat zijn vader vreemd ging met een meisje dat maar een paar jaar ouder is dan hij."
Sneep knikte kort en liep rond zijn bureau weer naar zijn stoel, maar hij ging niet zitten.
"En je weet niet hoe het is afgelopen?" vroeg hij en legde een hand op de rugleuning van zijn stoel. Hoewel hij het niet liet blijken in zijn houding of in zijn blik, zijn hand verraadde dat hij gespannen was; zijn knokels werden witter dan gebruikelijk was.
Evelien schudde haar hoofd. "Nee, maar ik denk dat er toch wat is gebeurd. Die zaterdag daarna viel ze me aan tijdens… het studeren."
Bijna wilde ze de SVP zeggen, maar ze herstelde zich net op tijd. Ze dacht wel dat Sneep haar aarzeling had gehoord, maar hij liet het niet merken en knikte enkel.
"En over Elaine van Astolat?"
"Alles wat ik weet is was u net had gehoord van Hermelien," antwoordde ze hoofdschuddend.
Langzaam ging Sneep in zijn stoel zitten en plaatste zijn ellebogen op het bureau. Voordat hij zijn kin nadenkend op zijn handen zette knikte hij haar toe dat ze kon gaan. Hij had weer genoeg stof om over na te denken.
Zelfverzekerd liep Ivy door de versierde zaal en nam in één oogopslag de versiering van de Grote Zaal op. De grote tafels en banken waren naar de zijkanten geschoven en op de tafels stonden lege zilveren platen, zilveren bekers en grote glazen kommen die over minder dan een uur gevuld zouden zijn met heerlijk eten en drinken. De grote tafelkleden met de afdelingskleuren waren vervangen voor vlekkeloos witte zijden lakens met een zilveren rand, allemaal speciaal voor het meifeest. Op dit feest zou de school voor het eerst hun eigen schoolband zien. Ivy's bandgenoten hadden het podium al opgebouwd en waren gitaren aan het stemmen, standaards goed aan het zetten en Chris liep, nee rende, als hun opgewonden bandleider over het podium, ervoor zorgend dat iedereen ook echt overal aan dacht.
Ivy's hoge hakken tikten luid op de marmeren tegels en trokken daarmee meteen de aandacht van Chris.
"Samantha!" riep hij, terwijl hij op haar af kwam rennen en het was overduidelijk dat hij nogal gestresst was. "Waar was je nou? Nou ja, maakt niet uit, we gaan net beginnen met de soundcheck."
Hij pakte haar hand en sleurde haar bijna naar het podium.
"Ho, rustig aan Chris, het komt wel goed," zei Ivy nogal geïrriteerd, terwijl ze de kreukels die hij in haar zwarte jurkje had gemaakt weer glad streek nadat hij haar op het podium had geduwd.
"Oké, is iedereen klaar? We spelen 'Extraordinary'," zei Ivy toen, nog steeds lichtelijk geïrriteerd, zonder zich om te draaien naar de rest en ongeduldig wachtte ze tot de gitaar begon.
God, wat duurt dit toch lang. Stelletje amateurs, dacht Ivy en tikte met haar voet op de grond. Dit nummer móeten we nog oefenen. Straks moet het gewoon perfect gaan.
Ergens in haar hoofd voelde ze Samantha, die wanhopig haar motieven probeerde te achterhalen en Ivy grinnikte. Samantha zou nooit weten wat ze van plan was. Ze voelde telkens hoe ze wegzakte, vrijwel meteen nadat ze begon met zingen. Waarschijnlijk wist ze nog niet eens wát ze kon met haar stem.
Mijn stem, corrigeerde Ivy zichzelf. Nog even en het zal míjn stem zijn.
Toen begonnen de gitaren en Ivy begon met zingen en hoorde Samantha's gekrijs tevreden zoals gewoonlijk geleidelijk aan zachter worden.
'You think that I go home at night
Take off my clothes, turn out the lights
But I burn letters that I write
To you, to make you love me
I drive naked through the park
And run the stop sign in the dark
Stand in the street, yell out my heart
To make, to make you love me
I am extraordinary, if you'd ever get to know me
I am extraordinary, I am just your ordinary
Average every day sane psycho
Supergoddess
Average every day sane psycho
You may not believe in me
But I believe in you
So I still take the trash out
Does that make me too normal for you?
So dig a little deeper because
You still don't get it yet
See me licking my lips, need a primitive fix
And I'll make, I'll make you love me
I am extraordinary, if you'd ever get to know me
I am extraordinary, I am just your ordinary
Average every day sane psycho
Supergoddess
Average every day sane psycho
See me jump through hoops for you
You stand there watching me performing
What exactly do you do?
Have you ever thought it's you that's boring?
Who the hell are you?
I am extraordinary, if you'd ever get to know me
I am extraordinary, I am just your ordinary
Average every day sane psycho
Supergoddess
Average every day sane psycho
Average every day sane psycho
Supergoddess
Average every day sane psycho
Average every day sane psycho
Supergoddess
Average every day sane psycho
Average every day sane psycho'
Tevreden zong Ivy de laatste zin. Als dit lied Sneep's ogen niet zou openen, wist ze het niet meer.
"Welk nummer spelen we hierna?" hoorde ze iemand vragen.
"'Fever'," antwoordde Ivy, niet alleen om antwoord te geven, maar ook om zichzelf eraan te herinneren. Dat maakt het af, dacht ze tevreden en een sluwe glimlach speelde om haar lippen.
Nu was het alleen nog maar wachten tot het optreden...
Toen de duisternis weer een beetje week voor felle lampen en donkere schaduwen zuchtte ik diep. Het leek helemaal niet meer op die eerste keer dat Ivy begon met zingen. Nu voelde ik bijna geen pijn meer, het werd enkel helemaal zwart voor mijn ogen. Het liefste wilde ik in die duisternis blijven, maar ik moest opletten. Ivy was iets van plan en ik wist nu ook wanneer. Toen Ivy's ogen de setlist bekeken las ik dat 'Fever' het volgende nummer was dat ze ging zingen. Nu was het mijn beurt.
De lichten werden gedimd toen de basgitaar begon en het publiek werd duidelijker zichtbaar. Langzaam ging Ivy op een hoge kruk zitten en haar ogen zochten het publiek af. Even voelde ik wat paniek toen ze blijkbaar niet vond wat ze zocht, tot haar ogen op een donkere gedaante, ver weg bij de ingang zag. Haar ogen versmalden en een geniepige glimlach speelde om haar mond.
Lang voordat het optreden was begonnen was ik nagegaan hoe ik de vorige keer haar spreuk had geblokkeerd. Toen had Ivy bij de deur gestaan naar de ingang van de Kamer van Hoge Nood en ze had naar de kast gekeken. Het ging nu echter om heel iets anders. Dit ging niet over een spreuk, maar over zingen en hoewel ik wist dat het magie was, wist ik niet of het hetzelfde zou werken. Ik vroeg me af of ik het niet eerder uit had moeten proberen, maar ik kwam tot de conclusie dat, wanneer ik dat zou hebben gedaan, Ivy ervoor op haar hoede zou zijn. Nu wist ze van niets en ik kon alleen maar hopen dat het zou lukken.
Ivy glimlachte en probeerde de zaal in de kijken, maar door de felle lichten die in haar ogen schenen was het enige wat ze zag donkere schaduwen. De geluiden die ze echter opving klonken erg positief dus ze grijsde breed en zwaaide. Gejuich vulde haar oren.
Het publiek was energetisch na het opzwepende nummer, maar nu was het tijd voor heel iets anders en na een vlugge blik op de setlist pakte ze de hoge kruk erbij die speciaal voor dat nummer klaar was gezet. Niet dat ze er heel erg lang op zou blijven zitten.
Haar ogen zochten het publiek af dat duidelijker zichtbaar was geworden door het dimmen van de lampen. Toen ze hem niet vond op de plek waar hij voordat het optreden was begonnen, leek het of haar hart een tel oversloeg.
Waar is hij? Dacht ze geschokt, maar ze haalde eens diep adem toen ze zijn donkere schaduw bij de deur zag. Dat móest hem wel zijn. Geen andere man kon zo gracieus tegen de deurpost aan leunen.
De basgitaar begon en ze glimlachte uitdagend. Ze voelde hoe het kleine flesje tegen haar huid aan drukte in haar BH. Het was tijd.
De duisternis overviel me weer en ik zag hoe er al een felle rode draad begon te verschijnen, maar nu was ik er klaar voor. Ik concentreerde me met alle macht op de 'hand' die naar me begon te grijpen en wenste met alle macht dat die verdween. Nu ik van te voren wist wat er ging komen, was ik voorbereid op de warmte en de rode mist waar ik alles door begon te zien en ik liet me er niet door afleiden.
Ivy mag mijn krachten niet meer gebruiken. Het is afgelopen. Ik laat me niet meer gebruiken, dacht ik en liet de woede overnemen die op kwam borrelen. De warmte werd steeds sterker tot het leek alsof ik in brand stond en ik dacht dat het pijn zou doen, maar de hitte gierde door mijn lichaam en gaf me kracht. Ik voelde me zo machtig op dat moment dat ik hard begon te lachen.
Toen was het plotseling voorbij en even schrok ik. Het leek alsof ik wat was verloren en ik voelde me opeens zo eenzaam dat ik ieder moment in huilen uit kon barsten. Tot ik zag wat er voor mijn ogen zich afspeelde. Nog steeds schenen er lampen in mijn ogen en ze leken minder fel als van tevoren. Nu kon ik ieder gezicht zien. Iedere paar ogen waar zich ongeloof in afspeelde. Mensen begonnen te fluisteren en ik toen voelde ik Ivy's schaamte. Een ander soort warmte speelde zich af in háár lichaam en ze deinsde terug. Ze deinsde terug voor al die fluisterende blikken en draaide zich om naar de band.
"Kom op Samantha, zingen!" siste Anouk haar toe. "Wat is er nu aan de hand? We kunnen moeilijk alleen maar de baspartij laten horen!"
"Ik… ik kan niet…" stotterde Ivy en sloeg een hand voor haar mond. Paniek en verwarring maakte toen plaats voor iets anders: woede. Ivy wendde zich af van de band en hield haar hand voor de microfoon.
"Wat doe je?" siste ze tegen niemand, maar ik wist dat ze het tegen mij had, want ze zorgde ervoor dat het bijna ongezien werd.
'Jou verhinderen mijn krachten te gebruiken,' zei ik geamuseerd. 'En ik kan het zo nog een keer doen hoor.'
Woedend greep Ivy de microfoon vast.
"Volgende poging," zei Ivy en gebaarde dat Lars weer moest beginnen.
Ik zuchtte en hoopte dat ik het nog een keer kon toen het weer zwart werd voor mijn ogen. Dat was de verkeerde instelling en dat kreeg ik snel genoeg in de gaten toen de 'hand' begon te trekken. Ivy begon met zingen en pijn schoot weer door me heen. Nu raakte in echter niet in paniek. Door de pijn werd ik weer kwaad.
Zo snel geef ik mezelf niet gewonnen, dacht Ivy toen ze de microfoon vast pakte en begon met zingen.
"Never knew how much I loved you," zong ze.
Zie je wel, dat klinkt niet verkeerd.
"Never knew how much I cared." Haar zelfvertrouwen begon weer terug te komen en ze ging er weer goed voor zitten.
"When you put your arms around me, I get a fever that so hard to bare,"
Maar ik moet niet vergeten waarvoor ik dit doe, dacht ze bij zichzelf toen ze opstond en het flesje weer voelde.
"You give me fever," zong ze en liep heupwiegend naar het trapje. "When you kiss me, fever when you hold me tight."
Ze liep langzaam het trapje af en stond nu tussen het publiek in, dat haar met gefluit verwelkomde.
"Fever." Ze koos een jongen uit waar ze verleidelijk naar knipoogde, wat bij hem een blos opwekte.
"Through the mornin', fever all through the night."
Dansend op de verleidelijke muziek en met hier en daar een knipoog baande ze zich een weg door het publiek, op weg naar professor Sneep. Maar plots hield haar stem ermee op en geschrokken stond ze stil.
Niets laten merken! Zei ze tegen zichzelf en ging door met dansen alsof het erbij hoorde.
Wat is er toch aan de hand? Schoot er in paniek door haar hoofd en daar kon maar één antwoord op zijn; Samantha. Op de een of andere manier wist ze van haar plannetje en blokkeerde nu haar stem. Even was ze onder de indruk van Samantha's kunnen, want nu ze niet kon zingen, kon haar plan niet doorgaan. Snel zocht ze naar een uitweg, maar er kwam er maar eentje bij haar op; rennen. Ze liet de muziek even het werk doen tot ze bij de deur was en voelde dat ze weer wat kon zeggen.
"Dat was het voor mij voor vanavond. Evelien neemt het vanaf hier van mij over!" zei ze door de microfoon en maakte dat ze wegkwam.