HOOFDSTUK 50
Improvisatie van plannen

Ivy beende woest door de donkere hallen van het kasteel, zonder op te letten waar ze heen liep. In haar hoofd maalden de gedachten rond en het lukte haar niet er grip op te krijgen. Hoe had dit kunnen gebeuren? Haar hele plan was in de war geschopt en zonder alternatieve plannen wist ze niet wat ze moest doen. Rust had ze nodig. Rust om haar plannen weer op een rijtje te zetten, om haar volgende stap te kunnen bepalen.

Achter haar stierf het geluid van de band en het publiek in de Grote Zaal weg naarmate ze steeds dichterbij de kerkers kwam. Ze voelde meteen hoe de stilte haar hielp om rustig te worden. Abrupt draaide ze zich om toen ze de naderende voetstappen hoorde die haar rust verstoorden. Met een zucht zag ze dat het Chris was die haar achterna was gekomen en geïrriteerd wachtte ze met haar armen over elkaar tot hij haar had ingehaald.

"Wat gebeurde er? Het ging toch goed?" vroeg hij ongerust toen hij voor haar stond. Met haar handen in haar zijde merkte Ivy dat hij niet eens buiten adem was, terwijl hij om haar in te hebben kunnen halen toch een stukje gerend had moeten hebben.

Terwijl ze hem even in stilte aankeek om te kunnen bedenken wat ze nu zou moeten zeggen, zag ik dat Chris zich ongemakkelijk begon te voelen. Ivy zag dat ook en haar houding veranderde ongemerkt van verdedigend naar uitdagend. Nu was haar stilte er meer om hem te plagen en een sluw glimlachje speelde om haar lippen.

"Vond je?" vroeg Ivy spottend toen Chris haar uiteindelijk niet meer durfde aan te kijken en meteen schoten zijn ogen weer naar haar gezicht. Hij haalde zijn schouders op.

"Ik heb gemerkt dat je een aantal keren niet inzette met zingen," zei hij.

"Achja, ik dacht; laat ik het spannend maken," was Ivy's luchtige antwoord.

"Maar waarom liep je het podium af?" vroeg Chris en zijn ogen zwierven weer naar de grond.

"Ik wilde wat meer contact met het publiek."

"Wat meer contact met Sneep, bedoel je," viel Chris tegen haar uit en ik zag hoe hij zelf schrok van die opmerking.

Ivy begon te grinniken en dat bracht Chris nog meer van zijn stuk. Ivy's houding veranderde toen en ik voelde hoe haar aandacht plotseling ging naar het kleine flesje dat nog steeds in haar BH zat. Wat was ze van plan?
"Wat is er Chris?" vroeg Ivy plagend. "Ben je jaloers op Snéép?"

Chris haalde zijn schouders op. "Nou, jaloers wil ik het niet noemen…"

Ivy grinnikte en schudde haar hoofd even voordat ze zich omdraaide om verder te lopen. "Maakt niet uit hoe je het wil noemen. Ik ben toe aan wat te drinken."

Ze stopte even en keek hem over zijn schouder aan. "Ga je mee?"

Hoop flitste even door de ogen van Chris en hij kwam naast haar lopen.

"Waarheen gaan we precies?" vroeg hij na enkele hoeken te zijn omgeslagen. Nu hij niet meer al zijn aandacht op Ivy had gericht merkte hij pas dat ze niet richting de keukens liepen of terug naar de Grote Zaal, maar verder de kerkers in, de drukte achter hen latend. Ik vroeg me af hoe hij zich nu voelde, nu ze weer eens sinds korte tijd met zijn tweeën waren, zonder de leerling-leraar situatie.

Op het podium in de Grote Zaal stond Evelien Linden. Haar lange, blonde haren hingen voor haar gezicht terwijl ze zich over haar gitaar boog, maar haar gedachten waren niet bij haar spel. Zenuwen gierden door haar lichaam waardoor haar vingers trilden, maar ook daar had ze geen aandacht voor. Ze dacht alleen maar aan de lead-zangeres, die net de Grote Zaal had verlaten en de zang aan haar had overgelaten. Wat was er gebeurd? Evelien snapte er niets van, maar eigenlijk was dat ook niet belangrijk. Het was belangrijker wat er nu kón gebeuren. Samantha was de zaal uit gelopen tijdens een van de belangrijkste nummers. Chris was haar achterna gelopen. Die twee samen voorspelde niet veel goeds.

Het nummer was afgelopen. Opgelucht keek Evelien op, de zaal in. Haar ogen vlogen door de zaal en ze zag Sneep die los kwam van zijn stukje muur. Hij keek gealarmeerd rond en liep haastig de Grote Zaal uit. Er was iets aan de hand. Het kon niet anders dan dat het iets met Samantha te maken had. Het was té toevallig dat Samantha, Chris én Sneep nu als enigen de Grote Zaal hadden verlaten. Evelien vroeg zich af waar ze heen waren gegaan, maar kon maar één plek bedenken waarom Sneep zo gealarmeerd zou hebben gekeken; de kerkers.

Eveliens ogen schoten naar haar tas, die naast het podium lag. Daarin zat de Spiegel der Waarheden. De Spiegel die ze uit de kamer van Samantha had meegenomen. Ergens binnenin haar ging een alarmbel rinkelen toen de drummer aftikte voor het volgende nummer. Ze moest iets doen. Ze besloot dat het optreden niet langer van belang was en ze vloog het podium af na een korte 'sorry, neem het over' richting Anouk. Nu ging het gebeuren.

Discreet probeerde Ivy het flesje met de toverdrank uit haar BH te halen; Chris zat haar immers nauwgezet in het oog te houden vanuit zijn leren stoel terwijl ze voor hem een glas whisky inschonk uit Sneeps kabinet. Ze kon echter geen manier bedenken om het ongemerkt in de nog halfvolle karaf whisky te doen zonder dat Chris het zou zien en in plaats daarvan zette ze ergens het tussen de andere flessen waar het niet op zou vallen en draaide zich om. Verleidelijk reikte ze hem het glas aan terwijl ze een slokje nam van haar eigen glas.

"Mag dit wel?" vroeg Chris terwijl hij weifelend het glas aanpakte.

Ivy haalde haar schouders op en grinnikte. "Waarom niet?"

Hoewel ze het had verwacht, schrok Ivy van de deur toen die plots open sloeg. In de deuropening stond de lange, donkere gestalte van Sneep en ik voelde hoe de slok whisky die Ivy net had genomen in haar buik begon te branden van angst.

Waarom was ze bang? Ivy wist dat Sneep een alarmsysteem op zijn deur had zitten. Ze wist dat zodra iemand die deur zou forceren hij het zou weten. Er was echter iets in de ogen van professor Sneep wat angstaanjagend genoeg was om zelfs Ivy de stuipen op het lijf te jagen. Ze herstelde zich echter snel genoeg.

"Professor Sneep," zei Ivy met een lichte trilling in haar stem. Ze slikte even om het weg te krijgen en hervond haar zelfverzekerde houding. "Wat een genoegen om u hier nu ook te zien. Lust u ook een glas whisky… uit uw eigen kabinet?"

Sneeps ogen vernauwden zich bij het zien van Ivy's sluwe glimlach en toen stond hij plots met een paar enorme stappen recht voor haar neus om haar het glas uit haar vingers te graaien en terug in het kabinet te zetten.

"Severus, het spijt me, ik was onder de indruk dat dit meisje legaal toegang had tot je drankenkabinet," slikte Chris toen hij overeind kwam en Sneep draaide zich met een ruk naar hem om.

"Idioot," siste hij. "Sterke drank is niet toegestaan voor leerlingen op Zweinstein."

"Ach kom, dat is nog zo'n rare regel," zei Ivy luchtig, terwijl ze bleef staan waar ze stond; dicht bij Sneep. Ze liet zich niet intimideren om een paar stappen achteruit te doen. Alleen was dat een vergissing, want Sneep verloor zijn geduld en greep naar haar keel.

"Ik heb zoveel geduld voor je moeten opbrengen, maar nu…"

Ik zag zoveel woede in de ogen van Sneep dat ik echt voor mijn leven ging vrezen. Zijn lange, sterke vingers vernauwden zich om mijn hals terwijl het incident van de Hersenpan zich voor zijn ogen afspeelde en zijn woede voedde. Ik voelde hoe Ivy verstijfde en er ontsnapte een gorgelend geluid uit haar keel. Ik kreeg geen lucht meer!

'Nee Professor! Alsjeblieft! Hou op!' riep ik, hoewel ik wist dat hij me niet zou kunnen horen. Toen verscheen er echter een vreemd soort licht in Sneeps ogen en met een blik van herkenning verslapte de grip van zijn koude vingers heel even.

"Professor!" riep een hoge, geschrokken stem en Sneep draaide verward met een ruk zijn hoofd om, om te kijken waar het vandaan kwam. In de deuropening stond Evelien. Zwarte vlekken in mijn gezichtsveld beletten me om duidelijk te kunnen zien wat ze in haar hand had, maar op dat moment leek me het niet zo van belang. Ik voelde enkel de strakke, wurgende hand om mijn, nee, Ivy's hals.

Sneep keek Ivy weer aan en liet haar toen los, maar door haar verzwakte benen viel op de grond. Met een dierlijke blik keek ze sissend als een slang op naar Sneep, die een paar stappen naar achteren deed. Afschuw kon ik in zijn ogen lezen.

"Wie ben jij?" vroeg Evelien ontzet en ik vroeg me af wat ze precies zagen. Ivy krabbelde overeind en keek van Evelien, naar Sneep en naar Chris, die zijn glas whisky in één teug leeg dronk. Ik voelde een vlaag van verwarring opkomen die van Ivy leek te komen en ik voelde wat zij dacht. Het was mislukt. Alles was mislukt. Ze kon nu niet meer doen alsof ze mij was en ik voelde hoop opvlammen binnenin mij. Toen herkende ik het voorwerp dat Evelien in haar hand had.

"Ik denk dat we allemaal wel willen weten wie Zíj nu precies is," zei Sneep en hij vouwde zijn armen over elkaar. De razende blik was weer vervangen voor zijn ijskoude houding.

Ivy vond haar houding weer en stond trots overeind. Evelien ging naast Sneep staan en hield de Spiegel voor Ivy zodat Sneep en zij door de achterkant konden kijken.

"Wat is dat?" vroeg Ivy verbaasd.

Ik lachte. 'Dat is een Spiegel der Waarheden, Ivy. Daardoor zullen ze zien wie je werkelijk bent. Wát je werkelijk bent. Nu zullen ze erachter komen dat je niets meer bent dan een achterbakse, slijmerige slang.'

Ivy schrok en kon alleen in shock kijken naar de uitdrukkingen die er op het gezicht van Evelien en Sneep ontstonden. In haar hoofd werd haar laatste gesprek met Lucius Malfidus steeds herhaald.

Dacht je nou echt dat ik zou kunnen houden van een slang? Want meer ben je in feite niet. Een slang in het lichaam van een mooi meisje. Zonder mij had je niet eens een lichaam gehad. Zonder mij ben je niets en zonder Samantha Sanders ben je niemand. Zelfs ze magie is niet van jou. Die heb je ook maar gekregen van een of andere middeleeuwse gek en op Zweinstein zullen ze daar snel genoeg achter komen. Ze zullen erachter komen wie je bent. Wát je werkelijk bent en dan weten ze niet hoe snel ze van je af moeten komen. Je zult daar niet meer welkom zijn, want je hebt hen bedrogen. Je hebt hen voorgehouden dat je Samantha Sanders bent. De brave Zwadderaar. Maar dat zul je niet meer zo lang vol kunnen houden. Ze zullen je ontmaskeren.

De woorden bleven zich maar herhalen. Ze zullen je ontmaskeren. Wie kan er nou houden van een slang? Dan weten ze niet hoe snel ze van je af moeten komen. Je zult daar niet meer welkom zijn. Zonder Samantha Sanders ben je niemand. Zonder Samantha Sanders ben je niemand.

Paniek begon de overhand te krijgen en het zweet brak bij haar uit.

Zonder Samantha Sanders ben je niemand.

"Een slang? Je bent een slang?" vroeg Evelien ongelovig en controleerde de knoppen van de Spiegel.

"Ik ben Ivy! Ik ben Ivy!" riep Ivy in paniek. "Ik ben wél iemand. Dit lichaam is van míj. Van míj en van niemand anders!"

Om haar woorden kracht bij te zetten trok ze haar toverstaf. Die was echter snel ergens in een hoek verdwenen en ik zag dat zowel Sneep als Chris ook hun staf had getrokken.

"Wie of wát je ook bent, je moet uít Samantha's lichaam!" riep Evelien geschrokken. "Samantha is hier nodig. De wereld heeft haar nodig," zei Chris.

"Zeker om haar speciale krachten. Ik zal je iets vertellen; ze stellen helemaal níets voor! Niets!" riep Ivy terug en spuugde op de grond.

"Dat komt omdat jíj ze tegenhoudt. Ze is bestemd voor grootse dingen."

"Dingen waar ze helemaal niet voor heeft gekozen! Wie zegt dat ze dit allemaal wel wil? Zíj in ieder geval niet. Zíj wilde niets liever dan een gewoon leven leiden. Zónder magie!"

Ik moest toegeven dat ze daar gelijk in had. Ik hád hier ook helemaal niet voor gekozen. Maar ik had ook tegen mezelf gezegd, dat ik niets te kiezen hád en er maar het beste van moest maken. Wat er ook gebeurde.

"Door die stomme krachten, door die magie wat ze helemaal niet wilde is ze iedereen kwijt geraakt die ze liefhad en de enige manier om te overleven is als iemand zich opoffert. Nóg iemand die ze liefheeft. Daar heeft ze helemaal geen zin in. Volgens mij vindt ze het dan helemaal niet erg als ik even wat plezier maak in plaats van dat ze gedrild wordt om te kunnen sterven."

Ivy zei heel wat dingen die waar waren en ik zag ook een glimp van medeleven en begrip in de ogen van de anderen.

"Maar ik zal er zijn. Ík heb haar nodig.." zei Evelien een beetje kleintjes.

"Jíj? Is dat niet een béétje egoïstisch? Wie ben jíj eigenlijk?"

"Ik ben haar beste vriendin!" riep Evelien eigenwijs.

"De enige échte vriendin die ze had was ík. Jij was alsmaar met jezelf bezig. Oeh.. kijk mij! Ik ben zo zielig. Ik snij mijn polsen door. Ik ben depressief. Ik ik ik. En jíj komt dan aan met; kijk, je hóéft niet te sterven. Er hoeft zich alleen maar iemand voor je op te offeren en dan kun je verder leven."

Tranen verschenen in Eveliens ogen.

"Ja, huil maar. Zwakkeling. Gooi jezelf maar van de Noordertoren! Dat is de enige manier waarop jíj problemen kunt oplossen."

De Spiegel kletterde op de grond en met haar handen voor haar ogen rende Evelien snikkend het lokaal uit. Uitdagend keek Ivy nu naar Sneep en naar Chris. Die keken elkaar even aan en Chris volgde Evelien de kamer uit. Ivy keek hem spottend na.

"Het zal me niet verbazen als ze zich ook werkelijk van de toren gaat gooien," zei ze snerend. "Het is misschien maar goed dat hij achter haar aan ging. Zij passen veel beter bij elkaar."

Toen richtte ze haar aandacht weer op Sneep en glimlachte liefjes.

"Eindelijk weer eens met zijn tweeën," zei ze en liep naar het tafeltje waar Chris zijn glas op had laten staan. In één teug leegde ze het glas en draaide zich weer naar Sneep. Met een knipoog liep ze naar het drankenkabinet en vulde een glas met de toverdrank, ervoor zorgend dat Sneep niet zag wat ze deed.

Hij stond echter voor ze het wist aan haar zijde en had haar pols in een ijzeren greep die hij zo draaide zodat het lege flesje toverdrank op de grond viel en uit elkaar spatte. Ivy schrok in eerste instantie, maar toen werd ze kwaad. Met een grom pakte ze vliegensvlug zijn andere pols vast waardoor zijn toverstaf op de grond viel. Nu stonden ze neus aan neus aan elkaar polsen te draaien en uiteindelijk gaf Ivy het op en met een piepende jank viel ze op haar knieën. Sneep draaide haar arm op haar rug, waardoor Ivy naar de deuropening kon kijken waar Chris weer was verschenen. In zijn hand hield hij een zwartfluwelen doosje. Met grote ogen keek Ivy toe hoe hij het doosje opende en hij er een helder kristal in de vorm van een traan aan een zwarte veter uit haalde.

Toen raakte Ivy pas echt in paniek. Ze probeerde zich los te worstelen, maar hij sloeg nu zijn andere arm om haar borst zodat ze niet weg kon. Ze kon alleen als een gekooid dier toekijken hoe Chris, terwijl hij het doosje weer in zijn zak deed, dichterbij kwam. Toen hij zó dichtbij was en het koord bijna om haar hoofd kon doen sloot Ivy haar ogen en begon te gillen. Ze bewoog zo heftig dat ze zichzelf pijn deed, maar Sneep kon haar bijna niet meer vasthouden en ik voelde dat dat niet was omdat hij niet wilde. Twijfels had hij nu niet meer. Er was maar één manier om het meisje dat hij hier tegenstribbelend in zijn armen hield te redden, dus hield hij haar vast alsof het zijn eigen leven betrof, want er was iets aan dit meisje dat zijn blik had gevangen en hij was niet van plan dat nog eens te laten gaan.

Wat er vervolgens precies gebeurde wist ik niet. Ik voelde alleen hoe ik werd overmand door een hete gloed en om me heen zag ik vuur dansen, alles in een waas van rood licht.

Het volgende moment lag ik op mijn rug in het bos. Om mijn nek voelde ik een veter met daaraan een zwaar, helder wit kristal.