Hoofdstuk 2

Mijn hoofd duizelt. Dit moet een zieke grap zijn van het schoolbestuur. Iedereen weet dat ik die schoft niet kan uitstaan. Al sinds mijn eerste leerjaar haat ik hem, iets wat ik niet per se geheim heb gehouden. Dus dat ze tot het besluit zijn gekomen om mij en die klootzak een jaar samen te laten leven is voor mij een raadsel. Ik weet zeker dat dit niet goed gaat uitpakken.

James beantwoord nog wat vragen. Een paar hebben serieuze vragen, maar ik weet zeker dat anderen gewoon zijn aandacht willen. Ze doen maar. Ik denk niet dat hij het überhaupt door heeft. Dit soort dingen gebeuren altijd. Waar hij ook maar heengaat, hangt er een zwerm pubermeisjes om hem heen. Meestal durven ze niet eens iets aan hem te vragen. Ze lopen alleen maar stiekem, voor zover dat kan, achter hem aan. Hij vindt het best, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik walg ervan. Typisch Potter.

Hij is klaar. Ik ga Mary zoeken. Die moet vast ergens een coupé hebben gevonden. Iedereen loopt weg, naar hun vrienden. Ook Potter sloft naar de andere coupés. Hij fluit een liedje van the Beatles. Gek dat hij dat kent. Ik dacht dat dreuzelnummers nooit door de magische gemeenschap worden geluisterd. Misschien is hij een uitzondering op de regel.


De hele uitleg blijft Lily afwezig. Normaal is ze altijd pienter en oplettend. Waarom doet ze ineens zo anders? Ik kan niets bedenken. Ze kijkt in ieder geval niet blij. Waarschijnlijk is het idee dat wij straks samen moeten leven niet goed gevallen bij haar. Ze haat me. Sinds de eerste al. Maar ik ben niet meer zoals de eerste, zoals vorig jaar. Dat ligt achter me. Kan ze dat inzien? Ze ziet er niet zo goed uit, ook al is het Lily Evans. Dikke wallen onder haar ogen. Ze blijven ondanks de duidelijke vermoeidheid even sprankelend. Lily kijkt naar een paar meisjes die gretig hun handen opsteken. Ik ben benieuwd wat ze te zeggen hebben. Meestal iets zinloos.

"Weten we van te voren met wie we moeten patrouilleren?" vraagt er een voorzichtig. Een paar andere meiden gniffelen gespannen.

"Ja" antwoord ik. "Lily en ik stellen een schema op die we ruim van tevoren aan jullie zullen doorgeven."

Een ander meisje stelt daarop de vraag: "Mogen we voorkeuren doorgeven?" ze begint enigszins te blozen.

"Nee. Je moet het maar doen met degene met wie je wordt ingedeeld." Ik zucht. "Nog vragen? Anders zijn we klaar hier." Ik ben een beetje klaar met die vragen. Wat verwachten ze nou van mij? "Goed, dan zie ik jullie straks." Iedereen loopt de coupé uit. Lily staart voor zich uit en heeft duidelijk niet geluisterd. Ook ik pak mijn spullen en slenter naar mijn vrienden.

"Dun, duh-duh duh, dun duh-duh duh, dun, duh-duh duh - I give her all my love. That's all I do. And if you saw my love, you'd love her too – I love her" neurie ik. Het zit al de hele vakantie in mijn hoofd. Alleen het eerste stuk. Super irritant. Achter me hoor ik Lily zuchten. Blijkbaar ben ik niet de enige die het irritant vind.

Ondertussen ben ik bij de goede coupé aanbeland. Het volume is in vergelijking met andere delen van de wagon vele malen grote. Ik hoor Sirius gillen van het lachen en Remus luidkeels schelden. Peter zit er beduusd bij. Zo te zien hebben ze plofpoker gespeeld en heeft Remus verloren.

"Dat is dan een boterbiertje voor mij, vriend. Ha!" zegt Sirius nogal opgewekt.

"Of je staat er eentje minder bij mij in het schuld, Sirius" zegt Remus. Hij grijnst.