korekta rozdziału: Susie

Rozdział dwunasty:
Szczera rozmowa

To, że Snape krył się w ciele Remusa, było już wystarczająco dziwne, pomyślał Harry, ale zobaczyć go ubranego w szpitalny fartuch? Zbyt dziwaczne, aby opisać to słowami. Mimo tego, jego obecność pomagała odwrócić uwagę od paniki, która czaiła się gdzieś w środku.
Nie było w tym nic dziwnego, wpatrywał się gołe przedramię Snape'a. A może to było przedramię Remusa? Gdy Harry myślał o tym zbyt długo, zaczynało mu się mylić. Ciekawiła go jedna sprawa związana z Eliksirem Wielosokowym. Dał Snape'owi zewnętrzny wygląd Remusa, ale czy był wystarczająco silny, aby zetrzeć mroczny znak?
Najwidoczniej tak. Harry był pod wrażeniem. Podejrzewał, że ten brzydki symbol węża i czaszki pozostanie. Pamiętał jednak, że wielosokowy usunął tymczasowo jego własną bliznę, więc może nie powinien być taki zaskoczony.
Kiedy już przemyślał tę sprawę, nie wiedział, co robić, żeby zagłuszyć strach. Panika zaczęła zalewać mu płuca tak bardzo, że musiał dyszeć, aby oddychać. Bardziej niż cokolwiek innego chciał coś przytulić. Poduszkę, na przykład. Albo pluszowego misia. Nigdy nie miał pluszowego misia, a kiedyś było to jego wielkie marzenie. Harry zacisnął oczy, aby powstrzymać coś, co mogło być łzami, i powiedział sobie, że ma przestać być taką beksą.
Jasne. Czas dorosnąć, zachowywać się jak przystało na jego wiek. Miał szesnaście lat, na litość boską. Uch, och, gapi się na mnie, zdał sobie sprawę Harry. Cóż, jeśli był czegoś pewien, to tego, że nie pozwoli jednemu ze swoich nauczycieli zobaczyć jak płacze. Z wyjątkiem Remusa, dodał, ale ta myśl była bezużyteczna.
— Więc przekonał ich pan, aby pozwolili panu zostać, co? — Harry spróbował zażartować. W grę wchodziło albo to, albo zupełna porażka. Dopiero po chwili przypomniał sobie, że małe było prawdopodobieństwo, aby Snape się zaśmiał, zwłaszcza, że przez cały poranek był małomówny i w nędznym nastroju. Bez wątpienia Mistrz Eliksirów nadal rozpamiętywał wydarzenia z Pokoju Życzeń. Harry chciał już o tym zapomnieć. On tak zrobił, a miał o wiele więcej do wybaczania niż Snape.
— Myślę, że wiesz jak ich przekonałem — odparł ponuro Snape. — I dlaczego.
Taak, Harry wiedział dlaczego. To wszystko zostało dokładnie przedyskutowane z Dumbledore'em rano, bez wątpienia cała rozmowa została odegrana na jego użytek. Nadal od czasu do czasu na Privet Drive 4 krążyły cienie. Voldemort wiedział, że coś się działo, jeszcze tylko nie domyślił się co takiego. Mało tego, że Harry'emu nie wystarczała bliska obecność Snape'a, problem stanowiła sama operacja. Nie było wiadomo, jak zareaguje organizm Harry'ego. Plan zakładał, że Snape pośpieszy z nim do Świętego Mungo w chwili, kiedy zacznie dziać się coś niedobrego, chociaż wszyscy mieli nadzieję, że nic takiego się nie stanie…
Bla, bla, bla. Harry praktycznie po chwili przestał słuchać. Cała rozmowa przebiegała w sposób upokarzający, obydwaj rozmawiali nad jego głową, jakby w ogóle nie zauważyli, że tam siedział!
Choć wydawało się, że od tamtego wieczoru Snape nie ma ochoty patrzeć na Harry'ego — może to dlatego nalegał, aby rozmawiali w zupełnie zaciemnionym pomieszczeniu — to teraz utkwił wzrok w chłopaku, leżącym na stole operacyjnym, który trząsł się nerwowo.
Choć brązowe oczy Remusa ociepliły się, tylko trochę, to ze względu na Snape'a kryjącego się w środku trudno było przewidzieć, o czym myśli mężczyzna.
— Nie bój się.
Cóż, świetne pocieszenie, jeśli za chwilę ma się pójściem pod nóż, prawda? Nie, żeby Harry potrzebował pocieszenia. Nigdy go nie rozpieszczano, więc tego nie oczekiwał. Co więcej, nie mógł sobie nawet wyobrazić Snape'a podnoszącego go na duchu.
— Jest pan w tym beznadziejny — wykrzyknął nagle Harry, mając już dość. — Powinien pan…
Snape podszedł bliżej.
— Tak?
Potrzymać mnie za rękę, powiedzieć, że wszystko będzie dobrze…
— Nieważne — burknął Harry. Nie zamierzał prosić o coś, czego i tak nie dostanie.
Jakaś cząstka jego potrzeby musiała dać o sobie znać bez słów, chociaż Harry był przekonany, że profesor nie użył legilimencji, to w następnej chwili Snape podszedł jeszcze bliżej do niego i wymamrotał:
— Naprawdę uważam, że nie musisz się martwić, Harry…
— Taak, jasne. To pan powiedział, że to mnie zabije.
— Ale ty powiedziałeś, że nie — zauważył Snape. — A twój instynkt zazwyczaj jest dobry. Więc czemu jesteś taki spięty? — Harry nie odpowiedział, więc nauczyciel naciskał dalej. — Chodzi o igłę?
— Świetnie, niech mi pan przypomina, wytyka słabość — jęknął Harry. — Jest pan zupełnie beznadziejny, jeśli chodzi o pocieszanie.
Chciałby, żeby w czasie operacji mógł być z nim prawdziwy Remus. On wiedziałby, co robić. Położyłby mu rękę na czole i mówił, jacy jego rodzice byliby z niego dumni, powiedziałby, że wszystko szybko się skończy…
Harry musiał jednak przyznać, że Snape się starał.
— Dobrze sobie poradziłeś, gdy zakładali ci to — zapewnił chłopaka wskazując na kroplówkę, do której pielęgniarka podłączyła Harry'ego, aby zapobiec odwodnieniu.
— No tak, ale to tylko plastik — podkreślił Harry. — Albo guma, albo cokolwiek, nie wiem, starałem się nie patrzeć! To bolało, ale nie było gigantyczne i nie miało przejść przeze mnie jak… — Przełknął.
— Nie zobaczysz nawet tej… tego — zauważył Snape. Jego głos brzmiał tak, jakby mówił z wielkim trudem i tylko dla dobra Harry'ego, próbował się uspokoić. — Nie pamiętasz? Podadzą ci… jakiś rodzaj parującego eliksiru i jakieś lekarstwo przez tę rurkę, a potem zaśniesz.
— Przez to jest jeszcze gorzej — odrzekł Harry. — To ta bezbronność jest najgorsza. To leżenie i przyjęcie igły, bycie nieprzytomnym i niemożność walczenia, jeśli będzie taka potrzeba…
Wiedział, że mówił bez sensu. W końcu sam wybrał narkozę, jak nazywali to mugolscy lekarze. Zaproponowano mu jeszcze zastrzyk w pachwinę, ale Harry wiedział, że lepiej, aby nie był przytomny podczas zabiegu. Poddałby się przerażeniu, wiedział o tym. Zadziałałby instynkt. Przypadkowa magia wypłynęłaby z tego głębokiego miejsca w jego duszy, by usunąć igłę.
Jeśli chciał przejść przez tę operację, nie miał wyboru. Musiał pozwolić na swoją bezbronność, choć wcale mu się to nie podobało.
— Będę walczył za ciebie, jeśli będzie trzeba — obiecał uroczyście Snape.
— Niech mnie pan nie zostawia. — Harry usłyszał własne błaganie i skulił się.
— Nie zostawię.
Chłopak skinął głową, dziwnie uspokojony, ale zanim zdołał powiedzieć coś jeszcze, wszedł zespół chirurgów. Podczas kilku wstępnych przygotowań Snape zdjął Harry'emu okulary i schował je do kieszeni. Mimo tego zobaczył igłę. Coś zostało wprowadzone do wenflonu tkwiącego w jego ramieniu. Drgnął, chociaż igła wcale go nie dotknęła, i poczuł jak jego palce nagle zostają uchwycone w ciepłym, bezpiecznym uścisku. Uścisku, który obiecywał, że on będzie tam tak długo, jak będzie trzeba. Pomogło mu to się skupić. Pomogło pamiętać, że nie był sam z mugolskimi lekarzami. Był tu ktoś, kto rozumiał, kto mógł mu pomóc, gdyby coś poszło straszliwie źle.
Zaczęło go zalewać uczucie nieznośnej senności. Harry zamknął oczy, ledwie czując, że założono mu na usta i nos maskę, zaraz potem zaczął oddychać czymś chłodniejszym i wilgotniejszym niż zwykle.
A dłoń nadal go trzymała. Była jak kotwica, której mógł się chwytać, chociaż jego palce traciły siły.
Ostatnią myślą Harry'ego było: Cóż, kto by pomyślał? Może jednak Snape nie jest taki beznadziejny, jak myślałem.
——————————
Następną rzeczą, którą pamiętał, były niewyraźne głosy odbijające się od ścian znajdujących się wokół niego, podczas gdy on nie mógł otworzyć oczu. Nie mógł się również ruszyć, ale chyba tego chciał, więc mu to nie przeszkadzało.
Urywki rozmowy wirowały wokół niego, nadpływając i znikając z zasięgu jego słuchu, jakaś siła z zewnątrz przysuwała je bliżej, a potem oddalała. Harry'emu niewyraźnie przypomniała się wycieczka do Brighton, na którą pojechał, kiedy był mały. Pamiętał fale obmywające nabrzeże, Dudley wbiegający i wybierający z wody, chlapiący na Harry'ego, aż ten zaczynał krzyczeć. Frytki, pomyślał nagle Harry. Naprawdę dobre frytki. Z octem… Mikstura z anatazu nie jest w żaden sposób podobna do octu, panie Potter… ale nie, pan Potter to mój ojciec, prawda?… czekaj, czy ja mam ojca?
Czując nagłą rozpacz, Harry zakwilił cicho.
Usłyszał zbliżające się kroki, i tym razem udało mu się wychwycić fragmenty rozmowy, niepołączone, które wymagały namysłu, a dopiero potem nabierały sensu. Już wtedy rozpoznał piękny, spokojny głos. Wiedział, że należy do Remusa. Remus, i jeszcze kogoś.
— Powiedzieli cztery godziny…
— Za długo… już dni…
— … chciałbym, aby już się obudził…
— Remus — zdołał wychrypieć Harry. Nie chciał, żeby się o niego martwił. Teraz już nie spał. No, tak jakby. Wydawało się, że zaraz po wypowiedzeniu imienia znowu zasnął, chociaż nadal słyszał i czuł przez sen. Dłoń odsunęła włosy z jego czoła, potem ktoś przemył mu twarz, chociaż zaklęcie czyszczące zadziałałoby zapewne równie dobrze… Ale woda byłą taka przyjemna, tak bardzo przyjemna. Ciepła, delikatnie pachnąca, pomogła mu zasnąć ponownie.
Harry dryfował i śnił o długowłosej czarownicy, nucącej kołysanki małemu, ciemnowłosemu chłopczykowi.
——————————
— Harry — usłyszał znowu głos, tym razem wyraźniejszy, jakby jego słuch został wyostrzony, a nie zamroczony.
Chłopak zamrugał, potem zabolały go powieki. Uczucie promieniało, a całe jego ciało pulsowało słabym bólem. Ignorując go, zamrugał ponownie, potem zdołał unieść powieki. Świat drgał, jak fale ciepłego powietrza nad pustynią. Harry patrzył, nie widząc pokoju, w którym był, ani korytarza za otwartymi drzwiami. Zobaczył jedynie Remusa, nieco mniej wyraźnie niż zwykle, ale nadal rozpoznawalnego.
— Cześć Remus — jęknął, mrużąc oczy. Ile już czasu upłynęło, odkąd mógł naprawdę porozmawiać z byłym nauczycielem?
Mężczyzna przysunął krzesło bliżej do łóżka i położył dłoń na czole Harry'ego.
— Nie masz gorączki — stwierdził, ale kiedy odsunął dłoń, Harry chwycił je niezdarnie i westchnął, zaplatając palce i kładąc rękę Remusa obok siebie na łóżku. Dlaczego tak strasznie trudno było poruszyć ramieniem? Nie ważne, teraz już czuł się lepiej.
— Dlaczego miałbym mieć gorączkę? — zapytał, chociaż wydało mu się to niedorzeczne. Nie był nawet pewny, czy dobrze usłyszał.
— Miałeś ją przez całe godziny — wyjaśnił Remus zginając palce, Harry jednak zacieśnił uchwyt i nie puścił. Ale dlaczego profesor chciałby się odsunąć? Nigdy wcześniej nie wzbraniał się przed pocieszeniem go. Może Remus był zły za to, co się stało z Syriuszem? Nie, to nie mogło być to. W tej krótkiej notce, jaką dostał, nie było czuć gniewu. Przynajmniej tak sądził…
Przypomniał sobie słowa Remusa… Miałeś ją przez całe godziny… Ale słowa nie miały żadnego sensu.
— Godziny? — powtórzył Harry marszcząc brwi. — Jakie godziny? Och, chodzi ci o nasze dodatkowe zajęcia? — Mętny wyraz pojawił się na jego twarzy, coś między zmarszczeniem czoła a dezorientacją. — Czuję się naprawdę źle, Remus.
— Co się stało? — zapytał ostro mężczyzna, pochylając się bliżej. — Spałeś prawie czterdzieści godzin, a mówili, że będziesz spał cztery. Mogą wystąpić kolejne komplikacje…
— Hę? — Nic z tego nie rozumiał. — Nie, czuję się źle z powodu naszych dodatkowych zajęć, głuptasie — fuknął. — Myślę, że nigdy ci nie podziękowałem. Hm, a może to zrobiłem? Chyba nie pamiętam, ale trzecia klasa była tak dawno temu. A może to w drugiej uczyłeś obrony?
Obok niego Remus zesztywniał, jakby zaskoczyło go pytanie, ale powoli kiwnął głową.
— To w trzeciej klasie miałeś… ach, obronę ze mną, Harry — odpowiedział głosem, który brzmiał jakoś dziwnie. Wesoło? Nie, nie wesoło, jakby był zakłopotany, pomyślał Harry. — I jestem całkiem pewny, że musiałeś mi podziękować.
— Nikt nigdy nie udzielał mi lekcji, Remus. Nikt. Nigdy, ani razu — stwierdził Harry, podciągając się słabo do góry. To bolało tak samo, jak leżenie.
Remus zmarszczył brwi, co zdezorientowało Harry'ego, aż w końcu pomyślał, że chciał poprawić łóżko. Mężczyzna wyciągnął z kamizelki różdżkę i zaczarował materac, aby zgiął się nieco do góry.
— Ach — jęknął Harry, wyciągając się na oparciu. Remus był jak zawsze taki uważny i delikatny. — Mmm. Dzięki, Remus. Teraz jest dużo lepiej.
Znowu zerknął na mężczyznę. Zauważył, że wyglądał jakoś dziwnie. Nieostro. Hm, całe pomieszczenie było zamglone. Nie pomyślał, że mógłby poprosić o swoje okulary, nie zauważył nawet, że zazwyczaj je nosił. Właściwie to mgiełka była całkiem przyjemna. Pasowała do jego zamazanego nastroju.
— Lubisz lemoniadę? — zapytał nagle ni stąd ni zowąd.
— Zbyt słodka — odpowiedział Remus, a jego głos brzmiał tak, jakby z trudem powstrzymywał się od śmiechu. — Chciałbyś trochę, Harry? Jesteś spragniony?
Ale myśli Harry'ego już popłynęły w innym kierunku.
— Myślisz, że skrzaty domowe mają coś przeciwko cytrusom? Powiedz, pamiętasz czekoladę? To było naprawdę dziwne.
Wydawało mu się, że Remus zamrugał, ale dla Harry'ego wszystko było tak zamazane, że nie mógł być pewien.
— Czekoladę, którą dał ci twój kuzyn?
— Nie, czekoladę, którą ty mi dałeś, głuptasie — odparł Harry, ściskając palce Remusa. Tak dobrze było z nim porozmawiać. Remusowi mógł powiedzieć wszystko. — W pociągu. Wiesz, po tym, jak prawie dopadli mnie dementorzy. Czy podziękowałem ci za czekoladę? W każdym razie to było… naprawdę dziwne.
— Hm? Co było w tym takiego dziwnego?
Harry zamknął oczy i zadrżał.
— Że coś takiego jak czekolada może sprawić, że poczuję się lepiej po tym, jak słyszałem, krzyk mojej matki, błagającej o moje życie. Umierała, by mnie ratować…
— Czy to słyszysz, za każdym razem, gdy zbliża się do ciebie dementor? — wykrzyknął Remus.
Harry otworzył ponownie oczy, chociaż świat nadal był zasnuty mgłą. Hm, Remus wydawał się być zmartwiony. Może Harry nie podziękował mu za czekoladę? Och nie, to na pewno to drugie, prawda? Ale czemu to zdziwiło Remusa?
— Powiedziałem ci o tym. W trzeciej klasie. A może to w drugiej miałem z tobą obronę?
— Trzeciej — westchnął Remus. — Czemu nie spróbujesz jeszcze trochę odpocząć, Harry? Myślę, że nie zdajesz sobie sprawy z tego, że majaczysz. Sen zdecydowanie się przyda.
— Nie chcę spać — powiedział zirytowany Harry. Dolna warga mu zadrżała. — Będę miał te sny. Chcę rozmawiać. Nigdy cię nie widuję, Remus. Chciałem cię zobaczyć, wtedy, gdy zmusili mnie do udziału w tym Turnieju Trójmalignym — zachlipał. — Naprawdę chciałem ciebie zobaczyć. Pewnie byś wiedział o Sarkozielu. Mógłbyś mi nawet powiedzieć, gdzie je znaleźć. Myślałem, że utonę, bo nigdy o nim nie słyszałem i nie miałem pojęcia jak być syrenem. Dobrze, że Zgredek wiedział, gdzie było. — Zupełnie nagle jego myśli jakby przeskoczyły poprzez jezioro. — Uhm, mogę o coś cię spytać? To… trochę osobiste. Możesz mi powiedzieć, abym się odwalił, jeśli chcesz. Nadal będziemy kumplami.
Odpowiedziało mu nieostre skinięcie głową.
Harry odwrócił się na bok i przeciągnął, próbując sobie przypomnieć, co chciał powiedzieć. A tak.
— Czy zmiana w wilkołaka boli?
— Od jak dawna chciałeś o to zapytać? — sapnął Remus, jakby próbował wstrzymać oddech.
— Od trzeciej klasy — wyjaśnił cierpliwie Harry, zachowując się tak, jakby to Remus majaczył. — A może to w drugiej miałem z tobą obronę?
Kolejny zduszony śmiech.
— W drugiej miałeś z Gilderoyem Lockhartem, Harry.
Palce, które trzymał, wyślizgnęły się z jego uchwytu, potem głos Remusa odezwał się z gdzieś z oddali. Harry zmrużył oczy i zobaczył, że mężczyzna rozmawia z uzdrowicielką w szatach koloru szałwii. Hm, uzdrowicielka. Zastanawiał się, czemu, jeśli był ranny, nie był z panią Pomfrey. Hm, w jaki sposób się zranił? Quidditch?
— Będzie pamiętał z tego cokolwiek? — Harry usłyszał pytanie Remusa.
— Wątpię — odparła uzdrowicielka. — Rozpoczniemy resztę leczenia, kiedy będzie bardziej przytomny. Zazwyczaj nie czekałabym, ale wziąwszy pod uwagę powód, przez który tu trafił? Lepiej być ostrożnym.
Harry usiadł zupełnie i zauważył, że nie był w szkolnych szatach. Właśnie niezdarnie wysuwał nogi poza krawędź łóżka, myśląc, że lepiej będzie, jeśli się ubierze na trasmorgrifakcję albo transmigrifikację, albo trans-coś-tam, kiedy Remus wrócił i położył jego nogi z powrotem na łóżku. Delikatnie położył go na plecach, a następnie owinął kocem. Harry czuł, jakby się znowu roztapiał, ale tym razem w dobry sposób. Remusowi mógł zaufać. Jemu mógł powiedzieć okropną prawdę.
— Nie lubiłem Lockharta — przyznał, zupełnie nieświadomy, że to nieistotne. — Miałem z nim szlaban. Kazał mi podpisywać listy od fanów moją krwią.
— Co!?
Dziwne, w jaki sposób ryk może być cichy, pomyślał Harry.
— Taak — kontynuował wesoło. Wspomnienia wirowały, mieszały się… ale tam były. — Było takie pióro, które przecinało skórę i pobierało krew. Cokolwiek się pisało, wycinało to się na dłoni. Taak… Nie będę opowiadać kłamstw na wszystkich zdjęciach Lockharta na miotle i na mojej dłoni, aż do kości.
Remus wydał zduszony dźwięk.
— Nadal mam bliznę — westchnął Harry. — Jeszcze jedną bliznę. Wiedziałeś, że… uhm, główną cechą blizny poklątwowej jest to, że jest szkaradna i szpecąca? Och, czekaj. To dwie cechy, nie? — Zmrużył brwi. — Może tylko szkaradność. Nie pamiętam…
— Twoja blizna nie jest szkaradna — zapewnił cicho Remus.
Harry zamilkł, naszła go jakaś niewyraźna myśl.
— Och, wiesz co? Myślę, że te linie o kłamstwach były dla kogoś innego. Może Snape'a? Nie, on nie jest taki zły. Wiedziałeś, że on nie jest taki zły, Remus? On po prostu nie lubi wilkołaków i uczniów, i mnie, i chyba nauczania, i Gryfonów, i jeszcze Puchonów, i zniszczonych kociołków, i Łapy, i właściwie Krukonów, i jak mówię Voldemort, i…
— A jakich kłamstw? O czym? — przerwał mu Remus, który wydawał się być zmęczony cała rozmową.
Harry ułożył się wygodniej na materacu.
— W czym? W łóżku leżałem, głuptasie. Wiesz, co mówi Ron. Ślizgoni leżą jak dywany. — Nagle zachichotał, dopiero ziewnięcie przerwało mu śmiech. — I o wiele za dużo tego soku dyniowego, mógłbyś powiedzieć o tym Zgredkowi? Uhm, możesz mnie obudzić na lekcje? Mam następną transmugrifikację i nie chciałbym jej przegapić. Naprawdę jestem w tym kiepski.
— Obudzę cię na lekcje, Harry — wycedził Remus. Po chwili dodał. — Mam zawołać uzdrowicielkę i poprosić, aby dała ci Eliksir Bezsennego Snu?
— Już na mnie nie działa — mruknął Harry, dziwnie przytomny, kiedy zalała go fala wyczerpania. — Przez bliznę mam sny. Albo… coś innego. Ale czasami śnię o Łapie, więc to w porządku.
— Musimy wznowić lekcje oklumencji. — Harry usłyszał westchnięcie Remusa. Ale Remus nigdy nie uczył go oklumencji. Czy w ogóle ją znał?
Zagubiony Harry pozwolił, aby pytanie zniknęło z jego myśli i, przysuwając się do ramienia obejmującego jego plecy, zasnął.

Rozdział następny:
Finite Incantatem