Honderden kilometers noordelijker, in Alaska. Hadden de Denali's ondertussen gehoord wat er was gebeurt in Greenpitch. Tanya had op straat een krant gekocht; de Denali's keken bijna nooit tv en om het nieuws een beetje bij te houden zorgden ze ervoor dat ze een paar keer in de maand de krant lazen. Tanya plofte neer op de grote, bruine bank in de woonkamer en begon het ding zo aandachtig te lezen dat het leek alsof ze zich ervoor interesseerde. Wat veranderde in echte interesse toen ze bij het bewuste artikel kwam. 'Dodenaantal ramp Greenpitch: 578 tot nu toe!' schreeuwde de kop. Haar ogen bleven steken bij de woorden ramp en Greenpitch. Met een frons in haar perfecte voorhoofd las ze verder. Haar gouden ogen werden groter en verontwaardigder bij elke nieuwe regel en aan het einde leek het alsof ze eruit gingen vallen. "Wat is er?" vroeg Carmen. Maar Tanya was teveel in shock om te antwoorden, zonder een woord te zeggen gaf ze de krant door. Carmen pakte hem aan en las het artikel hardop aan de anderen voor.

Dodenaantal ramp Greenpitch: 578 tot nu toe

Het is de politie nog steeds een groot raadsel wat er vorige week in provincie stadje Greenpitch is gebeurd. Tot nu toe zijn er al 578 lijken onder het puin vandaan gehaald en het worden er steeds meer. Afgelopen zaterdag fietste Pieter Bosma, de postjongen, onwetend de stad binnen, om daar getuige te zijn van een ramp. De complete stad was verwoest. Huizen vernietigd, straten opengereten. Overal lagen de dode lichamen van de inwoners van Greenpitch. Onderzoekers hebben gedacht aan een natuurramp, maar dat bleek algauw uitgesloten toen de lijken werden onderzocht. Ze hadden duidelijke botbreuken en kneuzingen en dat verwijst die verwijzen op lichamelijk geweld. Het is alsof ze doormidden zijn geknakt. Opvallend is dat de lijken, stuk voor stuk. Een vreemd litteken hebben. De plaats waar dat litteken zit verschild. Maar meestal in de nek, of onderarm. Het is wittig en heeft een halvemaan vorm. Experts zijn er nog niet achter wat het precies is. De politie heeft verscheidene TGO' s (team grootschalig onderzoek) opgericht. Naar schatting zitten er ongeveer 32 teams van gemiddeld 25 leden achter de zaak aan. Er wordt u aangeraden tot die tijd binnen te blijven en op uw hoede te zijn. Heeft u tips of weet u meer over de daders, geef dat dan onmiddellijk aan bij de politie. We hopen de monsters die dit gedaan hebben zo snel mogelijk achter slot en grendel te hebben.

De Denali' s keken elkaar verbijsterd aan. "Die kunnen het schudden" zei Eleazar. "Dat pikt de Volturi niet." De anderen schudden hun hoofd. "Iemand een idee wie het gedaan kan hebben" vroeg Kate na een paar minuten stilte. "Nee, maar Greenpitch is vlak bij Forks, waar de Cullens wonen" zei Garrett, die sinds de dood van Irina bij de Denali' s was ingetrokken. Carmen knikte. "Ja, misschien moeten we er even heen gaan. De Cullens hebben het nieuws vast allang meegekregen. Wie weet zijn ze onze hulp nodig. Is iedereen voor een bezoekje" Iedereen stemde in.

"Wat zie je, Alice?" vroeg Jasper rustig terwijl hij naast haar op de bank plofte en een arm om haar magere schouders sloeg. Alice had net weer een van haar bekende afwezige blikken gekregen. Iedereen keek nieuwsgierig op van wat hij of zij aan het doen waren. Het bleef een paar minuten stil terwijl Alice in de toekomst staarde. Uiteindelijk schudde ze haar hoofd en haar blik werd weer normaal. "Wat zag je?" herhaalde Jasper. Ze keek iedereen even aan. "Bezoek" mompelde ze uiteindelijk. "Ik zag de Denali' s, maar ook de volturi. En verscheidene andere clans denken erover om hierheen te komen. Hen zie ik nog niet zo duidelijk, omdat het besluit nog niet vast ligt. Alleen de Denali' s en de Volturi komen zeker." "Nou, dat hadden we kunnen verwachten" Carlisle bleef zoals altijd kalm. "De Volturi komt natuurlijk langs als ze de daders straffen. En ik denk dat de meeste andere clans wel graag willen weten wat er nou precies is gebeurt. Misschien denken ze dat wij weten wie het gedaan heeft" Dat leek een logische verklaring. En hoewel niemand het hardop zei, dacht iedereen op dat moment precies hetzelfde: gelukkig is Renesmee een heel eind uit de buurt. Stel dat het oude 'onsterfelijke kinderen' idee weer boven zou komen en zij de schuld van dit alles zou krijgen. "Ik moet gaan" zei Carlisle na een drukkende stilte van een paar uur. "Ze hebben me gevraagd of ik een meisje wil behandelen. In het ziekenhuis gaat er een verhaal de rondte dat ze de enige is die het overleeft is. Maar dat ze sindsdien geestelijk niet in orde is." Hij trok zijn wenkbrauwen op om aan te tonen hoe ongeloofwaardig dat idee klonk en vertrok toen naar het ziekenhuis.

Pieter kon die nacht niet slapen. Hij was alle kanten opgedraaid, had de dekens van zich afgeslagen en weer om zich heen geklemd, was naar de badkamer gelopen om wat water te drinken en was weer terug naar zijn kamer gegaan om een boek te pakken. Hij had al 23 boeken doorgebladerd en gekeken hoeveel bladzijdes ze hadden. Uiteindelijk besloot hij dat Lucie dan ook maar wakker moest blijven. Hij sloop naar haar kamer en klopte daar zachtjes op de deur. Er kwam geen gehoor. Misschien slaapt ze, dacht Pieter. Hij bedacht zich geen moment en opende meteen de deur. "Lucie, Lucie" fluisterde hij. Hij liep naar het bed, en sloeg toen in een keer de dekens naar achteren. Daar kreeg hij de schrik van zijn leven, nou ja, misschien niet van zijn leven. Zijn ontdekking van vorige week zou eerder de schrik van zijn leven zijn. Maar het was wel zo erg dat hij letterlijk voelde hoe zijn lichaam een stuiptrekkende beweging maakte. Het bed was leeg.

Hij zocht haar kamer door, alsof hij dacht dat ze zich in de kast had verstopt, alsof hij hóópte dat ze zich in de kast had opgesloten. Maar ze was nergens te bekennen. Na een halfuur zoeken ging hij maar op haar bed zitten. Waar is ze? Dacht hij wanhopig. Het is midden in de nacht, verdomme. Ze kan toch moeilijk nu naar een van haar geheimzinnige afspraken zijn. Ineens werd hij ontzettend nijdig. Hij had zijn zusje alles verteld, álles. Al zijn fantasieën, de rare dingen die hij zag. Alles wat hij voelde voor het vreemde meisje wiens naam hij niet eens kende. En wat vertelde zij, wat kreeg hij terug voor al zijn eerlijkheid en openheid. Geheimen, leugens en als klap op de vuurpijl verdween ze midden in de nacht naar een of andere geheimzinnige plek. Waarom loog ze tegen hem? Wat had ze toch allemaal te verbergen? Er was een ding dat hij zag dat hij haar nooit verteld had, bij haar had hij het soms ook. Het vreemde gevoel dat er meer was tussen hemel en aarde. Dat ze deel uitmaakte van de wereld die hij niet begreep en eigenlijk ook niet eens wilde begrijpen. Ze had een dagboek. Bedacht hij zich ineens. Hij had het al verscheidene keren zien liggen als hij in haar kamer was. Het was een bescheiden paars schriftje. En toen nam hij een besluit. Als hij morgen wakker werd en ze was nog steeds weg zonder dat zijn ouders konden zeggen waarheen. Dan zou hij het vinden en het helemaal lezen.

Met een schok schoot Lucie overeind. Shit, ze was in slaap gevallen. Boris lag ook zo lekker. Ze gaapte, rekte zich uit en pakte vervolgens haar mobieltje zodat ze kon zien hoe laat het was. Half 5 in de ochtend. Shit, ze moest naar huis en om zeven uur moest ze alweer in het ziekenhuis zijn. Ze had Sarah beloofd dat ze er zou zijn. Hoe zou ze op Carlisle reageren? Lucie wilde er niet teveel over na denken. Terwijl ze tussen de bomen zat en moed verzamelde om op te staan en naar huis te gaan om zich om te kleden, bedacht ze zich ineens nog iets belangrijks. Carlisle' s reactie. Hij wist waarschijnlijk nog helemaal niets over het meisje dat de ramp overleefde. Wat zou hij denken als hij haar zo zou zien liggen? Wat zou hij tegen haar zeggen? Voor dat laatste hoefde ze in ieder geval niet bang te zijn. Carlisle zou heus niets stoms zeggen met de camera erbij en al die mensen die achter de schermen zouden meeluisteren. Hoe zou hij contact met haar zoeken? Lucie dacht er lang over na, maar ze kwam niet tot een antwoord en het was inmiddels al bijna half 6, zondagochtend. Ze moest nodig weg.