A/N: Heey iedereen, ik hoop dat jullie blij zijn dat ik snel update. Wen er maar niet aan, school gaat weer beginnen.

Veel meer heb ik niet te melden, dus snel verder.

Eerder: `Oké, ik denk dat het tijd is om ons voor te stellen.'

BPOV

De woonkamer was groot en wit, met een soort donkerrood tapijt, een witte bank waar ik op zat en een rode bank die bij het tapijt paste waarop de jongen en het meisje zaten. Er waren een paar schilderijen van een woestijn de drie vreemde vampiers.

`Zo Bella, ik denk dat je al weet wat we zijn.' Zei de jongen zei met een grijns. Hij was lang, lichtjes gespierd en had donker blond haar, was het bijna bruin. Hij had de zelfde regenboogogen. Ik knikte zwakjes. `Ik ben Dennis.' Hij zei met een andere grijns. Het meisje naast me zei: ' Ik ben Marieke.' `En ik ben Christine.' zei het meisje die tot nu stil was geweest. Zij had lang, glanzend zwart haar en donkere, groene ogen. Zij was bleek, maar niet zo bleek zoals vampier. Zij leek… een beetje op mij.

`Oké, maar hoe… jullie ogen… en jullie huid…'' wij zullen het je vertellen, maar ik vertel eerst de banden tussen ons.' `Dennis is mijn jongere broer en Christine is mijn dochter.' Hu, dochter, dat was onmogelijk. Dennis grinnikte om mijn gezicht. `Maak je niet ongerust, mijn zus zal het verhaal van ons alle 3 van ons vertellen omdat ze allemaal zijn verbonden met elkaar. '' Eigenlijk, zal ik niet vertellen, ik zal het je laten zien.' onderbrak Marieke. Zij had een geconcentreerde uitdrukking op haar gezicht en toen hoorde ik haar stem in mijn hoofd. Bella, kun je me horen? `Ja' ze lachten. `Je kunt het antwoord nu gewoon denken, wij kunnen het horen.' Zei Christine. `Bent je klaar? Goed. Voordat we beginnen, moet ik zeggen dat mijn menselijk geheugen net zo goed is als mijn vampiergeheugen. Het zal in het verhaal worden verklaard. Als je niet begrijpt, vraag het daarna. Oké, drie… twee….één'

Het was 1000 jaar voor Christus. Ik leefde in Egypte. Het was al donker en ik was bijna klaar met het halen van water en was op mijn weg naar huis. De beelden vlogen door mijn hoofd, een donkere woestijn en wat huizen op de achtergrond. Ik wilde snel naar huis gaan, omdat 5 dode vrouwen waren gevonden. Ze waren allemaal nog buiten toen het donker was. Toen ik bijna thuis was, verscheen er een man uit het niets. De man die ik in mijn hoofd zag was mooi, met zwart haar en natuurlijk een bleke huid en rode ogen. Ik zal je niet laten zien wat er daarna gebeurde, ze zijn te erg. Ik ben verkracht en hij liet me gewoon liggen. Ik denk dat hij gedacht moest hebben dat ik snel zou sterven en dat hij geen dorst had. Het volgende ogenblik was Dennis naast me. Hij zei dat hij de man had gezien en dat ik door vampier was verkracht en dat wij niet naar het dorp konden teruggaan. Hij had wat voedsel meegenomen. De maanden daarna bleven wij in de woestijn. Na ongeveer drie weken kwam ik erachter dat ik zwanger was. Na 4 maanden was Christine geboren. Zij beet me en Dennis. Zo werden wij vampiers. Maar wij zijn niet normaal. Wij houden niet van de geur van mensen en wij zijn erg sterk. Wij leerden hoe te vechten, we moesten Christine beschermen. Sommige mensen dachten zij een onsterfelijk kind was. Ik zag vage beelden van gevechten. Na 1000 jaar vonden Dennis en I allebei onze partners. Andrell en Ena. Ik zag een beeld met zeer gelukkige Dennis en Ena en een zeer gelukkige Marieke en Andrell. Maar het noodlot sloeg toe. Wij hadden een groot gevecht met een stel vampiers en we konden niet hen beschermen. Zij zijn vermoord. Nu zag ik de woonkamer en verdrietige Dennis en Marieke. Ik gaf ze beiden een knuffel. Zij glimlachten naar me. Wij waren allemaal gedeprimeerd. Dennis en I omdat wij onze partners hadden verloren en Christine omdat zij sommige zeer belangrijke familieleden had verloren. Zij had een oom en een tante verloren die haar zeer dierbaar waren. Wij leefden zo voor een paar eeuwen. Toen ontdekte wij het talent dat ons ook naar jou bracht. Zo besloten wij voor deze mensen te zorgen, maar ze stierven allemaal, wij konden er niets aan doen. We zijn de hele wereld rondgereisd en zijn naar vele middelbare scholen en universiteiten geweest en dat was globaal ons leven voordat wij jou ontmoetten. Ik opende mijn ogen en ik zag opnieuw de woonkamer. De beelden van hun leven dat Marieke me toonde waren gegaan.

`Nog vragen? ' Dennis vroeg. `Ja, eigenlijk. Wat zijn jullie gaven en waarom vertellen jullie dit? En… ' `Mijn en jouw verhaal Bella, hebben één ding gemeen, en dat is waarom wij je hier brachten. Al denk ik dat het voor jou een betere herinnering is dan de mijne.' Zij zei bitter. Ik begon te denken. Het was niets van haar vampierleven. Ja, kon zij het verlies van de Cull-hen bedoelen, maar dat was niet aangenamer dan Marieke die haar haar partner verliest. Het moet iets zijn van begin van het verhaal. Leven in Egypte? Nee. Het halen van water. Nee. De man met het donkere haar… ineens snapte ik het. Maar dat was onmogelijk. Maar ik moest het weten. `Ben ik… Ben ik zwanger …?'

Flashback

Het was de nacht van mijn achttiende verjaardag. `Edward, het is mijn verjaardag. Kun je me alstublieft opnieuw kussen?' Ik voelde zijn koude harde lippen tegen de mijne, ik kuste terug, onze kus vol met passie. Toen ik de kus verbrak om te ademen, zag ik dat zijn ogen vol met lust waren.

`Edward? ' `Ja, mijn lief' ` ik weet niet hoe ik dit moet zeggen, maar… Ik weet dat je me wilt zoals ik jou wil. Kunnen wij het proberen, alstublieft?' Het volgende ogenblik voelde ik zijn lichaam tegen het mijne en zijn armen om me heen….

Eind van Flashback

Maar ik veronderstel dat het hem liet inzien dat ik niet goed genoeg was. Want hier was ik dan, gebroken, verlaten en… zwanger. Ik keek Marieke aan.

`Ja Bella, je bent zwanger. Dat is waarom wij je hier brachten. Het is geen normale zwangerschap, deze is niet ongevaarlijk. Maar maak je niet ongerust. Wij zullen goed voor je zorgen.'

Plotseling voelde ik twee armen om me heen, niet zo koud als ik had verwacht. Het was Christine. `Maak je niet ongerust Bella. Alles komt in orde, mijn moeder en Oom Dennis zijn de beste.' Zij zei dit met een glimlach.

`Dat is juist. Ik ben superman! Niets of niemand kan me tegenhouden. Kijk uit iedereen. Hieeeeee -hieeeeee-ya-huh?' Dennis sprong op de bank terwijl hij sprak en wilde van de bank afspringen met een soort karatebeweging, maar op het moment dat hij sprong, werd hij opgetild in de lucht. `Dat is niet eerlijk! ' Hij pruilde als een driejarig kind naar iemand achter me. Ik draaide en zag Marieke. `Wat? Hij ging aan gehele woonkamer vernielen. Zij concentreerde zich niet meer op Dennis en hij viel op de grond met een grote klap. `Au 'pruilde hij opnieuw en toen zei hij: `Hij, dat deed helemaal geen pijn!' Christine giechelde en Marieke schudde haar hoofd. `Ik kan niet geloven dat jij mijn broer bent. Je gedraagt je af en toe zo idioot.'

` Heb je nog vragen Bella?' vroeg Christine, nog met een glimlach op haar gezicht.

Review! Wat vinden jullie van Dennis??? Raar, grappig, gestoord???

Laat het me weten, ideeën zijn ook altijd welkom.

Marieke