17:15, Grand Hotel de la Minerve, Rome.

Nadat we hadden ingecheckt in het hotel, legden we onze spullen op de hotelkamer, en gingen even zitten bijkomen van de reis. Melissa en ik ploften op ons bed, en Sabrina trok de minibar open.

"Iemand wat te drinken?"

"Dicht dat ding! We hebben hier pakjes applejuice."

"Pardon? Ik ben geen kleuter meer! Ik wil wat anders!"

"Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ík kan dat met mijn studentenloontje niet betalen…"

Teleurgesteld deed ze het deurtje dicht en ging op haar bed zitten.

Het was een mooie, ruime hotelkamer. De was bedekt met glanzend eikenhouten laminaat en de muren waren zandkleurig geschilderd. De enorme bedden waren opgemaakt met smetteloos witte lakens en een berg kussens in verschillende bruine tinten.

Melissa, op het bed naast mij schoof haar tas naar zich toe, haalde er een boek uit en sloeg het open.

"Wat is dat…?" Ik stond op en pakte het boek uit haar handen.

"Eh… The Vampire Diaries?"

Ik sloeg het boek dicht en gooide het terug op haar bed. Melissa bekeek het boek verbaasd.

"Wat is er mis mee?"

"Dat je wakker moet worden uit dat fantasiewereldje. Ik weet niet óf je ervan op de hoogte bent, maar vampiers bestaan niet."

"Eh, duh…? Maar dat maakt het niet minder leuk om te lezen, hoor!"

"Jij zou zoiets moeten lezen als… Hoe help ik een kat met buikpijn, of 101 manieren om een beest open te snijden." Zei Sabrina droog.

"Pff… Ik heb niet altíjd zin in schoolzaken." Zuchtte Melissa. Ze pakte het boek en zwaaide ermee. "En het leest zó weg!"

"Ik duik liever in mijn onderzoeksmap." Zei ik en pakte mijn grote, zwarte map uit mijn koffer. Er viel een klein blaadje uit.

"Je laat iets vallen." Merkte Sabrina op en stond op en pakte het.

"Hé? Opnieuw toeristen in Italië verdwenen? Wat moet jij met dit artikel?"

Ik had me niet eens gerealiseerd dat ik het had uitgeknipt en in mijn map had gestopt.

"Het trok mijn aandacht, dat is alles."

Ze gaf het terug. Ik staarde ernaar.

"Hoe zou het komen, denk je?

"Wat?"

"Waarom zouden ze zijn verdwenen?"

"Een gokje…" Ze keek naar het boek in Melissa's handen. "Ze zijn opgegeten."

"En nu serieus graag…?"

Ze gooide haar handen in de lucht. "Hoe moet ik dat weten? Ik geef je gelijk; zo'n grote groep mensen verdwijnt echt niet zomaar! Ze zijn vast ergens verdwaald."

Ik haalde mijn schouders op en stopte het artikeltje weer in mijn map.

"Hoelaat ontmoeten wij Hannah?"

"Over vijf minuten in de lobby."

"Oh!" Zei ik verbaasd.

Ik pakte wat spullen uit mijn koffer en kleedde me om. In plaats van mijn comfortabele reiskleding droeg ik nu een lange zwarte broek met daarboven een rood shirtje. Voor de zekerheid trok ik er nog maar een lang, grijs gehaakt vest over aan.

"Een sms-je van Hannah." Zei Sabrina toen de berichttoon van haar mobiel vanuit haar zak klonk. Ze haalde hem tevoorschijn. "Ze staat nu in de lobby."

We pakten onze handtassen, liepen de hotelkamer uit en sloten deze af. Omdat de lift vol zat, namen we de trap naar beneden. Daar stond Hannah op ons te wachten. Zodra ze ons zag, liep ze breed glimlachend op ons af.

"Meiden! Veel te lang niet gezien!"

Hannah Kendrick. Vreselijk intelligent, knap, aardig en artistiek. Ik had altijd al veel bewondering voor haar gehad. Hoe ze als niet-katholiek bij het Vaticaan terecht was gekomen, was me een raadsel. Ze studeerde hier in Rome Kunst en Religie. Haar golvende zee goudblonde krullen glansde in het licht van de kroonluchter in de lobby.

We omhelsden haar omstebeurt.

"Nou, welkom, zou ik zo zeggen!"

"Tja, het is al weer een tijdje terug, hé?" Zei ik, terugdenkend aan onze laatste trip; toen we in de zesde klas zaten.

"Één jaar." Zei Sabrina.

"Nou, laten we gaan! Ik ken een paar heel lekkere pizzeria's in de buurt!" Hannah liep voor ons uit het hotel uit.

15:45, Pizzeria Ristorante San Marco, Rome.

"Dus…" begon ik terwijl ik met mijn vork door mijn tomatensoep roerde. "Wat doe je zoal?"

"Nou, meestal ben ik bezig met studie en onderzoek, maar om wat inkomsten te hebben doe ik ook administratief werk. Ik check bijvoorbeeld of de aanvragen voor een bepaald voorwerp uit de geheime archieven geldig zijn, en kijk of de bezoekers van het archief een geldig toegangsbewijs hebben. Man… Je ziet echt de vreemdste snuiters daar langskomen…"

"Zoals?" Vroeg Sabrina.

"Nou, vorige week eentje, die beweerde een één of andere hertog van een gebied dat niet bestond te zijn. Toen de Zwitserse garde hem meenam, bleek dat hij een bom bij zich had!"

"Voor alleen maar zo'n stom archief?" Vroeg Melissa verbaasd.

"In dat 'stomme' archief liggen veel kostbare boeken en voorwerpen, en men zegt dat er zelfs een paar van de grootste geheimen ter wereld bewaard worden." Zuchtte Hannah.

"Geheimen… Zoals?" Vroeg ik.

"Je hebt toch het Bernini Mysterie gelezen? Dat vind ik persoonlijk een heel goed voorbeeld van wat je daar vind. Met één oud boekje uit het archief kon Robert Langdon het geheime hoofdkwartier van de Illuminati vinden."

"Maar dat is fictief. Ik dacht dat in dat archief alleen maar namenlijsten en cijfertjes te vinden waren."

"Onder andere, maar er ligt echt van alles…"

"Denk je dat…" Begon ik aarzelend. "Ik er ook eens kan kijken?"

"Tuurlijk. Ik krijg je er wel in."

"Oké, cool." Zei ik dankbaar.

Sorry dat het zó weinig en zó saai is, maar ik beloof dat het verhaal écht bij het volgende hoofdstuk ECHT begint!

xx