17.ΠΑΡΤΥ, ΑΠΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΚΑΙ… ΜΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ!

Τη βδομάδα που μεσολάβησε την επίσκεψη του δόκτωρ Κάλεν στο δωμάτιό μου, σκεπτόμουν σοβαρά να προτείνω στον Μπίλι να φιλοξενήσουμε την Μπέλλα και τον Τσάρλι εδώ. Η κατάσταση είχε χειροτερέψει πάρα πολύ και σκεφτόμουν σοβαρά την περίπτωση του στρατού των νεογέννητων. Φαντάστηκα μια ορδή βρικολάκων, με πάλευκο δέρμα και τρελά, κόκκινα μάτια να μυρίζουν τον αέρα και τρέχουν, λυσσομανώντας, πάνω της. Βέβαια, δεν ήθελα μόνονα την προστατεύσω. Ήθελα, εφόσον ήταν πάνταερωτευμένη με τον βρικόλακά της, να μου δώσει τουλάχιστον ένα φιλί, ένα αποχαιρετιστήριο φιλί. Θα την άφηνα ήσυχη, αν κι εκείνη θα ήθελε να με κρατήσει κοντά της. Ξαφνικά, το δίλημμα υψώθηκε τείχος μπροστά μου. Να της έκλεβα ένα φιλί, και μετά να έφευγα ή να της έκλεβα το φιλί και να έμενα μαζί της; Το φιλί πάντως ήταν στάνταρ. Ουφ, τι μπέρδεμα…

Η εβδομάδα που μεσολάβησε ήταν η χειρότερη όλων. Σπάζαμε τα κεφάλια μας να βρούμε την αποτύπωση της Λία. Αν και ο Σεθ δεν ήταν σίγουρος, ο Σαμ ήταν πεπεισμένος ότι κάποιος από όλους μας ήταν η αδελφή ψυχή της. Και κάθε φορά που αναφερόταν σε αυτό το θέμα, με ζύγιαζε με τα μάτια, λες και ήταν σίγουρος ότι η Λία είχε αποτυπώσει σε μένα. Αλλά τον καταλάβαινα. Ο Σαμ ένιωθε τύψεις που παράτησε τη Λία. Αν και η δική μου γνώμη είναι ότι απλώς έφαγε τα μούτρα του. Η αποτύπωση περιπλέκει πολύ τα πράγματα. Λόγου χάρη, αν εγώ ήμουν με κάποια και αποτύπωνα σε κάποια άλλη, θα υπήρχε ένα μπερδεμένο κουβάρι παρεξηγήσεων. Αν και δεν το επιδιώκω αυτό. Παραμένω σταθερός.

Ο Σεθ ανησυχεί περισσότερο από όλους. Η Λία έχει αρχίσει να έχει άκρως καταστροφικές τάσεις και αυτό τον κάνει νευρικό και απότομο- αν κι εδώ που τα λέμε, αυτό θα έπρεπε να ανησυχεί εμάς τους υπόλοιπους. Ο μικρός Σεθ και η ανεμελιά των δεκαπέντε του χρόνων χάθηκαν, καθώς από τότε που πέθανε ο Χάρι, φροντίζει εκείνος για οτιδήποτε συμβαίνει στο σπίτι. Αν και παραμένει ο χαζοχαρούμενος χαρακτήρας όπου ήταν κάποτε, είναι φανερό ότι έχει ωριμάσει αρκετά.

Μετά από εβδομάδες, ήρθε ημέρα της αποφοίτησης. Καθώς κοίταζα μπερδεμένα την ημερομηνία '16 Ιουνίου' στο ημερολόγιο του τοίχου, προσπαθώντας να θυμηθώ μια λεπτομέρεια που μου είχε διαφύγει, θυμήθηκα το πάρτυ της Μπέλλα, που παρεμπιπτόντως, ήταν σήμερα. Και δεν της είχα πάρει τίποτα. Στο μυαλό μου τότε, έφερα τον μικρό κοκκινοκάστανο λύκο όπου είχα σκαλίσει πριν μέρες, επειδή βαριόμουν. Ήταν υπέροχος από κάθε λεπτομέρεια. Βρήκα ένα ασημένιο βραχιόλι, έδεσα τον λύκο πάνω του και τα τοποθέτησα μέσα σε ένα μικρό σακουλάκι.

Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Τα μαλλιά μου είχαν μεγαλώσει αρκετά, χρειαζόμουν ένα καλό κούρεμα. Θα ήμουν αρκετά πιο μαλλιαρός από τον Κουίλ- αλλά κι αυτός δεν πήγαινε πίσω.

Πήρα το τηλέφωνο στο χέρι μου και πληκτρολόγησα τον αριθμό του σπιτιού των Σουάν.

Μετά από δυο χτυπήματα, η βαριά φωνή του Τσάρλι σχεδόν κούφανε τα αφτιά μου.

«Οικία Σουάν.» ανήγγειλε με ημιεπίσημη φωνή.

«Καλημέρα, Τσάρλι. Χαρούμενη αποφοίτηση! Είναι η Μπέλλα εκεί;» ρώτησα, αν και ήμουν σίγουρος ότι κοιμόταν.

«Γεια σου, Τζέικ» Η φωνή του ήταν έκπληκτη. «Δυστυχώς, η Μπέλλα κοιμάται ακόμα. Θέλεις μήπως να της δώσω κάποιο μήνυμα;»

Σκέφτηκα λίγο πριν απαντήσω. «Λοιπόν, μετέφερε τις ευχές μου για χαρούμενη αποφοίτηση και πες της ότι θα την δω απόψε στο σπίτι των Κάλεν.»

«Εντάξει. Χαιρετίσματα στην Ρεμπέκα.»

«Αντίο, Τσάρλι» απάντησα, πριν κατεβάσω το ακουστικό.

Ο Έμπρι ήταν σκεφτικός καθώς τρέχαμε. «Δεν καταλαβαίνω γιατί πάμε σε αυτό τοπάρτυαποφοίτησηςτωνβαμπίρ…»

«Δεν πειράζει.» απάντησα κρυφογελώντας «Πρώτη φορά θα'ναι που δεν καταλαβαίνεις;»

Σε ανταπόδοση, έλαβα μια ελαφριά μπουνίτσα στο δεξί πλευρό.

«Χαζέ Τζέικομπ.» μουρμούρισε.

Το σπίτι δεν ήταν μακριά. Σταματήσαμε να τρέχουμε. Πήρα μια βαθιά ανάσα πριν χτυπήσω το κουδούνι.

Ευτυχώς, άνοιξε η Μπέλλα.

«Τζέικ!» αναφώνησε, αγκαλιάζοντάς με. Ο Κουίλ και ο Έμπρι κοιτάχτηκαν πονηρά.

«Χαρούμενη αποφοίτηση, κυρία απόφοιτη!» είπα. « Σου έφερα ένα δώρο.» και της έδωσα το μικρό σακουλάκι.

«Ω, είναι πολύ… όμορφο.» είπε, κοιτώντας το. Ξεφύσησα, απηυδισμένος.

«Το δώρο είναι μέσα, Μπέλλα…» απάντησα αόριστα.

Γέλασε με τον εαυτό της καθώς άνοιγε το μικρό σακούλι. Έβγαλε το βραχιόλι και το περιεργάστηκε προσεχτικά.

«Μην μου πεις… Εσύ το έφτιαξες αυτό;»

«Όχι…» απάντησα, προσπαθώντας να μην γελάσω.

Απογοητεύτηκε και το βλέμμα της έπεσε στο πάτωμα.

«Είπες να μην σου το πω! Δεν στο είπα λοιπόν, όπως ζήτησες!» εξήγησα, γελώντας επιτέλους.

«Χα! Πολύ αστείο…»

Με κοίταξε έντονα για λίγα δευτερόλεπτα, όταν επιτέλους είδε «το πλήθος» πίσω μας που μας παρακολουθούσε με ενδιαφέρον.

«Ω, παιδιά, σας ξέχασα, συγνώμη!» έλεγε, αγκαλιάζοντας και τους δυο.

«Χαρούμενη αποφοίτηση, δεσποινίς βρικόλακα!» είπαν και οι δυο μαζί, απόλυτα συγχρονισμένα, σαν να το είχαν κάνει πρόβα.

«Ευχαριστώ!» αναφώνησε.

Μιλούσαμε εύθυμα, ανταλλάζοντας νέα, όταν παρατήρησα ότι η Άλις, η αδερφή του Έντουαρντ, είχε πάρει εκείνη την γνωστή, κενή έκφραση, όταν προέβλεπε κάτι.

«Μπέλλα… Η Άλις.» Σκούντηξα τον ώμο της Μπέλλα και της έδειξα προς την κατεύθυνση της Άλις.

«Άλις, τι είδες;» ρώτησε η Μπέλλα, όταν φτάσαμε κοντά της.

«Η απόφαση πάρθηκε.» απάντησε η Άλις με επίσημη, σοβαρή φωνή, σαν να ανακοίνωνε ότι κάποιος πέθανε. Αν και αυτό ανακοίνωνε, στην πραγματικότητα.

«Δεν θα πάτε στο Σιάτλ.» απάντησε η Μπέλλα, αποσβολωμένη.

«Όχι.» Έκανε μια παύση, πριν ολοκληρώσει την πρόταση. «Θα έρθουν αυτοί εδώ.»

Το βλέμμα της Μπέλλα πρόδιδε όλη τη φρίκη της για το γεγονός ότι ,οι νεογέννητοι προφανώς, ερχόταν στο Φορκς.

«Δεν καταλαβαίνω…» είπα μπερδεμένος.

«Θα καταλάβεις.» είπε η Άλις σε έναν ζοφερό τόνο. «Ακολουθήστε με.» Μας οδήγησε στην κουζίνα των Κάλεν, όπου όλοι βρισκόταν εκεί.

Κοίταξα τον Έντουαρντ.

Τι συμβαίνει;

Κοίταξα τα χείλη του. «Θα μάθεις…» απάντησε. Στράφηκα προς τον Κάρλαϊλ καθώς μας εξηγούσε την κατάσταση.

Καθώς ακούγαμε όλα αυτά τα νέα δεδομένα, πετάχτηκα, ανυπομονώντας να πάρω κι εγώ μέρος στη συζήτηση και να καταλάβω, επιτέλους.

«Μισό λεπτό» διέκοψα την Ρόζαλι, καθώς ετοιμαζόταν κάτι να πει. Η Ξανθούλα με κοίταξε επιτιμητικά. «Ποιον κυνηγούν αυτοί οι… νέοι βρικόλακες;»

«Προσπαθούν να φτάσουν στην Μπέλλα, με μια κόκκινη μπλούζα όπου της έκλεψαν.» απάντησε η Άλις.

«Και τι στο καλό σημαίνει αυτό;» ρώτησα κι ο θυμός είχε αρχίσει να φουντώνει μέσα μου.

«Σημαίνει πόλεμος.» απάντησε ο Κάρλαϊλ «Με πολλές χαμένες ζωές.»

Κοίταξα για μια στιγμή τον Έμπρι και τον Κουίλ δίπλα μου. Αυτοί, σαν να κατάλαβαν τι σκεφτόμουν, κούνησαν το κεφάλι καταφατικά.

«Εντάξει.» απάντησα τελικά. «Είμαστε μέσα.»

«Όχι!» αναφώνησε η Μπέλλα. «Θα σκοτωθείτε!»

«Δεν χρειάζομαι άδεια.» απάντησα.

«Έντουαρντ.» στράφηκε προς τον Έντουαρντ με ανυπομονησία.

«Μπέλλα, εφόσον θέλουν να βοηθήσουν ,δε μπορούμε να τους εμποδίσουμε. Περισσότερη προστασία για σένα.»

Τον κοίταξε, εχθρικά σχεδόν.

«Εφόσον αποφασίσατε με την θέλησή σας να μας βοηθήσετε, τότε μπορείτε να έρθετε μαζί μας στην εκπαίδευση. Ο Τζάσπερ» είπε κι έδειξε τον ξανθό βρικόλακα δίπλα του « είναι έμπειρος από τέτοιες καταστάσεις.»

«Πες μου μέρος και ώρα.» είπα.

«Ο Σαμ πιστεύεις θα συμφωνήσει με την συμμαχία;» με διέκοψε ο Κάρλαϊλ.

«Αρκεί να σκοτώσουμε μερικούς βρικόλακες.» απάντησα, κι ένα ειρωνικό μειδίαμα εμφανίστηκε στο πρόσωπό μου. Ο Έμετ, ο μεγαλόσωμος αδερφός του Έντουαρντ, συμφώνησε, ενθουσιασμένος. Πριν το καταλάβω, βρισκόταν δίπλα μου και μου έκλεινε το μάτι συνωμοτικά.