Live Goes On

Chapter 2

Old Friends

'Nerveus?' vroeg Edward die met een arm om Rachels middel liep terwijl ze koers zetten naar de ontvangstruimte.

'Gigantisch,' antwoordde Rachel eerlijk. 'Maar ook blij omdat ik hier weer ben. Het voelt goed. Daarbij is het vakantie en ik hoef me niet druk te maken'.

'Maar dat doe je wel. Heel je lichaam is gespannen. Dat kan ik voelen,' zei Edward.

'Ik maak me gewoon zorgen om Victoria,' zei Rachel die diep zuchtte.

'Dat komt wel goed, vertrouw me,' suste Edward.

'Rachel!' riep een stem.

Rachel en Edward keken op en zagen een blond meisje in zwarte kleding op en neer springen terwijl ze met haar armen zwaaide.

'Jane!' zei Rachel blij.

De twee renden op elkaar af en omhelsden elkaar als lang verloren zussen. 'Oh! Ik heb je gemist! Ik heb je zo gemist! En ik was zo ongelooflijk bezorgd,' ratelde Jane.

'Jane, het is okay. Alles is okay. Ik mankeer helemaal niets meer en ik heb jou ook super erg gemist,' zei Rachel.

De twee lieten elkaar los en Rachel ging naar de andere vrouw die op hen stond te wachten. 'Hey, Heidi'.

'Welkom terug in Italië, Rachel. We zijn blij om je weer in het land te hebben,' zei de jonge vrouw die ze Heidi had genoemd. Ze had zwart haar dat los op haar rug hing en bloedrode ogen.

De twee kusten elkaar op de wangen. 'Ik ben blij om weer hier te zijn'.

'Maar je ziet er zo gespannen uit,' merkte Heidi op.

'Niet jij ook al,' zuchtte Rachel vermoeid.

Heidi en Jane keken verward. 'Het is een lang verhaal, geloof me, en ik kan jullie dat beter niet hier uitleggen,' verklaarde Rachel zichzelf.

De Cullens, Alec en Demetri voegden zich bij hen. 'Mr. Cullen, welkom terug in Italië. Het is lang geleden dat u voor het laatst hier bent geweest,' groette Jane Carlisle.

'Hallo, Jane,' groette Carlisle terug.

'En nu kunnen onze Meesters eindelijk uw familie ontmoeten,' zei Heidi. 'We hebben veel over hen gehoord en ook over u'.

Jane en Alec kusten elkaar op de wangen. 'Welkom terug, Alec'.

'Alles is goed verlopen en er waren helemaal geen problemen,' deelde Alec zijn zus mee.

'De Meesters zullen blij zijn,' zei Jane. 'Wie zijn ze allemaal?'.

'Naast Carlisle staat zijn vrouw Esme, aan hun linkerkant staan Rosalie en Emmett, getrouwd. En aan hun rechterkant staan Alice en Jasper, ook getrouwd. Als laatste hebben we Edward waarvan Rachel de mate is,' somde Demetri op. 'Dit zijn Jane en Heidi'.

'Aangenaam allemaal,' zei Heidi.

'Laten we maar gaan anders worden de Meesters ongeduldig,' zei Jane.

Zij en Heidi gingen hen voor naar de uitgang. Rachel kneep zacht in Edwards hand als een teken dat ze bloedzenuwachtig was over het feit dat ze Aro, Marcus en Caius weer zou zien.

'Het komt wel goed,' fluisterde Edward weer in haar oor.

Eenmaal bij de auto's aangekomen stapten Alec en Jane in één van de twee en Demetri en Heidi in de andere. Rosalie, Alice, Emmett en Jasper stapten bij Demetri en Heidi in en Edward, Carlisle, Rachel en Esme bij Alec en Jane.

'Maar nou ben ik nieuwsgierig. Wat is er nou precies een paar week geleden gebeurd? Ik weet nog dat Alec er als een gek bij liep en onze Meesters waren allemaal gek van bezorgdheid en toen hoorde ik ook nog dat je in het ziekenhuis lag en ernstig gewond was…' zei Jane die zich naar Rachel omdraaide toen ze eenmaal reden.

'Dat is een heel lang verhaal, Jane,' zei Rachel.

'Gewoon vertellen,' zei Jane koppig.

'De lange of de korte versie?' vroeg Rachel met tegenzin.

'Hmm… Voor nu maar even de korte maar ik wil straks de lange horen,' zei Jane.

'Goed. De korte versie dus. Er was een spoorzoeker die mijn geur lekker vond en me wou doden, Edward probeerde dat te voorkomen, de spoorzoeker zette een val voor me waar ik in trapte, hij probeerde me te vermoorden maar gelukkig kwam Edward op tijd om me te redden, ik raakte gewond, Edward redde mijn leven maar ik had veel bloed verloren dus belandde ik in het ziekenhuis. Dat is het wel zo'n beetje,' zei Rachel waarna ze zich tot de anderen in de auto wendden die al wisten wat er was gebeurd. 'Ben ik iets vergeten te noemen?'.

'Edward heeft het gif uit je bloed gedronken,' vulde Carlisle haar aan.

'Oh ja. Dat ben ik vergeten om te vertellen. Verder nog iets?' vroeg Rachel die Edward een kus op zijn wang gaf toen ze terugdacht hoe ze haar leven aan hem te danken had.

'Nee, volgens mij niet. De spoorzoeker is gelukkig wel dood,' zei Esme.

Jane knipperde een paar keer verrast met haar ogen. 'Dat was wel een hele korte versie,' zei ze.

'En het is ook een hele lange versie,' glimlachte Rachel. 'Maar waarschijnlijk willen Aro, Marcus en Caius ook de hele lang versie horen dus dan zul je hem vast wel te horen krijgen'.

'We zijn er,' zei Alec die stopte.

'Nu al? Dat ging snel. Rijd je soms net zo hard als Edward?' vroeg Rachel.

'Waarschijnlijk. Maar we zijn al langer onderweg dan je door had, Rach,' merkte Alec op.

De deuren gingen open en iedereen stapte uit. Rachel stapte als laatste uit de auto en ook vooral om Edward op haar stond te wachten met uitgestoken hand.

Ze liet de geur van de stad haar longen vullen en merkte dat het niets was veranderd. Het rook precies zoals ze zich herinnerde en de straten waren niets veranderd. Achter hen stopte de auto van Heidi en Demetri en de rest stapten uit.

'Blij?' vroeg Edward.

'Ja, heel blij maar ook heel nerveus,' zei Rachel die zich stevig aan zijn arm vasthield.

'Waarom maak je je toch zo druk? Alles komt goed,' beloofde Edward waarna hij haar een kus op haar hoofd drukte.

'Ik ben gewoon nerveus,' fluisterde Rachel die naar hem opkeek.

Edward kuste haar lippen en even vergat ze haar zorgen.

'Ze heeft het wel zwaar te pakken, is het niet?' merkte Alec tegenover Carlisle op.

'Dat hebben ze beide. Je ziet ze niet meer zonder elkaar,' glimlachte Carlisle die een arm om Esme's schouders legde.

Demetri en Alec begonnen hun spullen uit te laden terwijl de Cullens de stad wat beter bekeken. 'Ik had het me heel anders voorgesteld, om eerlijk te zijn,' zei Rosalie.

'Wat had je dan verwacht? Doodskisten, gevangenissen en grachten?' herhaalde Edward de woorden die hij tegen Rachel had gezegd toen ze voor het eerst met hem mee naar huis was gegaan. Rachel giechelde lichtjes toen ze de woorden hoorde.

'Zo erg ook weer niet,' lachte Rosalie. 'Maar wel anders'.

'De stad is erg veranderd sinds ik hier voor het laatst was,' zei Carlisle.

'Dat is ook al wel een tijdje geleden,' zei Jane.

'Klopt,' knikte Carlisle.

'Wij zullen jullie bagage wegbrengen,' zei Heidi die op zichzelf en op Demetri gebaarde. 'Alec en Jane zullen jullie naar onze Meesters brengen. Ze wachten op jullie'.

Rachel leek te twijfelen daarom slingerde Edward haar op zijn rug en hield haar stevig vast. 'Denk er niet eens over om weg te rennen. Het komt er vroeger of later toch van,' zei hij.

'Wie zei dat ik van plan was om te rennen?' vroeg Rachel maar ze leek nog steeds bloednerveus.

Alec en Jane namen elkaars handen vast en gebaarden dat de Cullens met hen mee moesten komen. 'Alec, Jane, kunnen jullie Gianna zeggen dat ze de auto's meteen moet wegbrengen zodra het morgen is geworden?' hield Demetri de tweeling tegen.

'Maar natuurlijk,' zeiden broer en zus.

'Over de kamers… Ik neem aan dat jullie allemaal samen zullen blijven. Een kamer voor Mr. Cullen en Mrs. Cullen, een kamer voor Alice en Jasper en een kamer voor Rosalie en Emmett,' somde Heidi op. 'Rachel, je hebt je oude kamer nog. Die kun je vast wel delen met Edward'.

Rachel knikte maar Edward merkte dat haar keel droog was van de zenuwen.

'Deze kant op,' zei Jane die hen samen met Alec voor ging naar de voet van de klokkentoren.

Na een tijdje gelopen te hebben kwamen ze eindelijk bij de ingang van het ondergrondse verblijf van de Volturi en liepen ze een soort wachtkamer in. Achter het bureau zat een vrouw.

'Gianna, als de morgen komt moet je de auto's wegbrengen,' zei Alec tegen haar.

Ze knikte. 'Welkom terug, Rachel,' zei ze.

'Leuk om jou ook weer te zien, Gianna,' zei Rachel maar haar stem klonk wat koeler dan normaal.

Alec en Jane liepen door dus volgden de Cullens hen snel. Edward haalde Rachel van zijn rug af maar hield haar stevig in zijn armen vast.

'Relax,' suste hij.

'Jij hebt makkelijk praten,' fluisterde Rachel waarna ze zich tot Alec en Jane wendde. 'Ik snap nog steeds niet dat Gianna nog leeft. Jullie vorige receptioniste hield het een stuk minder lang uit'.

'Blijkbaar vinden de Meesters dat ze haar werk goed doet anders hadden ze haar al lang gedood,' zei Jane.

Uiteindelijk stopten ze bij twee grote bruine deuren die bewaakt werden door twee andere Vampiers. Toen ze Rachel zagen openden ze de deuren direct en Rachel schonk hen beide een vage glimlach toe waarna ze diep inademde. Edward legde een arm om haar middel en leidde haar mee de zaal in.

'Meesters,' zeiden Alec en Jane die bogen.

'Ah. Jane, Alec, jullie zijn terug. Mooi. Hoe was de reis?' vroeg Aro's vrolijke stem.

'Alles verliep soepel,' antwoordde Alec.

'Carlisle, oude vriend! Geweldig om je terug te hebben in Volterra!' zei Aro.

Hij kwam overeind uit zijn troon en liep sierlijk naar Carlisle toe waarna ze elkaar de hand schudde. Ook Marcus en Caius kwamen overeind en schudden zijn hand. Rachel probeerde zich achter Edward te verstoppen maar dat lukte niet aangezien hij haar middel stevig vasthield met één van zijn ijzeren armen.

'En wie is de charmante dame aan je zijde?' vroeg Aro.

'Mijn vrouw Esme,' zei Carlisle.

'Esme… Prachtige naam! Het werd tijd dat je jezelf een mate vond,' zei Aro die Esme's hand kuste. 'En je kinderen… Allemaal al even engelachtig. Wie zijn ze?'.

Carlisle gebaarde naar Rosalie en Alice. 'Dit is Rosalie en naast haar staat Alice,' zei hij waarna hij naar hun mannen achter hen gebaarde. 'En achter hen staan Emmett, Rosalie's mate, en Jasper, Alice's mate'.

Aro kuste Rosalie's hand en daarna die van Alice waarna hij de handen van Emmett en Jasper schudde. 'Leuk om jullie te ontmoeten. Het is echt fantastisch dat jullie hier zijn,' zei hij.

'Ik dacht dat je nog een zoon had, Carlisle,' zei Marcus.

'Klopt. Dat is Edward,' zei Carlisle die zich naar Edward wendde.

Edward schudde Aro's hand terwijl Rachel probeerde om zich weer achter zijn rug te verbergen. 'We hebben veel aan je te danken, Edward. Als jij er niet was geweest dan was Rachel die nu dood geweest,' zei Aro.

Edward opende zijn mond op daar tegen te protesteren maar Rachel verkocht hem een por in zijn ribben als waarschuwing dat hij zijn mond moest houden.

'Au. Waar was dat voor?' siste Edward tegen haar.

'Het was niet jouw schuld dat ik daar in de eerste instantie in beland raakte,' siste Rachel terug. 'Hoe vaak moet ik dat nog zeggen?'.

Edward mompelde iets onverstaanbaars waardoor Rachel glimlachte en zich uit zijn greep wurgde en liep naar voren. Aro's ogen schoten haar richting op en een grote glimlach verscheen op zijn lippen. 'Rachel, lieverd!'.

Ze omhelsden elkaar. 'Hey, Aro'.

Caius en Marcus keken elkaar glimlachend aan en de Cullens leken een beetje verbaasd. Na een lange omhelzing hield Aro haar op armlengte. 'Waarom ben je nerveus?' vroeg hij.

'Ben ik niet,' mompelde Rachel.

'Leugenaar,' zei Aro.

'Okay. Ik ben inderdaad wat nerveus maar ik heb jullie niet meer gesproken na wat er een paar weken geleden is gebeurd,' zei Rachel wat ongemakkelijk.

Aro omhelsde haar weer. 'En we zijn dolgelukkig dat je helemaal veilig weer hier bij ons bent,' zei hij.

Rachel ontspande wat en Aro liet haar weer los waarna Caius en Marcus haar ook omhelsden. 'We zijn dolgelukkig om je veilig en wel hier te zien. En je bent lang niet zo van slag als toen Aro je voor het eerst hier naartoe bracht,' zei Caius.

Rachel glimlachte naar hem. Al haar zenuwen waren even weg.

'Meester, Rachel heeft jullie iets te vertellen,' zei Alec.

Rachel versteef en haar hoofd schoot zijn richting op. Hij stond samen met Jane iets van de groep vandaan en staarde haar wat streng aan. Jane leek verrast door wat hij zei.

'Oh werkelijk? En wat is dat?' vroeg Aro verrast.

'De spoorzoeker die we hebben gedood had een mate. Haar naam is Victoria. Ze leeft nog en is waarschijnlijk uit op wraak. Rachel heeft gedroomd dat ze een leger van New Borns bouwde,' zei Carlisle.

Rachel slikte moeilijk toen de drie Hoofden van de Volturi naar haar keken. Alle drie keken ze ernstig en waren ze duidelijk bezorgd.

'Het was maar een droom,' nam ze als excuus.

'Hoe vaak heb je nu al zulke dromen gehad? En hoe vaak zijn ze wel niet uitgekomen?' vroeg Aro.

'Minder vaak dan Alice visioenen heeft,' zei Rachel.

'Hey! Laat mij er buiten,' zei Alice die verbaasd opkeek toen Rachel haar naam noemde.

'Visioenen? Je gezinsleden hebben een gave, Carlisle?' vroeg Aro.

'Alleen Edward, Alice en Jasper. Edward kan gedachtes lezen op afstand, Alice heeft subjectieve visioenen die veranderen wanneer mensen andere besluiten nemen en Jasper kan mensen hun gevoelens lezen en veranderen,' legde Carlisle uit.

'Werkelijk? Dat is werkelijk heel speciaal,' zei Aro vrolijk.

'Ik zou het fijn vinden als je nu niet meteen hen vroeg of ze zich bij jullie wou aansluiten, Aro,' liet Rachel luchtig en terloops vallen.

'Maar natuurlijk,' glimlachte Aro.

'In plaats daarvan willen we graag weten wat er gebeurd is een paar week geleden. Het is nogal onduidelijk voor ons,' zei Marcus.

Rachels hand sloot zich om die van Edward en ze keek hem smekend aan. Hij glimlachte slechts begripvol en gaf haar een blik die zei dat hij er was als ze hem nodig had.

'Het is een lang verhaal,' zei Rachel die haar blik weer op de drie Vampiers richtte. 'Ik gok dat we maar bij het begin moeten beginnen'.

'En dan ook echt bij het begin, lieveling. We willen graag weten hoe je relatie met Edward is ontstaan,' zei Aro vrolijk.

'Ja, ik was al bang dat je dat zou zeggen. Ik was al bang dat de weg die Edward en ik hebben afgelegd sinds we elkaar ontmoetten niet geheim kon blijven. Niet voor jullie in ieder geval,' zuchtte Rachel.

Er werd even gelachen.

'Best. Ik zal alles vertellen.

Janet, Charles en ik verhuisden naar Forks en op Forks High School ontmoette ik de Cullen kinderen. Emmett reed me na mijn eerste schooldag bijna aan toen ik aan het fietsen was en dat was geloof ik de eerste keer dat ik echt contact met hen had. Ik had al samen met Edward Biologie gehad en hij had nogal problemen met mijn geur. Diezelfde avond als toen Emmett met had aangereden kwamen hij, Carlisle en Alice langs om te kijken hoe het met me ging. Ze kwamen er al snel achter dat ik gedachtes kon lezen door een paar kleine foutjes van mij. Uiteindelijk gingen ze weg en de week ging gewoon door.

Edward was niet op school en ik was mezelf dus probeerde ik zo min mogelijk contact met mensen te hebben. Na een week kwam Edward weer op school en raakten we aan de praat. Op de dag dat Edward weer op school was werd ik bijna dood gereden door een busje maar Edward heeft toen mijn leven gered. Ik moest naar het ziekenhuis waar ik werd behandeld door Carlisle maar ik had niets. Nadat ik weg mocht kwam ik Edward tegen en ik wou antwoorden hebben die hij me tot vervelendst aan toe niet wou geven,' zei Rachel.

Edward glimlachte lichtjes toen ze hem een wat nijdige blik wierp. 'Sorry,' mompelde hij.

'Hoe dan ook, hij wou me geen antwoorden geven en deed alsof ik gek was en daarom raakte ik hem per ongeluk aan waardoor ik per ongeluk één van mijn krachten gebruikte en waardoor ik per ongeluk de herinnering aan het ongeluk terugspoelde. Een boel ongelukjes dus. Nu was het Edward die antwoorden wou en die was ik niet van plan om hem te geven zolang hij me geen antwoorden gaf. Dat was eerlijk, toch?

Hoe dan ook… In de tussen tijd waren er vreemde moorden begonnen en ik begon last van nachtmerries te krijgen om maar te zwijgen over de frustratie die ik voelde omdat er zoveel geheimen in de lucht hingen en ik de antwoorden op de vragen die ik had niet kon krijgen. Het weekend ging voorbij, ik begon niet lekker in mijn vel te zitten. Dat hebben jullie meegekregen. Edward en ik raakten nog meer aan de praat en werden een soort van vrienden,' ging Rachel door.

'Een soort van vrienden?' vroeg Jane verward.

'Ik kende hem beter dan de meeste leerlingen op school maar echt vrienden waren we ook weer niet,' zei Rachel die Edward een blik toewierp. 'Klopt het tot nu toe?'.

Edward knikte. 'Klopt helemaal'.

'In diezelfde week zouden wat andere vrienden van mij naar het strand gaan en ik ging mee, ik vroeg Edward mee maar hij en zijn familie mogen daar niet komen vanwege die stomme Quileute stam,' zei Rachel. 'En toen vroeg ik de zoon van een vriend van Charles naar wat één van zijn vrienden had gezegd over dat de Cullens niet in La Push kwamen. Hij vertelde me over één van hun legendes waardoor ik op onderzoek ging en zo kwam ik op een boek uit dat ik bestelde'.

'Een boek?' onderbrak Edward haar.

'Ja, heb ik je dat nooit verteld?' vroeg Rachel verbaasd.

'Niet voor zover ik me kan herinneren. Waar had je een boek over hun legendes voor nodig?' vroeg Edward.

'Ik wou antwoorden en jij was niet van plan me die te geven dus moest ik ze zelf vinden, niet waar?' zei Rachel.

'Ga door, alsjeblieft,' glimlachte Aro. Zijn ogen twinkelden vermakelijk doordat hij de twee gaande had geslagen.

'Oh. Ja, natuurlijk. Diezelfde avond kwamen Alice en Rosalie langs om me te bedanken voor de schilderijen die voor ik hen had gemaakt en met hen raakte ik wel echt bevriend. De volgende dag waren ze echter niet op school omdat het mooi weer was en omdat de zon scheen. Promo zat eraan te komen dus werden er mensen mee uitgevraagd en was het tijd om galajurken te kopen. Ik was niet van plan om heen te gaan maar twee van mijn andere vriendinnen wel dus ging ik mee naar de stad om jurken uit te kiezen en ook om dat boek dat ik had besteld op te halen'.

Rachel ademde een keer diep in en uit waarna ze verder ging.

'Het was al avond geworden tegen de tijd dat ik het boek had opgehaald en terug liep naar het restaurant waar ik met mijn twee andere vriendinnen had afgesproken. Onderweg kwam ik echter een paar charmante jongens tegen die leuke plannen hadden om dingen met me te doen die ik liever niet wou. Edward kwam weer tot de redding en bracht me naar het restaurant. Hij besloot me mee uit eten te nemen, ik vroeg hem wat, hij gaf me eindelijk een paar antwoorden waardoor ik erachter kwam dat hij net als ik gedachtes kon lezen, ik vertelde me op mijn beurt weer dat ik dat ook kon en hij bracht me terug naar huis. We kwamen echter langs het politiebureau waar Carlisle's auto stond en Charles was er ook nog dus parkeerden we daar en gingen vragen wat er aan de hand was. Een collega van Charles was vermoord. Edward ging terug naar huis terwijl ik bij Charles bleef en met hem terug naar huis ging.

Eenmaal thuis ging ik op onderzoek uit en kwam ik erachter wat Edward en zijn familie waren en zo ook wat jullie waren. De volgende dag op school confronteerde ik hem daarmee en van het één kwam het ander. We kregen iets, alles ging lekker voor een paar maand tot we gingen honkballen en we drie andere Vampiers tegenkwamen. De Vampiers die ook achter de moorden zaten en één van hen was die spoorzoeker, James. Hij pakte mijn geur op en wou achter me aangaan waardoor ik op de vlucht moest.

Alice en Jasper namen mij mee naar Phoenix, Arizona, terwijl Carlisle en Esme de vrouw, Victoria, probeerden af te leiden en Edward, Emmett en Rosalie James probeerden weg te lokken. De laatste van hun groep had geen partij gekozen en leeft nu ergens anders.

Het plannetje lukte tot James doorkreeg wat er gaande was en ook naar Phoenix kwam. Hij kwam achter het adres van een oude vriendin van mijn moeder en deed alsof hij haar dochter en een oude vriendin van mij als gijzelaar had zodat hij me apart kon krijgen. Ik trapte erin. Ik ging erheen wat bijna mijn dood werd maar gelukkig kwam Edward weer tot de redding. Ik zweer het hij heeft de vreemde gave om mijn leven te redden'.

Er werd gelachen.

'Om verder te gaan… James beet me echter wel waardoor er gif in mijn bloedbaan terecht kwam. Alice, Emmett, Jasper en Carlisle kwamen ook te hulp en ze hebben ook een hele grote rol gespeeld in het stuk dat mijn leven redden heet. Edward wou niet dat ik veranderde in één van jullie soort dus zoog hij het gif eruit, iets wat heel moeilijk was, en daarmee redden hij mij. Ik belandde in het ziekenhuis waar ik na een week uit ontslagen werd en dat was het wel zo'n beetje'.

Iedereen zweeg voor een lange tijd.

'Poeh. Je hebt aardig wat mee gemaakt'.

Marcus was de eerste die het woord weer nam.

'Weet ik,' zei Rachel. Ze leunde vermoeid tegen Edwards borst aan terwijl ze zijn handen vasthield om te voorkomen dat hij zijn armen, die om haar middel geslagen waren, weg zou halen. Aro zag haar vermoeidheid en sprong op.

'Het is mooi geweest voor vanavond, Rachel. Ga naar bed. Je hebt een goede nachtrust verdient en we zullen het hier morgen weer over hebben,' zei hij.

'Het gaat wel,' mompelde Rachel.

'Nee, je valt bijna om van vermoeidheid. Je zal omvallen als Edward je niet vasthield. Ga naar bed toe,' zei Aro.

Rachel glimlachte lichtjes en liep op hem af. 'Het is goed om hier weer terug te zijn bij jullie,' zei ze.

Aro omhelsde haar weer en drukte daarna een kus op haar voorhoofd. 'Slaap zacht,' zei hij.

'Bedankt,' zei Rachel.

Marcus en Caius wensten haar ook welterusten en Rachel liep naar de deur toe. Ze nam afscheid van de rest van de Cullens op Edward na die besloten had om met haar mee te gaan.

Toen ze uiteindelijk samen hand in hand door de gangen liepen sliep Rachel meer dan dat ze wakker was. Daarom kroop ze dus ook meteen in bed zodra ze op haar kamer was aangekomen en viel ze prompt in slaap. Edward was bij haar en zou bij haar blijven en alles was in orde want ze was in Volterra bij haar oude vrienden en met haar nieuwe familie. Er was niets waar ze zich zorgen om hoefde te maken, zo dacht ze in ieder geval.