Live Goes On

Chapter 3

Fun, Less Fun, More Fun

Rachel werd wakker toen de zon op haar gezicht scheen en ze Edward met iemand hoorde praten. De stem klonk bekend maar het was voor haar te vroeg om te herkennen van wie die was.

De deur sloot zich en even later kroop Edward weer bij haar op bed. Vaag snoof ze de geur van warme, verse broodjes en sinaasappelsap op.

'Wie was dat?' mompelde ze nog half slapend.

'Gianna. Ze kwam je een ontbijt brengen. Orders van Aro,' antwoordde Edward. Zijn hand streek wat plukjes haar uit haar gezicht. 'Goedemorgen'.

'Goedemorgen,' mompelde Rachel.

'Heb je lekker geslapen?' vroeg Edward.

'Ja, ik heb heerlijk geslapen en als een blok. Ik ben niet één keer wakker geweest en dit keer had ik geen nachtmerries,' zei Rachel.

'Mooi,' zei Edward.

Rachel nestelde zich dicht tegen hem aan en zuchtte diep.

'Tevreden en niet meer nerveus?' vroeg Edward die zijn armen om haar heen wikkelde.

'Ja, ik ben heel tevreden. En nee, ik ben niet nerveus,' zei Rachel.

'Mooi,' zei Edward weer terwijl hij haar stevig vasthield.

'Heb jij je een beetje vermaakt vannacht?' vroeg Rachel.

'Je weet toch dat ik me altijd vermaak als ik jou zie slapen? Al vond ik het vervelend dat er soms mensen binnenkwamen om te kijken of je werkelijk was,' zei Edward die licht fronste.

Rachel lachte vrolijk. 'Zijn onze spullen hier al?'.

'Ja, ze hebben jouw kleren zelfs al in de kast opgeborgen,' zei Edward. 'Ze zijn hier allemaal heel trouw aan je'.

Rachel glimlachte. 'Heb je nog iemand anders gezien behalve Gianna?' vroeg ze.

'Nee. Carlisle en Esme zijn bij Marcus en Caius, Alice en Rosalie zijn aan het rondkijken, ik geloof dat Emmett en Jasper in de overdekte tuin zijn en Aro is waarschijnlijk wel in de buurt,' zei Edward.

'En Jane en Alec?' vroeg Rachel. 'En Heidi en Demetri?'.

'Heidi is op jacht en Jane, Alec en Demetri hebben hun bewakerverplichtingen,' antwoordde Edward.

'Ah,' zei Rachel. Ze ging overeind zitten en reikte met haar hand naar het dienblad waar haar eten op stond maar Edward was haar voor en zette die op haar schoot neer. 'Bedankt'.

Hij glimlachte slechts en sloeg haar gaande terwijl ze at. 'En? Wat wil je vandaag doen?' vroeg hij toen ze haar eten op at.

'Ik weet het nog niet precies. Een beetje rond lopen, de bieb bezoeken,' zei Rachel. 'Maar eerst ga ik me omkleden'.

Ze stond op vanaf haar bed en liep half dansend naar haar inloopkast toe. Ze hoorde Edward iets mompelen dat verdacht veel klonk op: 'Je brengt teveel tijd met Alice door'.

Ze lachte vrolijk en ging haar kasten door opzoek naar de geschikte kleding. Ze koos uiteindelijk voor een blauw jurkje die tot net boven haar knieën kwam en korte mouwtjes had. Daarna trok ze haar donkerblauwe hoge hakken aan en twee zwarte visnet handschoentjes en liep weer het slaapgedeelte in.

Edward had zich ook verkleed en was net bezig om zijn blouse dicht te doen. Rachel liep vrolijk op hem af en sloeg haar armen om zijn nek waarna ze hem een kus op zijn wang drukte. 'Je ziet er schitterend uit,' complimenteerde hij haar.

'Je ziet er zelf ook niet zo slecht uit, Mr. Cullen,' glimlachte Rachel terwijl ze de knoopjes van zijn blouse begon dicht te doen.

Edwards vingers gleden over de Volturi ketting die ze droeg terwijl ze zijn blouse dicht knoopte en hij glimlachte. 'Je bent een officieel lid,' zei hij.

'Officieel, ja. Maar deze ketting is meer als een talisman en versiering voor me dan als een teken dat ik een lid van de familie ben,' zei Rachel.

Ze knoopte zijn laatste knoopje dicht en keek naar hem op. 'Ga je mee?'.

'Hmm…'.

'Wat? Wil je liever hier blijven?' vroeg Rachel verbaasd. 'Dat kan…'.

Haar zin werd buurt onderbroken doordat Edward zijn lippen tegen de hare drukten en haar kuste. Rachel voelde dat ze begon te glimlachen terwijl ze hem terugkuste en haar armen om zijn nek sloeg. Zo stonden ze even tot Rachel zich terug trok om naar adem te happen. Edward grinnikte zacht, iets wat hij altijd deed als maar weer eens bleek dat Rachel afhankelijk was van zuurstof.

'Ja, lach maar. Het is niet eerlijk,' wierp ze hem plagend toe.

Hij gromde wat en het volgende moment moest ze haar armen en benen om hem heen klemmen omdat hij haar had opgetild. 'Edward, zet me neer. Alsjeblieft,' smeekte Rachel lachend.

Hij beet haar zacht in haar oor en zette haar toen weer neer waarna hij haar weer in een passionele kus trok. Ze schrokken beide op toen er op de deur werd geklopt en lieten elkaar los.

'Binnen,' antwoordde Rachel.

Aro kwam sierlijk naar binnen gelopen en glimlachte vrolijk. 'Goedemorgen, mijn engeltje,' zei hij.

Rachel omhelsde hem blij. 'Goedemorgen, Aro'.

'Heb je goed geslapen?' vroeg Aro.

'Heerlijk. We wouden hier net weg gaan,' deelde Rachel hem mee.

'Dan loop ik met jullie mee,' zei Aro vrolijk waarna zijn gezicht betrok. 'Er staat me weer een hele dag vol werk te wachten'.

Rachel haakte haar arm door die van Edward terwijl ze samen de kamer uitliepen. 'Je overleeft het wel. Daarbij dacht ik dat je het leuk vond om zoveel macht te hebben,' zei Rachel.

Edward glimlachte toen hij merkte hoe gelukkig en vrolijk ze was, anders dan ze was geweest toen ze haar verhaal had moeten doen de vorige dag.

'Dat is het ook maar ik vind het zo jammer dat je er nu net bent en dat ik het dan al weer zo druk heb,' zei Aro.

'We blijven hier nog wel voor een tijdje en we hadden geen plannen om ergens anders heen te gaan dus we hebben alle tijd van de wereld,' glimlachte Rachel.

Aro glimlachte vrolijk ook en een déjà vu gevoel kwam over Rachel heen. Ze wierp Edward een blik toe. Hij leek gelukkig en ze liepen arm in arm, zij liep tussen hem en Aro in en ook zij leek gelukkig en ze glimlachte. En Aro glimlachte. Waarom had ze het idee dat ze dit eerder had gezien?

'Ik moet helaas nu afscheid van jullie nemen,' zei Aro.

'We zien je later vandaag nog wel,' beloofde Rachel.

Aro gaf haar een kus op haar voorhoofd en klopte Edward even op zijn schouder waarna hij door de deuren de zaal in verdween.

'Wat zit je dwars?' vroeg Edward.

'Ik had een déjà vu gevoel toen we zonet zo liepen,' zei Rachel twijfelend.

'Misschien omdat dat moment heel veel leek op je beschrijving van één van de visioenen die je hebt gehad toen je bewusteloos raakte na James' aanval?' opperde Edward.

Rachel dacht even na en glimlachte toen. 'Je hebt gelijk. Het was hetzelfde moment,' zei ze.

'Je bent wakker!' riep de vrolijke stem van Alice. Ze kwam samen met Rosalie op hen af gedanst.

'Goedemorgen,' groetten Edward en Rachel hen.

'Goedemorgen,' groette Rosalie terug.

'Weet je, Edward, ze hebben hier een zwembad,' zei Alice vrolijk.

'Dus?' vroeg Edward die zijn wenkbrauw optrok.

'Dus we kunnen gaan zwemmen. Leuk toch. Het is overdekt dus zelfs als de zon erop schijnt en we stralen als diamanten dan zullen we als nog geen aandacht trekken,' zei Alice nog steeds vrolijk.

'Dus?' vroeg Edward weer.

'Dus we gaan zwemmen,' zei Alice.

Rachel glimlachte wat. 'Jullie mogen gerust gaan zwemmen. Ik kom later wel,' zei ze.

'Mooi. Maar eerst moeten we Emmett en Jasper vinden,' zei Rosalie.

'Ze zijn in de overdekte tuin,' zei Edward.

'Hier de gang door en dan moet je de glazen deur aan je linkerkant hebben,' zei Rachel.

'Bedankt, Rach. Tot later,' zei Rosalie.

Zij en Alice liepen door en Edward schudde zacht zijn hoofd. 'Je had gelijk, Volterra doet wonderen. Ik heb ze nog nooit zo vrolijk gezien of zo gelukkig. Ze gedragen zich haast menselijk,' zei hij.

'Waarom denk je dat de meeste Vampiers die hierheen geweest zijn hier ook blijven? Ze hoeven zich hier niet te verbergen en kunnen zichzelf zijn zonder dat hen dat kwalijk word genomen. En als ze zichzelf kunnen zijn dan gedragen ze zich ook al sneller menselijker,' zei Rachel.

'Daar heb je een punt,' zei Edward.

'Kom op,' zei Rachel terwijl ze hem meetrok.

'Waar gaan we heen?' wou Edward weten.

'De bibliotheek. Ze hebben daar archieven staan over verschillende Vampiers. Ik wil kijken of ik iets kan vinden over jullie of over James, Victoria en Laurent,' zei Rachel.

'Ze hebben hier archieven over ons?' vroeg Edward verrast.

'Maar natuurlijk hebben ze dat. Er zijn maar weinig Vampiers waar ze niets over weten. Zo hebben ze al de enige informatie over de Vampiers die ze moeten veroordelen als ze iets hebben misdaan,' zei Rachel.

'En je weet dat nog van de vorige keer dat je hier was?' vroeg Edward verward.

'Nee,' zei Rachel die haar hoofd schudde. 'In die archieven staat gekenmerkt dat ze Vampiers zijn en toen ik hier voor het eerste was wist ik nog niets over Vampiers. Dus mocht ik ze natuurlijk ook niet lezen. Jane heeft me verteld dat ze zulke archieven hebben toen ik haar eindelijk zover had dat ze bekende dat ik gelijk had over dat ze Vampiers waren'.

Edward glimlachte en volgde haar braafjes. Toen ze de bieb echter inkwamen bleef hij staan en zakte zijn mond open. Het was gigantisch. Er waren rijen met boeken die wel voor meters en meter door liepen en ook voor meters en meters de lucht in gingen. Tussen de grote boekenkasten stonden tafels waar verschillende Vampiers aanzaten en bezig waren. Ze keken even op toen ze binnenkwamen en verschillende glimlachten breed en groetten Rachel.

Rachel pakte Edwards hand weer vast en trok hem mee. 'Doe je mond dicht, je trekt vliegen aan'.

Edward sloot zijn mond en keek met grote ogen rond. 'Het is hier gigantisch,' zei hij.

'Natuurlijk is het dat. Je verblijft hier bij de Volturi en die hebben het beste van het beste,' zei Rachel kalm.

'Carlisle heeft me wel eens verteld dat de bibliotheek van de Volturi gigantisch was en heel uitgebreid maar ik had hem niet zo groot verwacht,' zei Edward.

Rachel glimlachte weer en Edward bekeek haar even goed. 'Je bent echt heel blij dat je hier bent, is het niet?'.

Rachel keek hem aan. 'Ja, ik ben heel blij en heel gelukkig. Voordat ik jou en je familie leerde kennen zag ik dit vaak als mijn thuis en wenste ik heel vaak dat ik hier terug was. Dit was mijn thuis en hier was mijn familie. Zo dacht ik in ieder geval,' zei ze.

Ze liet haar vingers even over wat ruggen van boeken glijden en pakte er toen een soort notebook uit. 'Niet te geloven. Het is er nog steeds'.

'Wat is er nog steeds?' vroeg Edward nieuwsgierig.

Rachel opende het notebook en Edward zag in de hoek van de kaft haar naam in haar handschrift staan.

'Ik heb een soort dagboek bij gehouden toen ik hier twee jaar geleden was. Ik heb hem hier gelaten omdat ik dan bewijs had als ik hier ooit terugkwam dat ik hier eerder was geweest. Ik wou het niet vergeten, snap je?' legde ze uit.

'Niet echt. Je verwart me heel erg. Waarom dacht je dat je het zou vergeten?' vroeg Edward.

'Dat weet ik eigenlijk niet. Maar ik wou het gewoon voorkomen voor het geval dat,' zei Rachel.

'Mag ik hem lezen?' vroeg Edward.

'Tuurlijk,' zei Rachel en ze gaf hem haar oude notebook.

Daarna liet ze hem achter aan een tafeltje en vertrok naar de archieven. Ze bladerde door de verschillende namen heen maar vond niets over Victoria, noch over Laurent. Over James vond ze echter wel iets.

'De spoorzoeker James: gezocht. Misdaad: het doden van één van zijn eigen soort'.

Rachel fronste lichtjes en zocht de aantekeningen over hem op.

'Naam: James.

Ras: Vampier.

Rang: normaal.

Gave: onvergelijkbare goede zintuigen en buitengewoon scherpzinnig.

Obsessie: jacht.

Echte naam: onbekend.

Geboortedatum: onbekend.

Overlijdensdatum: onbekend.

Geschatte leeftijd: ±160 jaar.

Mate: ene Victoria

Coven: James heeft zijn eigen coven bestaand uit drie. Hij, zijn mate en nog een Vampier wiens identiteit onbekend is.

De eerste moord van James als spoorzoeker werd bekend in het jaar 1848. In de jaren die volgden vielen er meerdere mensen in zijn handen. In 1920 gebeurde het voor het eerst dat er iemand aan hem ontsnapte. Een meisje met de naam Mary Alice Brandon ontkwam aan hem. Ze zat vast in een inrichting omdat ze visioen had en een andere Vampier was verliefd op haar geworden ondanks dat ze nog mens was. Toen hij erachter kwam dat James achter haar aan zat bevrijdde hij haar uit haar cel en veranderde haar in één van hen. In zijn woede omdat hij haar nu niet meer kon proeven doodde hij de andere Vampier en ging door met zijn leven. De Vampier die hij had gedood was een bekende van één van de bewakers toen der tijd. Hij kwam erachter wat er was gebeurd en meldde dat. De zoektocht begon maar slaagde niet. Tot deze tijd is hij nog steeds gezocht'.

Rachel knipperde met haar ogen en las het stukje nogmaals. Alice… Visioenen… Geen verleden omdat ze in een inrichting had gezeten… Alleen achtergelaten door de Vampier die haar had veranderd…

'Oh mijn God. Hij kende Alice,' fluisterde Rachel.

'Wat is er?' vroeg Edward die achter haar verscheen.

'Moet je lezen,' zei Rachel en ze gaf hem de aantekening over James aan.

Edward last het door. Hij was sneller klaar dan haar maar zijn gezicht stond hetzelfde. 'Niet te geloven. Hij kende Alice,' zei hij.

'Dat zei ik dus ook al,' zei Rachel. 'Mary Alice Brandon… Wat een naam! Ik vind Alice Cullen beter bij haar passen'.

'Dat komt omdat je eraan gewend bent,' zei Edward.

'Wat was jouw naam eigenlijk voordat je werd veranderd? Herinner je je die nog?' vroeg Rachel nieuwsgierig.

'Edward Anthony Masen,' antwoordde Edward.

'Masen? Ik vind Cullen beter bij je passen,' zei Rachel.

'Dat is om dezelfde reden als waarom je Cullen beter bij Alice vindt passen. Je bent aan die namen gewend,' glimlachte Edward. 'Zouden we het Alice moeten vertellen?'.

'Natuurlijk zouden we het Alice moeten vertellen! Ze verdient om wat meer te weten over de tijd dat ze nog mens was,' zei Rachel wat verontwaardig over het feit dat hij het vroeg.

'Okay, okay. Kalm aan. We zullen het haar vertellen. Waar is je vrolijkheid opeens gebleven?' vroeg Edward die beschermend zijn handen ophief als een teken dat hij in vrede kwam.

Rachel wierp een blik op het litteken op haar arm die de vorm van een halve maan had en haar blik werd wat hard. Edward ging naast haar zitten en sloeg zijn armen om haar heen terwijl hij zijn kin op haar hoofd liet rusten.

'Je bent er nog steeds niet over heen, is het niet?' vroeg hij zacht.

'Het is iets dat me voor altijd bij blijft, Edward. Ik ben van mijn leven nog nooit zo bang geweest en de herinnering aan wat er die nacht is gebeurd staat op mijn hersenvlies gebrand,' zei Rachel zacht.

'Ik zal zoiets je nooit meer laten overkomen, Rachel. Dat beloof ik. Ik zal je beschermen ten kosten van alles,' beloofde Edward.

'Liever niet ten kosten van jezelf,' zei Rachel.

'Ik red me wel,' zei Edward. 'Daar hoef je je niet druk over te maken. Maar jij bent een ander verhaal'.

'Fijn dat je me er nogmaals aan herinnerd dat ik zwak ben,' zei Rachel.

'Je bent niet zwak, Rachel. Je bent kwetsbaar,' zei Edward. 'Nee. Je bent zeker niet zwak'.

Rachel legde haar hoofd tegen zijn borst en ademde diep uit. Ze had opeens het slechte voorgevoel dat er na de vakantie iets stond aan te komen wat haar van Edward zou scheiden en wat haar heel veel pijn zou bezorgen.

De zon begon onder te gaan en het laatste licht dat hij over Volterra scheen had een goudkleurige gloed. Het leek wel alsof alle huizen, winkels, gebouwen en auto's bedekt waren met een laagje vloeibaar goud.

In het verblijf van de Volturi was het eindelijk rustig geworden, op één plek na. Het overdekte zwembad was druk. Drukker dan normaal. De Cullens en Rachel waren er samen met nog wat andere Vampiers en hadden het naar hun zin. Er stond muziek op, er was lekker eten voor Rachel gebracht en de mannelijke Vampiers hadden vaak de nijging om de vrouwelijke Vampiers en Rachel nat te gooien of in het zwembad te gooien of in het zwembad te duwen.

Daar ergerden Rosalie, Alice, Rachel, Esme, Jane, Chelsea en Renata zich, om het maar even zwak uit te drukken, lichtelijk aan.

Heidi was nog steeds niet terug omdat ze aan het jagen was. Jagen als in het verzamelen van mensen waarmee de rest zich dan kon voeden.

Alice wist nu dat James haar had gekend en wat haar echte naam was en had besloten om er thuis meer onderzoek naar te doen.

'Hey!' riepen de zeven verontwaardigd toen Emmett, Jasper, Alec en Edward hen nat gooiden vanuit het zwembad. Ze hadden net eindelijk rustig liggen te praten.

'Oh! Ik heb het gehad met jullie!' zei Rosalie die nijdig overeind kwam en een aanval op Emmett inzette. Alice volgde haar voorbeeld bij Jasper en Jane bij Alec.

Carlisle die bij Esme zat, schoot in de lach net als zijn vrouw. Rachel negeerde hen echter en praatte gewoon met Renata en Chelsea door.

'De band die jij en Edward hebben, die kan ik niet veranderen,' vertelde Chelsea. 'Die is zo speciaal en sterk dat ik hem gewoon niet kan veranderen'.

'Echt? Wat vreemd,' zei Rachel.

'Niet zo verbaasd. Jij bent altijd al een uitzondering geweest en blijkbaar geldt dat nu ook nu je eindelijk een relatie hebt,' zei Chelsea.

'Dus wanneer gaat hij je in één van ons veranderen?' vroeg Renata.

Rachel wierp een blik op Edward die probeerde te ontkomen aan Rosalie en Alice die nu achter hem aanzaten.

'Ik weet niet of hij wel al zulke plannen heeft. Hij houdt me liever nog gewoon mens,' zei ze.

'Stom,' zeiden Chelsea en Renata.

'Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Hij ziet zichzelf als een monster. En als iemand zo denkt dan wil zo'n persoon vast niet iemand anders veranderen in wat hij of zij is. Aangezien hij of zij dan ook zal denken dat die persoon een monster is,' zei Rachel.

'Je praat weer eens in raadsels,' zei Renata.

'Laat ik het dan zo zeggen. Edward vindt dat hij een monster is omdat hij een Vampier is en hij wil mij niet veranderen omdat hij niet wil dat ik in een monster veranderd,' zei Rachel.

'Zeg dat dan gewoon,' zei Renata.

Rachel lachte en keek naar Edward. Hij probeerde nog steeds te ontkomen aan de wraak van zijn twee zusters.

'Maar jullie zijn voor elkaar bestemd. Dan hoor je een eeuwigheid samen te leven. Als hij je mens houdt zul je vroeger of later sterven. En hoe wil hij dan door? Als een Vampier zijn mate verliest is hij in alle staten. De meeste mates van Vampiers zijn ook Vampiers en als ze die kwijt raken dus willen ze vaak wraak,' zei Chelsea.

'Ik weet niet hoe hij dan door wil om eerlijk te zijn,' zei Rachel peinzend.

'Vraag het hem dan,' zei Chelsea.

'En als hij blijft weigeren om je te veranderen dan vraag je het Aro toch?' opperde Renata.

'Zover laten we het niet komen,' zei Carlisle die zich met hun gesprek bemoeide. 'Als Edward blijft weigeren om Rachel te veranderen dan doe ik het'.

'Als je ruzie met Edward wilt moet je dat vooral doen, Carlisle,' zei Esme. 'Edward is er echt streng op tegen als het gaat over Rachel die veranderd word in één van ons'.

'Hij kan het niet blijven uitstellen. Ze zal vroeger of later 18 worden en dan is ze ouder dan hem,' zei Chelsea.

'Zo kun je het bekijken,' zei Rachel. 'Als het anders bekijkt dan zal ik nooit ouder dan hem worden. Ik zou eigenlijk niet met zo'n oude man moeten daten. Het is vies'.

Daar moesten ze wel even op lachen.

'Ik vraag me nou eigenlijk iets af,' zei Esme die van onderwerp veranderde. 'Charles noemt je wel eens Phoenix, Rachel, en jullie noemen haar ook wel eens zo. Waarom?'.

'Omdat ze de reïncarnatie van de Phoenix is,' zei Renata.

'De Phoenix?' vroeg Esme verward.

'De Mutant die zichzelf opofferde om het geheim van ons soort bewaard te houden,' zei Carlisle. 'Degene die daardoor ook een stop maakte aan de jacht op Rachels soort'.

'Oh. Zo,' zei Esme.

'Ze zou niet alleen zo haar tweelingzus kunnen zijn als je naar haar karakter en uiterlijk kijkt maar ze heeft ook nog eens dezelfde krachten,' zei Chelsea.

'En je bent geen verre familie van haar?' vroeg Esme.

'Voor zover ik weet niet maar er is wel meer over mijn familie dat ik niet weet,' zei Rachel die opstond. Ze droeg een lichtbruine bikini die om haar nek heen zat.

'Rachel… Lach eens,' zei Emmett.

Rachel draaide haar hoofd naar hem toe en glimlachte lichtjes. 'Emmett, wat ben je aan het doen?' vroeg ze toen ze zag dat hij een fotocamera in zijn hand had.

Hij maakte een foto en grijnsde breed. 'Vakantiefoto's maken, natuurlijk!' verklaarde hij zichzelf.

'Werkelijk nou?' vroeg Rachel die haar wenkbrauw plagend optrok. 'Dan mogen wij ook foto's van jou maken'.

'Echt niet!' zei Emmett.

'Echt wel,' zei Rachel. 'Emmett, geef me die camera,' zei Rosalie die er een aanval naar deed.

Emmett rende er lachend mee weg en Rosalie ging achter hem aan.

Rachel dook het water in en kwam iets voor Edward boven water. Hij glimlachte terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg. Hij was nu gelukkig met haar als nog gewoon een mens en dat vond ze genoeg. Voor nu dan.