Live Goes On
Chapter 7
Time Passes By
November.
December.
Januari.
Februari.
Maart.
'Het is mooi geweest nu'.
Rachel keek op van haar huiswerk toen ze Charles dat hoorde zeggen.
Het was ondertussen als vijf maanden geleden dat de Cullens waren vertrokken en iedereen ging door alsof ze er nooit waren geweest. Zelfs Rachel deed haar best om door te gaan. Maar ze was teruggevallen op haar oude gewoontes. Ze ging uit school naar huis toe en daar ging ze huiswerk maken of ze ging fietsen of ze ging schilderen.
En de nachtmerries waren erger geworden en ze had ze steeds vaker. Maar ook daar was een verandering in gekomen. Het irriteerde Rachel mateloos dat ze zich haar dromen nu vaker niet dan wel herinnerde. Ze kwam er niet verder mee. Maar Charles en Janet zeiden dat ze blij mocht zijn dat ze haar dromen niet herinnerde omdat het waarschijnlijk nachtmerries waren. Ze zeiden dat omdat Rachel vaak gilde in haar slaap. Alsof ze hele erge pijn had.
'Heb je het tegen mij of tegen Janet?' vroeg Rachel aan haar vader.
Janet, die in een stoel een boek had zitten te lezen, keek ook op.
Rachel zat in kleermakerszit op de bank in haar trainingskleren: een zwarte broek, een wit shirtje met lange mouwen, een donkerblauw vest die maar tot de helft dicht geritst was en aan haar voeten zaten witte sokken.
Ze was in November naar de kapper geweest en daar had ze een heel stuk van haar bruine krullen laten afknippen waardoor het niet langer meer tot bijna onderaan haar rug hing maar het viel nu tot net onder haar schouderbladen. Het was eerst veel korter geweest maar het was alweer een heel stuk aangegroeid. Haar bruine krullen zaten nu in een uitgezakte knot die daardoor meer een staart was die op zijn kop lag als een knot.
'Tegen jou, natuurlijk,' zei Charles tegen Rachel. 'Rachel, je moet er weer eens uit. Ga iets doen met je vriendinnen. Zoek een date…'.
'Charles!' zei Janet waarschuwend en tegelijkertijd streng.
'Okay, streep dat laatste maar door,' zei Charles snel. 'Maar ga in ieder geval weer uit. Ga shoppen of pak een filmpje. Doe in ieder geval iets anders dan tekenen, schilderen, lezen en huiswerk maken'.
'Je had er nooit eerder problemen mee dat ik zulke dingen deed,' zei Rachel.
'Dat was voordat je Edward en de Cullens ontmoette,' zei Charles.
'Dus omdat ik een vriendje heb gehad heb jij besloten dat ik mijn gewoontes moest veranderen?' vroeg Rachel terwijl ze haar wenkbrauw optrok.
'Daar komt het wel op neer. Toen de Cullens er nog waren ging je iedere week wel naar de bioscoop of naar de stad. Of je bracht uren bij hen door. Ze zijn weg, Rachel, en ze komen ook niet meer terug,' zei Charles.
'Charles, dat is wel weer genoeg,' zei Janet die bezorgd naar Rachel keek.
Ze had haar ogen neergeslagen en enkele vochtige tranen glinsterden in haar ogen. 'Ik weet het,' zei ze toen zacht. Haar ogen begonnen opeens wat kwaad te glinsteren en ze keek Charles nijdig aan. 'En wat lief dat je me daar nog even aan herinnerd'.
'Zo bedoelde ik het niet,' ging Charles er op in. 'Mijn punt is dat ze niet de enige mensen in Forks zijn. Er zijn nog genoeg andere mensen die graag bevriend met je willen zijn en die graag leuke dingen met je willen doen. De wereld zal heus niet vergaan als jij nieuwe vrienden probeert te zoeken'.
Rachel keek hem wat uitdrukkingsloos aan. Toen hij niet door ging nam ze zelf het woord. Haar klank was kil en ergens ook gepijnigd. 'Ben je klaar?'.
Charles' mond zakte wat open en hij wist duidelijk even geen stompzinnig woord uit te brengen door de brutale en kille klank in haar stem.
'Dat vat ik op als een ja. Als je me nu wilt excuseren'.
Rachel sloeg haar boeken met een klap dicht en liep met haar huiswerk in haar armen de woonkamer uit en de trap op naar boven. Vanuit de woonkamer hoorde ze dat Janet Charles een klap op zijn achterhoofd gaf.
'Moest je er nou echt over beginnen? Je weet toch dat die onderwerpen gevoelig voor haar liggen?'.
'Ik wil haar gewoon weer vrolijk zien'.
Rachel sloot haar kamerdeur en ging op bed liggen. Ze vouwde haar armen kruiselings onder haar kussen en staarde droevig naar haar raam.
Het regende.
Waarom moest het nou altijd regenen?
Sinds Edward en zijn familie waren vertrokken had ze een hekel gekregen aan kou, regen en neerslag. Het herinnerde haar teveel aan hen.
Voor een lange tijd bleef ze op haar bed liggen maar toen pakte ze haar mobiel en draaide de nummer van Jessica.
'Hey, Jess. Met Rachel. Ik vroeg me af of je zin had om vanavond naar de bioscoop te gaan of zo? Ik had ook nog plannen om Angela te vragen. Gewoon even met z'n drieën, je weet wel. Een meidenavond uit'.
'Dat was echt zo hilarisch'.
Angela en Jessica liepen beide aan een kant van Rachel.
Ze waren in Port Angeles en ze waren net naar de bioscoop geweest. De film was een romantische komedie geweest. Het was niet Rachels eerste keuze geweest maar Angela en Jessica hadden er graag heen gewild.
Het was gestopt met regenen en het was donker geworden waardoor het kouder was geworden. Rachel had daarom ook wat dikkere kleding aangetrokken: een donkere spijkerbroek, een zwart shirt en een leren, zwarte jas die helemaal dicht geritst was. Aan haar voeten zaten zwarte enkellaarzen met hoge punt hakken en haar bruine krullen zaten in een losse staart.
'Ja, we hadden dit veel eerder moeten doen,' lachte Jessica die nog met haar milkshake rondliep. 'En die acteur was dus echt zo knap'.
Angela wierp Jessica een waarschuwende blik toe. Rachel had het echter gezien en stopte haar handen in de zakken van haar jas.
'Ik vond de slechterik er knapper uit zien,' zei ze aarzelend.
'Ja, hij was ook knap,' ging Jessica vrolijk door.
Een vage glimlach trok naar Angela's gezicht toen Jessica door ratelde over de leuke acteurs en toen ze merkte dat Rachel af en toe haar mening ook weer gaf.
'Je had beloofd om te proberen uit de problemen te blijven,' fluisterde Edwards stem opeens in haar hoofd.
Rachel schrok en bleef stokstijf staan. Ze moest het zich verbeelden. Ze moest gek worden…
'Je had het beloofd, Rachel. Waarom loop je dan zo open en bloot over straat?'.
'Rachel? Alles okay?' vroeg Angela bezorgd.
'Ja… Ja, het gaat wel,' mompelde Rachel.
De drie liepen weer door en Rachel probeerde zijn stem uit haar hoofd te krijgen maar dat lukte haar niet.
'Je weet hoeveel mannen en jongens je aantrekkelijk vinden. Je weet hun gedachtes. En toch loop je zo open en bloot over straat samen met die twee nietsnutten…'.
'Het zijn geen nietsnutten! Ze zijn mijn vriendinnen. Zij zijn er in ieder geval!' ging Rachel tegen hem in.
'Wat dan ook. Je hebt niets aan hen. Geen bescherming, geen hulp… Niets! Je bent zo'n makkelijk doelwit'.
'Als je zo bezorgd bent om mijn veiligheid had je niet weg moeten gaan,' beet Rachel hem toe.
Toen trok haar maag zich samen. Ze begon echt gek te worden. Ze had een mentaal gesprek met iemand die er niet eens was. Die niet eens in de buurt was.
Rachel kneep zichzelf in haar arm maar het deed pijn dus ze droomde niet.
'Nou, tot maandag dan maar'.
Rachel schrok op uit haar gedachtes en zag dat ze bij Jessica's auto aan waren gekomen. Jessica had Angela een lift gegeven omdat ze bij elkaar in de buurt woonde en Rachel was zelf gekomen. Haar auto stond aan de andere kant van de straat geparkeerd.
'Ja, tot maandag,' mompelde Rachel.
Ze stak de weg over en liep richting haar auto. Opeens schoot er een auto op haar af vanuit het niets.
'Rachel! Ga aan de kant! Doe iets! Gebruik je krachten!'. Een soort illusie van Edward verscheen voor haar ogen en leek doodsbang en bezorgd.
De auto kwam nog steeds op haar af en haastig gebruikte ze haar krachten om hem te laten remmen. Vlak voor haar bleef hij staan en de illusie verdween.
'Rachel!'.
Jessica en Angela kwamen op haar afgerend en Angela omhelsde haar bezorgd.
Maar Rachel staarde met grote ogen naar de man die achter het stuur van de auto zat. Zijn hoofd lag op het stuur en hij was bewusteloos maar dat was niet hetgeen dat haar aandacht trok. Hij had tandafdrukken in zijn arm staan en uit de wond kwam een beetje bloed maar ook een zwarte vloeistof. Een vloeistof die ze helaas maar al te goed kende.
'Ben je in orde?' vroeg Angela die haar eindelijk losliet.
Rachel wendde haar blik af van de man en knikte. 'Ja, ik ben okay. Maak je geen zorgen'.
Ze liep naar haar auto en stapte in. Toen reed ze weg. Ze wist dat ze Angela en Jessica stomverbaasd had achter gelaten maar dat kon haar niets schelen. Ze had een sterk vermoedde wie achter de beet van de man had gezeten.
Victoria.
En de man had al een tijdje bewusteloos geleken. Er was echt geen enkele kans dat hij zelf op haar af was gereden.
Rachel slikte en haar grip om het stuur werd strakker.
Victoria was dus nog steeds hier. Ze was niet achter Edward en de Cullens aangegaan. Ze zat achter haar aan maar waarom? Zij was niet de persoon geweest die James had vermoord. Dus waarom?
'Waarom moet ik mee? Kan ik niet gewoon thuis blijven?' vroeg Rachel. Ze stond met haar armen over elkaar in de gang en keek naar Janet en Charles die hun jassen en schoenen aandeden. 'Ik ben gisteren toch ook al weg geweest'.
'Rachel, je gaat gewoon mee,' zei Charles.
Ze zouden naar Billy en Jacob Black gaan om daar te eten omdat Billy hen had uitgenodigd maar Rachel had geen zin om mee te gaan.
Ze droeg een donkere skinny jeans met daarop een zwart shirt met lange mouwen en een diepe v-hals en daaroverheen droeg ze een lang, wit vest die open hing. Ze droeg lange laarzen met behoorlijke hakken die over haar broek zaten en van zwart leer gemaakt waren, om haar nek hing een zilveren ketting met een kleine zilveren piano eraan en ze droeg dezelfde zwarte visnethandschoentjes als die ze aan had gehad toen ze in Volterra op vakantie was geweest. Haar bruine haar hing in een slordige staart over haar schouder heen en enkele losse plukjes vielen langs haar gezicht.
'Ik kan heus wel op mezelf passen,' probeerde Rachel alsnog haar ouders zover te krijgen om haar thuis te laten blijven.
'Je gaat mee,' zei Charles weer.
'Maar…' begon Rachel.
'Je gaat mee en dat is dat, Rachel,' onderbrak Charles haar streng.
Rachel trok een gezicht en trok mokkend haar zwarte winterjas aan. 'Klaar'.
'Mooi. Laten we gaan,' glimlachte Janet.
De drie liepen naar buiten en zaten toen al snel in Janet's auto. Charles reed, Janet zat naast hem voorin en Rachel zat achterin en staarde verveeld uit het raam. Ze had echt helemaal geen zin om naar La Push te gaan. Ze had eigenlijk helemaal nergens meer zin in.
Sinds de bijna aanrijding van de vorige dag die veroorzaakt was door Victoria was ze alleen maar aan het peinzen en aan het nadenken waarom Victoria niet achter de Cullens aan was gegaan. Zij waren degenen geweest die James hadden gedood. Niet zij. Zij was alleen maar de reden geweest waarom ze dat hadden gedaan.
Rachel drukte voor de zoveelste keer die dag de gedachtes aan Victoria weg en begon de bomen te tellen die ze passeerden. Dat waren er aardig wat.
Toen ze eindelijk in La Push waren en stopten voor het huis van de familie Black, stapte Rachel wat humeurig uit. Charles en Janet liepen meteen naar binnen maar Rachels aandacht werd getrokken door een persoon in de schuur.
Ze liep erop af en zag dat Jacob druk aan knutselen was aan een auto. 'Hey, Jake'.
Jacob slaakte een kreet van schrik en draaide zich om. Zijn gezicht klaarde op toen hij haar zag. 'Rachel!'.
Hij gaf haar een berenomhelzing.
'Rustig aan, jongen,' lachte Rachel.
Hij liet haar los. 'Wat doe jij nou weer hier?'.
'Mijn ouders hebben me hier naartoe mee gesleurd. Je vader had Charles uitgenodigd om te komen eten,' zei Rachel.
'Was dat vandaag?' vroeg Jacob verbaasd.
Rachel haalde slechts haar schouders op en keek naar de auto. 'Sweet. Heb je die zelf in elkaar geknutseld?' vroeg ze.
'Ja, ik ben er al een tijdje mee bezig. Zelfs al voordat ik oud genoeg was om er zelfs maar in te mogen rijden,' knikte Jake. 'Hij is bijna klaar'.
'Ja, dat is te zien. Ik zou zoiets nooit kunnen doen. Ik ben niet zo technisch,' glimlachte Rachel. 'Als ik iets in elkaar geknutseld wou hebben dan vroeg ik Emm…'.
Ze stopte midden in haar zin en beet op haar lip. Daar deed ze het weer.
'Dan vroeg je wie?' drong Jacob nieuwsgierig aan.
'Dan vroeg ik een vriend van me maar hij is verhuisd,' zei Rachel droevig.
'Oh. Nou, als je nu iets in elkaar geknutseld wilt hebben dan kun je mij gerust vragen,' zei Jacob.
Rachel keek hem aan. 'Dank je. Ik zal het in gedachten houden'.
Jacob krabde zich even op zijn achterhoofd. Duidelijk wat ongemakkelijk.
'Nou, ik kwam alleen even hoi zeggen. Ik denk dat ik maar naar binnen ga,' zei Rachel.
'Ik loop wel mee,' zei Jake snel.
Hij borg zijn spullen op, maakte zijn handen schoon en liep toen met haar mee naar binnen. 'Weet je, ik hoopte al voor een tijdje dat je langs zou komen,' zei Jacob aarzelend.
'Ik had het druk met school. Je weet vast wel hoe het gaat,' loog Rachel.
'School… Ja, natuurlijk. Het is altijd een pretverpester,' knikte Jacob.
Ze liepen het huis in en zagen dat Charles, Billy en Janet in de keuken waren. Ze leken het erg gezellig te hebben. Rachel voelde een kleine steek in haar hart en draaide hen de rug toe.
'Alles in orde?' vroeg Jacob bezorgd.
Rachel knikte slechts.
'Rachel!'.
Rachel draaide zich met een diepe zucht weer om en zag dat Billy naar haar glimlachte. 'Dat is al een tijdje geleden'.
'Vijf maand,' antwoordde Rachel wat kil. 'Jullie kwam voor Janets verjaardag'.
Ze herinnerde zich dat nog goed. Het was in het eerste weekend dat de Cullens vertrokken waren geweest. Ze was al pas later naar beneden gekomen maar toen ze had gehoord hoe blij hij was geweest dat de Cullens vertrokken waren, was ze weer naar boven gegaan. Ze was al pas weer naar beneden gekomen toen ze zeker wist dat ze bijna weg zouden gaan.
'Je ziet er niet zo gezond uit,' merkte Billy op.
'Ik heb een moeilijke periode achter de rug,' antwoordde Rachel. Haar bruine ogen stonden nog steeds kil.
'Werkelijk nou? Ik hoop dat het nu beter met je gaat,' zei Billy die deed alsof hij haar kille toon en kille blik niet opmerkte.
'Tuurlijk. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld,' zei Rachel nu dodelijk kalm. 'Als je het feit weglaat dat een moordlustige Vampier het op me gemunt heeft omdat mij ex-vriendje haar mate heeft vermoord'.
'Dat is goed nieuws,' glimlachte Billy.
'Ligt eraan hoe je het bekijkt,' dacht Rachel.
Ze zette echter een valse glimlach op. 'Ja, inderdaad. Dat is goed nieuws'.
Even was het stil.
'En? Heb je nog iets van de Cullens gehoord?' vroeg Billy uiteindelijk.
Er hing plotseling een gespannen sfeer in de keuken en Rachels blik had een dodelijke gloed gekregen alsof ze niets liever wou dan Billy zijn nek om draaien. 'Waarom vraag je dat?' vroeg ze op een zo'n beheerst mogelijke toon.
'Je was dik bevriend met hen. Je moet toch wel iets van hen gehoord hebben,' drong Billy aan.
Rachel balde haar handen tot vuisten. 'Om eerlijk te zijn heb ik niets meer van hen gehoord. Iets wat jij zou moeten beseffen,' beet ze hem toe.
Toen draaide ze zich om en liep naar buiten. Op de veranda bleef ze staan en ze staarde naar het bos.
Ze had zich nog nooit zo kwaad gevoeld. Werkelijk nog nooit. Zelfs niet toen ze kwaad op Edward was geweest toen hij haar had verteld dat hij van plan was geweest om zichzelf te laten doden door de Volturi als zij het niet had gehaald met het hele gedoe met James.
Ze leunde op de reling en sloot haar ogen. De wind was lekker koud en hij koelde haar woede af. Dat had ze ook wel nodig voordat ze weer naar binnen ging.
'Rachel…'.
Rachel keek om en zag Jacob staan. Hij keek wat ongemakkelijk. Ze wendde haar blik van hem af en staarde weer naar het bos.
'Het spijt me van mijn vader. Ik had hem nog zo gezegd dat hij niet over de Cullens moest beginnen maar… Ik weet niet waarom maar als hij je ziet dan kan hij het nooit laten om over hen te beginnen. Alsof hij je iets duidelijk wil maken,' zei Jacob aarzelend.
Hij ging naast haar staan en probeerde oogcontact met haar te zoeken. Rachel zuchtte diep en sloot haar ogen weer.
'Hij probeert me duidelijk te maken dat ik beter zonder hen af ben. Ik begrijp wel wat hij probeert te doen, echt waar. Het doet gewoon alleen nog heel veel pijn,' zei ze zacht.
Tranen welden weer op in haar ogen en ze wreef ze eruit.
'Je mag best huilen,' zei Jacob zacht.
Er was iets in zijn stem waardoor ze het idee had dat hij de Cullens nog meer haatte dan normaal. Hoogst waarschijnlijk omdat ze haar hadden achtergelaten met zoveel pijn en verdriet.
Rachel schudde haar hoofd lichtjes. 'Nee, ik heb genoeg tranen om Edward Cullen gehuild. Ik moet door gaan met mijn leven zoals ik hem had beloofd. Het probleem is dat dat niet echt lukt,' zei ze. 'Ik probeer afleiding te zoeken door veel huiswerk te maken maar het probleem is dat ik er te vaak te snel mee klaar ben. En dan begint het altijd weer pijn te doen. En die vervloekte nachtmerries…'.
'Ik wou dat ik je ermee kon helpen. Echt waar,' zei Jake.
'Misschien kun je dat ook,' zei Rachel langzaam.
Als het klopte dat enkele jongens van La Push weerwolven waren dan zouden zij Victoria op afstand houden. Dan had ze dus een plek waar ze veilig was. En als ze dan ook nog een reden had om te komen. Een reden zoals Jacob bezoeken…
'Jake, zou je het erg vinden als ik hier vaker kwam?'.
'Erg? Natuurlijk niet! Ik zou het super vinden!' grijnsde Jacob.
'Echt? Geweldig!' glimlachte Rachel. Ze keek glimlachend naar hem. 'Ik vroeg me af of je me zou kunnen leren om dingen in elkaar te knutselen. Zoals jij je auto in elkaar hebt geknutseld. Het hoeft maar makkelijk te beginnen. Door me bijvoorbeeld te leren hoe ik een band moet plakken,' zei Rachel voordat ze er twijfelend aantoevoegde: 'Dat kun je toch wel, hè?'.
Jacob schoot in de lach. 'Natuurlijk kan ik banden plakken en ik zou je graag willen leren hoe je dingen in elkaar moet knutselen. Maar dan hebben we wel materialen nodig…' zei hij twijfelend.
'Laat dat maar aan mij over. Ik zorg voor de materialen en dan leer jij mij hoe ik dat moet doen. hebben we een deal?' vroeg Rachel met een vrolijke glimlach.
Voor het eerst sinds tijden keek ze weer ergens naar uit. Niet alleen omdat ze nu een veilige haven had om naar toe te vluchten en waar ze zich even geen zorgen over Victoria hoefde te maken maar ook omdat Jacob haar wat opvrolijkte en haar kon afleiden van al haar pijn en verdriet.
'We hebben een deal,' zei Jacob glimlachend.
'Dus, wanneer kunnen we beginnen?' vroeg Rachel aarzelend.
'Wat dacht je van morgen?' opperde Jacob.
'Dat meen je niet! Zo snel?' vroeg Rachel met grote ogen van ongeloof.
Jacobs grijns vervaagde wat terwijl knikte. 'Ja, dat zou echt kunnen. Maar als je het te snel vindt dan…'.
Hij onderbrak zichzelf toen Rachel haar armen om zijn nek sloeg en hem stevig omhelsde. 'Dat is geweldig, Jake! Dank je, dank je, dank je!'. Ze drukte een kus op zijn wang en liet hem toen wat bezorgd los. 'Jeetje, je bent wel warm. Je wordt toch niet ziek, hè?'.
'Nee. Dat heb ik al een tijdje. Mijn vader zegt gewoon dat ik warmbloedig ben,' zei Jake die wat bloosde.
'Ach, het is iets nieuws maar ik wen er wel aan,' zei Rachel die haar schouders ophaalde. 'Zullen we maar weer naar binnen gaan?'.
Jake knikte glimlachend en liep naar binnen. Rachel volgde hem maar bleef in de deuropening nog even staan. Ze keek over haar schouder naar het bos en ze schrok.
In de schaduw tussen twee grote bomen in glinsterden twee wijnrode ogen.
'Victoria…'.
De rode ogen verdwenen en Rachel slikte een keer.
'Rachel, kom je?' riep Jake van binnen.
'Ja…' zei Rachel afwezig. 'Ja, ik kom'.
Ze liep naar binnen toe maar niet voordat ze een laatste twijfelende blik over haar schouder had geworpen. Was ze echt wel zo veilig in La Push als ze had gedacht?